dinsdag 14 mei 2019

Doornvogel gevlogen

Vandaag namen wij afscheid van Hugo Verschoor, sinds jaar en dag organisator en gids van de (informele) wandelgroep De Doornvogels. Blakend van levenslust en energie, ging zijn gezondheid langzaam maar zeker achteruit na een hersenbloeding in 2017. Vorige week overleed hij in verzorgingshuis Het Zonnehuis. De dankdienst vond plaats in de mooie sfeervolle Ontmoetingskapel in Maarn, met zang, fotopresentatie en herinneringen. Wandelgenote Dea en ik mochten ook een woordje doen.

Afsluitende maaltijd na een van de wandelingen (Groeneveld)
Dat ik dit nogal persoonlijke bericht op deze plek meldt, heeft te maken met het feit dat mijn weblog 'De Cultuurbarbaar' is vernoemd naar het gelijkmatige blad - uitgave van het ministerie - waarvan Hugo hoofdredacteur was. Naderhand mocht ik hem opvolgen. Verder is er in de loop van bijna twintig jaar heel wat afgewandeld met de eigenzinnige, maar immer hartelijke en opgewekte Hugo. Dat besefte ik pas toen ik vorige week de diverse digitale 'Doornvogels' albums doornam om een fotoselectie te maken.

De wandelingen waren - en blijven nog steeds - op de eerste zaterdag van de maand. Waar zijn we niet geweest? Kaapse Bossen, Overijssel, Hoge Veluwe, Texel, Utrechtse Heuvelrug, Kennemerduinen. 's Zomers gingen we (de Doornvogels of een wisselende delegatie daarvan) meermalen naar Frankrijk (Picardië) waar Hugo met zijn vrouw Rineke een huisje in Pierrefonds had.

Oosterbeek
Ook daar hebben we heel wat afgewandeld in de prachtige omgeving met vele bossen, pittoreske, typisch Franse dorpjes en uitgestrekte landerijen. Ook werden vanuit Pierrefonds meermalen uitstapjes naar Parijs en Normandië gemaakt.

In het begin - rond 1995 - maakte Hugo wandelingen met Walter (gemeenschappelijke collega en wandelvriend) door onder meer Frankrijk, Italië en Monaco.

Zelf maakte ik met Hugo in 2002 een reis door Europa waarbij we  Joego-Slavië, Istrië - inclusief Pula en het eiland Krk - en Italië (Venetië) bezochten, en op de terugtocht ook Duitsland.

Reeuwijkse Plassen
Een kleine compilatie van diverse wandelingen gaat hierbij. Ter nagedachtenis!

Austerlitz-Bornia

Hugo bestudeert de kaart...
Normandië

Pierrefonds
Boerderijtje in Picardië

Overijssel

vrijdag 10 mei 2019

Sporty Friday


De afgelopen week alleen maandag en woensdag getraind, voor mezelf. Dan heb ik het over lopen. Maandag ruim een uur met wat korte versnellingen, woensdag twintig minuutjes. Het is niet veel maar door allerlei (privé)omstandigheden kom ik nauwelijks aan hardlopen toe.

De krachttraining ging beter, zowel woensdag als vrijdag 'drukte' ik meer kilo's dan anders (hoewel dat geen doel op zich is).


Vandaag wel even gekeken naar de baantraining van de vrijdaggroep, en van de warming up onder regie van Maarten een paar foto's gemaakt. En zelfs een groepsfoto!
Ook even met de stopwatch gekeken hoe hard er over de 200 meters werd gelopen: de snelsten zaten zo rond de 40 seconden.

Zelf niet meegedaan omdat ik mijn krachten wilde sparen voor de avond. Achteraf vraag ik mij af of dat zin heeft gehad.

Hoe dan ook: deze vrijdagavond deed ik voor het eerst sinds een paar weken weer mee aan een loopje. Dat was de Omloop Ter Heijde.

Met Pierre en Ton van der P. reden we in de auto van laatstgenoemde naar Ter Heijde, bij Monster.

Ruim op tijd (meer dan een uur voor de start) waren we bij sportcomplex 'De Wieleped' waar we ons konden omkleden en naderhand douchen. Vervolgens liepen we naar dorpshuis De Vrondel voor het afhalen van het startnummer.

