Herfstige voorzomer en stormachtige scènes aan een keukentafel...

En weer is een maand voorbijgegaan zonder blogberichten. Wat hardloopactiviteiten betreft: deze staan momenteel op een zeer laag pitje. Er zijn fysieke ongemakjes die het 'vrijelijk' lopen in de weg staan. Leeftijd heeft daar zeker mee te maken. Toch blijf ik zo goed en zo kwaad als het kan trainen, er is geen andere optie.

Wat blijft zijn de wandelingen door groengebieden zoals de Vlaardingse Broekpolder, Alblasserbos, Bosjes van Pex, Haagse Bos enzovoorts.  En dan gaat de camera mee.

Met mijn blog speel ik met de gedachte het over een andere boeg te gooien. Welke boeg, nog geen idee. Ik ben er nu vanaf 2004, dus ruim 22 jaar, mee bezig en logischerwijze wordt 'De Cultuurbarbaar' steeds minder bezocht. Logisch, want in de huidige tijd van snelle podcasts, tik-tok filmpjes, threads en posts op sociale media raken blogberichten al snel algoritmisch ondergesneeuwd.

Afgelopen weekend heb ik weinig afgelopen (sic). Wel gefietst, zondag naar en door Midden-Delfland via een lange omweg terug naar huis. Ik had toen zó lang achter elkaar gefietst dat mijn vooraf geheel opgeladen accu (vijf streepjes) angstig leeg begon te raken (nog maar twee streepjes). 

Om energie te besparen zette ik halverwege de Rijswijkse weg de accu uit en liep met fiets aan de hand, via het stationsplein Hollands Spoor naar de Wagenstraat en van daaruit naar de Torenstraat. Aan het eind van het Westeinde wilde ik weer opstappen met de accu-aan, maar zag tot mijn schrik dat de camerakoffer die ik op mijn bagagedrager had bevestigd verdwenen was. 

Geluk bij een ongeluk was dat ik mijn camera met telelens en een onlangs aangeschaft verrekijkertje -  eerder had overgeplaatst naar mijn rugzak, maar goed, de standaardlens zat toch nog in die verloren koffer. 

Wat te doen? Vanaf de Waldeck Pyrmontkade ben ik de weg al trappend (want toch nog steeds de accu uit) teruggevolgd om te kijken of de koffer nog ergens lag. Ik had er niet veel hoop op, maar waarempel: er waren wegwerkzaamheden bij het Hollands Spoor en bij de twee mannen met gele hesjes die daarbij toezicht hielden - en die ik eerder bij het oversteken had gepasseerd - zag ik een zwart koffertje staan die erg leek op die ik zojuist had verloren. Dat bleek te kloppen, een van hen de zei nog dat hij mij had nageroepen maar ik had het niet gehoord. Ik was opgelucht en uiteraard dankbaar, ik wilde de mannen nog iets aanbieden maar dat werd vriendelijk afgeslagen.   

Uiteindelijk ben ik toch met een lege accu, dus zwaar trappend, thuisgekomen. Al met al zo'n zestig kilometer in de benen. Daarmee is de vijf kilometer bij de Koplopers, waar ik die ochtend niet aan deelgenomen heb, ruimschoots gecompenseerd.

Hoftheater Studios met 30 scènes aan de keukentafel

Zondag hadden we ('we' zijn in dit geval acht mensen, onder wie Ton van der Pol, Roelf Vos en Me) de publieks-presentatie van genoemde voorstelling.

Vorig jaar hebben wij 'met z'n allen' 30 scènes voorbereid onder de bezielende leiding van Robin Caro. Er waren op die dag - maar ook op zaterdag - ook andere presentaties van de Haagse musical & theatermakers. 

Onze voorstelling was in ieder geval geslaagd, gelet op de reacties van het publiek na afloop. Men schijnt zich goed geamuseerd te hebben.

Grappig, vroeger 'deed' ik ook aan amateurtoneel, gewoon omdat het leuk was om te doen. Bij een theatergezelschap, maar ook (en meestal) bij toneelclubs van werkgevers, zoals bijna zestig jaar geleden bij uitgeversmij Succes-Nederlandse Boekenclub, later bij Rijkswaterstaat, weer later bij de ministeries van CRM en WVC.

