zondag 14 augustus 2022

Beter laatst dan nooit... Kleine Bosatlas met loopherinneringen

En weer is een week voorbij, een week die uitgesproken zomers mag worden genoemd. En warm, vooral warm. Wat betekent dat niet alleen fysieke ongemakken maar ook de hoge temperaturen maakten dat ik amper heb getraind. Dinsdag heb ik wel een heel eind gewandeld (kwam al snel aan zo'n 12 kilometer) maar verder gewoon 'gechilled' op het strand bij Kijkduin, twee keer bij Boca Grandi (voorheen People) en een keer bij Strandtent14. En ook nog een keertje op het strand bij De Kwartel. 

Vroegâh....
...en nu.

Nu was ik vroeger (vooral in de jaren zeventig en tachtig) een uitgesproken strandbeest. Of strandtentbezoeker liever gezegd, zo zat ik heel vaak bij De Golfslag en bij 'Peukie'. Dat was in mijn vrijgezellentijd. Zodra het maar even kon - in het weekend of op een snipperdag - ging ik die kant op, ligstoel, drankje, bakken maar. Gezellig, soms met veel vrienden en kennissen.

Hedonisme, dat was het wel. Tegenwoordig moet ik daar niet meer aan denken. Een paar uurtjes strand vind ik al veel, in ieder geval meer dan genoeg.




Afgelopen vrijdag ging ik naar Delft, nu eens niet voor een loopje (die werden trouwens afgelast vanwege de hitte) maar voor een boekpresentatie. Ik was uitgenodigd door de samensteller en schrijver van het boek, Kees Bos.

Het was een gezellig samenzijn in Buurthuis Voorhof  aan de Herman Gorterhof. Onder de circa veertig genodigden bevond zich ook Nelli Cooman, die na haar atletiekloopbaan in 1995 nog steeds actief is in de sport, onder meer als zeer bevlogen en betrokken ambassadeur van de Roparun.


Een andere bekende die aanwezig was: Hein Andrea (familie van de befaamde kunstschilder Pat). Ik herinner mij hem van mijn middelbare schooltijd, Hein zat op de kweekschool en was - in mijn ogen - een soort 'hippie avant la lettre' en leider van 'The Clochards' (evenals de Kikkers en de Plu's een soort van jeugdbende). Later zag ik de geschiedenisdocent en ex-bokser regelmatig als deelnemer aan diverse loopjes in de regio. Sympathieke gast met een veelbewogen verleden.

Waarom ik daar als 'niet-Delftenaar' bij aanwezig mocht zijn heeft te maken met een verslag van The Hague Ten Miles dat ik in 1986 schreef en dat in een oud (inmiddels gedigitaliseerd) clubblad van de HRR stond. Dat stuk is ook in het boek opgenomen. 

De samensteller van het boek is cabaret-entertainer Kees Bos, sinds jaar en dag een bevlogen bestuurder bij en oprichter van diverse delftse atletiekverenigingen, en een veelgevraagde speaker bij hardloopevenementen.

In het rijkelijk gevulde boek worden veel herinneringen naar boven gehaald: verhalen, foto's en uitslagen van maar liefst 21 loopevenementen die in de regio zijn georganiseerd. De nadruk ligt daarbij vooral op lopen die in Delft zijn ontstaan (waaronder de naar Kees genoemde 'Bos-lopen'), met een enkel uitstapje naar Den Haag met The Hague Ten Miles, de Babylonloop en de KonMarathon. 

Titel van het boek is 'Beter Laatst Dan Nooit'. Kees zag dat bij de Kinderkerkpolderloop van augustus 1986 de toen vierjarige Koos van Paassen als laatste was gefinishd. Na het nodige speurwerk kon hij de nu 41-jarige vinden, en deze was graag bereid om 'als ware hij nog vier jaar' op de knie van Kees te poseren. Met als klap op de vuurpijl zijn beeltenis op de cover van het boek!


