maandag 18 februari 2019

Haagse surprise party

Wij hebben afgelopen weekend wel kunnen profiteren van de zon, die bijna overal uitbundig scheen. Zelf ging ik gisteren naar de Waterleidingduinen in Vogelenzang. Zowel van station Heemstede Aerdenhout naar ingang De Oase als terug ging met de benenwagen die ook in de duinen het enige vervoermiddel bleef.  Toch eerst weer bij uitspanning De Oase een overheerlijke appelpannekoek besteld en verorberd voordat ik het duingebied in trok.

Ik moet zeggen dat het nog een vrij doodse boel was in het natuurgebied. Ik heb slechts drie damhertjes gezien - waarschijnlijk zijn er de afgelopen tijd veel afgeschoten - en heel lokaal kon je vogeltjes horen, vooral kool- en pimpelmezen. Maar in het water zag ik wel een zaagbek (vrouwtje) en die zie je ook niet iedere dag.


Ook zondag was het weer een mooie zon-dag. Er zat weinig anders op dan.... weer naar buiten!

Het spits van de dag werd in Delft afgebeten, uiteraard voorafgegaan door de reis daarheen met het OV. Bij AV 40 kon weer vijf of tien kilometer worden gelopen. Hoewel niet tot over mijn oren gemotiveerd om te gaan lopen, toch maar gedaan.

Het werd vijf kilometer, in feite 83 meter langer maar een kniesoor die daar op let. Van de aanwezige clubgenoten koos ook Pierre voor deze afstand, terwijl Leen, Hizkia, Paul en Michel voor de langere afstand gingen.

Het was prachtig weer om te lopen, ik liep in een niet al te rap maar wel steady tempo. Dat maakte dat de eindtijd er niet een was om over naar huis of op dit blog te schrijven. Maar goed, er ìs gelopen en dat is ook wat waard.

's Middags naar Haag Atletiek, maar nu eens niet voor de kracht- of looptraining maar voor een verjaardagsfeestje. Een van onze trainers, Jan Passchier, wordt dinsdag 60 jaar en hoewel hij dat feit niet wilde vieren dacht een groep dames die bij hem trainen daar anders over.

Zo kon het gebeuren dat hij deze ochtend, na een gezamenlijke spin-sessie, met Karin en Sandra terugreed en Sandra aangaf nog even langs Haag Atletiek te willen gaan om haar loopschoenen die zij daar had laten staan, op te halen. Toen hun auto de baan opdraaide, hief het gezelschap dat zich op het bordes bevond - ongeveer vijftig personen - luidkeels het welbekende lied 'Lang zal-ie leven' aan. Toen begon Jan te begrijpen wat er aan de hand was....





donderdag 14 februari 2019

Lentebenen


Wat een mooie dag was het! Strakblauwe hemel, amper wind en een zonnetje dat zowaar al enige kracht had. Een ideale dag voor wat ik van plan was, een duurloop van minimaal 90 minuten. En liep ik gistermiddag (woensdag) amper veertig minuten als een natte krant, nu ging het wel. Nog steeds geen toonbeeld van souplesse en snelheid, maar ik kon het volhouden.

Eerst liep ik vanaf de Laan van Meerdervoort via de Zonnebloemstraat richting het Fuutpad. Daar ging het naar boven de duinen in, vervolgens linksaf en via een stukje paardenpad - moest het mij niet al te makkelijk maken - terug het verharde duinpad op. Linksaf en tweehonderd meter verder het strand op. Van daaruit een stukje strand naar Kijkduin, bij oprit Deltaplein naar boven en rechtsaf.


Na enige omzwervingen kwam ik weer uit bij de Kijkduinsestraat, waar ik verder liep tot aan de oprit naar het crematorium. Daar volgde ik rechtsaf de weg door landgoed Ockenburgh. Op een gegeven moment kwam ik ook bij het Hyacintenbosch waar nog geen boshyacint te zien is maar des te meer bonte spechten waarvan enkelen direct mee zouden kunnen doen met een drumsessie onder aanvoering van Cesar Zuiderwijk.


Uiteindelijk kwam ik terug bij de Laan van Meerdervoort. Langs Meer en Bosch ging het naar het De Savornin Lohmanplein en vervolgens nog een kilometer verder, naar huis.
Al met al heb ik 115 minuten (1:45 uur) gelopen, zelfs meer dan ik van plan was en ook meer dan ik voor mogelijk hield.

