zaterdag 17 november 2018

Warm welkom voor Sint en Pieten in Leidschendam


Vanmorgen met z'n allen - niet in de laatste plaats met onze kleindochters - naar de Sinterklaasintocht wezen kijken. Welke intocht? Een terechte vraag, want de Sint is een magische figuur die op diverse plaatsen tegelijk kan verschijnen. Dat was ook nu weer het geval. Wij kozen, evenals voorgaande jaren, voor Leidschendam.

Het was erg druk rond De Sluis, waar de goedheiligman en zijn gevolg rond half elf zouden aanmeren. Het wachten was goed te doen want ondanks de lage temperatuur was het schitterend weer: strakblauwe lucht, veel zon en amper wind.

Precies op tijd arriveerden drie boten, volgeladen met zwarte pieten. Op de voorste boot stond Sinterklaas ook al te zwaaien naar de vele honderden kindertjes met hun ouders, grootouders en andere belangstellenden.


Nadat de boten waren aangemeerd ging het publiek spoorslags naar het winkelcentrum, waar even later het pietenleger en de Sint langskwamen om zoveel mogelijk kindertjes een handje te geven. Helaas bleken de 'pieten' de zakjes, gevuld met pepernoten en ander snoepgoed, al snel uitgedeeld te hebben zodat de kinderen aan het eind van de rij de hond in de pot vonden. Voortaan maar wat meer snoepgoed inslaan zou ik zeggen!


Na afloop hebben we nog wat 'geshopt' in het winkelcentrum en iets gedronken op een buitenterras van Fratelli, tegenover de sluis. Binnen zat het stampvol, maar hier was het goed toeven in de zon!

Weer later is het shoppen hervat en tenslotte hebben we - na een korte autorit naar het centrum - uitgebreid gelunchd bij 'De Volle Maan'. Wat ons betreft konden we de avondmaaltijd overslaan.... Daarna terug naar Den Haag.

De intocht van Sint en zijn zwarte(!) pieten in Leidschendam was, evenals voorgaande jaren een 'ouderwets' gezellig, gemoedelijk festijn zonder enige wanklank en ook zonder roetvegen.

vrijdag 16 november 2018

Tussenblogje


Ik heb mijn lopeloosheid van de afgelopen week wel goedgemaakt met de nodige herfstige natuurplaatjes in Hoenderloo en in mijn directe omgeving. Denk ik. Zowel het weer als de fraaie herfstkleuren dit jaar werkten mee, maar om - zoals gistermiddag - dieren te spotten en die ook nog eens een beetje fatsoenlijk op de foto te zetten is vooral een kwestie van geluk.

De verkoudheid, bronchitis of lichte griep - what's in a name - lijkt in elk geval op de terugtocht, en hoewel het vooral een rustweek was op sportief gebied, toch nog twee keer de loopschoenen aangetrokken. De ene keer was woensdagochtend, toen ik na de fitness en de nazit  een half uurtje ging lopen, vooral op het grasveld achter en naast het clubhuis.

De andere keer was vandaag: op weg naar de club had ik voor het eerst dit seizoen mijn winterjas aangetrokken, wat geen overbodige luxe was. Ook tijdens de training hield ik mijn lange tight  en trainingsjack aan.


Een weekje nauwelijks trainen en de verkoudheid hebben er wel ingehakt: slechts vier (van de tien) keer) tweehonderdjes heb ik meegehobbeld. De eerste keer haalde ik met moeite 53 seconden, bij de overige drie keer maar moest ik alles op alles zetten om  < 50 sec. per keer te halen. Op zich ging dat wel, maar voelde daarna dat ik bijna alles had gegeven. Vorige week haalde ik een aantal keren 47-48 seconden met relatief gemak. Maar goed, ben toch blij dat ik het heb gedaan, als oudere loper moet je ook weer niet té veel trainingen missen.