Onderdeel van de meeting was een korte wandeling in de buurt, waarbij Kees liet zien waar hij heeft gewoond. We kwamen uit op een galerij van een flatgebouw, aan het eind waarvan een gesprek ontstond met een van de bewoners, een student aan de TU Delft. Daar had Henri Havinga ook gestudeerd en er ontstond een gesprek over de 'managende' rol van de politiek bij bepaalde projecten waarbij niet altijd goed wordt geluisterd naar adviezen van experts. 



Terug in het buurthuis werd het boek officieel overhandigd en vervolgens - al dan niet vergezeld door een heuse 'Kees Bos Glossy' - verkocht aan belangstellenden. Uiteraard heb ik het boek gekocht, maar ben vergeten het mee te nemen, en dat terwijl ik het toch in mijn rugzak had gestopt. Misschien iets misgegaan in de haast, ik kon met iemand (John Heemskerk) mee terugrijden. 

Is Kees vandaag hoogstpersoonlijk langsgekomen om het boek af te geven. Was net boodschappen aan het doen maar mijn vrouw heeft het aangenomen. Wat een service! Dank Kees.

zondag 7 augustus 2022

Veelbewogen landgoederentocht en voor l*l staan in Leiden




Zaterdag heb ik met een kleine delegatie doornvogels een zogeheten 'Groene Wissel' wandeling vanaf Driebergen-Zeist naar Bunnik gemaakt. Dat kwam neer op elf kilometer lang wandelen door en langs maar liefst acht prachtige landgoederen en over het jaagpad de Kromme Rijn naar station Bunnik. De wandeling van zeer afwisselend en je liep overwegend over onverharde paden. De landgoederen die we passeerden en/of doorkruisten waren Beerschoten, Bornia, Klein Heidestein, De Breul, Rijnwijck, Schoonoord (doet zijn naam eer aan), Blikkenburg en Wulperhorst.

Elk landgoed heeft zo zijn eigen sfeer en karakter. De een met romantische bruggetjes en vijvers, de ander met mooie landweggetjes met akkers aan weerszijden, bospaadjes en natuurlijk de schitterende landhuizen. 


Het was een fijne wandeling kortom, en we hadden ook nog eens heel mooi weer. Echter ging er halverwege het Kromme Rijnjaagpad, op zo'n twee kilometer afstand van Station Bunnik, iets mis. 

Een van onze wandelaarsters, die al eerder had aangegeven zich niet lekker te voelen, wilde even ergens gaan zitten. Op dat moment was de enige mogelijkheid een omgevallen boomstam. Ze nam daarop plaats, wat met enige ondersteuning van ons lukte. Even later echter sloeg ze plotsklaps in een hoek van negentig graden achterover, we hebben haar zo goed en kwaad als dat ging overeind gekregen en bleven haar ondersteunen. 

Inmiddels hadden we besloten 112 te bellen en om een ambulance te vragen. Waar we zaten. Ja, dat was lastig, na veel vijven en zessen en heen en weer geloop kwamen we tot een soort van locatiebepaling. Terwijl we op de plek stonden om de ambulancemensen op te vangen (ze moesten onder een spoorbruggetje door), had zich een jonge hardloopster bij ons gevoegd. Het bleek dat zij arts was en zij heeft ondersteuning geboden totdat het ambulancepersoneel was gearriveerd. Top!

Uiteindelijk is het goed gekomen, na onderzoek werden geen ernstige afwijkingen bij  'de patiënt' geconstateerd. Zij kon mee met de ambulance tot aan het station, met een ander groepslid als begeleidster. Daar zijn zij uitgestapt en hebben hun (terug)reis met eigen vervoer vervolgd. 

Leiden in lust? 

De volgende ochtend (zondag 7/8 dus) ben ik na het ochtendritueel inclusief ontbijt naar Leiden afgereisd om te kijken of  'hij er nog stond'.

Ik doel op de Sumatraanse Reuzenaronskelk Titan Arum oftewel 'De Reuzenpenisplant'. Mooier nog is zijn latijnse naam: Amorphophallus Titanum.

