Corsica in vogelvlucht

De ouderen onder ons kunnen het zich wel herinneren: de dia-avondjes. Je werd dan uitgenodigd - of nodigde zelf uit - voor een visite, waarbij vakantie-herinneringen van gastheer of gastvrouw in kleurrijke plaatjes op een wit scherm werden geprojecteerd. Dit voorzien van het nodige commentaar. 

Het algehele gevoelen na zo'n avond was: 'Mooi hoor, al die fraaie beelden, maar als je er zelf niet bij was heb je er toch minder of andere gevoelens bij als degene die de beelden vol trots laat zien, waardoor menigeen een gevoel van verveling amper kan onderdrukken.

Met die gedachte zet ik mij nu aan dit blogbericht, en probeer daarbij zoveel mogelijk om niet uit te wijden. Wat voor mij een probleem kan zijn. 

Dus wordt het een blogje in vogelvlucht, en voor meer foto's verwijs ik naar mijn album via de links.

Ja, over vogelvlucht gesproken: ik bijt hier het spits af met een bijzondere roofvogel die ik halverwege de vakantie bij Casamezze zag vliegen: de Rode Wouw. Ik zag er zelfs meer vliegen, naar schatting zo'n zeven, acht van die prachtige vogels die met grote cirkelachtige bewegingen over het bosachtige gebied zeilden, dan eens heel hoog, als een bijna-stip, dan weer een stuk lager. 

Op dezelfde locatie gingen de cicaden oorverdovend tekeer, maar daarover later. 

TOULON

Onze vakantie werd een treinvakantie volgens het schema Den Haag CS - Rotterdam CS - Paris Nord - Gare de Lyon - Toulon. In laatstgenoemde plaats overnachtten we in Hotel Amiraute. Wij bezochten onder  meer de plaatselijke zeer kleurrijke markt, het Musee dÁrt, twee terrasjes en restaurantjes. 

Foto's van Toulon.

De volgende avond vertrok de veerboot naar Ajaccio. We hadden daar een hut, meer een mini-hotelkamer alleen zonder televisie (zoals bij de boten van de Stenaline wel het geval is). In de loungeruimte van de boot stond wel een megagroot beeldscherm waarop ik iets meekreeg van het EK Atletiek.

In Ajaccio hebben wij de twee dagen dat wij er verbleven veel rondgewandeld, de haven, het strand en de nodige terrasjes bezocht, en niet te vergeten het geboortehuis van Napoleon, een toeristische trekker bij uitstek. Link naar meer Foto's van Ajaccio!

CORTE

Volgende plaats - alles ging met de regionale trein - was Corte. Dat was vanaf Ajaccio toch een vrij lange reis (Corsica is groter dan ik had vermoed) en we moesten halverwege overstappen op een andere trein. Echter zijn we het overstapstation voorbijgereden (werd niet omgeroepen) en dat was de enige mogelijkheid, en de volgende trein naar Corte ging zeven uur(!) later. 

Uiteindelijk kwamen we in de vroege avond aan in Corte. Daar was een transfer geregeld, maar dat was voor het eerdere aankomsttijdstip. Echter was het geen probleem, gebeld met het hotel (de Padoue) en de eigenares kwam ons ophalen met de auto. Aardige vrouw die zeer behulpzaam was en een heel persoonlijke benadering had. 

Foto's van Corte!

CALVI

Twee dagen later vervolgden we de reis naar Calvi. Bij aankomst moesten we vanaf het station een stukje naar links en vervolgens rechtsaf een lange steile helling op. Daar ben ik toch al niet goed in, en met koffer en zware rugzak was dat geklim best 'een dingetje' maar 'we' hebben het gered en Hotel Mariana kwam snel in zicht. 

Aanvankelijk hadden we de indruk van een 'zakelijk' aandoend hotel en dito omgeving, maar niets bleek minder waar. Het hotel en de kamer waren prima en naderhand, richting haven, kwamen we in een deel met tal van schilderachtige straatjes en steegjes, terwijl de haven een 'Saint Tropez' achtige indruk maakte met de vele boten en jachten. 