Na het lopen nog even het krachthonk ingedoken evenals Pierre, die vanmorgen vroeg van een maand vakantie in Japan is teruggekeerd en onmiddellijk naar de baan is gegaan om mee te trainen. Met Arie en Wim nog even wat bankdruk- en andere oefeningen gedaan, het werd een 'relaxte' training.

maandag 12 november 2018

Crossen in Hoenderloose bossen


Het was me het weekendje wel!

Een - in vergelijking met voorgaande jaren - relatief klein gezelschap had zich voor het trainingsweekend voor loopgroepen van Haag Atletiek ingeschreven. Maar het was er niet minder gezellig om en er is ook sportief gepresteerd. Om te beginnen hadden we geluk met het weer: het is - sowieso tijdens de zogeheten Hartman Cross afgelopen zaterdag - droog gebleven. Pas nadat iedereen gefinishd was ging het regenen. Maar ook de volgende dag, tijdens het uitlopen of uitwandelen, waren de weergoden ons goedgezind. Wat niet vanzelfsprekend was, want elders in den lande heeft het aardig gespetterd hier en daar.

Helaas was 'Uw verslaggever' zelf niet van de partij tijdens de cross. Niet als loper althans. Reden: een zware verkoudheid, zeg maar rustig bronchitis met beide dagen (en nachten) veelvuldige hoestbuien 'vanuit de tenen'. Heb van tevoren wel geprobeerd wat in te lopen, maar voelde al snel dat 'het 'm niet ging worden'.  En dat terwijl ik vrijdag nog wat 'tweehonderdjes' op de baan heb gedraaid. Die gingen op zich prima maar ook toen had ik het snel gehad.

Echter is de 'eer' van ons huisje - traditioneel zitten er altijd wel een of meer prijswinnaars bij - glansrijk gered door Wim Kramer die eerste werd in de categorie 70 plus. Maar nu loop ik op de zaak - of cross - vooruit.

Toch nog even terug naar de vrijdag. Direct na de looptraining was de uitvaart van Joop Teljeur, nestor van de recreatieve hardloopsport in de regio, die vorige week op 91-jarige leeftijd overleed. Eerder deze vrijdag maakte hij op unieke wijze een laatste ronde over de atletiekbaan.


Al met al een indrukwekkend en ontroerend afscheid van een clubicoon, al was hij veel meer dan dat. Vanaf het einde van de jaren 60 was Joop de grote man achter de prestatielopen aan de Laan van Poot, de Coopertesten en later ook de Elsenburgerboslopen. Deze evenementen waren de opmaat tot de City Pier City Loop, die uitgegroeid is tot de grootste stratenloop van Nederland. Joop Teljeur reikte het hardlopen aan als iets waar iedereen plezier aan kon beleven. Natuurlijk er was een eindtijd, een persoonlijk streven maar zonder zijn inzet was hardlopen blijven steken op de sintelbaan.

's Middags werden Frank en ik opgehaald door eerdergenoemde Wim, waarna we richting Hoenderloo reden. Bestemming: Landal Park, Miggelenberg. We kwamen daar even na drie uur aan en betrokken ons huisje. De andere drie personen zouden later in de avond arriveren.

Traditioneel is er op de vrijdagmiddag meteen een kort trainings- c.q. verkenningsloopje, maar dat hebben we maar even gelaten voor wat het was. Frank en ik gingen wel een korte wandeling maken over de zandverstuiving. Op de terugweg kwamen we het groepje dat wel deelnam aan de training tegen. Ze hadden er zin in!


's Avonds hebben we iets gegeten in de brasserie, wat prima was, en later op de avond was er gelegenheid om te 'socializen' (inclusief bowlen). Foto's hiervan staan hier!

De volgende dag was dus de traditionele cross, door Wim Hartman cs. uitgezet in de naburige bossen. Vanaf het verzamelpunt liepen we naar het gebied toe, waar eerst het parcours werd verkend en de warming up plaatsvond. Daarna de cross.

Geen deelname van mijn persoontje dus, maar heb het een beetje goedgemaakt door het maken van foto's. Alle foto's van die cross staan hier!