Hieronder een kleine compilatie in beeld. Enne... dat haar van mij was geen pruik! Zou ik vandaag de dag misschien wel nodig hebben...

Crea momenten

Evenals voorgaande jaren, wordt gedurende de pinksterdagen een kunstexpositie georganiseerd in de Heilige Familiekerk (Kamperfoeliestraat), waaraan een aantal creatieve buurtgenoten deelnemen, onder wie Paul Versteegh en mijzelf. 

Dat is dus op zondag 24 en maandag 25 mei. Op beide dagen zal de kerk van 12.00 tot 16.00 uur geopend zijn voor publiek.

Over creatief gesproken: afgelopen zondag woonde onze theaterklas een voorstelling bij van Theater Pardon, getiteld De Rebellenclub. Dit onder regie van docente Robin Caro. Het werd een in meerdere opzichten 'diverse' voorstelling, met zowel uitbundig-extravagante 'woky' als ingetogen, ontroerende  momenten.

Leerlingen van een schoolklas transformeren van rebelse, eigenzinnige pubers, ieder met een andere achtergrond, tot adolescenten die elkaar tien jaar later tegenkomen bij een reunie, en weer later bij de uitvaart van hun vroegere leraar. Een ieder heeft in die jaren vanzelfsprekend een eigen ontwikkeling doorgemaakt. Dat alles ging gepaard met veel poëzie, zang en dans.Een onderhoudende voorstelling, maar ook een waarbij je als toeschouwer getriggerd kunt worden met eigen gevoelens en gedachten over wat in de huidige samenleving gaande is.

Wondroos en andere lentebloemen

 In mijn beleving kwam er geen einde aan het paasweekend en de dagen erna. Uiteraard was het weer, na een weliswaar grotendeels droog, maar koude maartmaand, heerlijk te noemen. Veel zon en naarmate de wind steeds meer vanuit de zuidwest hoek kwam en in kracht afnam, was de ergste kou ook uit de lucht. Lente!

Het waren voor mij wel uitgesproken huiselijke dagen. Tijdens de paasdagen hadden wij het druk met de voorbereidingen op de paasbrunch op tweede paasdag. 

Echter voelde ik mij, naarmate de dag vorderde, steeds lustelozer, en na het eten werd het een beetje bankhangen. Daar ben ik vervolgens zo'n twee dagen lang bijna niet vanaf gekomen, voelde mij duf, had geen trek meer in wat dan ook, veel slapen, weeje rug, echt van je noemt ín de lappenmand. Dus heb de afgelopen dagen niet meer getraind en heb mij voor deze week ook afgemeld  bij de theaterschool. Helaas. 

Maar na twee dagen 'banken' - en toch ook in de tuin zonnebaden - leek het iets beter te gaan en had de behoefte om echt naar buiten te gaan. Dus donderdag met de tram naar Kamera Express om een eerder bestelde camera body op te halen (de oude functioneerd niet mee). Dat had nog wat voeten in de aarde want de betaling vlotte niet, dus moest ik vanaf de Juliana van Stolberglaan naar de Theresiasstraat om wat flappen te pinnen. Gelukkig lukte dat wel! Een half uur later keerde ik met mijn nieuwe aanschaf en nog wat accessoires huiswaarts.

's Middags naar de Hortus Botanicus gegaan om de camera uit te proberen en dat leverde de nodige plaatjes op. Die plaats ik nog wel op facebook.

Maar aan het eind van de dag had ik dikke enkels en ook mijn benen leken donkerder gekleurd dan gewoonlijk. Niet zo gek, gezien mijn slaapje in de zonovergoten tuin. Maar eureka! Ik heb eerder zoiets dergelijks gehad, dat was in 2012, dat heb ik opgezocht in mijn inmiddels persoonlijke archief.

Dus gistermorgen vroeg al bij de dokter, een vriendelijke dame bij Arts en Zorg, die na een kort onderzoek bevestigde wat ik al vermoedde. Wondroos, dat was de verklaring van mijn algehele malaise. Dus nu aan de antibiotica, drie keer per dag een Broxil pil! Het gaat overigens nu weer een stuk beter, ik kon weer zonder veel moeite een avondwandelingetje maken. 

