zondag 20 augustus 2017

DNF-je bij Kerkpolderloop

Laat  ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben niet zo van de DNF-jes (Did Not Finish). Niet omdat ik zo volhardend ben, maar tijdens een loop heeft het amper zin om af te haken. Per slot van rekening moet je sowieso een heel eind terug naar de plaats waar je bent gestart.

Of er moet een bezemwagen zijn, zoals eeuwen terug bij de marathon van Amsterdam. Nadat ik een hele tijd op een schema van 'onder de drie uur' liep (wat mijn doel was), werd dat de laatste zeven kilometer steeds langzamer en op zeker moment zat ik er doorheen. Toen ben ik in de bezemwagen gestapt. Maar daar heb ik nooit een gewoonte van gemaakt.

Maar vanmorgen was het zover! Gezellig met z'n vieren (Jan Wierenga, Jan Groeneveld, Paul Wobbe en ik) naar Delft voor de Kerkpolderloop.

Nieuw bij de Kerkpolderloop was Anja Rienstra uit 'mijn' vroegere Groep 5, ze ging na een welverdiende vakantie en een aantal pittige trainingen weer eens een vijf kilometer proberen.

Gezellig, maar ik had er geen zin an. Vrijdagmiddag begon ik te hoesten en te snotteren en dat werd gisteren (op zaterdag) alleen maar erger. Daarbij kwam een algeheel gevoel van malaise (futloosheid) en dat was vanmorgen niet veel minder, dus had ik er al een hard hoofd in om te starten. Maar ja, twee Kerkpolderloopjes achter elkaar missen... dat valt voor een kerkpolderloopverslaafde niet mee. Dus uiteindelijk besloot ik, eenmaal bij Sportcentrum Allround gearriveerd, het toch maar te proberen. Echt geïnspireerd was ik niet, bovendien was ik mijn 'snelle schoentjes' (althans lichte schoentjes) vergeten dus moest ik het doen met de relatief zware klompen die ik al aan had.

Uitlopen met Jos Toth en Michel Out (13 juli 2014)
Na een warming up onder leiding van de tegenwoordig vaak aanwezige Mulay met zijn spartanen, gingen we van start. Ik besloot het heel rustig aan te doen, liep een stuk met Jan W. op. Maar al snel voelde ik dat het 'm niet ging worden. Piepende adem, zware benen, buikkramp en een sterk gevoel van demotivatie maakten dat ik na bijna twee kilometer afhaakte en via een omweg terugliep naar het sportcentrum.

Dus na lange tijd weer eens een DNF gehaald. Nou ja, het is niet anders, heb in ieder geval goed geluisterd naar mijn lichaam. Volgende week de laatste kerkpolderloop van dit jaar, dan hoop ik weer normaal mee te kunnen hobbelen.

Een van de voordelen van een lang bestaand weblog is dat goed na te gaan is wanneer ik ben begonnen met de kerkpolderlopen. dat was in 2005, dus 12 jaar geleden. Ik was toen eind vijftig. De eerste twee jaren liep ik rond de 22 minuten, een enkele keer eronder. Vanaf 2011 tot 2014 liep dat op tot 23-24 minuten, nu zit ik rond de 25-26 minuten. De tand des tijds!

zaterdag 19 augustus 2017

Zurück in Berlin - Schluss!


Woensdag was de laatste dag van ons verblijf in Berlijn. Niet een hele dag, om half drie 's middags vertrok onze trein richting Nederland. Wat het weer betreft was het de minste dag: 's ochtends regende het gedurende lange tijd - meer dan twee uur - pijpenstelen, gelukkig had ik mijn korte matineuze loopje net achter de rug. Heel erg was het niet want we hadden toch al een 'binnenhuis-activiteit' gepland, een bezoek aan The Story of Berlin aan de Kurfürstendamm. Daarvoor even een warenhuis van binnen bekeken en meteen maar een parapluutje gekocht.