Na het wassen, omkleden en een bammetje, op weg naar het grote atelier van Paul Versteegh, bij wie ik af en toe mag komen schilderen. Dat kan (en doe) ik thuis ook maar dat is iets lastiger. Ik heb geen echt atelier en het kamertje dat als zodanig dienst doet is vooral bij werken op wat grotere doeken aan de krappe kant. Paul is behalve clubvriend een zeer productieve kunstschilder en vindt het best gezellig om af en toe met iemand in een ruimte te werken.


Bij Paul ging ik verder aan een doek waar ik vorige week gebleven ben. Er gaan nog wel een of twee sessies overheen voordat het klaar is, maar haast is niet geboden...

woensdag 13 februari 2019

Lappenmand


Lang geleden dat ik een blogbericht heb geplaatst. Heeft te maken met een weekje lappenmand waarin niet is getraind. en evenmin is uitgegaan. Hevige hoestbuien, amper koorts dus de naam 'griep' mag het misschien niet hebben maar er zat weinig fut in het lijf. Dus twee dagen niet de deur uitgegaan. Wel veel achter de pc gezeten, muziek geluisterd en discussies op sociale media gevolgd. En boeken gelezen.


Daarna wel weer een wandeling gemaakt door de duinen tot voorbij Kijkduin en via Meer en Bosch terug. Daarbij enkele foto's gemaakt die al op facebook zijn gedeeld. En ook weer eens wat geschilderd. Ik heb niets met boksen, maar zo'n 'laat mij m'n eigen gang maar gaan' figuur als Rudie Lubbers spreekt mij wel aan. Het herinnert mij aan een niet van ironie gespeende uitspraak van een vriend uit de zeventiger jaren: "Mijn grootste ambitie is om jarenlang te studeren en als doctor in de filososofie in de goot te eindigen." Het is overigens wel goedgekomen met hem geloof ik.


Clubvriend Ton van der Pol vierde zaterdag het feit dat Abraham hem op 17 januari bezocht. Die viering geschiedde in het Haags Historisch Museum middels een rondleiding en aansluitend een borrel in Vascobello V-Bar aan de Denneweg. Daar werd de jarige onder meer gefêteerd met een quiz over zijn persoon waarbij het gezelschap in drie groepen werd gesplitst. De groep met 'captain' Paul Kruijssen bleek de beste 'Tonologen' te bevatten en mocht de erebeker in ontvangst nemen.



Verder waren er de nodige 'oppas-dagen' die - ondanks een constante 'bubbel' van vertedering door twee lieve kleindochtertjes - best vermoeiend waren.

Hoe dan ook, van sporten is niet veel gekomen. Vandaag voor het eerst sinds 'Apeldoorn' een stukje gelopen en dat viel beslist niet mee. Alsof het mijn eerste loopje ooit was, de snelheid is er sowieso helemaal uit (want zelfs bij een poging tot een kilometer versnellen kwam ik amper aan zeven minuten) dus dit gaat een week worden van herstel.

Wel ging de krachttraining redelijk ondanks een dag (vrijdag jl.) verzuim.

dinsdag 5 februari 2019

Poëtische wandeling door Den Haag



 Technische strubbelingen waren de reden dat ik de afgelopen week moeilijk foto's kon plaatsen. Zoals van de stadswandeling vorige week, op zaterdag 2 februari.

Vandaag wat ruimte vrijgemaakt op mijn OneDrive, zodat het probleem grotendeels opgelost lijkt.

Goed, ter zake!

Vorig jaar heeft wandelvriend en ex-collega Walter van Teeffelen aandacht besteed aan de muurgedichten  (link) die met name in de Haagse Archipelbuurt op diverse muren zijn geplaatst. Het leek hem een goed idee om deze met wandelgroep De Doornvogels te bezichtigen via een door hem voorgelopen route.


Nu was het weer niet al te best deze zaterdag in tegenstelling tot de dag daarop, toen duizenden midwinterlopers en loopsters in Apeldoorn van de zon konden genieten. Het gezelschap dat zich voor de zaterdagwandeling had verzameld in Paviljoen Malieveld - beter bekend als 'de poffertjestent' - was iets kleiner, zodat we uiteindelijk met z'n drieën op pad gingen.


Het werd een mooie wandeling door de prachtige archipelbuurt: Denneweg, Javastraat, Mauritskade, Indische buurt, en niet in de laatste plaats de Mallemolen met de 'hofjesachtige' entourage en pittoreske woningen. Gek eigenlijk, zo vaak in deze buurt geweest - heb er zelfs jarenlang gewerkt - maar toch, zodra je zo'n wandeling een thema meegeeft, wordt je als het ware een toerist in eigen stad. Je merkt dan dingen op waar je altijd aan voorbijgaat.


