Zomers...

De ondergaande zon gisteravond maakte plaats voor een volle maan...

Afgelopen week uit eten bij Pavlov aan het Spui (we hadden nog zo'n wonderbox cadeaubon liggen waarvan de termijn bijna verstreken was). Het smaakte er niet minder om, integendeel!

Daags daarop via de bibliotheek naar het Filmhuis. De keuze viel op de docu-achtige niche film, 'Agatha's Almanac'. Filmmaker Amalie Atkins heeft hierin een portret gemaakt van haar tante Agatha Bock, een 90-jarige vrouw die (nog steeds) een zeer onafhankelijk leven leidt dat volledig in het teken van haar passie voor tuinieren staat. In de film volgen wij haar in haar dagelijkse werkzaamheden in en rond de tuin.

Het beeld van het leven dat deze vrouw leidt, wonend in een eenvoudig boerderijtje, midden in de natuur, zal bij menig kijker een romantisch-nostalgisch gevoel opwekken. Agatha zelf komt over als een vriendelijke maar ook 'no-nonsense' nuchtere vrouw, niet gespeend van humor. En wat haar tuin betreft: de grond die zij ter beschikking heeft, strekt zich over een gebied van vijf kilometer uit! Maar ja, het is wel Canada, en daar is nog zat ruimte.

Wel wat anders dan die paar vierkante meters van 'onze' stadstuintjes (en daar ben ik al dik tevreden mee, geen misverstand daarover)... 

   

Verder de afgelopen weken een paar keer geschilderd bij Paul Versteegh en iets vaker de trainingen opgepakt. Gisteravond niet trouwens, 31 graden vond ik iets te warm maar vanmorgen vroeg wel een half uurtje gelopen. 

Zondagochtend meegedaan aan de tweede Kerkpolderloop van dit seizoen, de welbekende vijf kilometer over het mooie parcours dat gedeeltelijk langs de vliet loopt. En ondanks het kleine aantal deelnemers (75 personen) ook nu weer veel bekende gezichten gezien, onder wie Bas, Pierre, Marlon, Hannie, Gé, Paul ... 

Hoe dan ook toch weer lekker gelopen... En thuis onder andere in de tuin gerelaxt en een aantal bezoekers van de vlinderstruik gespot.

Dansend en feestend de zomer vieren

 

Er is veel aan de hand in de wereld tegenwoordig, maar er wordt - bewust of onbewust via de media - veel gecreeërd om ons ('het volk') daarvan af te leiden. Sport- en muziekevenementen, festivals, 'name it'. Prima verder hoor, er valt deze zomer veel te genieten.

Zo was er deze week de afscheidsmusical van de 'eindejaarsgroepen' van de basisschool in Vroondaal. Kleindochter Chloë (hierboven rechts, met de blauwe jurk) speelde met stijl en een vleugje gepaste arrogantie de rol van de barones, maar er waren ook andere herkenbare figuren in de rol van suppoosten van het museum, een politie-agent met de naam Agent Steekpenning en een blondgelokte goochelaar (Hans Klokhuis). Het was een leuke voorstelling waarbij goed werd gezongen en gedanst (best ingewikkelde choreografieën). Zij zouden op deze dag de voorstelling van anderhalf uur elk drie keer spelen! Knappe prestatie, zonder meer.

Op vrijdag, thuisgekomen van het gebruikelijke ritueel in het krachthonk, nog wat online klusjes gedaan waaronder vlinders tellen in de achtertuin. Voor de nationale vlindertuintelling. Een kwartiertje slechts, en hoewel het tel-resultaat niet overdonderend was, toch nog een 'witje', een atalanta, een citroenvlinder en een bont zandoogje waargenomen op de vlinderstruik.

Naderhand toch nog even teruggefietst naar het terras voor ons clubhuis dat drukker bezocht werd door meerdere atalanta's, een dagpauwoog, een zandoogje, een gehakkelde aurelia en enkele witjes. Viel niet tegen.

En dan 's avonds even kijken bij het Zeeheldenfestival. Dat werd een verrassend weerzien met een flink aantal vrienden en kennissen, ook en vooral van de 'jaren zeventig clan'. Ik ging er met buurman Jan de Vries naar toe, voorafgaand aan dit jaarlijkse zomerevenement festival bij een zaak van Jans nicht een alcoholvrije fruitshake gedronken. 

En op het festival zelf waren er ontmoetingen met Bas, Paul en Tina, Bart, Ted, en vele anderen. We moeten toch maar eens een reunie zien te regelen met meerdere vrienden 'uit die tijd' en, gezien onze leeftijd 'is enige haast geboden' ;-)...