Haast was geboden, want deze bijzondere plant bloeit maar twee dagen, daarna stort hij in. Vrijdagavond begon de bloei en zondagochtend was hij feitelijk over zijn hoogtepunt (punt intended) heen. Maar toen ik vlak na tien uur (openingstijd van de Hortus) de ruimte binnenkwam, hadden zich al aardig wat mensen verzameld en de plant stond er nog fier en mooi rechtop bij.

De bloei van de Reuzenpenisplant is uniek is vanwege zijn grote formaat en intense geur. Als de plant bloeit, verspreidt hij honderden meters in de omtrek een stank die aan rottend vlees doet denken. Daar komen vliegen op af die zo hun bijdrage aan de bestuiving leveren. Na twee dagen is de stank verdwenen en daarmee ook de vliegen.

Kort en goed: ik was op tijd.  

Ook nog even verder in de tropische kassen rondgekeken. Naast vele exotische planten, waaronder de waterlelie Victoria Regia met haar reusachtige bladerschotels, zie je hier fraaie vlinders rondfladderen en hoor je ter verhoging van het tropische sfeertje het geluid van tientallen gifkikkertjes. Ze laten zich luid en duidelijk horen maar om ze te zien moet je geluk hebben. Dat had ik vandaag niet, maar je kunt niet alles hebben....





Ter plekke werd een luikje aan de basis van de plant gesneden teneinde stuifmeel te verzamelen voor toekomstige kweken.






maandag 1 augustus 2022

'Saturday Morning Fever' bij Parkrun

Loopactiviteiten zijn de afgelopen week flink teruggeschroefd. Wel blijf ik in beweging met wandelen, zij het dat dit geen mega-afstanden zijn. Zo ging ik donderdag met de tram naar Delft om daar wat rond te kuieren, en ook wat fotootjes te maken, als ware ik een toerist in eigen omgeving.

Wel leuk was dat ik twee goede bekenden tegenkwam: oud-collega Marjorie en Eddy Doorschodt die op platenjacht was. Marjorie zat op een buitenterras bij De Prinsenhof met vriendinnen van het muziekgezelschap waarmee zij repeteert, ook voor het Delft Chamber Music Festival.



Van trainen is dus niet veel gekomen, wel heb ik - naast lichte krachttraining in het honk - woensdag nog een stukje meegetraind met de groep. Op het programma stond 4x5 minuten - maar moest na de eerste vijf minuten afhaken vanwege een korte sanitaire stop waarna ik de groep niet meer kon achterhalen. Toen maar zo goed en zo kwaad als dat ging de training voor mezelf afgemaakt inclusief vier minuten versnelling op het strand.

Rennen door parken

De daarop volgende keer hardlopen was in het Zuiderpark. 

Daar deed ik voor het eerst mee aan de zogeheten Parkrun, een internationaal loopevenement dat in de UK is ontstaan en op verschillende plekken in Europa plaatsvindt. Bij ons in de regio is dat in ieder geval in Den Haag, Delft en Rotterdam, elke zaterdag om 09.00 uur. Voor de precieze gegevens zie deze site!

De Parkrun is een gratis loopje over vijf kilometer (twee rondjes door het park). Je moet daarvoor wel van tevoren online inschrijven om een barcode te verkrijgen (digitaal en/of uitgeprint) die iedere keer nadat je zo'n loop hebt volbracht wordt gekoppeld aan je eindtijd. Dat gebeurt door vrijwilligers die bij de finish staan: van de een krijg je meteen een kaartje met jouw eindtijdregistratie, vervolgens geef je dat kaartje èn de barcode aan iemand die beide gegevens aan elkaar koppelt. Al heel snel daarna komen de uitslagen online.

Ik werd eerste in mijn categorie, maar zo geweldig is dat niet want er deed maar één persoon in die categorie mee :-)...