Er kon 5 of 10 kilometer worden gelopen. We hadden alle drie voor de vijf kilometer ingeschreven. Ook trainer Arie en Peter C. die er al waren, Ilja, Marije en nog een aantal Haag-leden. Met hen deden we nog een korte warming up. Om 19:30 was de start. Ditmaal had ik mijn chip van tevoren aan mijn schoen bevestigd, want ik wilde voorkomen dat ik chiploos de wedstrijd zou ingaan. Zoals dat vorig jaar gebeurde. Toen kwam ik niet in de uitslagen.


Nu gingen de eerste twee kilometers eigenlijk best redelijk, maar eenmaal op het strand ging het falikant mis. Pierre passeerde mij daar en liep richting vloedlijn waar het zand ongetwijfeld harder en dus goed beloopbaar zou moeten zijn. Dus ik achter hem aan. Echter was het zand deze avond overal zacht, ook langs de zee. Binnen no time ging het voor geen meter meer, zuurstofschuld en benen waaruit elk vermogen tot tempo maken was verdwenen. En dat voor zo'n kippeneindje, ik had het gevoel dat ik bezig was aan de laatste zware kilometers van een (halve) marathon. Ik sleepte mij moeizaam hijgend voort. Gesloopt kroop ik tegen de laatste opgang naar Ter Heijde op, maar eenmaal boven probeerde ik nog één lange sprint naar de finish te maken. Dat lukte, haalde nog een paar lopers in en uiteindelijk kwam ik in 33:59 minuten over de meet, zeker drie minuten langzamer dan ik verwacht had.

Maar goed, het is volbracht.

Om dit blogje toch wat positief af te sluiten heb ik dit bericht gelardeerd met enkele foto's die ik tijdens een van mijn wandelingetjes deze week maakte. Dat was op landgoed Ockenburgh, in het Hyacintenbos en op het natuurgebied Solleveld. Meer foto's in dit album.


donderdag 2 mei 2019

Via Brugge en Gent tot Plaswijck


Voor mij was het een speciale ervaring: na een lang leven in de regio bezocht ik een recreatiepark dat al 95 jaar bestaat maar waar ik nooit eerder van gehoord had. Laat staan bezocht! Een typisch geval van 'speak for yourself' want 'Plaswijckpark' is een begrip bij jong en oud, zoveel werd mij wel duidelijk.

Wij waren daar met familie in verband met de eerste verjaardag van onze jongste kleindochter. Wat een mooi, aantrekkelijk park is dit, een feest om er te vertoeven, in de eerste plaats voor kinderen maar ouderen hoeven er zich niet te vervelen.



Er zijn waterfietsen (in de vorm van reusachtige zwanen), er is een verkeerstuin, een 'soort van' zwembad, een boemeltreintje, een carroussel, een restaurant en een aantrekkelijke kleinschalige dierentuin met bijzondere dieren die je elders niet vaak ziet. Zoals een witte kangoeroe, wolharige varkens, eigenzinnige alpaca's, nandoes, mara's en bijzondere watervogels waaronder meer dan tien soorten veelkleurige eenden. Een stevig gebouwde verzorger die er naar eigen zeggen ruim veertig jaar werkt gaf een rondleiding waarbij zeldzame halfapen, otters, stokstaartjes, prairiehonden en beverratten werden gevoerd.

Maar wat dat alles met Brugge en Gent te maken heeft! Niet veel, maar aangezien tegenwoordig bijna iedereen de hele wereld afreist zal ik daar niet teveel over uitwijden. Niet dat dit mij gaat lukken, maar laat de foto's voor zich spreken.

Brugge

Na een voorspoedige treinreis kwamen we zondag in Brugge aan. Vanaf het station was het een klein stukje wandelen naar Hotel Academie, in een straatje vlak bij het Minnewater, waar we naderhand hebben gewandeld en waar ik op dag 2 (maandagochtend derhalve) vlak voor het ontbijt ook drie kwartier heb hardgelopen.


Het was een prima hotel met dito kamer, ook het buffetontbijt de volgende dag was zeer uitgebreid maar ook aan de prijs (bijna twintig euro p.p.) dus hebben we bij het tegenoverliggende bakkertje aan de overkant in een prachtig ingerichte ontbijtsalon genoten van een kleinschalig Frans ontbijt met croissants en prima koffie. Dat was meer dan genoeg, want we zaten nog vol van de avond ervoor. Toen hadden we in restaurant Gran Kaffee de Passage heerlijk gegeten: vlaamse stoverij met als garnituur onder meer een tot de nok toe met frietjes gevulde schaal, krokant gebakken. Best een goed en populair restaurant trouwens, zeker aan te raden.


