zaterdag 21 oktober 2017

Naar de fillum

Deze week heb ik twee films gezien: de ene was een kinderfilm getiteld 'Sinterklaas en het gouden hoefijzer.' Dat was donderdagochtend, in het Pathé Theater, met onze dochter en kleindochter Chloë.


Het paard Amerigo verliest zijn gouden hoefijzer dat geluk brengt aan een ieder die het in handen krijgt. Na veel omzwervingen en verwikkelingen komt er weer een gouden hoefijzer onder zijn pootje (sorry: been) terecht. Chloë heeft genoten van de film en het verhaal, 'en daar gaat het uiteindelijk om' zegt menigeen.

Dat laatste is zeker waar, maar dat laat onverlet dat Opa's humeur flink op de proef werd gesteld. De knechten - sorry, medewerkers - van de Sint waren namelijk overduidelijk herkenbaar als blanke dames - en één mijnheer - die keurig ABN spraken, in zwarte pietenkledij gehuld waren met op hun gezicht een paar roetvegen. Zag er niet uit. Noem mij star of een 'retard', maar laat Zwarte Piet gewoon blijven wie hij was, zwart. Wat mij betreft zit daar 0% racisme bij.


Een andere film zag ik in Het Filmhuis, 'David Hockney'. De film is een nogal 'vlakke' documentaire, bestaande uit twee interviews met de inmiddels bijna tachtigjarige kunstschilder en beelden van expositie(s) in de Royal Academy of Art. Echt een film voor mensen die zelf schilderen of Hockney-fans zijn. Voor wie niets met kunst heeft kan de film als saai ervaren worden. Dan heb ik het vooral over de cinematografische aspecten.


Wat de film voor mij boeiend maakt is de man zelf en zijn werk: na een periode waarin hij vooral zeer veel landschappen maakte, heeft hij zich de laatste jaren gefocusd op portretten. Inmiddels heeft hij er ruim honderd gemaakt, de modellen - bekenden van de schilder - moesten drie dagen poseren in zijn atelier, de tijd die nodig was om het portret af te ronden. Alle portretten hebben een deels turkoise, deels blauwe achtergrond  en steeds wordt dezelfde stoel afgebeeld waarop de modellen plaatsnamen.

Wat sportactiviteiten betreft: zowel woensdag- als vrijdagochtend het krachthonk bezocht, waar het steeds drukker begint te worden. Niet alleen de 'ouwetjes' die er altijd al waren, maar ook enkele middelbaren en zowaar een enkele jongeling van onder de dertig jaar. Wel allemaal leden van Haag Atletiek.

Hardlopen heb ik wel gedaan, maar ik durfde het niet aan om met de groep mee te trainen. Maandag lukte sowieso niet vanwege 'eters', maar ook woensdag niet, toen er een zwaar baanprogramma moest worden afgewerkt. Vijfmaal 800 meter. Ik had het gevoel dat ik het niet zou redden. En terecht denk ik. Mijn lijf en benen voelden vermoeid aan, waarschijnlijk door het klussen, fietsen en nog niet volledig hersteld zijn.

De dag daarop, op donderdagochtend, wilde ik het programma 'imiteren' maar dat ging niet van een leien dakje. Eerst naar de baan gelopen, daar wat extra ingelopen op het grasveld en de baan.

De eerste 800 meters gingen in 4 minuten en 20 seconden - nog niet zo heel lang geleden kon ik dat zeker 15 seconden sneller -, de tweede achthonderd ging wel iets sneller. Maar toen had ik het wel gehad, wat het nadeel is van alleen trainen. Nu was er wel elke keer drie minuten tussen de tempo's ingelast om te herstellen, waarna ik wel in staat bleek om de training - op mijn manier - te vervolgen. Dus heb ik nog twee tempo's gedaan van 200 meter en twee tempo's van 400 meter en die gingen wel goed, 54 sec. op de 200 meter en iets onder de twee minuten op de 400. Maar dat ging wel 'volle bak', het was zeker geen tempo dat ik vijf, laat staan tien kilometer zou kunnen volhouden.

dinsdag 17 oktober 2017

Een warme herfst


Echte klusdagen waren het, vandaar de stilte op mijn blog. Echter kan de warmste 16 oktober ooit ('sinds het begin van de weersmetingen') natuurlijk niet onvermeld blijven. Al was het maar omdat we 's middags naar het strand in Kijkduin zijn gegaan waar het nog druk was ook. Niet zo gek natuurlijk, met de schoolvakanties.