Dat geldt zeker voor de muurgedichten, maar we hebben ze (bijna) allemaal gezien! Zie voor meer foto's HIER!

De wandeling hebben wij onderbroken bij Café Banka in de Bankastraat (Sic). Een mooi bruin café met buitenterras - maar daar was het nu uiteraard te koud en nat voor - waar we van een prima lunch genoten. Maar eens een keer bezondigd aan kroketten en chocolademelk met (veel) slagroom!

zondag 3 februari 2019

Geslaagd schoolreisje Apeldoorn

Deze ochtend vrij vroeg naar de Laan van Poot gewandeld in trainingsoutfit en met een goedgevulde sporttas. Doel: de dubbeldekkerbus die ons (= zo'n tachtig leden van Haag Atletiek) naar Apeldoorn zou brengen. Daar gingen we 16.2 (oftewel de 10 EM, oftewel de mini-marathon) lopen òf de Asselronde (25 kilometer).

De reis erheen ging voorspoedig en verliep in prima sfeer. Ons groepje probeerde nog wat leven in de brouwerij te brengen met zang en jolijt, maar voor menigeen die inmiddels de 'Omroep Max' leeftijd heeft bereikt was het kennelijk nog te vroeg. Wat het overigens niet minder gezellig maakte.

Nou...het ging niet echt als een raket, maar of het een tijdelijke situatie is...
In Apeldoorn aangekomen zocht de chauffeur van onze bus een geschikte plek om te parkeren en zijn sportieve have te lossen. Dat gebeurde uiteindelijk bij een hek dat de straat van braakliggende grond scheidde waarop binnen afzienbare tijd ongetwijfeld huizen of gebouwen zullen verrijzen. Van daaruit liepen we enkele straten door tot aan Orpheus, als altijd het centrum waar je kunt toiletteren, je spullen kwijt kunt en wat kan gebruiken.

Warming up voor de start in Apeldoorn (foto Annelies Evegroen-Kraan)
De meeste lopers van onze groepen waren in vak B ingedeeld. Om kwart over elf gingen we van start. Ik was bij voorbaat onzeker hoe het zou gaan maar besloot deze tien engelse mijlen als een - zij het intensieve - duurtraining te beschouwen. Per slot van rekening loop ik tijdens trainingen niet zo lang en voor zover ik dat wel doe - een paar keer 80 tot 90 minuten - kom ik niet veel verder dan - pakweg - twaalf kilometer.

Tot het 8 mijls punt zag ik Sanny die ongeveer 25 meter voor mij liep in de rug, maar dat was ook het punt dat het voor mij bekende probleem ging opspelen en de dixie bij de waterpost moest invluchten. Dat grapje heeft mij al met al zeker vijf minuten vertraging opgeleverd.

Hoe dan ook kon ik daarna aardig doorlopen, maar de laatste kilometer was het werken geblazen. De tijdklok bij de finish stond toen op 1:43, later zag ik dat ik netto 1:40:31 heb gelopen. Dus eigenlijk ben ik best tevreden, in aanmerking genomen dat er eigenlijk nog vijf minuten af moeten. Moet er wel direct bij vermelden dat club- en leeftijdgenoten Peter Coelman en Willem Kramer helemaal goed hebben gelopen, Peter 1:25 en Willem 1:35:20. Daarmee werden wij oudjes respectievelijk vijfde, veertiende en zestiende (van de 32) lopers in de 70 plus categorie.

Uiteraard hebben de jongere clubleden in de meeste gevallen nog veel sneller gelopen.


Na de loop hebben we nog met z'n (bijna) allen in het mooie bruine cafë De Graaf van Vlaenderen iets - en meer dan iets - gedronken en gegeten. De goedgevulde zakken patat, tosties en smakelijke Belgische Biertjes gingen er in als  eh... patat, tosties en bier.

De terugreis in de dubbeldekker - die om 16:00 uur vertrok - ging al even voorspoedig als de heenreis. Om een zeer 'christelijke' tijd (even over zessen) was ik thuis.

donderdag 31 januari 2019

Werk ohne autor

Das leben der anderen is een van de beste films van de afgelopen decennia: indringend en ontroerend. Regisseur Florian Henckel von Donnersmarck sleepte daarmee een oscar in de wacht.