V.l.n.r. Hilde Pape, Wim Kramer, Jacqueline Pegels, Marianne van der Pol, Dick Witmont, Peter Dietrich, Ronald de Bruijn en Koen van Hees (winnaar 'all over')
Later in de avond was er het - eveneens traditionele - buffet, met een grote diversiteit aan smakelijke voedingswaren. Belangrijk onderdeel van deze avond was de prijsuitreiking, waarbij de winnaars in de diverse categorieën in het zonnetje werden gezet en een medaille ontvingen.

Op deze avond kom ik in een volgende blogpost nog terug. Daarbij ook meer beelden van de - in dit seizoen wel bijzonder fraaie - bosrijke en (herfst)kleurrijke - omgeving.

zondag 4 november 2018

Ferme jongens, stoere meiden enzovoort, zonder Laan van Meerdervoort


Even nagenieten bij La Fontaine, onder het genot van een biertje en wat onverantwoorde (dus lekkere) snacks er bij....

En dat te bedenken dat ik kort daarvoor cappucino en appeltaart met slagroom had geconsumeerd, evenals Jan. Maar we hadden het verdiend, al zeg ik het zelf.


De Laan van Meerdervoortloop vandaag was een opmerkelijke editie. In de eerste plaats hebben wij de langste laan van Nederland niet gezien, althans niet tijdens de loop. Had te maken met bouwwerkzaamheden heb ik begrepen. In de tweede plaats was het een erg zware editie, niet zozeer vanwege het weer - dat was werkelijk ideaal, geen wind van betekenis en zonnig - maar wel vanwege het parcours, dat de eerste vier kilometer en de laatste twee kilometer over het strand ging, met de laatste (pakweg) tweehonderd meter over het strand door supermul zand. Het venijn zat hier duidelijk in de staart. En dat terwijl ook in het gedeelte door de duinen niet al te veel gelegenheid was om op adem te komen, gezien de vele klimmetjes.

Maar goed, op de site van de LvM loop staat 'Meest stoere parcours van Nederland' wat toch maar een goede 'boost' is voor het ego van een ieder die de loop heeft volbracht.

Gespot bij 5 km punt: ouwe bikkelaar ;-)....  (foto Ingeborg Blessing)
Zelf heb ik - voor mijn gevoel - best lekker gelopen, niet snel maar wel gedreven en in een tempo dat ik vrij goed kon volhouden. Eerlijk gezegd viel de eindtijd (1:05'11'' op de finishklok) mij niet tegen, en de netto tijd (1:03' op mijn horloge en officiële netto-tijd) al helemaal niet. Ik weet het, tijden horen op mijn leeftijd niet belangrijk te zijn, helemaal mee eens maar ik vermeld ze toch maar.

Van de mensen uit mijn groep zijn er vier binnen het uur gefinishd wat gegeven het parcours prima is.

Na de loop nog even Hotel Atlantic ingesneakt waar Mulay met zijn snelle mannen - en een aantal dames - zaten. Moest natuurlijk even een fotootje van gemaakt worden!


Daarna naar café-restaurant La Fontaine aan de boulevard van Kijkduin, waar we (groep 7) de tassen zolang hadden gestald. Dan komen we aan het begin van dit bericht en is de cirkel rond.

De uitslagen, zowel van de 5 als de 10 kilometer, staan trouwens HIER!



zaterdag 3 november 2018

In het voetspoor van Rembrandt


Vrijdagochtend vijf van de tien tweehonderdjes gelopen, dit vanwege de Laan van Meerdervoortloop op zondag. Na de zeer pittige woensdagavondtraining met vijf 'duizendjes' was het de vraag of ik de korte stukjes (200 meter op de baan) wel goed zou kunnen lopen, maar dat viel alleszins mee. Het ging zelfs goed, 47 - 49 seconden per tweehonderdje - oftewel halve baan - en daarna had ik nog voldoende puf voor wat gestoei in het krachthonk. Met een tevreden gevoel beide trainingen afgerond.