Vandaag was het minder warm, de zon leek ook niet te schijnen maar was wel zichtbaar als een bleekrode bol aan het firmanent. Sluierbewolking, dat dacht ik. Het bleek echter een door saharazand veroorzaakte zonsverduistering te zijn. Woestijnzand, meegenomen door de orkaan Ophelia. Dat zeggen de weersdeskundigen tenminste.

Maar maandag scheen de zon nog volop. Op het strand werd ik in mum van tijd begraven met zand, ten dele althans. Daarna weer opgegraven. 's Avonds moest er in verband met een op handen zijnde verhuizing van dochter & gezin het een en ander in het nieuwe huis worden aangepakt. En hoewel ik een zeer geschikte kandidaat zou zijn voor het - niet bestaande - tv-programma 'Help! Mijn man is géén klusser!' zijn er genoeg werkzaamheden te verrichten waarmee weinig mis kan gaan. Zoals het met een staalborstel bewerken van een stenen vloer opdat opgedroogde verfresten en andere onregelmatigheden worden verwijderd. Het steviger kluswerk is voor mijn schoonzoon en zijn vader, die hebben 'gouden rechterhandjes'.


Eerder deze week - zondag - werd de verjaardag van Chloë gevierd in Hoeve Kromwijk (Zoetermeer). Mooie locatie, het restaurant schijnt ook super te zijn (Michelin sterren) maar we kwamen niet voor het eten. Heel druk en gezellig, met minstens zestig personen. En een prachtige taart met bijbehorende gebakjes, een creatie van een van de gasten die professioneel taartenbakster is.

Ook toen was het bloedwarm, hoewel we het een maand of wat geleden een normale zomerdag hadden gevonden, met 25 graden. Toch een kwestie van abrupte overgang.


Ook is er gelopen, elke dag eigenlijk wel een stukje, rond of iets langer dan een uur. Gisteren (maandag) heb ik niet met de groep meegetraind in verband met het geklus, maar wel in de late ochtend de training conform het schema 'geïmiteerd'. Dat hield in: 30 sec. - 60 sec. - 90 sec. - 60 sec. - 30 sec. in 10km tempo, met telkens een halve minuut herstel tussen de tempoversnellingen. Deze pyramide moest zes keer herhaald worden, tussen de series was steeds drie minuten herstel ingelast. De waarheid gebiedt wel te zeggen dat ik het na vijf series welletjes vond.

Vandaag weer verder geklusd!

zaterdag 14 oktober 2017

Rondje Oase


Bijna een week windstilte, en dat komt omdat er eigenlijk niet zo bar veel is gebeurd. Of eigenlijk wel, maar dat ligt meer in de privésfeer zoals de verjaardag van ons kleindochtertje Chloë. Op 12 oktober is zij drie jaar geworden en we hebben het in kleine kring gevierd, maar morgen (zondag) doen we het méér dan dunnetjes over, met veel familie!

Verder is er wat fitness betreft niet veel te melden: woensdag en vrijdag netjes het programma afgewerkt. Met lopen ging het niet zo lekker deze week, dus ook daar geen vermeldenswaardige ontwikkelingen (is het eigenlijk nooit, maar ik schrijf het toch steeds op bij wijze van logboek). Vrij veel last van pijnlijke benen, vooral de knieën en voorzijde onderbenen, en geen schoen die lekker liep. Maar goed, maandag heb ik voor mezelf gelopen, woensdag ook (aansluitend op het krachthonk) en vrijdag nog een uurtje.