Vreugd en droefenis

Uitzonderlijk hectische dagen achter de rug. Dagen met zowel vreugdevolle als droeve momenten. Zo was daar mijn verjaardag, waarvoor ik in totaal vier appeltaarten heb gebakken, te verdelen over de club (voor de fitness groep en de loopgroep), de gasten die op verjaarsvisite kwamen (geen feestje ditmaal, wel directe familie), en een huis met logees in de vorm van schoonzus en haar zoon. 

Er was, zoals aangegeven, ook een droevig moment. Onlangs is een goede vriend, Tom Kofman, onverwachts overleden. Vorig jaar hebben wij hem en zijn vrouw Ria nog bezocht als onderdeel van onze vakantie in Frankrijk. Dat was in Bujaleuf, een dorpje nabij Limoges. Daar hadden zij hun tweede huis, en daar is hij ook overleden. In een rouwcentrum in De Lier was gelegenheid om afscheid van hem te nemen. Enkele dagen daarna was de drukbezochte uitvaartsplechtigheid bij begraafplaats Ockenburgh. Ontroerend waren de gesproken bijdragen van Ria, broer Ruben, Wim Voortman namens de harde kern van Toms vriendenkring, en dochters Nadine en Michelle.

Het leven gaat echter door... met sporten, oppassen, boodschappen doen, wandelen, lezen, de wekelijkse theaterschool (altijd fijne en inspirerende momenten), enfin, het dagelijks leven.

In ander opzicht zou je de afgelopen dagen bijna decadent kunnen noemen, met driemaal restaurantbezoek binnen één week. Op 21 maart, mijn verjaardag, hebben wij met directe familie gegeten bij Beau Dining & Drinks. Heel gezellig, prima gegeten en in het overvolle restaurant kwam ik niet alleen een aantal leden tegen maar werd ik op het laatst zelfs door het hele restaurant toegezongen. 

Appeltaart met (deel van) de trainingsgroep

Dan was er op 27 maart het zeer geslaagde concert van Manfred Mann's Earthband in De Boerderij in Zoetermeer, voorafgegaan door een etentje bij 'de Italiaan' Barristo op de Turfmarkt.

Een goede link naar dit muzikale evenement stond op de site van Arne, met foto's en korte filmpjes van Arne en mijzelf. Aan te bevelen! Klik op: https://photos.app.goo.gl/YgsLWNeHPxJ5ouxp6

De dag daarop (zaterdag) overdag op visite bij mijn oude buurman Gerard Boon, die in Naaldwijk woont, en 's avonds alweer een etentje, ditmaal bij Pavlov aan het Spui. Maar dat was meer omdat we nog een Wonderbox-cadeaubon hadden liggen waarvan de geldigheid eind maart verloopt. Ook hier prima gegeten.

Maar het weekend is nog niet voorbij. Vanavond naar de Matthaüs Passion in het Amare Theater aan het Spui. Altijd een magistraal muziekwerk en passend bij pasen over een weer...

De nadagen van de winter

Zeehond gespot op strandje bij het havenhoofd...

Eerst wat fotootjes van wat leeft en groeit en ons altijd weer boeit. 

Gisteravond op de fiets naar het deels opgebroken deel van de Norfolkline en daar het strand op. Maar eens kijken of er zeehonden waren. En ja hoor, één in elk geval.

Vervolgens een terugblik op de afgelopen week!

Ziezo: de CPC zit er weer op. Het was de vijftigste editie, een jubileum dus, wat voor mij reden was het CPC-T-shirt aan te schaffen. Maar ik liep ook mee, zij het niet de 21km of de 10km maar 'de vijf'.

Ondanks dat het ontiegelijk druk was (naar verluidt om en nabij de 50.000(!) deelnemers met aanhang) slaagde ik er in om een constant tempo te handhaven. Naarmate je ouder wordt vermindert de paslengte  en spelen lichaamsgewicht en zwaartekracht een rol, dus een snelle tijd werd het niet bepaald. Maar hé: er deden slechts tien 75+plussers mee (van de 4900 deelnemers op dit onderdeel) en werd daarvan achtste, dus geen klagen! 