Saillant detail: rechts naast mij zat een echtpaar uit Australië en aan de tafel links van mij een ander echtpaar dat wij deze dagen tot driemaal toe op andere locaties zijn tegengekomen, ook de volgende dag in Gent, bij museum SMAK.


Verder veel gewandeld uiteraard. En af en toe een pintje gevat, dat hoort er bij. We waren al eerder in Brugge, maar het blijft een genoegen om door dit prachtige stadje met mooie oude gebouwen te kuieren. Wel erg toeristisch natuurlijk maar waar is dat tegenwoordig niet zo.

Op maandag waren veel musea gesloten, maar gelukkig niet het Diamantmuseum.


Na een wandeling door het Minnewaterpark en een bezoek aan het Astridpark liepen we via de vele straatjes met chocolaterieën terug naar dat museum. De man die eerder aan de kassa zat bij de toegang, was naderhand ook gids bij de demonstratie waarbij veel informatie werd verstrekt. Best interessant.

Gent

's Middags gingen we naar Gent. Vanaf station Gent Sint Pieters was het even lopen naar het volgende logeeradres, Garden in the City. Dat bleek bijna aan het eind van een vrij onaantrekkelijke, bijna armoedig aandoende straat te zijn, en de toegang was een simpele deur waar je moest aanbellen. Een enthousiaste man deed de deur open en heette ons van harte welkom. Het bleek dat hij met zijn uit Avignon afkomstige vriend bewoner van dit huis was, waarvan hij het bovenste deel en een pand dat op de achtertuin aansloot verhuurde. Tot onze verrassing bleek de hotelkamer waar hij ons naartoe geleidde niet minder dan een compleet appartement te zijn met een zitbak, tv., kamer ensuite met een complete keuken, een zijkeuken met douche en slaapkamer.

Uiteraard nog even Gent verkend. Hoewel wij ook hier eerder waren, gingen we nu naar het historisch centrum vanuit een andere richting. Alles is er in ieder geval goed beloopbaar.

Wel grappig was dat we langs een plein kwamen waar een groot sportevenement plaatsvond: een 12uurs estafette voor studenten. Daarbij moesten teams steeds over een afstand van 350 meter rennen en het stokje overgeven aan de volgende loper.

De volgende dag ook nu weer een stukje hardgelopen voor het ontbijt, ditmaal door het Citadelpark.






Het ontbijt op de begane grond bleek verrassend goed en uitgebreid. Met onder meer allerlei soorten broodjes en heerlijke taart (geheim recept van een tante), ook zelfgebakken brood en diverse zelfgemaakte jams, Je kon plaatsnemen aan een grote, langwerpige houten tafel met zicht op de immens grote achtertuin. Zeer goede aangename start van de dag!


Op deze laatste dag bezochten we een museum waar we de vorige keer (2016) niet aan toe zijn gekomen, namelijk het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (SMAK). De bekende 'kunstpaus'  Jan Hoet, een Vlaamse curator die zich bezighield met het bestuderen, begeleiden en beschermen van hedendaagse beeldende kunst, was mede-oprichter van dit museum.


Nu ben ik niet zo'n uitgesproken liefhebber van actuele kunst (vaak te megalomaan, overdreven pretentieus en veel 'nieuwe kleren van de keizer-gedoe' naar mijn smaak) maar hier zag ik toch een aantal heel bijzondere dingen. Een gratis brochure 'Highlights for a Future' gaf zeer relevante info over de totale collectie. Bijna noodzakelijk als je een beeld wilt krijgen over de drijfveren van de diverse kunstenaars en de betekenis van hun werk.

Meer foto's van Brugge staan hier....

Foto's van Gent: hier!

donderdag 25 april 2019

Door berg en dal klinkt hoorngeschal

Het was gisteren zowel een relaxede als een bijzondere dag.

Een tijdje heb ik niets gepost over hardlopen. Omdat het een weekje was vol familie-activiteiten (o.a. met pasen en een verjaardag), maar ook omdat het de laatste weken niet ging. Of op zijn best heel moeizaam. Steeds een kort stukje omdat de benen zwaar aanvoelden en ik als een slak liep. Bij de laatste groepstraining - afgelopen zaterdag - deed ik, na een uurtje 'solo' lichte loopoefeningen en wat krachtoefeningen -  alleen mee met 'het toetje' dat onze trainer Arie in petto had: drie kilometer voluit (5km tempo) op de baan! Nou, ook dat was geen succes: na drie redelijke eerste ronden volgden er vier die uiterst zwaar gingen, ik kwam als laatste van de groep 'binnen' in 17 minuten. Maar ja, je kunt het ook positief zien: de kilometers zijn wel binnen de 6 minuten gelopen.