Eerder mochten we van de receptionist van ons hotel bagage achterlaten en een 'leenparaplu' meenemen, wat geen overbodige luxe bleek. Overigens heb ik gehoor gegeven aan het verzoek - dat ik naderhand per e-mail ontving - een recensie te schrijven over Hotel Air In Berlin (voor google), dat heb ik meteen maar gedaan.

Prima hotel! Niet uitgesproken 'glossy' of luxueus, maar daar houd ik ook niet van. Rustig en gunstig gelegen in de directe omgeving van de ZOO, Kurfürstendamm en stadspark Tiergarten. Schone kamers die goed onderhouden worden, elke dag opgemaakte bedden en schone handdoeken. Het personeel is vriendelijk en het buffetontbijt gevarieerd. Uitstekende prijs-kwaliteitsverhouding. Wel maakte mijn vrouw een opmerking over de krakende (houten) vloeren, ik sta 's ochtends vroeg op om hard te lopen en door het gekraak maakte ik haar wakker. Zelf vond ik het niet zo'n probleem. Ik zou het hotel zeker aanraden. (****)


De ingang van museum The Story of Berlin bevindt zich in zo'n shopping mall. Daar kon je toegangskaarten kopen, waarbij een rondleiding door een atoombunker was inbegrepen. Daar was veel belangstelling voor, de groep moest in tweeën worden gesplitst.



Om de bunker te bezichtigen moesten we eerst naar buiten en vervolgens via een andere deur naar binnen en dan drie trappen af. Wel interessant, zo'n bunker, maar allesbehalve gezellig. Een immense ruimte. De bunker werd in de jaren zestig gebouwd, de koude oorlog tussen Rusland en Amerika was op zijn hoogtepunt en het gevaar voor een eventuele kernoorlog was niet ondenkbeeldig. De bunker bevat bedden voor ruim drieduizend personen, er is een uitgebreid toilettenhok, en een ruimte voor basale medische voorzieningen. Meer foto's van de bunker en een aantal andere zaken die in het museum worden tentoongesteld staan in dit album.


Als afsluiting hadden we bedacht om een bezoek te brengen aan een bierstube waar je ook echt op zijn 'berlijns' kon eten. Dat ging mooi niet door.
Waar ik in Berlijn het meest tegenaan ben gelopen, om niet te zeggen het meest gefrustreerd van werd was de huisnummering. Op de Kurfürstendamm bijvoorbeeld lopen even en oneven nummers door elkaar, zoek je bijvoorbeeld nummer 100 dan blijkt dat niet aanwezig aan de kant waar je het zou verwachten. Navraag wees uit dat ik aan de overkant moest zijn maar daar aangekomen leek het een mijl op zeven om nummer 100 te bereiken. Daar zou dus die bierstube moeten zijn.

Daags ervoor was iets dergelijks aan de hand toen we het museum The Story of Berlin zochten, die zou zich op nummer 207 bevinden. We liepen keurig de kant van de oneven nummers af, maar toen we na een dik kwartier stevig doorstappen nog maar twintig nummers gevorderd waren en toen pas 'ergens'  bij 75 waren, dachten we 'Da klapt etwas nicht'. Dus helemaal teruggelopen en toen bleek 207 aan de kant van de even nummers te zijn, helemaal aan het begin van de Kurfürstendamm. Stapelgek!

Nu we alweer twintig minuten aan het zoeken waren om van The Story of Berlin (nr. 207) naar nr. 100 (Das Haus der 100 Biere) te geraken en geen tijd te verliezen hadden - we moesten nog naar de Hauftbahnhof om onze trein naar Nederland te halen - hebben we het zoeken gestaakt.

Tenslotte nog iets over het eten. Dat was alle dagen dik in orde. De eerste dag (zondag) wilden we een 'echt Berlijnse' maaltijd. Na wat zoeken kwamen we uit bij restaurant Knese, in een zijstraat van de Kurfürstendamm (Knesebeckstrasse).