Vandaag wilde ik een langere duurloop lopen. Dat wilde ik doen in de Amsterdamse Waterleidingduinen, weer eens een andere omgeving. Dus in trainingsoutfit en een klein rugzakje naar Heemstede Aerdenhout gereisd, wat nog heel wat voeten in de aarde had. Het is weekend, dus waren er weer werkzaamheden aan het spoor: van Den Haag reed geen enkele trein richting Amsterdam, dus moesten de dames en heren reizigers (oh sorry, dames en heren mag niet meer :-()) met de NS bus naar Leiden, vanwaar verder kon worden gereisd.


In Leiden de trein richting Haarlem genomen. Wat opviel was dat er zowaar wat kleur te bespeuren viel op de bollenvelden bij Hillegom: geen tulpen of hyacinthen natuurlijk, maar herfstbloeiers.

Vanaf station Heemstede Aerdenhout begon ik te (hard)lopen maar ik voelde al snel dat ik dit niet lang zou volhouden: meteen gingen de benen protesteren en elke pas voelde ik. Binnen een kwartier was ik in Vogelenzang bij ingang De Oase. Bij de gelijknamige uitspanning bestelde ik de lekkerste appelpannenkoek van Nederland (voor zover ik weet natuurlijk) en een appelsap. En bij het afrekenen een toegangskaartje voor De Waterleidingduinen.


Daarna wel weer geprobeerd om de hardloopdraad op te pakken, maar ook nu hield ik het na zo'n kwartiertje - inclusief wandelonderbrekingen - voor gezien. Het lijf had er duidelijk geen zin in. Nou ja, dan maar wandelen, ik had per slot van rekening mijn pocketcamera bij me en er viel best het een en ander te fotograferen. Vooral paddenstoelen, véél paddenstoelen.

Foto's van vandaag staan in dit album. Ik schreef het al: véél paddenstoelen!


Nu wil het geval dat de bronsttijd voor de damherten is aangebroken. Dat is altijd een maand later dan bij de edelherten. Weliswaar is de bronst nog niet op zijn hoogtepunt - dat is meestal in de laatste week van oktober - maar je kunt al onrust bespeuren bij de dieren. Van tijd tot tijd hoor je zo'n diknekkige dambok reutelen, en ook vinden er de nodige krachtmetingen plaats. Van twee was ik getuige, ik heb er enkele bewegende beelden van. Met geluid! Al is de herrie die de wind maakt, en wat al te sterk door mijn camera werd opgenomen, wel wat hinderlijk.


zondag 8 oktober 2017

Loodzware 1vd4 loop: verslag uit de achterhoede


Het kan aan mij liggen natuurlijk, maar de 1 van de 4 loop van zaterdag was, ofschoon er 'slechts' 10 kilometer gelopen moest worden, de zwaarste loop van dit jaar. Voor mij wel tenminste.

Het liep niet soepel. Het parcours liep vanaf de Laan van Poot via het veld lang de De Savornin Lohmanlaan door de duinen tot even voor Kijkduin waarna via dezelfde duinen werd teruggelopen. Niet echt mijn ideale parcours vanwege het vele klimmen, vooral op het stuk naar Kijkduin. Er stond bovendien veel wind, al bleef het tijdens de loop droog. Na de uitgesproken natte ochtend was dat weer een meevaller!

Na de 10 engelse mijlen (Rijk Zwaan Loop) van vorig weekend en slechts één training op maandag, heb ik mij de hele week rustig gehouden, dat wil zeggen: niet hardgelopen. Wilde uitgerust deze 1vd4 gaan lopen. Maar al voor de start voelde ik dat van volslagen uitgerust zijn geen sprake was maar vaak kun je daar weinig van zeggen, dus lopen maar. Alzo!

Nadat om 14:00 uur de 5 km lopers van start waren gegaan (filmpje hierboven), zette tien minuten later de meute op de 10 kilometer zich in beweging.