Gisteren (woensdagochtend) was er eerst het bankdrukken dat ditmaal niet tot 'de grens' ging, het werd maximaal tien maal 70 kilo. Daarna koffie drinken met z'n allen, waarna ik 'voor mezelf' ben gaan lopen. Ook nu weer een moeilijke inloopsessie van een kwartier, maar daarna ging ik op het grasveld achter het clubhuis op blote voeten mijn tempootjes lopen: drie series van 2-3-4 minuten voluit, met steeds een minuut tussenpauze en vijf minuten seriepauze. Voor de eerste keer sinds weken ging dat weer lekker, het voelde 'snel' aan. Het gras was trouwens nat en aan één kant van het veld stond een rij watersproeiers aan, regelmatig werd ik als ik langsliep deels natgespoten.

's Avonds geen looptraining voor mij, want we gingen uit eten. Daar was aanleiding voor.

 

Veertig jaar geleden stapten 'The Beauty and The Beast' in het huwelijksbootje. Tot verbazing van menigeen - of alleen van mijzelf? - bleven de opvarenden al die tijd aan boord. Vanzelfsprekend? Laten we zeggen dat ik wel iets van een vrijbuiter had (en heb) maar het beest is getemd (lang geleden al), en het vaarwater werd rustiger.

Hoe dan ook werd het heugelijke feit gisteravond gevierd met een etentje met dochter, haar echtgenoot en kleinkinderen bij Bistro Berg & Dal. Altijd gezellig daar. We kregen mooie bloemen, tekeningen van kleindochter Chloë en andere cadeautjes. Een uitgesproken familiemens kan ik mij niet noemen, maar deze avond heb ik ervaren als een roze wolk van liefde.

Door Berg en Dal klinkt hoorngeschal

Het was gisteren zowel een relaxede als een bijzondere dag.

Een tijdje heb ik niets gepost over hardlopen. Omdat het een weekje was vol familie-activiteiten (o.a. met pasen en een verjaardag), maar ook omdat het de laatste weken niet ging. Of op zijn best heel moeizaam. Steeds een kort stukje omdat de benen zwaar aanvoelden en ik als een slak liep. Bij de laatste groepstraining - afgelopen zaterdag - deed ik, na een uurtje 'solo' lichte loopoefeningen en wat krachtoefeningen -  alleen mee met 'het toetje' dat onze trainer Arie in petto had: drie kilometer voluit (5km tempo) op de baan! Nou, ook dat was geen succes: na drie redelijke eerste ronden volgden er vier die uiterst zwaar gingen, ik kwam als laatste van de groep 'binnen' in 17 minuten. Maar ja, je kunt het ook positief zien: de kilometers zijn wel binnen de 6 minuten gelopen.


Gisteren (woensdagochtend) was er eerst het bankdrukken dat ditmaal niet tot 'de grens' ging, het werd maximaal tien maal 70 kilo. Daarna koffie drinken met z'n allen, waarna ik 'voor mezelf' ben gaan lopen. Ook nu weer een moeilijke inloopsessie van een kwartier, maar daarna ging ik op het grasveld achter het clubhuis op blote voeten mijn tempootjes lopen: drie series van 2-3-4 minuten voluit, met steeds een minuut tussenpauze en vijf minuten seriepauze. Voor de eerste keer sinds weken ging dat weer lekker, het voelde 'snel' aan. Het gras was trouwens nat en aan één kant van het veld stond een rij watersproeiers aan, regelmatig werd ik als ik langsliep deels natgespoten.

's Avonds geen looptraining voor mij, want we gingen uit eten. Daar was aanleiding voor.


Veertig jaar geleden stapten 'The Beauty and The Beast' in het huwelijksbootje. Tot verbazing van menigeen - of alleen van mijzelf? - bleven de opvarenden al die tijd aan boord. Vanzelfsprekend? Laten we zeggen dat ik wel iets van een vrijbuiter had (en heb) maar het beest is getemd (lang geleden al), en het vaarwater werd rustiger.

Hoe dan ook werd het heugelijke feit gisteravond gevierd met een etentje met dochter, haar echtgenoot en kleinkinderen bij Bistro Berg & Dal. Altijd gezellig daar. We kregen mooie bloemen, tekeningen van kleindochter Chloë en andere cadeautjes. Een uitgesproken familiemens kan ik mij niet noemen, maar deze avond heb ik ervaren als een roze wolk van liefde.