Het werd Kasselerbraten mit Sauerkraut en Berliner Bouletten (een soort gehaktballen). Niets mis mee, maar een hoogst irritante wesp die zowel mijn gehaktbal als onze hoofden agressief belaagde maakte dat de maaltijd in sterk versneld tempo naar binnen werd gewerkt, daarbij steeds alert dat het oorlogszuchtige insect niet mee naar binnen ging.

Op de tweede dag (maandag) zochten we het italiaanse restaurant Maranello in de Fasanenstrasse, dat in het boekje van de Berlin Welcome Card stond vermeld. Ook hier weer die hele lange straat afgelopen zonder dat restaurant te hebben gevonden.

Teruglopend, zagen we een gesloten pand dat geheel verscholen lag achter een cementmolen en andere zaken die met wegwerkzaamheden te maken hadden. Dat was 'm! Gesloten. Dus maar iets in de omgeving gezocht. Dat werd uiteindelijk een andere 'italiaan' aan een gezellig plein, restaurant La Piazza. Prima gegeten, het werd lasagne. Door een vergissing mijnerzijds werd het niet de lasagne met spinazie, maar met deze variant was ook niets mis.

Ook de derde dag (dinsdag) werd het italiaans, en ook nu weer nadat we eerst naar een ander aanbevolen restaurant hadden gezocht in de Rankestrasse. De 'uitstraling' was echter nogal oubollig en we zagen niemand binnen zitten dus besloten we elders te kijken. Uiteindelijk werd dat restaurant Arlecchio aan de Meinekestrasse. Daar hebben we ronduit heerlijk gegeten (Linguine alla Meditteran) met een lekker wit wijntje erbij, en de bediening was top. Misschien zelfs een beetje té, de vriendelijke ober gooide al zijn 'typisch italiaanse' charmes in de strijd waarmee hij menige dame niet geheel onberoerd zal laten...

vrijdag 18 augustus 2017

Zurück in Berlin (Zeil 2)

Hierbij het beloofde tweede verslag van ons stadstripje Berlijn.

Eerst even 'een baardmannetje' er tegenaan gooien. Dus iets over de vogels in de stad Berlijn, uitgaande van wat ik heb waargenomen de laatste dagen.


Welke vogels in Berlijn nog in overvloed aanwezig zijn: de huismus (passer domesticus). Evenals vroeger - zeg dertig jaar geleden - bij ons, zie je ze in Berlijn in groten getale. Bij ons zijn ze lokaal zelfs verdwenen. De mussen op de foto hierboven hebben zich verzameld rond een voederbak in de ZOO, maar ook elders zie je grotere en kleinere groepjes.


Verder zag ik een vogel die al bijna uit mijn geheugen verdwenen leek: de bonte kraai! Dat was 's ochtends vroeg, vlak voor aanvang van mijn ochtendloopje, direct bij het verlaten van het hotel. Een complete verrassing. Ik kan mij niet herinneren dat ik deze vogel de laatste jaren ergens in Nederland ben tegengekomen. Vroeger wel overigens. Even googlen leerde dat de bonte kraai inderdaad tot de zeer zeldzame vogelsoorten is gaan behoren, de oorzaak of oorzaken zijn niet helemaal duidelijk. Maar in Berlijn zie je er genoeg,  ze zoeken hun gading gewoon op straat.

Wat mij verder is opgevallen is het zeer geringe aantal vlinders dat ik in Berlijn heb gespot. Een enkel koolwitje hier en daar, dat is het.

Maandag hebben wij na het Mauer Museum andere 'highlights' bezocht. Eerst het Deutsch Historisch Museum waar de hele geschiedenis van Duitsland in beeld wordt gebracht.

Dan waren er de 'Berlijn-klassiekers' zoals de Brandenburger Tor, Unter den Linden en Berlin Alexanderplatz, voor menigeen een begrip, al was het maar door het indrukwekkende gelijknamige filmepos van Fassbinder (1980).
  

Er was ook een 'soort van' demonstratie van Die Grünen, de duitse equivalent van Groen Links. Zij deelden biologisch verantwoorde frisdrank en met groenten en zachte-kaas gevulde wraps uit. Heel smakelijk!