Trouwens, die hele loop draait om vrijwilligers, dus als je regelmatig mee zou doen wordt het wel gewaardeerd als je af en toe hand- en spandiensten verleent, maar verplicht is dat niet. Ik weet niet of ik vaker zal meedoen, de sfeer is goed, vriendelijke mensen onder wie ook buitenlanders (Engelsen?). Echter zijn er de komende tijd overal van die vertrouwde loopjes waarbij ik sinds jaar en dag van de partij ben, en twee keer in het weekend lopen wordt een beetje teveel van het goede. Als oudere loper moet je ook je rust pakken om te herstellen.

zondag 24 juli 2022

Naar de karrek, naar de karrek lopen

Twee jaar lang werden geen Kerkpolderloopjes georganiseerd vanwege de maatregelen rond corona. 

Tot vorige week zag het er naar uit dat ook dit jaar kerkpolderlooploos voorbij zou gaan. Ik begreep dat dit om organisatorische redenen was, er zouden te weinig vrijwilligers zijn.

Tot vorige week: toen verscheen er op de website van IJsclub Bertus plotsklaps het heugelijke nieuws dat er op 24 juli toch een Kerkpolderloop zou plaatsvinden. Vandaag dus!

Blij verrast waren vooral diegenen die voorgaande jaren vaak van de partij waren, zeg maar rustig een harde kern: elke zondagochtend in juli en augustus een Kerkpolderloop! En altijd vijf kilometer over een mooi parcours. 

Lang verhaal kort: vanmorgen vroeg zat ik in de bus naar Leyenburg, daar overstappen op de bus naar Delft. Na aankomst in de Schoolstraat een korte wandeling via de Kerkpolderweg naar Onder Ons waar ik redelijk vroeg (rond negen uur) arriveerde.  Ik bleek de eerste te zijn, werd gezegd waarop ik aangaf dat de eersten de laatsten zullen zijn. Wat tegenwoordig niet geheel bezijden de waarheid is: de tand des tijds...

Maar daarom niet getreurd: ik was blij om 'het' weer eens mee te maken: de Kerkpolderloop! Om kwart over tien was de start. De opkomst was nog niet overdonderend. Menigeen zal niet eens geweten hebben dat er überhaupt een kerkpolderloop was, de website van Bertus was de enige plek waar het kort daarvoor op stond en er was onvoldoende tijd om het aan een grotere klok te hangen. 

De eerste twee kilometers liep ik met mijn richtsnoeren Pierre en Hannie op, wat redelijk ging (gemiddeld tempo 5'50'' per km). Toch ben ik de laatste kilometers fors ingezakt - wat niet zo voelde - en uiteindelijk heb ik er toch nog ruim een half uur over gedaan om te finishen. Omdat dit nu al de vijfde keer op rij is dat dit gebeurt, moet ik er vanuit gaan dat dit mijn 'nieuwe normaal' is.

Mattijs werd eerste in een zeer nette 19 minuten. De rest van de uitslagen staan hier.

Jos Toth, een van de trouwe kerkpolderlopers

's- Middags was het goed toeven op het strand. Het was warm en de wind blies vanuit het zuiden waardoor het aangenaam zomers aanvoelde. Meteen wat uitrusten van de sportieve inspanning van deze morgen...

vrijdag 22 juli 2022

Terug naar Grolloo met drentse blues...

Het graf van Jim Morrison op Père Lachaise in Parijs is sinds jaar en dag een waar pelgrimsoord voor (ex)hippies. Dat zijn inmiddels behoorlijk bejaarde mensen, al wordt het graf ook door jongeren bezocht. Ook nu nog, ruim een halve eeuw na zijn dood. Hoe dan ook zal dat graf altijd een monument blijven, zoals dat ook het geval is met de laatste rustplaatsen van andere - iconische - beroemdheden die ons zijn ontvallen.

Hebben wij in ons land zo'n pelgrimsoord? Jawel, en dan hebben we het niet over een graf, maar over een heus museum dat aan één legendarische band is gewijd en gerust een toeristische trekpleister kan worden genoemd. De band in kwestie was Cuby & The Blizzards en het museum heet dan ook C&B Museum of Harry Muskee museum. Harry Muskee (1941 - 2011) was niet alleen oprichter en frontman/zanger van de groep maar tevens een verwoed ijveraar om Drenthe op de (muzikale) kaart te zetten, want destijds (jaren zestig) gebeurde 'het' natuurlijk vooral in het arrogante westen: daar kwamen de landelijk bekende bands vandaan zoals The Outsiders, The Golden Earrings enzovoorts. 