'

Later op de dag komt er nog een update van dit bericht....

De fantastische Cure en andere zaken

Het was een turbulente week, vorige week. Een greep: Vlaggetjesdag, zegevierend oranje bij het voetballen en Pinkpop. En het was ook Vaderdag!

Over Vlaggetjesdag kan ik kort zijn: ik wilde daar in de ochtenduren heen, maar er kwam van alles tussen. Veel gedoe met mijn pc die opeens weigerde op te starten. Veel tijd besteed met heen en weer lopen naar de computerdokter, met die zware kast onder mijn arm. Uiteindelijk kregen ze hem ook bij die winkel niet aan de praat, hardware problemen dus uiteindelijk kwam het neer op een andere kast. Verder moest ik nog iets aanschaffen voor de Haag Biergroep die middag, de proeverij vond ditmaal  plaats in huize Robbert en Jacqueline van der Elst.

Wat Pinkpop betreft, ook daar was ik niet bij, al was ik dat aanvankelijk absoluut van plan, want ja, The Cure hè? Maar afgezien van de ticketprijs - tweehonderd euro - waren er andere logistieke problemen die mij uiteindelijk deden besluiten niet de tocht naar Landgraaf te ondernemen.

Maar thuis viel veel te genieten (en nagenieten) van het waarlijk grootse optreden van Robert Smith en zijn mannen; een volledige 'real time' live-registratie op tv, ruim twee uur lang. En al die tijd alleen maar geweldige muziek. Wat een fantastische band, wat een muzikanten.

Zanger/frontman en gitarist Robert Smith wordt bijgestaan door goede vriend Simon Gallup en diens zoon Eden, sologitarist Reeves Gabriel, drummer en percussionist Jason Cooper en Roger O'Donnell op de toetsen. En de stem van Robert - die tevens een uitmuntende gitarist is - klinkt na veertig jaar nog nèt zo als in het begin van hun carrière. Superlatieven schieten tekort!

Een van hun bekendste nummers, 'Forest' zie je hier in een publieksopname van ene Mark G. 

 

Herfstige voorzomer en stormachtige scènes aan een keukentafel...

En weer is een maand voorbijgegaan zonder blogberichten. Wat hardloopactiviteiten betreft: deze staan momenteel op een zeer laag pitje. Er zijn fysieke ongemakjes die het 'vrijelijk' lopen in de weg staan. Leeftijd heeft daar zeker mee te maken. Toch blijf ik zo goed en zo kwaad als het kan trainen, er is geen andere optie.

Wat blijft zijn de wandelingen door groengebieden zoals de Vlaardingse Broekpolder, Alblasserbos, Bosjes van Pex, Haagse Bos enzovoorts.  En dan gaat de camera mee.

Met mijn blog speel ik met de gedachte het over een andere boeg te gooien. Welke boeg, nog geen idee. Ik ben er nu vanaf 2004, dus ruim 22 jaar, mee bezig en logischerwijze wordt 'De Cultuurbarbaar' steeds minder bezocht. Logisch, want in de huidige tijd van snelle podcasts, tik-tok filmpjes, threads en posts op sociale media raken blogberichten al snel algoritmisch ondergesneeuwd.

Afgelopen weekend heb ik weinig afgelopen (sic). Wel gefietst, zondag naar en door Midden-Delfland via een lange omweg terug naar huis. Ik had toen zó lang achter elkaar gefietst dat mijn vooraf geheel opgeladen accu (vijf streepjes) angstig leeg begon te raken (nog maar twee streepjes). 

Om energie te besparen zette ik halverwege de Rijswijkse weg de accu uit en liep met fiets aan de hand, via het stationsplein Hollands Spoor naar de Wagenstraat en van daaruit naar de Torenstraat. Aan het eind van het Westeinde wilde ik weer opstappen met de accu-aan, maar zag tot mijn schrik dat de camerakoffer die ik op mijn bagagedrager had bevestigd verdwenen was. 

Geluk bij een ongeluk was dat ik mijn camera met telelens en een onlangs aangeschaft verrekijkertje -  eerder had overgeplaatst naar mijn rugzak, maar goed, de standaardlens zat toch nog in die verloren koffer. 