's-Middags gingen we naar die andere niet te missen hotspot, de Berlijnse ZOO. Dat was vlak bij huis(hotel). Ook hier zeggen plaatjes meer dan duizend woorden.

Ik heb wel de indruk dat dierentuinen als Blijdorp, Emmen en Antwerpen een inhaalslag hebben gemaakt ten opzichte van de ZOO in Berlijn, die toch als grootste dierentuin van Europa wordt beschouwd. Het doet echter hier en daar wat verouderd aan en ook de dieren zijn wat je noemt 'voorspelbare' dierentuindieren: olifanten, kamelen, zebra's, zeeleeuwen.

's Avonds gingen we, na de maaltijd (ditmaal Italiaans, lasagne) naar de A-Trane in de Pestalozzistraat voor een concert van jazz-pianist Andreas Schmidt en zijn band. Normaliter is het er erg druk en kun je het beste van tevoren een tafel reserveren. Dat hadden we niet gedaan maar we konden meteen vooraan het podium plaatsnemen. We werden op onversneden jazz met piano, baritonsax en drums getracteerd. Het was de moeite waard, ook al zijn wij niet tot het einde gebleven.

Dinsdag was de laatste volledige dag Berlijn. Na het ontbijt gingen we richting Slot Charlottenburg. Maar dat viel nog niet mee. Een euvel waar we elke dag tegenaan liepen was dat op de citymap alles dichtbijeen lijkt te liggen, maar het tegendeel is het geval. Zoals bij elke citytrip werden ook hier vele lange kilometers met de benenwagen afgelegd. En dat terwijl het openbaar vervoer 'gratis' is, tenminste als je van tevoren een Berlin WelcomeCard hebt geregeld. Kost € 32,50 maar daarmee krijg je op vele musea, enkele restaurants en bepaalde winkels korting op de toegangsprijs, drankjes, maaltijd, enfin je krijgt er een boekje bij waarin alle opties concreet staan vermeld.

Maar die dinsdag was ook de warmste dag - het werd 's middags 31 graden C. - dus na vier uur doorstiefelen heb je het wel gehad. Uiteindelijk namen we de bus voor het laatste stukje naar Slot Charlottenburg, zes halten nog, wat toch ook weer een aardig eindje was.


Het slot zelf was in ieder geval het bekijken meer dan waard. Grote zalen en overal met bladgoud beschilderde ornamenten, schilderijen en het mooiste aarde- en zilverwerk. Menigeen zal het superkitsch vinden, maar ik vond het wel fraai. 'Mooi van lelijkheid' zullen we maar zeggen. Meer foto's van Slot Charlottenburg hier.

Ik kan mij vergissen, maar volgens mij was dit het kasteel waar ik in de jaren tachtig het slotfeest van de Internationale Filmfestspiele meemaakte. In een smoking die ik nadien - heel soms - nog heb gebruikt bij officiële nieuwjaarsrecepties.

Daarna een korte wandeling gemaakt in de slottuin en door het aangrenzende park met een rustpauze in horizontale ligstand langs het water. Hee wacht, verderop lagen rondvaartboten aangemeerd! Dat stond ook op onze eventuele 'to do list'.


Kortom: even later gingen we aan boord voor een tocht over de Spree, twee en een half uur lang op het bovendek. Heerlijk relaxed, met die warme zon en een windje dat enige verkoeling bracht. We voeren onder een aantal van de 360 bruggen door die Berlijn telt (elders las ik dat het er zelfs meer dan 900 zijn), en tot twee keer toe moesten we wachten voor een sluis.

Wie echt belangstelling heeft voor bruggen en architectuur aan de oevers van Berlijn, be my guest...