Inmiddels weer een training bij de club achter de rug: Voor mij persoonlijk was dit een doorbraak want na langere tijd steeds - en dat maar af en toe - korte afstanden te hebben gelopen (van twee tot zes kilometer) werd er nu anderhalf uur achter elkaar gelopen! Weliswaar inclusief inlopen, warming up oefeningen en een aantal rustpauzes om 'te vegen' (achterblijvers ophalen), maar ik kon goed bij blijven.

Nu weer even naar 'het honk' om met het vertrouwde groepje oudere oudere jongeren...

 

De CPC 2026

In februari heb ik niets gepost, dat wil zeggen, niet op deze plek. Een hele maand niet! Dat is mij sinds 2004, het jaar waarin mijn weblog geboren werd, niet overkomen.

Maar goed, het loopseizoen voor mij gaat met de CPC beginnen! En nee, zó vlot als op deze foto gaat het al 44 jaar niet meer, maar 'we' lopen nog! 

Dus iedereen ongeacht de afstand die je loopt en hoe snel of langzaam ook: 

VEEL SUCCES en vooral: VEEL PLEZIER!

Oh oh.... Op de valreep van januari!

Daar zijn we weer! 

Dit weekend is de tuinvogeltelling. Niet vergeten (zeg ik vooral tegen mezelf)...

Eerst nog even een ouwetje, een van de stripjes voor het personeelsblad van mijn eerste werkgevers, de firma Succes-Nederlandse Boekenclub. Dat was begin jaren zeventig en de bedoeling was collega's te stimuleren werkgerelateerde ideeën aan te dragen.

Voor het eerst in mijn blogzaam leven dat in 2004 begon (bloggen dan, niet mijn leven) dreigt een maand voorbij te gaan zonder bericht. 

Niet dat de cultuurbarbaar in winterslaap is gegaan, maar dat scheelt niet veel. Ik zou aan de Westduincross hebben meegedaan, maar ik was te laat bij de start en omdat ik mij toch niet zo superfit voelde, heb ik het maar zo gelaten. Naderhand wel wat foto's gemaakt van de deelnemers aan de 'lange cross'(7.5km).

Hardlooptrainingen stonden en staan sowieso op een zeer laag pitje, maar er werd wel elke dag een stukje gewandeld. 

Die 2x per week fitness in het krachthonk van Haag Atletiek en de 1x per week Hoftheaterschool zijn wel een vast gegeven. Daarnaast ben ik ook weer wat bezig geweest met schilderen en daarmee verband houdende activiteiten, inclusief een paar keer museumbezoek.

En ook avond aan avond op Youtube gekeken of er iets interessants te zien was. Wat mij betreft was dat een paar keer zeker het geval. Naar de 'normale' tv kijk ik amper meer. 

Vorige week zaterdag was onze theaterklas één van de groepen die een voorlopige presentatie (try out) gaven op het podium van Het Koorenhuis. Er waren die middag drie tijdblokken van één uur elk waarbinnen diverse groepen (kinderen, musical en theater) een presentatie gaven. Onze groep had van tevoren drie scènes voorbereid die tezamen een voorstelling van circa 20 minuten opleverden. Veel plezier gehad en ook veel gelachen, wat een verademing mag heten in deze kommervolle tijden. 

Deze maand viel er ook een koperen huwelijk (12,5 jaar) te vieren in de familiekring. Dochter Daphne en haar Daniël vierden dat met hun kinderen en wederzijdse ouders. 

Uiteraard stonden de eerste weken van deze januarimaand in het teken van  Koning Winter, die trouwens nog niet geweken is. Vooral het noorden van ons land heeft te kampen met sneeuw en ijzel maar zelfs in het westen was er een weeklang sprake van heuse sneeuw die bleef liggen. 

Oh ja, de tuinvogeltelling dus! Laat ik dat niet vergeten. Wat extra vogelvoer al in huis gehaald...