Lauwe bronst, toch veelbewogen

Laatste weken heb ik weer meer getraind, alhoewel lang niet zoveel als de jaren ervoor. Logisch natuurlijk, je bent ouder en dan heb je meer herstel nodig. Maar toch, ik krijg er geen genoeg van. En dat je  'langzamer' wordt, althans steeds 'slechtere' tijden loopt, het zij zo.. 

Zo heb ik de afgelopen weken met plezier meegedaan aan zowel de Vogelwijkloop als de 1 van de 4 bij Sparta, in beide gevallen vijf kilometer. In laatstgenoemde loop liep ik zelfs iets sneller, ook al gaat de tijd nergens over. 

Afgezien van met de electrische fiets dagelijks zo'n 12 - 20 km peddelen, wordt er ook gewandeld, meestal met als doel de supermarkt of een of ander groengebiedje in de buurt. In dat geval gaat de telefoon en soms de camera mee, je weet maar nooit wat je onderweg tegenkomt. Bosjes van Pex, Meer en Bosch, Clingendael, dat werk.

Zo ben ik de afgelopen weken ook twee keer naar de Hoge Veluwe gegaan, wie mij een beetje volgt weet dat ik dit jaarlijks doe. De weg daarheen gaat tegenwoordig gesmeerd met het OV: met de tram (Randstadrail3) naar Den Haag CS, daar neem je de IC naar Nijmegen, stapt uit in Eden-Wageningen - met dat mooie hernieuwde station - en even later met de bus naar de Hoge Veluwe. Daar stap je uit voor de ingang, koopt een kaartje bij de kassa en vervolgt de weg met een witte fiets. 

Dat ik bijna uitsluitend in september/oktober naar de Hoge Veluwe ga, heeft te maken met de hertenbronst, beter gezegd: de bronsttijd van de edelherten. Dat is over het algemeen een spectaculair gebeuren. Echter moet gezegd dat dit de afgelopen vier, vijf jaar nogal tegenvalt, althans op de Veluwe. Nu zegt de waarneming van één persoon niet zo veel, maar die wordt wel gedeeld door een aantal andere fervente bronstbezoekers die ik sprak.

Ook worden moeflons veel minder waargenomen dan pakweg tien jaar geleden. How come? Heeft het  te maken met de wolf? Hebben de herten zich over een breder gebied verspreid? Of is er sprake van een veel stringenter afschotbeleid? Afgaand op de foto's die deze(?) zomer zijn genomen zouden er nog vele tientallen grote herten moeten rondlopen. Ik heb ze niet gezien en ook niet gehoord! 

 

Langs de wildbaanweg, dat een paar jaar terug nog garant stond voor de nodige reuring met zeker twee roedels (zie ook bovenstaand filmpje dat ik in 2017 maakte), is er de afgelopen weken niets te zien. Toch is dit nog een drukbezochte plaats voor vasthoudende wildobservanten, getuige de vele auto's die nog aan de kant van de weg staan geparkeerd en de fotografen die blijven hopen.

Echter heeft menigeen al ontdekt dat er bij de wildobservatieposten Schuilkelder en Koeverbos meer te bespeuren valt. Dat had ik thuis al gezien, want elke avond neem ik een kijkje via de Wildcam Hoge Veluwe. Dan zien je via deze livestream edelherten (hinden, enkele jonge mannen en een plaatshert) en ook kun je een vos, wilde zwijnen en wat zich zoal aandient waarnemen. Wel zonder geluid, toch leuk.

Verder is er nog genoeg ander moois te zien op de Veluwe. De fraaie heide op de foto's hier zijn van twee weken terug, dat is nu minder geworden. Daarentegen kun je hier en daar bijzondere paddestoelen ontdekken. Deze plaats ik hierbij. Meer foto's heb ik in een album ondergebracht. 

Weekend met kunst uit de kunst

Het afgelopen weekend was het Open Monumentendag, het jaarlijkse evenement waarbij overal in den lande monumentale gebouwen vrij toegankelijk zijn voor het publiek. 