De eerste kilometers gingen eigenlijk best goed en dat gaf vertrouwen in een prettige (af)loop. Martijn die bij het begin van het sportpark stond gaf toen ik hem passeerde aan dat ik precies 25 minuten had gelopen, toen moest ik nog zo'n 150 meter naar het 5 km punt, maar bij doorkomst stond de tijdklok op ruim 27 minuten.

De tweede ronde ging aanmerkelijk moeizamer, voortdurend pap in de benen, ik zweette uit alle porieën en kon niet goed doorademen. Het leek wel of ik aan de laatste kilometers van een hele marathon bezig was. Bij het 7 kilometer werd ik ingehaald door Ton Gerritsen die een dame aan het 'hazen' was (dat leek er op) en zo bikkelde ik een tijdje achter hen aan door. In de laatste kilometer kwam ook Carel langszij met zijn befaamde snelle eindschot, ik gaf mij toen over. Maar toch, toen de finish in zicht kwam, probeerde ik nog wat aan te zetten. En zowaar lukte het om Carel voor te blijven. In 55 minuten kwamen wij over de meet. Moest naderhand natuurlijk wel even bij Carel op het matje komen natuurlijk...

Nou ja, het kan niet altijd kaviaar zijn. Dat het niet liep zoals ik hoopte is uiteraard een luxe probleem, als het al een probleem is. Dus niet.

's Avonds gingen we naar de verjaardag van Rosita, de vrouw van een neef van mij. We gingen met het openbaar vervoer maar moesten nog een stuk lopen om de locatie waar het feest plaatsvond te bereiken. Vanaf de Fruitweg was het - al met al - zeker nog een half uur lopen omdat we - in de duisternis en constant geteisterd door veel en kil regenwater - te ver doorliepen tot onder een viaduct, dus moesten we weer terug en bij een benzinestation vragen naar de weg. Daarna duurde het toch nog even voor we bij de locatie waren, voetbalvereniging De Ster aan de Brinckerinckstraat.


Maar het was er erg gezellig, met veel familie van de jarige en 'aangetrouwden'. Het werd een compleet feest met een DJ die met zowel ABBA als ritmische hedendaagse zuidamerikaanse klanken ervoor zorgde dat de voetjes snel van de vloer gingen. Ook kon er worden gegeten, zussen van de jarige hadden een compleet warm buffet geregeld, en gastheer Rob en gastvrouwen dochters Rosella en Pebbels zorgden er voor dat de gasten niets tekort kwamen. Een hoogtepunt was toen de prachtige taarten werden aangesneden, een waar ceremonieel.


Veel bekenden zagen wij niet, met uitzondering van mijn nicht Marion met haar man Chris. Zij boden ons aan om met hen mee terug rijden, graag natuurlijk! Echter bij het verlaten van het gebouw verstapte Chris zich op de laatste tree van een steile stenen trap, waardoor hij ten val kwam en prompt zijn onderbeen brak. Consternatie, snel 112 gebeld en even later kwam de ambulance. Na een eerste behandeling ter plekke door het ambulancepersoneel ging het richting ziekenhuis. Een minder leuk slot van een erg gezellige feestavond.

donderdag 5 oktober 2017

Arie in The Sixties


En zo arriveerde onze trainer Arie in zijn sixties... Woensdagmorgen vierde hij het voor 'de jongens' van het krachthonk. Na de training werd hij toegezongen en tracteerde hij op appel-walnotentaart.


Maar daarmee was het nog niet gedaan. In de avonduren geen training of coopertest voor hem. Ook geen training geven. Op slinkse wijze zijn hij en zijn vrouw Wilma naar bistro Berg & Dal in de Bosjes van Pex gelokt, waar het overgrote deel van zijn/onze trainingsgroep 7 al aanwezig was.