Zaterdag weer een wandeling, maar ditmaal geen 25 kilometer in Essex, maar maximaal 8 kilometer in Leiden. Met een kleine delegatie (vier personen) van De Doornvogels. Al was dat wel een wandeling met de nodige onderbrekingen en drie stops bij een horeca-gelegenheid, te weten Café Restaurant De Bruine Boon (koffie met overheerlijke 'home made' appeltaart), een uitstekende lunch bij De Hortus en tot slot nog een drankje bij het befaamde Stadscafé Van der Werff.





Loes had de stadswandeling uitgezocht en het bleek een geslaagde keuze. Hoewel Leiden vaak bezocht is, kwamen we plekken tegen waar we nog nooit zijn geweest. Toch eerst vanaf het station naar het VVV gelopen voor wat meer gedetailleerde informatie over deze Rembrandt wandeling. De man achter de balie, stadsgids Pim, herkende mij - en even later ik hem - als bekende loper. Pim maakte evenals ik deel uit van de 'hardloop weblog familie' van pakweg tien tot vijftien jaar geleden. Omdat hij veel fotografeerde werd (wordt?) hij door de andere webloggers 'Pim Paparazzi' genoemd. Leuk om hem weer te zien, hij gaf ons onder meer een stadsplattegrondje mee als hulp bij onze wandeling.

Wat niet wegneemt dat we aanvankelijk - na de startkoffie bij De Bruine Boon - even verkeerd liepen, na een half uur wandelen kwamen we op hetzelfde punt uit. Daarna ging het echter van een leien dakje en kwamen we langs een aantal plekken waar Rembrandt in zijn jeugd heeft gewoond en gewerkt.


Naast een aantal hofjes, gingen we ook het Young Rembrandt Studio binnen waar in een klein zaaltje een 7 minuten durend filmpje werd vertoond waarin je kennis maakt met de jonge Rembrandt en de belangrijkste sleutelfiguren in zijn leven. Wat was het unieke talent van Rembrandt? Welke materialen gebruikte hij en hoe? Het filmpje blikt terug op de eerste 25 jaar van het leven van wereldwijd de beroemdste meesterschilder van de Gouden Eeuw.

Ook nog even De Burcht 'beklommen' met vanaf de stadsmuur mooi doorkijkjes op de stad Leiden.



We hebben lang niet alles gezien, ook omdat - bijvoorbeeld - de Lakenhal gesloten was. Misschien een volgende keer op eigen gelegenheid eens dunnetjes overdoen.

Meer foto's van onze wandeling staan in dit album.

donderdag 1 november 2018

Alles doettut nog!


Vanmorgen, direct na het opstaan, zag ik dat Angelo Tetteroo, een van de snelste veteranen op de weg, gereageerd had op een foto die ik ooit op FB had geplaatst. Toch even kijken op welke foto hij doelde. Het bleek een foto uit 1993 te zijn. Een wedstrijdloop waarop twee mannen staan die ook nu nog zeer actief zijn in de hardloopsport, ofschoon zij de zeven kruisjes al een tijdje gepasseerd zijn. Wij spreken over Ton Gerritsen (751) en Wim Kramer (759).

Op een andere foto zien we twee andere leeftijdgenoten die nog weinig aan gedrevenheid hebben ingeboet: Jan Groeneveld (5) en Carel Knoester (17).


De foto's zijn destijds naar alle waarschijnlijkheid gemaakt door Jos van Iersel.

Leek mij leuk om deze andermaal te plaatsen, enerzijds omdat ik geen geschikte plaatjes had voor bij mijn trainingsverslag, anderzijds omdat ik met al deze mannen nog goed contact heb, zowel op de weg, de baan als in het krachthonk.

Maar ja, een persoonlijk blog is toch een soort van egotrip, dus hieronder ook een foto van mijzelf op de baan. Dat was tijdens een 12-uurs estafette, begin jaren tachtig geloof ik, met een straat-team (ik woonde destijds in de Van Weede van Dijkveldstraat) en geef het denkbeeldige stokje net over aan Theo Wentink.