En het strand dat we de volgende dag bezochten was ook prima, met zeewater dat net  zo warm, ondiep en helder blauw was als Toon Hermans bezong in het lied 'Meditteranee'.

Ook nog de citadel bezocht, een hele klim maar het was de moeite waard.

Ook hier zeggen plaatjes meer dan 1000 woorden... Foto's van Calvi.

BASTIA

De laatste dag van ons verblijf op Corsica was Bastia, waar we - na wederom een lange rit met overstap - 's avonds, eveneens met snel voortjakkerende boemeltreinen, arriveerden. We sliepen die laatste nacht in Hotel des Voyageurs, een heel apart hotel waarvan het hele interieur was opgetrokken in 18de eeuwse stijl. Heel bijzonder, maar het was wel even wennen aan de wat ons betreft onlogische nummering van de kamers. 

Hierbij tenslotte de foto's van Bastia, en de terugreis de volgende avond met de veerboot naar Toulon en vervolgens de lange terugreis naar Nederland - inclusief de zeer complexe en chaotische overstap van het Gare du Lyon naar het Gare du Nord - is goed verlopen.

Weekendje Rotjeknorren

 

Het was een echt Rotterdams weekend. Zaterdag gingen wij met ons vaste wandeltrio (Walter, Dea en Fred) op pad. In de ochtend maakten we een stadswandeling annex straatkunstroute, en na de lunch bij 'Heilige Boontjes' gingen wij met de tram naar het Eiland van Brieneroord.

Dit eiland maakt deel uit van een relatief nieuw groengebied in de directe omgeving van het Feijenoord Stadion, het Getijdenpark Feijenoord, waarvan de aanleg in mei 2026 is gestart. Dit unieke natuurproject langs de Nieuwe Maas loopt van het Eiland van Brienenoord tot het Mallegatpark en brengt getijdennatuur met eb en vloed terug naar Rotterdam-Zuid. Een klein maar mooi stukje natuur.

Meer foto's? Ziehier!

Daags erna, zondag dus, gingen wij, met logeerhond Jax, naar Carmen en John. Wij werden opgehaald door onze gastheer. Wij konden meteen hun zelf ontworpen en opgebouwde tuin bewonderen. Mooi! Na een goed verzorgde en smakelijke lunch met een spaanse 'touch' gingen wij met de auto naar het Lage Bergse Bos, een vrij groot gebied dat ten dele een onlangs aangelegde tunnel overdekt, de Rottemerentunnel. Die tunnel is onderdeel van een 11 km lange snelweg tussen de A16 en de A13 en ligt half verdiept onder het Lage Bergse Bos en de rivier de Rotte door. 

 

Na een wandeling van ca, vier kilometer kwamen we weer bij het uitgangspunt aan het water. Bij een uitspanning met uitzicht op de plas (Familierestaurant Bergse Bos), kwamen we weer op krachten met drankjes en een soort van 'oude mensen dessert' als afsluiting: advocaat met een flinke dot slagroom.

Zomers...

De ondergaande zon gisteravond maakte plaats voor een volle maan...

Afgelopen week uit eten bij Pavlov aan het Spui (we hadden nog zo'n wonderbox cadeaubon liggen waarvan de termijn bijna verstreken was). Het smaakte er niet minder om, integendeel!

Daags daarop via de bibliotheek naar het Filmhuis. De keuze viel op de docu-achtige niche film, 'Agatha's Almanac'. Filmmaker Amalie Atkins heeft hierin een portret gemaakt van haar tante Agatha Bock, een 90-jarige vrouw die (nog steeds) een zeer onafhankelijk leven leidt dat volledig in het teken van haar passie voor tuinieren staat. In de film volgen wij haar in haar dagelijkse werkzaamheden in en rond de tuin.