Wat volgde was een goed verzorgd en smakelijk etentje voor 27 personen in de bovenzaal van de bistro. Het gezelschap had zich over twee lange tafels verdeeld. Er werd gezongen, er was een speech van Henk en er waren cadeautjes. En er is heel wat afgepraat over van alles en nog wat. Kortom: het was gezellig!

maandag 2 oktober 2017

Herstel van Westlands Mooiste

Tja, de titel boven dit blogbericht kan aanleiding geven tot misverstand. Wellicht ten overvloede maar voor alle duidelijkheid: Westlands Mooiste is de bijnaam van de Rijk Zwaan Loop.

De Rijk Zwaan Loop is weer achter de rug. Voor mij was die 10 EM toch wel weer een stukkie. Dus gisteren (zondag) heb ik niets gedaan, afgezien van wat bezigheden binnenshuis, en 'middags ging ik even kijken bij de clubkampioenschappen van onze club die aan de Laan van Poot gehouden werden.

Leuk om al dat jonge talent bezig te zien. En het ging erg hard, vooral bij de loopnummers. Maar omdat ik niet lang ben gebleven kan ik eigenlijk weinig zinnigs zeggen over de wedstrijden, laat staan over namen en rugnummers. Wie daarvoor belangstelling heeft, zie deze site!


Vandaag toch maar even een herstelloopje gedaan, maar ik heb daarmee gewacht tot de avond. Dan kon ik met de groep meetrainen en dan doe je toch iets meer dan wanneer je op eigen houtje loopt.

Wat op het programma stond was eigenlijk niet zo boeiend: 60 minuten duurloop 1 tempo. Odette trok de kar deze avond. Aanvankelijk ging het redelijk, ook omdat ik ècht wilde herstellen en geen 'spielerei' tussendoor van plan was, àls ik daar al toe in staat zou zijn geweest. Dus liep ik keurig aan de staart van onze groep en dat is zo gebleven.

Toch ging het mij niet makkelijk af deze avond. Het parcours voelde zwaar aan. Was grotendeels mentaal - door vermoeidheid geen zin meer - maar het had ongetwijfeld ook met de resterende afvalstoffen in de benen te maken. Wij liepen door de duinen naar Kijkduin en via het duin(fiets)pad langs de Machiel Vrijenhoeklaan naar Ockenburgh en daar weer via Deltaplein en langs hotel Atlantic weer de duinen in. Maar eerlijk gezegd had ik het toen wel gehad. Niet dat het tempo hoog lag, maar echt rustig ging het ook niet en bovendien was er veel 'vals plat' en hellingwerk, niet echt wat ik mij voorstel als 'herstelloopje'. Dus ben ik ter hoogte van de Fuutlaan afgehaakt terwijl de anderen nog een stevig potje gingen klimmen.

Aangezien ik van huis naar de Laan van Poot was komen lopen, ging ik met dezelfde benenwagen terug naar huis. Al met al toch zo'n zeventig minuten 'netto' gelopen.

zondag 1 oktober 2017

Westlands Mooiste was weer mooi!

Startnummer opgehaald: klaar voor het inlopen
Ken je het verhaal van de man die naar De Efteling zou gaan? Hij ging niet! Op zaterdag stond, op initiatief van onze dochter, een familie-uitje naar het vermaarde pretpark gepland, maar door omstandigheden ging dat niet door.

Dus kon ik alsnog deelnemen aan 'Westlands mooiste', de Rijk Zwaan Loop. Met het openbaar vervoer - tram en bus - reisde ik naar 's-Gravenzande. Rijkelijk vroeg was ik er. Bij het schoolgebouw aangekomen waar sinds jaar en dag kan worden ingeschreven, bleek een aantal andere Haag-vrienden al aanwezig.


Gistermorgen wist ik niet dat ik zou lopen, en zeker niet tien engelse mijlen. Er kon ook vijf kilometer worden gelopen, maar ik heb er te weinig gelopen om in het Agium Run Circuit te worden opgenomen. Bovendien moeten - van mezelf - meer kilometers worden gemaakt.