En toen was daar opeens die briljante bluesgroep uit Grolloo 'of all places' die niet alleen in eigen regio furore maakte, maar in het hele land doorbrak. Ik heb ze zelf in die tijd (sixties en seventies) menigmaal zien optreden, ook een paar keer met Herman Brood achter de piano. Meest opvallend op het podium waren echter Harry Muskee ("Cuby") met zijn rauwe, emotionele voordracht en Eelco Gelling, een briljante gitarist die door menigeen, onder wie Jan Akkerman, werd gewaardeerd als beste gitarist van Europa, 'beter dan Eric Clapton'. Meer over deze geniale maar bescheiden gitarist hier.

Tijdens mijn verblijf in Drenthe bezocht ik het museum. Na binnenkomst werd ik bijzonder vriendelijk ontvangen door de gastvrouw die veel informatie verstrekte over het museum. Naast een routekaartje kreeg ik een koptelefoon mee met een audiotour. Op dat moment was het nog rustig zodat ik overal stil kon blijven staan en op mijn gemak kon luisteren naar wat er over de betreffende afbeeldingen of opstellingen werd verteld. Ook kon ik op de eerste verdieping - met de trap te bereiken - in een comfortabele fauteuil genieten van een stukje audio met 'after C&B' muziek met Cuby, Jan Akkerman en Hans Lafaille. Een lekker stukje 'slow blues', waarbij mij vooral een hoge uithaal van Cuby (Muskee) opviel, waar Deep Purples Ian Gillan jaloers op had kunnen zijn (zie v.a. 6'45 op het filmpje). 

 

Historisch koppel in actie: Harry Muskee (Cuby) en Eelco Gelling

Maar er waren door de jaren heen veel incarnaties van de band Cuby and the Blizzards, waarbij ook deze naam enigszins wijzigde. 

Maar goed, ik zal niet teveel uitwijden. Alles over Harry Muskee, Cuby and the Blizzards en wat daarna kwam met diverse line-ups, is te lezen op Wikipedia. 

Mocht je in Drenthe zijn en in de buurt van Grolloo komen, ga gerust een kijkje nemen in het C&B Museum. Wat mij betreft een aanrader, er is veel te zien - trek voor het bezoek minimaal een uur uit - en in de directe omgeving is het goed toeven op een terras of een wandeling door Grolloo of  de mooie omgeving.




zaterdag 16 juli 2022

Parades in Den Haag en Maasdijk

De parade in Maasdijk bestond uit een legertje hardlopers en hardloopsters die hun beste beentje hebben voorgezet. Dat was vandaag (zaterdag).

De parade in Den Haag heeft betrekking op het rondreizende theaterfestival.

Vrijdagavond gingen we naar Het Westbroekpark, waar we nog een stukje van die Parade hebben meegepikt. Dat kan weer, en het kon nog voordat de tenten van het theatercircus worden opgebroken om op de volgende bestemming te worden opgezet. Dat wordt Utrecht. Voor nadere info zie onderstaande link.

De Parade - Het enige rondreizende theaterfestival ter wereld 

Na een licht edoch gezond maal (Caesar Salade) bij restaurant La Cantina, gingen wij eerst naar een voorstelling van Idiotorisch Gestoord met Viva Catastrofia. We werden getracteerd op een half uur absurdistisch theater waarin thema's als (teloorgang van) democratie en de rol van dictatuur aan de orde komen. Persvrijheid en vrijheid van meningsuiting staan dan onder druk. Centraal in de ruimte stond een statieportret van dictator Ernesto Fatal die neerkeek op zijn onderdanen die er alles aan deden om niet naar het strafkamp van de zoutmijnen te worden gestuurd.

Zelf zag ik in deze energieke en uit elkaar snel opeenvolgende scenes bestaande voorstelling subtiele verwijzingen naar huidige ontwikkelingen in de maatschappij. Een vrolijke voorstelling met grappige scenes zoals een parodie op een tv-quiz maar het geeft ondertussen wel enig stof tot nadenken.   