En om die baan ging het gisteren, althans ten dele. Op het programma stond 5 x 1000 meter, waarvan twee 'buiten de baan' (Laan van Poot - de Savornin Lohmanlaan - Zandzeggelaan v.v.) en drie op de baan. Arie had de kilometers exact uitgemeten.

Het was loeidruk op de club gisteren, zowel voor als na de training. Of het weer daarvan de oorzaak was, weet ik niet maar het was in elk geval ideaal trainingsweer: nauwelijks wind, vrij zacht en droog. Wat een verschil met maandag en dinsdag.

Ook onze groep was zo goed als compleet en we hadden er zin an. Eerst naar het Paddenpad voor de oefeningen en loopscholing. Daarna even terug naar de Laan van Poot, hoek de Savornin Lohmanlaan, met de eerste 1000 meter. Het ging als een zonnetje, het ging snel voor mijn doen en gevoel (aanvankelijk zo rond of iets boven de 5 minuten) maar hoefde niet te forceren.

En eigenlijk voelde het de hele tijd goed, met uitzondering van de laatste twee op de baan, dus vierde en vijfde serie: bij de vierde vergiste ik mij en stopte op het moment dat ik nog 200 meter moest, bij de vijfde kreeg ik het zwaarder en zag het er ongetwijfeld niet meer ontspannen uit, maar perste er toch nog 5'13'' uit. Maar door de bank genomen hield ik een goed gevoel over aan deze training.

Voor het logboek: maandag had ik ook nog een stukje gelopen (vijftig minuten) in een normaal duurlooptempo. En de krachttraining woensdagochtend ging ook weer goed, met onder anderen Arie, Wim, Chris Oude Maatman en eerdergenoemde Carel en Ton!

Nu eens kijken hoe het komend weekend gaat bij de Laan van Meerdervoortloop. Een groot deel gaat over het strand, dus dat wordt geen snelle en al evenmin gemakkelijke loop, maar wel 'uitdagend'.


zondag 28 oktober 2018

The Essex Experience Walk


Na een heerlijke trainingsochtend op vrijdag - tien 'tweehonderdjes' op de baan gevolgd door wat oefeningen in het deels gerenoveerde krachthonk - was het de volgende dag goed wandelen in Albion. En dat niet eens met de Brexit Runners (zou 'by the way' wel lekker bekken als naam voor een hardloopclub) maar met wandelaars die verspreid over het land wonen.

Die tweehonderdjes gingen prima, de eerste ging in 50 seconden en daarna ging het steeds wat sneller tot 47 seconden. Wat voor mij goed is. In het krachthonk ging het ook gesmeerd - na een moeizame trainingsweek had ik opeens 'mijn dag' - en 'drukte' 5 x 80 kilo, zij het niet goed uitgevoerd . Tussendoor ook met de anderen van ons vrijdagochtend-loopgroepje onder aanvoering van Maarten de Niet enkele grondoefeningen gedaan. Pijnlijke buikspieren kreeg je ervan, maar dat moet ook.

Vrijdagavond naar Hoek van Holland. In de hal van Stena Line vormden organisatoren Johan Knoester en Jaap van Eyck het informele ontvangscomité. We konden - na inchecken bij de douane - meteen door, de boot op en naar onze respectievelijke hut.


Johan Knoester was ook de man achter de - zeker voor betrokken lopers welhaast legendarische - 'Discovery Run' waarbij een snelle boot op één dag naar Harwich voer, alwaar je het stadje kon bezichtigen en aansluitend tien kilometer kon hardlopen, of desgewenst wandelen. Na het douchen, omkleden en de prijsuitreiking, werden de lopers met dubbeldekkers naar een pittoresk Engels stadje (meestal was dat Colchester) gebracht. Daar kon men zich de rest van de middag en de vooravond verpozen. 's Avonds ging die dezelfde bus weer richting Harwich waar de boot terug wachtte. Laat in de avond was je dan thuis. Ik heb dit altijd ervaren als een vakantie van één dag.

Deze keer was de groep wandelaars minder groot dan anders - toch altijd nog 32 personen - maar ook nu was het weer geslaagd. De groep kende een diverse samenstelling, Het merendeel kwam uit Friesland (Heerenveen en omgeving), maar ook een aantal uit het Westland.