Von Donnersmarck heeft weer zo'n juweel afgeleverd, ditmaal getiteld 'Werk ohne autor'. Vanmiddag ging ik naar het Filmhuis Den Haag waar hij werd gedraaid. In tegenstelling tot andere keren dat ik het filmhuis bezocht, zat zaal 2 afgeladen vol. Vooral pensionado's, wat gelet de dag en tijdstip van vertoning geen verwondering zal wekken.


Het werd een lange zit, maar liefst drie uur(!) lang, maar ik heb mij geen moment verveeld. Integendeel, het is een prachtige film geworden, een waar epos met mooie beelden en ontroerende momenten. Ik beveel hem van harte aan!

Hoofdpersoon is Kurt (Cai Kohrs als jongetje, Tom Schilling als jongeling), die in het Duitsland van de tweede wereldoorlog opgroeit. Als de film begint zien we hem met zijn beeldschone tante Elisabeth (Saskia Rosendahl) bij een rondleiding door een museum. Daarbij steekt de nogal militant uitziende suppoost zijn afkeer voor moderne 'entartete' kunst (zoals van Kandinsky) niet onder stoelen of banken. "Wat hij kan, kun jij ook tekenen" zegt hij tegen het jongetje. Dat klopt, want Kurt heeft inderdaad tekentalent.


De tante in kwestie stimuleert Kurt zijn uitgesproken gave te ontwikkelen. Echter blijkt zij zelf manisch te zijn en wordt - na een dramatisch verlopend consult bij Professor Carl Seeband (Sebastian Koch) - weggevoerd door de nazi's, waarvan Kurt getuige is. Ze vindt, samen met andere mentaal of geestelijk gemankeerde vrouwen, haar einde in de gaskamer.


Op de academie raakt Kurt verliefd op een andere Elisabeth (Paula Beer). Haar vader blijkt dezelfde Professor Seeband te zijn die het intakegesprek met zijn tante had. Deze waardeert Kurt als kunstenaar maar ziet hem niet zitten als partner voor zijn dochter. Als blijkt dat zij zwanger van hem is, heeft dat verstrekkende gevolgen. Daarover zal ik niet verder uitwijden. Wel kent de film, na een aaneenschakeling van gebeurtenissen waarbij drie decennia Duitse geschiedenis de revue passeren, uiteindelijk een relatief  'happy end'.

Nogmaals, het is een lange zit maar het is de moeite waard!

woensdag 30 januari 2019

De dame van de operette

Grappig hoe je soms associaties krijgt met het verleden. Zo kwam ik twee dagen geleden in de tram de huidige leider van 'Die Haghe Operette Spelers' tegen. Nu wil het geval dat mijn moeder (Tonny Bourgonje) voor die tijd een centrale rol in de (haagse) operettewereld speelde.

Tonny Bourgonje (tweede van links) met een van de laatste ensembles die zij begeleidde
Mijn moeder zou, indien zij nog zou leven, vandaag 103 jaar zijn geworden. Zij had - zoals bij veel watermannen het geval is - iets bijzonders, zeker voor die tijd (begin twintigste eeuw). Haar moeder (mijn oma) was er erg op gebrand dat haar kinderen een muziekinstrument leerden bespelen. Voor mijn moeder werd dat piano. Zo gebeurde het dat zij, amper zestien jaar oud, een jeugdoperettegezelschap oprichtte en later, tot aan haar dood in 2000, de algehele regie had over voornoemd gezelschap en daarmee jaarlijks voorstellingen (uitvoeringen van diverse operettes) gaf. Daarnaast gaf zij zangles.

Als verlegen pre-puber na een van de voorstellingen in de voormalige Dierentuin
In 2010 heb ik een blogbericht aan haar en haar kleurrijke operettegezelschap gewijd. Wie dat leuk vindt, zie hier!

Voor het overige nog een trainingsupdate: nou, dan ben ik snel klaar. Eigenlijk heb ik na de vijf kilometer van afgelopen zondag (bij Bertus in Delft) niet gelopen, afgezien van maandag maar dat was meer om nieuwe schoenen in te lopen. Wat overigens niet zo goed is bevallen, ga ze toch maar ruilen denk ik.

Maar vanmiddag - toen het wat minder sneeuwregende - wel een goede training achter de rug. Zo'n tachtig minuten bruto, met twaalf keer twee minuutjes verdeeld over drie series met daartussen telkens tien minuten herstel. Het geeft mij in ieder geval vertrouwen dat ik de zestien kilometer in Apeldoorn kan uitlopen, ook al zal dat niet in een denderende tijd gebeuren.