Wat te doen? Vanaf de Waldeck Pyrmontkade ben ik de weg al trappend (want toch nog steeds de accu uit) teruggevolgd om te kijken of de koffer nog ergens lag. Ik had er niet veel hoop op, maar waarempel: er waren wegwerkzaamheden bij het Hollands Spoor en bij de twee mannen met gele hesjes die daarbij toezicht hielden - en die ik eerder bij het oversteken had gepasseerd - zag ik een zwart koffertje staan die erg leek op die ik zojuist had verloren. Dat bleek te kloppen, een van hen de zei nog dat hij mij had nageroepen maar ik had het niet gehoord. Ik was opgelucht en uiteraard dankbaar, ik wilde de mannen nog iets aanbieden maar dat werd vriendelijk afgeslagen.   

Uiteindelijk ben ik toch met een lege accu, dus zwaar trappend, thuisgekomen. Al met al zo'n zestig kilometer in de benen. Daarmee is de vijf kilometer bij de Koplopers, waar ik die ochtend niet aan deelgenomen heb, ruimschoots gecompenseerd.

Hoftheater Studios met 30 scènes aan de keukentafel

Zondag hadden we ('we' zijn in dit geval acht mensen, onder wie Ton van der Pol, Roelf Vos en Me) de publieks-presentatie van genoemde voorstelling.

Vorig jaar hebben wij 'met z'n allen' 30 scènes voorbereid onder de bezielende leiding van Robin Caro. Er waren op die dag - maar ook op zaterdag - ook andere presentaties van de Haagse musical & theatermakers. 

Onze voorstelling was in ieder geval geslaagd, gelet op de reacties van het publiek na afloop. Men schijnt zich goed geamuseerd te hebben.

Grappig, vroeger 'deed' ik ook aan amateurtoneel, gewoon omdat het leuk was om te doen. Bij een theatergezelschap, maar ook (en meestal) bij toneelclubs van werkgevers, zoals bijna zestig jaar geleden bij uitgeversmij Succes-Nederlandse Boekenclub, later bij Rijkswaterstaat, weer later bij de ministeries van CRM en WVC.

Hieronder een kleine compilatie in beeld. Enne... dat haar van mij was geen pruik! Zou ik vandaag de dag misschien wel nodig hebben...

Crea momenten

Evenals voorgaande jaren, wordt gedurende de pinksterdagen een kunstexpositie georganiseerd in de Heilige Familiekerk (Kamperfoeliestraat), waaraan een aantal creatieve buurtgenoten deelnemen, onder wie Paul Versteegh en mijzelf. 

Dat is dus op zondag 24 en maandag 25 mei. Op beide dagen zal de kerk van 12.00 tot 16.00 uur geopend zijn voor publiek.

Over creatief gesproken: afgelopen zondag woonde onze theaterklas een voorstelling bij van Theater Pardon, getiteld De Rebellenclub. Dit onder regie van docente Robin Caro. Het werd een in meerdere opzichten 'diverse' voorstelling, met zowel uitbundig-extravagante 'woky' als ingetogen, ontroerende  momenten.

Leerlingen van een schoolklas transformeren van rebelse, eigenzinnige pubers, ieder met een andere achtergrond, tot adolescenten die elkaar tien jaar later tegenkomen bij een reunie, en weer later bij de uitvaart van hun vroegere leraar. Een ieder heeft in die jaren vanzelfsprekend een eigen ontwikkeling doorgemaakt. Dat alles ging gepaard met veel poëzie, zang en dans.Een onderhoudende voorstelling, maar ook een waarbij je als toeschouwer getriggerd kunt worden met eigen gevoelens en gedachten over wat in de huidige samenleving gaande is.

Wondroos en andere lentebloemen

 In mijn beleving kwam er geen einde aan het paasweekend en de dagen erna. Uiteraard was het weer, na een weliswaar grotendeels droog, maar koude maartmaand, heerlijk te noemen. Veel zon en naarmate de wind steeds meer vanuit de zuidwest hoek kwam en in kracht afnam, was de ergste kou ook uit de lucht. Lente!

Het waren voor mij wel uitgesproken huiselijke dagen. Tijdens de paasdagen hadden wij het druk met de voorbereidingen op de paasbrunch op tweede paasdag. 

Echter voelde ik mij, naarmate de dag vorderde, steeds lustelozer, en na het eten werd het een beetje bankhangen. Daar ben ik vervolgens zo'n twee dagen lang bijna niet vanaf gekomen, voelde mij duf, had geen trek meer in wat dan ook, veel slapen, weeje rug, echt van je noemt ín de lappenmand. Dus heb de afgelopen dagen niet meer getraind en heb mij voor deze week ook afgemeld  bij de theaterschool. Helaas. 