Zelf heb ik zaterdagmiddag Huis Dedel bezocht aan de Prinsegracht, een statig pand recht tegenover een soortgelijk gebouw, Huis Bredius, waar ik vanaf mijn derde tot twaalfde jaar heb gewoond. In die tijd was het nog een museum, later is de collectie overgebracht naar het huidige Museum Bredius aan de Lange Voorhout. Maar daar heb ik het al eerder in dit blog over gehad.

Hoe dan ook: Huis Dedel is niet alleen een prachtig pand, maar verrastte ook door de vele tientallen posters en affiches die de wanden van alle kamers prijkten. Ware kunstwerken, ik heb zelf wat foto's gemaakt dan krijg je een indruk, klik op deze link. 

 

Voor ons (Paul Versteegh en ik, naast 32 andere creatieve deelnemers) stond het weekend vooral in het teken van de kunstroute, Open Ateliers ReVaBo Regentesse Valkenboskwartier en Bomenbuurt. 

Zaterdagavond gingen wij, onder leiding van organisator Fré Beijerling, met een groepje al fietsend even 'voorkijken' bij een aantal kunstenaars die al zover klaar waren. Leuk om de diversiteit van al die creaties te zien.

Foto-impressie van het evenement hier!

En zondag was het zover. 's Ochtends regende het dat het goot en buienradar voorspelde dat dit nog een hele tijd zou voortduren. Dus had ik er een beetje zwaar hoofd in of het wat zou worden die dag. Ik kreeg het beeld voor ogen dat Paul en ik de dag in relatieve eenzaamheid zouden doorbrengen, dus nam ik ook een schetsboek mee van huis, dan zouden we een beetje kunnen tekenen om de tijd te doden. 

Het viel echter alleszins mee; vanaf het tijdstip van opening (11:00 uur) was er een gestage toeloop van mensen die, mede getriggerd door het 'welkomstbanier' buiten, een kijkje kwamen nemen. In totaal mochten wij zestig personen verwelkomen: artistiek geïnteresseerde buurtgenoten, een aantal clubgenoten, enkele vrienden, toevallige passanten en familieleden.

Na afloop hebben wij bij het centrale punt in de Weimarstraat nog wat nagepraat over hoe de dag door iedereen is ervaren. Degenen die al eerder aan deze route hadden deelgenomen hadden de indruk dat er iets minder bezoekers waren dan het vorige jaar, maar iedereen die ik sprak heeft deze dag als zeer positief en inspirerend ervaren. Voor herhaling vatbaar!

Nog meer vogelvlucht bij Laan van Poot

Mijn vorige blogbericht ging over Corsica in Vogelvlucht, vandaag blijven we in de vogelsfeer want gisteren (zaterdag 5 september dus) vond de Vogelwijkloop plaats.

Maar een korte terugblik op de week: weer een beetje aan het schilderen geslagen, een dagje opa-en omadag (de scholen zijn weer begonnen) en woensdagochtend voor het eerst dit seizoen weer naar 'toneelles' bij Het Koorenhuis. Daar waren een paar nieuwe gezichten bij. Het was leuk om de draad weer op te pakken, dit keer onder leiding van Quinten. 

's-Middags naar Scheveningen en daar iets gedronken met Jan P. en drie Paulen: Kruijssen, Van Oyen en ... Oh nee, Versteegh was er niet bij ditmaal. Wel Arne en Fred. Bij de biertjes hoort toch een kruidig snackje, dus bestelden wij iets te snacken... Ahum, zie boven... Gezellig hoor, en zeker lekker, maar het leek wel een hele maaltijd!

Maar even over het lopen: de afgelopen weken pleeg ik iets meer te (loop)trainen, waarvan zo hap-snap een vijf kilometer loopje (in Delft) deel uitmaakt. Soms loop ik mee met een groep op de club (waarvan afgelopen dinsdagavond de plannen voor de verbouwing van het clubhuis werden medegedeeld).

Zaterdag liep ik mee met de Vogelwijkloop, in zekere zin een thuiswedstrijd waarvan de organisatie in handen was van wijkvereniging Vogelwijk en onze club Haag Atletiek.

Er waren ruim vijfhonderd deelnemers, verdeeld over drie afstanden: 1 km voor de jeugd (met drie startmomenten: een voor de lopers die in 2019 en later zijn geboren, daarna een voor de in 2018 geborenen en een die in 2017 zijn geboren).