Toch gaat ook dit 'draadje' behoorlijk lang worden, dus morgen nog een 'restje Berlijn', daarna gaan we - ga ik moet ik schrijven - over tot de orde van de dag...

donderdag 17 augustus 2017

Zurück in Berlin (Zeil 1)

'Icke war einmal in Berlin'. Hele tijd geleden dat ik in Berlijn was, dat was in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Tijdens de Filmfestspiele Berlin mocht ik als onderdeel van een promotie- annex informatieteam voor de Nederlandse Film een stand bemannen. Voor mij persoonlijk waren het gedenkwaardige dagen, maar het voert te ver om die belevenissen op te rakelen.

Feit was wel dat de beruchte muur van Berlijn nog niet 'gevallen' was. Wat mij het meest is bijgebleven was het schrille contrast tussen het leven aan de westelijke en dat aan de oostelijke kant van de muur. Zelf zaten we in het westelijke deel waar het straatbeeld werd beheerst door immense welvaart. Het was een waar loflied op het kapitalisme: mooie winkels en warenhuizen, dure restaurants, luxe hotels, het was er allemaal. Een glossy overkill van Amerikaans imperialisme en liberalisme, het leek een dikke middenvinger naar het communistische oosten. Er werd daar in West Berlijn, zeker in materiële zin, van het leven genoten.

Op een van die dagen reden we met een speciaal voor toeristen 'grensoverschrijdende' bus via Checkpoint Charlie Oost-Berlijn binnen waarbij een strenge vrouwelijke gids uitsluitend stilstond bij en wees op glorieuze culturele uitingen van het socialisme zoals het Pergamon Museum. Dat hebben we toen wel bezocht, mij staan vooral de immens grote pompeuze beelden bij.

Op straten en pleinen was het opvallend stil en ongezellig: grauwbruin was de overheersende kleur, er was amper verkeer, wel zag je af en toe zo'n trabantje terwijl de mensen er wat gelaten en neerslachtig rondliepen.

Anno 2017 ging ons stadstripje naar Berlijn. Voor veel hardlopers geen onbekend oord want de jaarlijkse marathon van Berlijn behoort met die van Rotterdam en Parijs tot de grootste loopevenementen van Europa.

Na een lange treinreis - van huis via Amersfoort naar Berlijn is het bijna 10 uur reizen - arriveerden we afgelopen zondag in Berlijn. Vanaf de Hauptbahnhof was het nog een flink stuk wandelen naar ons hotel. Wat niet erg was na zo'n lange maar tevens comfortabele rit.


Na ons te hebben geïnstalleerd gingen we de naaste omgeving verkennen. We kwamen vrijwel meteen op zo'n soort kerstmarkt terecht, onder de 'Hohler Zahn' van de Gedächtniskerk. Kerstmarkt zonder kerst, maar er waren wel Reibekuchen. Konden we toch niet versmaden, en het Berlijnse bier was er prima bij.



En over die marathon gesproken: zelf heb ik de afgelopen dagen elke ochtend een stukje hardgelopen: niet lang maar gemiddeld drie kwartier. De route ging naar en door de Tiergarten, het grootste groengebied binnen Berlijn, grenzend aan de Zoo. Vanaf ons hotel (Hotel Air) dat vlak bij de Gedächtniskirche (vanwege de vorm van de toren 'Holle Kies'genoemd) ligt, was de weg erheen eenvoudig. De weg over, vervolgens langs de buitenmuur van het Aquarium en een winkelgalerij totdat bij een kruising uitkomt, daar sla je meteen een paadje linksaf in en vervolgens loop je een stuk door tot aan de opvallende ijzeren Rosa Luxembourg brug. Na daaroverheen te zijn gelopen kom je in een groot parkgebied met veel wandelpaden. Meer foto's van de trimroute...



Er zijn in Berlijn tientallen musea te bezichtigen, onmogelijk om deze allemaal in drie dagen tijd te bezichtigen. Als je dat al zou willen: in veel van die musea vormen de geschiedenis van Berlijn en de vele (wereld)oorlogen de centrale thema's.