Daarna gingen we naar een voorstelling van Kiki Schippers met haar XL band. Een meer dan onderhoudende voorstelling niet in de laatste plaats door de dynamische superenthousiaste Schippers die over een prachtige en veelzijdige stem beschikt waarmee ze in staat is zowel als Janis Joplin tekeer te gaan als subtiel-verstild te zingen. 

Ze schrijft zelf haar liedjes, geniale teksten waarmee ze het publiek zowel weet te ontroeren als te vermaken. Zoals het lied waarin zij binnen vijf minuten de quantumtheorie uitlegt, zowel 'mindblowing' als geestig. 



Zondag (vandaag dus) weer eens naar het Westland gegaan voor een loopje. Met de bus (of drie bussen liever gezegd met de nodige overstappen) naar Maasdijk. Ik had mij van tevoren ingeschreven voor de vijf kilometer Ruitenburg.
In de bus zat een delegatie van snelle Haag-lopers, die gingen uiteraard ook die kant op. In Maasdijk was het nog een stukje lopen naar de startlokatie. 

Rond half een gingen de lopers van de 10km en van de 5km gezamenlijk van start.

Wat de loop betreft: het was mooi zonnig weer, er stond wel vrij veel wind maar dat maakte de warmte draaglijk. Die vijf kilometer heb ik uitgelopen, kon het tempo dat ik liep wel goed vasthouden (dacht ik) maar van enige snelheid is geen sprake meer. De tijd is voorbij dat ik mijn eindtijd met trots ga vermelden...

Na afloop gedouchd en omgekleed en nog wat gedronken. Ik kon dankzij bemiddeling van Jan Groeneveld met 'De Melses' mee terugrijden. Nadat we werden afgezet bij station Hollands Spoor, hebben Jan en ik onszelf nog getracteerd op een prima softijsje van de Febo :-)....

Foto's van de loop (gemaakt door Carrie Wilmink) staan inmiddels online.



zaterdag 9 juli 2022

Wat stampen wij lekker hè?

Het begint waarachtig een beetje op serieus trainen te lijken. Afgelopen woensdag met de groep van Carel een duurloop door (vooral) de duinen volbracht, met twee keer 15 minuten in een iets lager dan wedstrijdtempo. Is dat zoiets als duurloop 3,5?  Hoe dan ook, het ging wonderwel.

Vandaag, vanmorgen liever gezegd, op uitnodiging met de groep van Mulay meegetraind. Mulay was er echter zelf niet bij, Mattijs nam de honneurs waar. Overigens was de groep wel heel klein vanmorgen: Mattijs, Marlon, Jan Groeneveld en ik zei de gek.

Wij vertrokken vanaf tennispark/uitspanning Berg en Dal, via de Bosjes van Pex en later Bosjes van Poot liepen we naar de voormalige lokatie van de Norfolk Line, waar nu een gigantisch wooncomplex is verrezen. Daar gingen we het strand op en liepen richting Kijkduin. Bij De Fuut naar boven waarna we in de duinen over sterk geaccidenteerd terrein met de nodige klimmetjes en zandpaden circa tien minuten gingen 'trailrunnen'.


Rechtop lopen Fred! (Foto Marlon Voorn)

Het werd al met al een rustige duurloop van circa anderhalf uur, met veel afwisseling in het parcours: straat, duinen, zand- en paardenpaden, strand en af en toe een stevig klimmetje. Ook nu kon ik de - letterlijk en figuurlijk grote - jongens bijhouden, zolang er geen tempo's worden gelopen lukt dat nog wel. 

Op het strand was een passerende dame zo aardig om een foto van ons groepje te maken. 

Nieuwe line up van The Beach Boys

Na afloop van de training wat bijzondere rek- en strekoefeningen gedaan, waarna we op het buitenterras van Berg en Dal gingen chillen onder het genot van koffie/thee/appelgebak met slagroom/warme chocolademelk al dan niet met slagroom/