Voordat de lopers op de vijf kilometer en de 10 engelse mijlen van start gingen, vonden nog diverse jeugdlopen plaats, van ukkies tot grotere kinderen. Op een van die onderdelen werd de 8-jarige Anne Vrolijk (dochter van Helmie en Mike) eerste 'dame!'

Zo gezegd, zo gedaan. Tegen half drie stond ik met vele anderen, onder wie Sonja, in het startvak. Hoewel buienradar had aangegeven dat er tijdens de loop een licht regenfront zou overtrekken, brak de zon juist voorzichtig door het wolkendek, en dat zou zo blijven.

Ik startte in een 'normaal' tempo, bleef de eerste anderhalve kilometer een beetje achter Sonja hangen maar zij liep steeds meer op mij uit. Toch ging ik niet te snel, ik kwam op 27 minuten 'hoog' door op de vijf kilometer en naderhand op bijna 56 minuten op de tien. Maar afgezien van een halflosse veter die ik na circa vier kilometer moest losmaken en weer aanstrikken, ging het gebrek aan duurtraining zich toch wreken. Dat was even na het 11 kilometer punt: de benen gingen licht verzuren en de paslengte werd allengs korter. Het werd toch wel zwaar. Moet nog aantekenen dat ik daags ervoor 40 minuten met een paar 'snelle meiden' heb gelopen op de baan met vijf versnellingen van 200 meter (ik liep er vier), dit met de gedachte dat ik zaterdag toch niet zou gaan lopen.

De eindtijd van 1:31'' viel een beetje tegen, maar was - voor mij dan - ook weer niet puur slecht. Laten we maar zeggen dat het een goede training was.

De dames van Groep 7 en Arie hebben trouwens stuk voor stuk een goede 5 kilometer gelopen, nagenoeg allemaal rond en een aantal onder de 26 minuten.

Bijkomen met een tractatie van Annet
Na afloop - eerst een beetje uitlopen op weg naar het schoolgebouw, aldaar douchen en omkleden - weer terug naar het Marktplein, waar menige loper op een van de buitenterrassen plaats had genomen. Dit onder genot van koffie-met-een-ijsje, frisdrank of een sterkere versnapering.

Op datzelfde Marktplein vond ook de prijsuitreiking plaats van de snelste lopers en loopsters per onderdeel en categorie.


Haag Atletiek was goed vertegenwoordigd op het podium. Om een paar namen te noemen (dit blog pretendeert geen volledig verslag te zijn): Jeroen van Aken, snelste man op de 5 km: Hizkia Taal, derde dame, en haar vriend Michel Out derde heer op die afstand. Bij de 10 EM deelden maar liefst drie HAAG-dames het erepodium: Janna van Dijk, Carolina Verduin en .... bij de senioren (hee, de nummer drie, dat zou Julie Faiazza zijn, kon ik in de uitslagen niet terugvinden).

Bram van Dongen werd eerste 35+ heer en Karen Lammerts van Bueren eerste 50+ dame.


Ook werden de circuitwinnaars op het podium ontboden. Voor de 10 kilometer waren dat Issak Berhane en Marlies Jongerius, voor de 5 kilometer 'onze' Jeroen van Aken en Elsbeth Ciesluk.


Oud-trainer van Haag Atletiek Rob Vermeulen was ook aanwezig, hij heeft onder andere Hizkia en Michel (beiden met een medaille) begeleid. Later kon ik met hem mee terugrijden naar Den Haag.

's Avonds nog even naar De Fuut gegaan waar een Neil Young Tribute Band optrad. Dat was best goed, de zanger heeft een stem die niet van Neil is te onderscheiden, en de band is wat je noemt 'strak'. Echter was de band niet de reden om naar De Fuut te gaan, we zouden met een aantal Haag-vrienden het seizoen daar afsluiten. Echter kwam er maar één daarvan opdagen... Maar goed, dat mocht de pret niet drukken.