Het beeld van het leven dat deze vrouw leidt, wonend in een eenvoudig boerderijtje, midden in de natuur, zal bij menig kijker een romantisch-nostalgisch gevoel opwekken. Agatha zelf komt over als een vriendelijke maar ook 'no-nonsense' nuchtere vrouw, niet gespeend van humor. En wat haar tuin betreft: de grond die zij ter beschikking heeft, strekt zich over een gebied van vijf kilometer uit! Maar ja, het is wel Canada, en daar is nog zat ruimte.

Wel wat anders dan die paar vierkante meters van 'onze' stadstuintjes (en daar ben ik al dik tevreden mee, geen misverstand daarover)... 

   

Verder de afgelopen weken een paar keer geschilderd bij Paul Versteegh en iets vaker de trainingen opgepakt. Gisteravond niet trouwens, 31 graden vond ik iets te warm maar vanmorgen vroeg wel een half uurtje gelopen. 

Zondagochtend meegedaan aan de tweede Kerkpolderloop van dit seizoen, de welbekende vijf kilometer over het mooie parcours dat gedeeltelijk langs de vliet loopt. En ondanks het kleine aantal deelnemers (75 personen) ook nu weer veel bekende gezichten gezien, onder wie Bas, Pierre, Marlon, Hannie, Gé, Paul ... 

Hoe dan ook toch weer lekker gelopen... En thuis onder andere in de tuin gerelaxt en een aantal bezoekers van de vlinderstruik gespot.

Dansend en feestend de zomer vieren

 

Er is veel aan de hand in de wereld tegenwoordig, maar er wordt - bewust of onbewust via de media - veel gecreeërd om ons ('het volk') daarvan af te leiden. Sport- en muziekevenementen, festivals, 'name it'. Prima verder hoor, er valt deze zomer veel te genieten.

Zo was er deze week de afscheidsmusical van de 'eindejaarsgroepen' van de basisschool in Vroondaal. Kleindochter Chloë (hierboven rechts, met de blauwe jurk) speelde met stijl en een vleugje gepaste arrogantie de rol van de barones, maar er waren ook andere herkenbare figuren in de rol van suppoosten van het museum, een politie-agent met de naam Agent Steekpenning en een blondgelokte goochelaar (Hans Klokhuis). Het was een leuke voorstelling waarbij goed werd gezongen en gedanst (best ingewikkelde choreografieën). Zij zouden op deze dag de voorstelling van anderhalf uur elk drie keer spelen! Knappe prestatie, zonder meer.

Op vrijdag, thuisgekomen van het gebruikelijke ritueel in het krachthonk, nog wat online klusjes gedaan waaronder vlinders tellen in de achtertuin. Voor de nationale vlindertuintelling. Een kwartiertje slechts, en hoewel het tel-resultaat niet overdonderend was, toch nog een 'witje', een atalanta, een citroenvlinder en een bont zandoogje waargenomen op de vlinderstruik.

Naderhand toch nog even teruggefietst naar het terras voor ons clubhuis dat drukker bezocht werd door meerdere atalanta's, een dagpauwoog, een zandoogje, een gehakkelde aurelia en enkele witjes. Viel niet tegen.

En dan 's avonds even kijken bij het Zeeheldenfestival. Dat werd een verrassend weerzien met een flink aantal vrienden en kennissen, ook en vooral van de 'jaren zeventig clan'. Ik ging er met buurman Jan de Vries naar toe, voorafgaand aan dit jaarlijkse zomerevenement festival bij een zaak van Jans nicht een alcoholvrije fruitshake gedronken. 

En op het festival zelf waren er ontmoetingen met Bas, Paul en Tina, Bart, Ted, en vele anderen. We moeten toch maar eens een reunie zien te regelen met meerdere vrienden 'uit die tijd' en, gezien onze leeftijd 'is enige haast geboden' ;-)...

'

Later op de dag komt er nog een update van dit bericht....