Ik ga ook niet beschrijven wat er allemaal te zien is, ik beperk mij tot de foto's die ik er heb gemaakt. Dat was achtereenvolgens het Mauer Museum in de Friedrichstrasse, tegenover Checkpoint Charlie; het is er druk en er valt best het een en ander te zien maar nog veel meer te lezen, veel lappen tekst op borden en bij vitrines. De meeste mensen hebben daar niet het geduld of/en de tijd voor. Ik zeker niet.

Later bezochten we het Duits Historisch Museum waar van alles te zien is. Kortheidshalve verwijs ik naar de link.

Op dinsdag bezochten we - na een moeizame tocht daarheen - Slot Charlottenburg en op woensdag 'The Story of Berlin'.

Morgen volgt deel 2 van ons tripje Berlijn, want in één keer wordt het teveel. Dan ook meer aandacht voor andere musea en dergelijke, en ook voor een bootochtje over de Spree.

zaterdag 12 augustus 2017

En toen was daar weer de Bradelierloop


Vandaag was het weer zo ver: de Bradelierloop, de altijd gezellige wedstrijd- en prestatieloop in  De Lier. En wederom was Jan Wierenga zo aardig om ons richting Het Westland te vervoeren. Die 'ons' waren ditmaal niet alleen Jan Groeneveld en mijn persoontje, maar ook Pierre Tissot, die daags ervoor tijdens de trainingssessie in het krachthonk had aangegeven graag te willen meelopen, maar hij had geen vervoer. Dat was geen probleem voor Jan die ik later daarover belde, Pierre kon meerijden.


We waren ruim op tijd in het riante clubgebouw van voetvalvereniging Lyra. Daar konden de startnummers worden opgehaald en ook kon worden na-ingeschreven. Na ons te hebben omgekleed in een van de kleedkamers die zich in een zijgang van de parterre bevinden, gingen we naar buiten voor een lichte warming up. Totdat iemand van de vereniging ons verzocht de voetbalvelden niet te belopen omdat het gras juist was ingezaaid. Op een ander grasveldje konden we wel terecht.

Van onze vereniging gaven circa zestig personen acte de présence. Een aantal had voor de vijf kilometer gekozen, een ander aantal voor de tien kilometer. Zelf wilde ik, na al die 'vijfjes' van de laatste tijd, weer 'een tien' lopen. De beide Jannen hadden zich eveneens voor die afstand ingeschreven.

En zo geschiedde. Om 14:00 uur werden zowel de lopers van de vijf (één ronde) als voor de tien kilometer (twee ronden) 'weggeschoten'. Al met al zo'n 740 personen.

De weersomstandigheden waren goed, zij het dat er wel wat wind stond al heb ik daar zelf geen last van ondervonden.


Eigenlijk ging het best lekker, vooral de eerste kilometers gingen na een pittige maar niet geforceerde start vlot en iets over de 26 minuten passeerde ik het 5 km punt, waarna de tweede ronde inging. Toen leek het tempo ietsje omlaag te gaan, maar niet dramatisch en ik kon mij snel weer herpakken.

De laatste kilometer schroefde ik het tempo wat op hetgeen in een (tijdklok)tijd van 54'24'' resulteerde, op mijn eigen klokje was dat 53'57''.  Ben ik blij mee! Weliswaar een minuutje langzamer dan vorig jaar maar kom aan, ik had erg fijn gelopen en dat telt.

Na het douchen en omkleden in de ruime kantine op de eerste verdieping wat gedronken (chocomel en daarna radler, vreemde combi maar goed).


Ook even aangeschoven bij mijn trainingsmaatjes van Groep 7, waarvan er twee juist op deze dag jarig waren! Odette Tieleman (34 jaar) en Henk Moesman (77 jaar).

De meesten Groep 7 lopers hadden de 5 kilometer gelopen. Op laatstgenoemde afstand was Barend met 22'13'' de snelste, daarna Elselijn en Odette (26'06), Pierre (26'58''), Arie (27'44''), Sanny (27'54'') en de vandaag 77 jaar geworden Henk Moesman (28'18'').  Op de 10km liepen Sandra K. en Peter C. 51'09'' evenals clubgenoot Sherman.