Zelf nog wat foto's gemaakt van de jeugdloop, zie hier!

Nadat de jongeren uitgerend waren - wat kunnen die kinderen razendhard lopen trouwens - waren de lopers voor de 3 km aan de beurt en tot slot, om kwart voor een, de 5 km loop.

Deze oude man heeft zijn best gedaan en 'lekker' gelopen. En ja, over de eindtijd spreken we maar niet maar goed, 'we' lopen nog! Het was hoe dan ook een erg gezellige loop, de weersomstandigheden waren optimaal en na afloop was het goed pannenkoeken eten in het - nog heel even 'oude' - clubhuis.

Corsica in vogelvlucht

De ouderen onder ons kunnen het zich wel herinneren: de dia-avondjes. Je werd dan uitgenodigd - of nodigde zelf uit - voor een visite, waarbij vakantie-herinneringen van gastheer of gastvrouw in kleurrijke plaatjes op een wit scherm werden geprojecteerd. Dit voorzien van het nodige commentaar. 

Het algehele gevoelen na zo'n avond was: 'Mooi hoor, al die fraaie beelden, maar als je er zelf niet bij was heb je er toch minder emotie bij dan degene die de beelden vol trots laat zien, waardoor een gevoel van verveling amper kan worden onderdrukt.

Met die gedachte zet ik mij nu aan dit blogbericht, en probeer daarbij zoveel mogelijk om niet uit te wijden. Wat voor mij een probleem kan zijn. 

Dus wordt het een blogje in vogelvlucht, en voor meer foto's verwijs ik naar mijn album via de links.

Ja, over vogelvlucht gesproken: ik bijt hier het spits af met een bijzondere roofvogel die ik halverwege de vakantie tijdens een reisonderbreking bij Casamozza zag vliegen: de Rode Wouw. Ik zag er zelfs meer vliegen, naar schatting zo'n zeven, acht van die prachtige vogels die met grote cirkelachtige bewegingen over het bosachtige gebied zeilden, dan eens heel hoog, als een bijna-stip, dan weer een stuk lager. 

Op dezelfde locatie gingen de cicaden oorverdovend tekeer, maar daarover later. 

TOULON

Onze vakantie werd een treinvakantie volgens het schema Den Haag CS - Rotterdam CS - Paris Nord - Gare de Lyon - Toulon. In laatstgenoemde plaats overnachtten we in Hotel Amiraute. Wij bezochten onder  meer de plaatselijke zeer kleurrijke markt, het Musee dÁrt, twee terrasjes en restaurantjes. 

Foto's van Toulon.

De volgende avond vertrok de veerboot naar Ajaccio. We hadden daar een hut, meer een mini-hotelkamer alleen zonder televisie (zoals bij de boten van de Stenaline wel het geval is). In de loungeruimte van de boot stond wel een megagroot beeldscherm waarop ik iets meekreeg van het EK Atletiek.

In Ajaccio hebben wij de twee dagen dat wij er verbleven veel rondgewandeld, de haven, het strand en de nodige terrasjes bezocht, en niet te vergeten het geboortehuis van Napoleon, een toeristische trekker bij uitstek. Link naar meer Foto's van Ajaccio!

CORTE

Volgende plaats - alles ging met de regionale trein - was Corte. Dat was vanaf Ajaccio toch een vrij lange reis (Corsica is groter dan ik had vermoed) en we moesten halverwege overstappen op een andere trein. Echter zijn we het overstapstation voorbijgereden (werd niet omgeroepen) en dat was de enige mogelijkheid, en de volgende trein naar Corte ging zeven uur(!) later. 

Uiteindelijk kwamen we in de vroege avond aan in Corte. Daar was een transfer geregeld, maar dat was voor het eerdere aankomsttijdstip. Echter was het geen probleem, gebeld met het hotel (de Padoue) en de eigenares kwam ons ophalen met de auto. Aardige vrouw die zeer behulpzaam was en een heel persoonlijke benadering had. 

Foto's van Corte!