Deze diversiteit kwam ook tot uitdrukking in de leeftijdsopbouw. Simon Plaisier mocht zich met zijn 84 jaar tot de oudste noemen, maar tegelijkertijd tot de taaiste van het stel. Hij liep evenals voorgaande keren de volledige afstand van - bijna - dertig kilometer probleemloos uit. Hij doet trouwens ook nog regelmatig mee aan hardloopwedstrijdjes, onder andere in Delft en hij traint elke dag.

Ook nu weer ging die kolossale boot van Stena Line  - de Stena Britannica - in pakweg achteneenhalf uur van Hoek van Holland naar Harwich. Die eerste nacht kon ik de slaap niet vatten maar dat lag zeker niet aan de hut of het bed want die waren super. Ook heeft elke hut een tv en een uitstekende douche.

Vroeg in de ochtend het ontbijt! Vorige keren nam ik een 'eenvoudig' ontbijtje in de Barristo Bar (koffie en een croissantje) maar ditmaal wilde ik het 'op z'n Engels'. Dus een zwaar ontbijt met ei, spek, worst, witte bonen in tomatensaus en wat geroosterd brood. Fruit en/of yoghurt toe. Een goede bodem voor de stervige wandeling die ons wachtte!

Om 06:30 Engelse Tijd kwamen we in Harwich aan. Na het gebruikelijke uitcheckritueel bij de douane, liepen we via het perron naar de plek waar even later de bus arriveerde. Deze bus, bestuurd door ene 'Keith' bracht ons naar East Hanningfield waar het startpunt was.

 


Het werd een (ca. 22 kilometer lange) wandeling die rond half negen begon en bijna geheel over onverharde paden - bospaden, omgeploegde  landbouwgrond, door droogte verhard en bonkig geworden, vol barsten en scheuren - voerde.


Het landschap wordt vooral gevormd door landbouwgrond (vooral bieten en mais), zover het oog reikt, het is van een enorme uitgestrektheid. Hier en daar doen stukken land wat desolaat aan, omdat er niets meer groeit.

Onderweg was er één stop in een van de bosranden, daar konden we eventueel uitrusten en/of iets van de zelf meegebrachte etens- en drinkwaar consumeren.


Het laatste deel noodde ons diverse malen een doorsteek te maken over landbouwgrond dat bestemd leek voor bieten- en maisteelt. Op een van die mega-velden groeide niets, er was alleen maar bruine aarde, en even daarvoor vormden kale dode bomen een sinister, zij het 'artistiek' decor.


Het 'eng-griezelige' karakter zette zich voort in het plaatsje Steeple, in Pub Star Inn waar wij de lunch genoten. Halloween....


Wederom een overvloedig maal, twee van mijn tafelgenoten hadden een copieuze hamburgerschotel besteld, de derde een al even omvangrijke lasagneschotel en ik had weer iets 'typisch Engels' besteld, namelijk Fish & Chips. De krokant gebakken kabeljauw was mega-groot en de chips (patatten) waren veel en stevig. En dat na het overvloedige ontbijt: diezelfde avond heb ik niet meer gegeten...


Na het eten voegde ik mij in de bus met wandelaars die 's middags Chelmsford wilden bezichtigen. De rest ging voor de dertig kilometer.

Chelmsford zelf was een aardig stadje maar 'moderner', minder pittoresk als Colchester. De kathedraal was echter de moeite waard, zowel van buiten als van binnen, en de omringende parkachtige tuin was mooi.



Daarna heb ik gewoon maar wat in de direct omgeving gekuierd, de Market Place bezocht en tevens gekeken waar de pub was waar ik met Johan en zijn 30 km kornuiten had afgesproken. Na enig zoeken kwam ik bij 'The Ship', de bewuste 'Typical British' Pub. Later kwam ik het gezelschap tegen en hebben we er met z'n allen een aardig pintje gedronken. Van eten kwam niet veel meer...