Op 'hoger niveau' had onze club ook goed gepresteerd, Zo waren er prijzen en podiumplaatsen in diverse categorieën voor Bram van Dongen, Jeroen van Aken, Elsbeth Ciesluk, Janna van Dijk, Michel Out en Karen Lammerts van Bueren.

(Voorlopige?) uitslagen voor de 5 km staan hier en voor de 10 km hier!


En wat mijn reisgenoten betreft: zij waren tevreden! Jan W. had 54'49'' gelopen en Jan G. 48 minuten maar ik heb hem niet kunnen terugvinden in de uitslagen! Wellicht chip vergeten?

Allemaal BRUTO tijden, dus wellicht heeft deze en gene sneller gelopen dan aangegeven!

vrijdag 11 augustus 2017

De dingen van de dag

Ja, ik weet het, het heeft iets kinderachtigs maar toch leuk dat ik het afgelopen weekend weer eens onder de 26 minuten ben gedoken bij de Kerkpolderloop. De uitslagen zijn gisteravond op de site gezet. Wat aan de lijst opvalt is dat van de 137 lopers die hebben deelgenomen een flink aantal echt snel kan worden genoemd (5km tussen de 17 en 21 minuten). Pas vanaf de 44ste finisher kwamen de tijden boven de 21 minuten uit.


Bovenstaande foto heeft niets met de Kerkpolderloop te maken, maar alles met de coopertest een paar dagen later. Bas van Binnendijk was ook hier van de partij, zowel als deelnemer als fotograaf.

Het was nog vroeg in de avond maar Boudewijn, chef inschrijvingen, zat er al helemaal klaar voor!




Woensdagmiddag weer even Drievliet bezocht. Moest eerst iets afgeven in Rijswijk, waarna het nog een heel stuk lopen was naar de ingang, ook omdat ik de weg erheen verkeerd had ingeschat. In Drievliet zagen wij veel bekenden onder wie een jeugdvriendin van dochter Daphne met haar vriend en kinderen, en ik zag 'vanuit de verte' een Haag-lid met - naar ik vermoed - zoon en kleinkinderen.

Gisteren aan het eind van de middag iemand in het ziekenhuis bezocht, maar daarvoor was ik in Leiden om een tripje te regelen bij de Treinreiswinkel.

Daarna even het Museum van Oudheden binnengelopen. Dat bezoek was niet gepland, maar ik liep er toevallig langs. Fascinerend, vooral de doodscultuur bij de oude egyptenaren.



Sage Femme

Terug in Den Haag, heb ik een 'filmpje gepikt' in het Haags Filmhuis. Walter tipte mij om 'Sage Femme' (De Vroedvrouw) te gaan zien. Een goede tip, want het is een aardige film waarin heel goed wordt geacteerd. Maar ook weer geen film die een onuitwisbare indruk maakt.

We zien Claire (Catherine Frot) die als vroedvrouw werkzaam is in het plaatselijke ziekenhuis. Zij oefent haar taak met veel liefde en toewijding uit (N.B. in de film zie je ook een aantal baby's ter wereld komen). Op een dag verschijnt de flamboyante Beatrice ten tonele (Catherine Deneuve). Beatrice was de vriendin van Claires vader en in haar kindertijd beschouwde Claire haar als een moeder. Echter verdween Beatrice uit hun leven, dit tot verdriet en verbittering van Claire. Maar vooral vanwege haar ziekte (hersentumor) komt Beatrice na al die jaren Claire bezoeken om het contact te herstellen. Wat aanvankelijk zeer moeilijk gaat, maar geleidelijk aan komen zij nader tot elkaar.

Ondanks of juist dankzij de grote verschillen in karakter en levensstijl, beïnvloeden de vrouwen elkaar in positieve zin. Claire lijkt herboren en krijgt iets met haar buurman, en op haar beurt maakt zij Béatrice bewust van de pijn die zij anderen heeft bezorgd door haar egocentrische levensstijl.