De fantastische Cure en andere zaken

Het was een turbulente week, vorige week. Een greep: Vlaggetjesdag, zegevierend oranje bij het voetballen en Pinkpop. En het was ook Vaderdag!

Over Vlaggetjesdag kan ik kort zijn: ik wilde daar in de ochtenduren heen, maar er kwam van alles tussen. Veel gedoe met mijn pc die opeens weigerde op te starten. Veel tijd besteed met heen en weer lopen naar de computerdokter, met die zware kast onder mijn arm. Uiteindelijk kregen ze hem ook bij die winkel niet aan de praat, hardware problemen dus uiteindelijk kwam het neer op een andere kast. Verder moest ik nog iets aanschaffen voor de Haag Biergroep die middag, de proeverij vond ditmaal  plaats in huize Robbert en Jacqueline van der Elst.

Wat Pinkpop betreft, ook daar was ik niet bij, al was ik dat aanvankelijk absoluut van plan, want ja, The Cure hè? Maar afgezien van de ticketprijs - tweehonderd euro - waren er andere logistieke problemen die mij uiteindelijk deden besluiten niet de tocht naar Landgraaf te ondernemen.

Maar thuis viel veel te genieten (en nagenieten) van het waarlijk grootse optreden van Robert Smith en zijn mannen; een volledige 'real time' live-registratie op tv, ruim twee uur lang. En al die tijd alleen maar geweldige muziek. Wat een fantastische band, wat een muzikanten.

Zanger/frontman en gitarist Robert Smith wordt bijgestaan door goede vriend Simon Gallup en diens zoon Eden, sologitarist Reeves Gabriel, drummer en percussionist Jason Cooper en Roger O'Donnell op de toetsen. En de stem van Robert - die tevens een uitmuntende gitarist is - klinkt na veertig jaar nog nèt zo als in het begin van hun carrière. Superlatieven schieten tekort!

Een van hun bekendste nummers, 'Forest' zie je hier in een publieksopname van ene Mark G. 

 

Herfstige voorzomer en stormachtige scènes aan een keukentafel...

En weer is een maand voorbijgegaan zonder blogberichten. Wat hardloopactiviteiten betreft: deze staan momenteel op een zeer laag pitje. Er zijn fysieke ongemakjes die het 'vrijelijk' lopen in de weg staan. Leeftijd heeft daar zeker mee te maken. Toch blijf ik zo goed en zo kwaad als het kan trainen, er is geen andere optie.

Wat blijft zijn de wandelingen door groengebieden zoals de Vlaardingse Broekpolder, Alblasserbos, Bosjes van Pex, Haagse Bos enzovoorts.  En dan gaat de camera mee.

Met mijn blog speel ik met de gedachte het over een andere boeg te gooien. Welke boeg, nog geen idee. Ik ben er nu vanaf 2004, dus ruim 22 jaar, mee bezig en logischerwijze wordt 'De Cultuurbarbaar' steeds minder bezocht. Logisch, want in de huidige tijd van snelle podcasts, tik-tok filmpjes, threads en posts op sociale media raken blogberichten al snel algoritmisch ondergesneeuwd.

Afgelopen weekend heb ik weinig afgelopen (sic). Wel gefietst, zondag naar en door Midden-Delfland via een lange omweg terug naar huis. Ik had toen zó lang achter elkaar gefietst dat mijn vooraf geheel opgeladen accu (vijf streepjes) angstig leeg begon te raken (nog maar twee streepjes). 

Om energie te besparen zette ik halverwege de Rijswijkse weg de accu uit en liep met fiets aan de hand, via het stationsplein Hollands Spoor naar de Wagenstraat en van daaruit naar de Torenstraat. Aan het eind van het Westeinde wilde ik weer opstappen met de accu-aan, maar zag tot mijn schrik dat de camerakoffer die ik op mijn bagagedrager had bevestigd verdwenen was. 