CALVI

Twee dagen later vervolgden we de reis naar Calvi. Bij aankomst moesten we vanaf het station een stukje naar links en vervolgens rechtsaf een lange steile helling op. Daar ben ik toch al niet goed in, en met koffer en zware rugzak was dat geklim best 'een dingetje' maar 'we' hebben het gered en Hotel Mariana kwam snel in zicht. 

Aanvankelijk hadden we de indruk van een 'zakelijk' aandoend hotel en dito omgeving, maar niets bleek minder waar. Het hotel en de kamer waren prima en naderhand, richting haven, kwamen we in een deel met tal van schilderachtige straatjes en steegjes, terwijl de haven een 'Saint Tropez' achtige indruk maakte met de vele boten en jachten. 

En het strand dat we de volgende dag bezochten was ook prima, met zeewater dat net  zo warm, ondiep en helder blauw was als Toon Hermans bezong in het lied 'Meditteranee'.

Ook nog de citadel bezocht, een hele klim maar het was de moeite waard.

Ook hier zeggen plaatjes meer dan 1000 woorden... Foto's van Calvi.

BASTIA

De laatste dag van ons verblijf op Corsica was Bastia, waar we - na wederom een lange rit met overstap - 's avonds, eveneens met snel voortjakkerende boemeltreinen, arriveerden. We sliepen die laatste nacht in Hotel des Voyageurs, een heel apart hotel waarvan het hele interieur was opgetrokken in 18de eeuwse stijl. Heel bijzonder, maar het was wel even wennen aan de wat ons betreft onlogische nummering van de kamers. 

Hierbij tenslotte de foto's van Bastia, en de terugreis de volgende avond met de veerboot naar Toulon en vervolgens de lange terugreis naar Nederland - inclusief de zeer complexe en chaotische overstap van het Gare du Lyon naar het Gare du Nord - is goed verlopen.

Weekendje Rotjeknorren

 

Het was een echt Rotterdams weekend. Zaterdag gingen wij met ons vaste wandeltrio (Walter, Dea en Fred) op pad. In de ochtend maakten we een stadswandeling annex straatkunstroute, en na de lunch bij 'Heilige Boontjes' gingen wij met de tram naar het Eiland van Brieneroord.

Dit eiland maakt deel uit van een relatief nieuw groengebied in de directe omgeving van het Feijenoord Stadion, het Getijdenpark Feijenoord, waarvan de aanleg in mei 2026 is gestart. Dit unieke natuurproject langs de Nieuwe Maas loopt van het Eiland van Brienenoord tot het Mallegatpark en brengt getijdennatuur met eb en vloed terug naar Rotterdam-Zuid. Een klein maar mooi stukje natuur.

Meer foto's? Ziehier!

Daags erna, zondag dus, gingen wij, met logeerhond Jax, naar Carmen en John. Wij werden opgehaald door onze gastheer. Wij konden meteen hun zelf ontworpen en opgebouwde tuin bewonderen. Mooi! Na een goed verzorgde en smakelijke lunch met een spaanse 'touch' gingen wij met de auto naar het Lage Bergse Bos, een vrij groot gebied dat ten dele een onlangs aangelegde tunnel overdekt, de Rottemerentunnel. Die tunnel is onderdeel van een 11 km lange snelweg tussen de A16 en de A13 en ligt half verdiept onder het Lage Bergse Bos en de rivier de Rotte door. 

 

Na een wandeling van ca, vier kilometer kwamen we weer bij het uitgangspunt aan het water. Bij een uitspanning met uitzicht op de plas (Familierestaurant Bergse Bos), kwamen we weer op krachten met drankjes en een soort van 'oude mensen dessert' als afsluiting: advocaat met een flinke dot slagroom.

Zomers...

De ondergaande zon gisteravond maakte plaats voor een volle maan...

Afgelopen week uit eten bij Pavlov aan het Spui (we hadden nog zo'n wonderbox cadeaubon liggen waarvan de termijn bijna verstreken was). Het smaakte er niet minder om, integendeel!