Maar na twee dagen 'banken' - en toch ook in de tuin zonnebaden - leek het iets beter te gaan en had de behoefte om echt naar buiten te gaan. Dus donderdag met de tram naar Kamera Express om een eerder bestelde camera body op te halen (de oude functioneerd niet mee). Dat had nog wat voeten in de aarde want de betaling vlotte niet, dus moest ik vanaf de Juliana van Stolberglaan naar de Theresiasstraat om wat flappen te pinnen. Gelukkig lukte dat wel! Een half uur later keerde ik met mijn nieuwe aanschaf en nog wat accessoires huiswaarts.

's Middags naar de Hortus Botanicus gegaan om de camera uit te proberen en dat leverde de nodige plaatjes op. Die plaats ik nog wel op facebook.

Maar aan het eind van de dag had ik dikke enkels en ook mijn benen leken donkerder gekleurd dan gewoonlijk. Niet zo gek, gezien mijn slaapje in de zonovergoten tuin. Maar eureka! Ik heb eerder zoiets dergelijks gehad, dat was in 2012, dat heb ik opgezocht in mijn inmiddels persoonlijke archief.

Dus gistermorgen vroeg al bij de dokter, een vriendelijke dame bij Arts en Zorg, die na een kort onderzoek bevestigde wat ik al vermoedde. Wondroos, dat was de verklaring van mijn algehele malaise. Dus nu aan de antibiotica, drie keer per dag een Broxil pil! Het gaat overigens nu weer een stuk beter, ik kon weer zonder veel moeite een avondwandelingetje maken. 

Vreugd en droefenis

Uitzonderlijk hectische dagen achter de rug. Dagen met zowel vreugdevolle als droeve momenten. Zo was daar mijn verjaardag, waarvoor ik in totaal vier appeltaarten heb gebakken, te verdelen over de club (voor de fitness groep en de loopgroep), de gasten die op verjaarsvisite kwamen (geen feestje ditmaal, wel directe familie), en een huis met logees in de vorm van schoonzus en haar zoon. 

Er was, zoals aangegeven, ook een droevig moment. Onlangs is een goede vriend, Tom Kofman, onverwachts overleden. Vorig jaar hebben wij hem en zijn vrouw Ria nog bezocht als onderdeel van onze vakantie in Frankrijk. Dat was in Bujaleuf, een dorpje nabij Limoges. Daar hadden zij hun tweede huis, en daar is hij ook overleden. In een rouwcentrum in De Lier was gelegenheid om afscheid van hem te nemen. Enkele dagen daarna was de drukbezochte uitvaartsplechtigheid bij begraafplaats Ockenburgh. Ontroerend waren de gesproken bijdragen van Ria, broer Ruben, Wim Voortman namens de harde kern van Toms vriendenkring, en dochters Nadine en Michelle.

Het leven gaat echter door... met sporten, oppassen, boodschappen doen, wandelen, lezen, de wekelijkse theaterschool (altijd fijne en inspirerende momenten), enfin, het dagelijks leven.

In ander opzicht zou je de afgelopen dagen bijna decadent kunnen noemen, met driemaal restaurantbezoek binnen één week. Op 21 maart, mijn verjaardag, hebben wij met directe familie gegeten bij Beau Dining & Drinks. Heel gezellig, prima gegeten en in het overvolle restaurant kwam ik niet alleen een aantal leden tegen maar werd ik op het laatst zelfs door het hele restaurant toegezongen. 

Appeltaart met (deel van) de trainingsgroep

Dan was er op 27 maart het zeer geslaagde concert van Manfred Mann's Earthband in De Boerderij in Zoetermeer, voorafgegaan door een etentje bij 'de Italiaan' Barristo op de Turfmarkt.

Een goede link naar dit muzikale evenement stond op de site van Arne, met foto's en korte filmpjes van Arne en mijzelf. Aan te bevelen! Klik op: https://photos.app.goo.gl/YgsLWNeHPxJ5ouxp6

De dag daarop (zaterdag) overdag op visite bij mijn oude buurman Gerard Boon, die in Naaldwijk woont, en 's avonds alweer een etentje, ditmaal bij Pavlov aan het Spui. Maar dat was meer omdat we nog een Wonderbox-cadeaubon hadden liggen waarvan de geldigheid eind maart verloopt. Ook hier prima gegeten.

Maar het weekend is nog niet voorbij. Vanavond naar de Matthaüs Passion in het Amare Theater aan het Spui. Altijd een magistraal muziekwerk en passend bij pasen over een weer...