Geluk bij een ongeluk was dat ik mijn camera met telelens en een onlangs aangeschaft verrekijkertje -  eerder had overgeplaatst naar mijn rugzak, maar goed, de standaardlens zat toch nog in die verloren koffer. 

Wat te doen? Vanaf de Waldeck Pyrmontkade ben ik de weg al trappend (want toch nog steeds de accu uit) teruggevolgd om te kijken of de koffer nog ergens lag. Ik had er niet veel hoop op, maar waarempel: er waren wegwerkzaamheden bij het Hollands Spoor en bij de twee mannen met gele hesjes die daarbij toezicht hielden - en die ik eerder bij het oversteken had gepasseerd - zag ik een zwart koffertje staan die erg leek op die ik zojuist had verloren. Dat bleek te kloppen, een van hen de zei nog dat hij mij had nageroepen maar ik had het niet gehoord. Ik was opgelucht en uiteraard dankbaar, ik wilde de mannen nog iets aanbieden maar dat werd vriendelijk afgeslagen.   

Uiteindelijk ben ik toch met een lege accu, dus zwaar trappend, thuisgekomen. Al met al zo'n zestig kilometer in de benen. Daarmee is de vijf kilometer bij de Koplopers, waar ik die ochtend niet aan deelgenomen heb, ruimschoots gecompenseerd.

Hoftheater Studios met 30 scènes aan de keukentafel

Zondag hadden we ('we' zijn in dit geval acht mensen, onder wie Ton van der Pol, Roelf Vos en Me) de publieks-presentatie van genoemde voorstelling.

Vorig jaar hebben wij 'met z'n allen' 30 scènes voorbereid onder de bezielende leiding van Robin Caro. Er waren op die dag - maar ook op zaterdag - ook andere presentaties van de Haagse musical & theatermakers. 

Onze voorstelling was in ieder geval geslaagd, gelet op de reacties van het publiek na afloop. Men schijnt zich goed geamuseerd te hebben.

Grappig, vroeger 'deed' ik ook aan amateurtoneel, gewoon omdat het leuk was om te doen. Bij een theatergezelschap, maar ook (en meestal) bij toneelclubs van werkgevers, zoals bijna zestig jaar geleden bij uitgeversmij Succes-Nederlandse Boekenclub, later bij Rijkswaterstaat, weer later bij de ministeries van CRM en WVC.

Hieronder een kleine compilatie in beeld. Enne... dat haar van mij was geen pruik! Zou ik vandaag de dag misschien wel nodig hebben...

Crea momenten

Evenals voorgaande jaren, wordt gedurende de pinksterdagen een kunstexpositie georganiseerd in de Heilige Familiekerk (Kamperfoeliestraat), waaraan een aantal creatieve buurtgenoten deelnemen, onder wie Paul Versteegh en mijzelf. 

Dat is dus op zondag 24 en maandag 25 mei. Op beide dagen zal de kerk van 12.00 tot 16.00 uur geopend zijn voor publiek.

Over creatief gesproken: afgelopen zondag woonde onze theaterklas een voorstelling bij van Theater Pardon, getiteld De Rebellenclub. Dit onder regie van docente Robin Caro. Het werd een in meerdere opzichten 'diverse' voorstelling, met zowel uitbundig-extravagante 'woky' als ingetogen, ontroerende  momenten.

Leerlingen van een schoolklas transformeren van rebelse, eigenzinnige pubers, ieder met een andere achtergrond, tot adolescenten die elkaar tien jaar later tegenkomen bij een reunie, en weer later bij de uitvaart van hun vroegere leraar. Een ieder heeft in die jaren vanzelfsprekend een eigen ontwikkeling doorgemaakt. Dat alles ging gepaard met veel poëzie, zang en dans.Een onderhoudende voorstelling, maar ook een waarbij je als toeschouwer getriggerd kunt worden met eigen gevoelens en gedachten over wat in de huidige samenleving gaande is.