Daags daarop via de bibliotheek naar het Filmhuis. De keuze viel op de docu-achtige niche film, 'Agatha's Almanac'. Filmmaker Amalie Atkins heeft hierin een portret gemaakt van haar tante Agatha Bock, een 90-jarige vrouw die (nog steeds) een zeer onafhankelijk leven leidt dat volledig in het teken van haar passie voor tuinieren staat. In de film volgen wij haar in haar dagelijkse werkzaamheden in en rond de tuin.

Het beeld van het leven dat deze vrouw leidt, wonend in een eenvoudig boerderijtje, midden in de natuur, zal bij menig kijker een romantisch-nostalgisch gevoel opwekken. Agatha zelf komt over als een vriendelijke maar ook 'no-nonsense' nuchtere vrouw, niet gespeend van humor. En wat haar tuin betreft: de grond die zij ter beschikking heeft, strekt zich over een gebied van vijf kilometer uit! Maar ja, het is wel Canada, en daar is nog zat ruimte.

Wel wat anders dan die paar vierkante meters van 'onze' stadstuintjes (en daar ben ik al dik tevreden mee, geen misverstand daarover)... 

   

Verder de afgelopen weken een paar keer geschilderd bij Paul Versteegh en iets vaker de trainingen opgepakt. Gisteravond niet trouwens, 31 graden vond ik iets te warm maar vanmorgen vroeg wel een half uurtje gelopen. 

Zondagochtend meegedaan aan de tweede Kerkpolderloop van dit seizoen, de welbekende vijf kilometer over het mooie parcours dat gedeeltelijk langs de vliet loopt. En ondanks het kleine aantal deelnemers (75 personen) ook nu weer veel bekende gezichten gezien, onder wie Bas, Pierre, Marlon, Hannie, Gé, Paul ... 

Hoe dan ook toch weer lekker gelopen... En thuis onder andere in de tuin gerelaxt en een aantal bezoekers van de vlinderstruik gespot.

Dansend en feestend de zomer vieren

 

Er is veel aan de hand in de wereld tegenwoordig, maar er wordt - bewust of onbewust via de media - veel gecreeërd om ons ('het volk') daarvan af te leiden. Sport- en muziekevenementen, festivals, 'name it'. Prima verder hoor, er valt deze zomer veel te genieten.

Zo was er deze week de afscheidsmusical van de 'eindejaarsgroepen' van de basisschool in Vroondaal. Kleindochter Chloë (hierboven rechts, met de blauwe jurk) speelde met stijl en een vleugje gepaste arrogantie de rol van de barones, maar er waren ook andere herkenbare figuren in de rol van suppoosten van het museum, een politie-agent met de naam Agent Steekpenning en een blondgelokte goochelaar (Hans Klokhuis). Het was een leuke voorstelling waarbij goed werd gezongen en gedanst (best ingewikkelde choreografieën). Zij zouden op deze dag de voorstelling van anderhalf uur elk drie keer spelen! Knappe prestatie, zonder meer.

Op vrijdag, thuisgekomen van het gebruikelijke ritueel in het krachthonk, nog wat online klusjes gedaan waaronder vlinders tellen in de achtertuin. Voor de nationale vlindertuintelling. Een kwartiertje slechts, en hoewel het tel-resultaat niet overdonderend was, toch nog een 'witje', een atalanta, een citroenvlinder en een bont zandoogje waargenomen op de vlinderstruik.

Naderhand toch nog even teruggefietst naar het terras voor ons clubhuis dat drukker bezocht werd door meerdere atalanta's, een dagpauwoog, een zandoogje, een gehakkelde aurelia en enkele witjes. Viel niet tegen.

En dan 's avonds even kijken bij het Zeeheldenfestival. Dat werd een verrassend weerzien met een flink aantal vrienden en kennissen, ook en vooral van de 'jaren zeventig clan'. Ik ging er met buurman Jan de Vries naar toe, voorafgaand aan dit jaarlijkse zomerevenement festival bij een zaak van Jans nicht een alcoholvrije fruitshake gedronken. 

En op het festival zelf waren er ontmoetingen met Bas, Paul en Tina, Bart, Ted, en vele anderen. We moeten toch maar eens een reunie zien te regelen met meerdere vrienden 'uit die tijd' en, gezien onze leeftijd 'is enige haast geboden' ;-)...

'

Later op de dag komt er nog een update van dit bericht....