zondag 29 maart 2020

Over ommetjes, frisse neuzen en - ruim - afstand bewaren


Gisteren, tijdens een spontane online 'meeting', wees een vriend mij er op dat ik al een hele tijd geen berichten heb gepubliceerd op dit weblog. Weliswaar ben ik - af en toe - actief op Facebook maar inderdaad, het CPC-verslag was mijn laatste post. Drie weken geleden!

Over de reden hoef ik vermoedelijk niet uit te wijden. Net als wij allemaal houd ik mij, gevoed door coronacrisis en alle berichtgeving daaromtrent, bezig met wat er momenteel gaande is in de wereld. Tegelijkertijd is er het 'teruggeworpen zijn' op het eigen huis.

Afgezien van de door MP Mark alsnog toegestane 'frisse neus' ligt de focus vooral op het huiselijke 'Umfelt'. Genoeg te doen en te (over)denken, te lezen, info - actuele en spirituele - op te zuigen, wat te schilderen en huishoudelijke klusjes doen zoals stofzuigen, beetje tuinieren, afwassen en koken. En als het kan even in de tuin zitten, zeker bij windstil zonnig weer. Anders niet of goed beschut.


Niet dat het in die tuin nou zo rustig is, want bij de naaste (toekomstige) buren zijn polen(?) al maandenlang bezig met een complete renovatie van het huis - inclusief aanbouw in de tuin - , met alle overlast (giga-herrie van brullende steenboren, opstuivend fijnstof etc.) van dien.

Er waren momenten dat we letterlijk het huis moesten ontvluchten, maar 'vluchten kan (nu) niet meer'....

HOU AFSTAND

Hardlopen doe ik nog wel, bijna dagelijks, maar kleine stukjes en altijd alléén. Voor mij geen opgave want ik was altijd al een 'einzelganger' op loopgebied. De eerste tien dagen na de CPC was ik erg verkouden met veel hoesten (bronchitis), toen hield ik mijzelf al in een soort (half)quarantaine. Toen liep ik af en toe binnenshuis, van de ene kant van de kamer naar de ander, eerst 20 minuten lang en dat liep een keer op tot 40 minuten. De afgelopen week was ik voldoende hersteld om een paar keer (driemaal) buiten te joggen, van een half uur tot vijftig minuten. En ook elke dag een paar basale oefeningen zoals opdrukken, planken en beetje stoeien met dumbells.



Bij dat hardlopen buiten kostte het geen moeite om ruim afstand tot anderen te bewaren (van twee tot tien of meer meters). Dat heb je dan zelf uitstekend in de hand: bij tegenliggers een grote bocht maken (desnoods de rijweg op), omkeren of oversteken.

Maar goed, het zijn allemaal zaken waar je niet dagelijks over kunt en wilt bloggen. Ik hou het voorlopig maar op wat foto's plaatsen die ik tijdens 'frisse neuzen' buiten heb gemaakt. Waaruit blijkt dat de lente zich niets van wat ons mensen (terecht) bezighoudt, aantrekt.


Ik zou zeggen: wees gedisciplineerd en volg de aanwijzingen van overheidswege op. Ook als je er kritisch tegenover staat. Er valt even weinig te relativeren. Hou je veilig, vermijdt samenscholingen (drie personen of meer), óók thuis! Geen bezoek of visite (bij jezelf of anderen), hoe ongastvrij dat ook mag klinken. Zeker geen bezoek als er mensen bij zijn die verkouden zijn. Er is nog zóveel onbekend over wie wel en wie niet besmet is. En bovenal: HOU AFSTAND!


zondag 8 maart 2020

Ondanks Corona drukbezette CPC

Met gemengde gevoelens ging ik vanmorgen naar het Malieveld om tien kilometers te gaan rennen, met een paar duizend anderen. Gemengde gevoelens wegens een - hopelijk tijdelijk - ziektegeval thuis, bovendien speelde bij mij de vraag of het wel zo'n verstandig idee was om de CPC door te laten gaan. Het antwoord daarop ligt in de nabije toekomst besloten.


In ieder geval was vandaag de 45ste CPC, heb ze bijna allemaal meegelopen en - zeker vóór 2010 - vrijwel altijd de halve marathon. Maar er zijn legio (oudere) lopers die deze loop jaarlijks op het programma hadden (en hebben) staan, zeker Hagenaars en Hagenezen

Maar terug naar 8 maart 2020. Daags ervoor had ik - als late inschrijver - mijn startnummer bij het wedstrijdsecretariaat opgehaald. Dus meteen opgespeld en vanmorgen geheel in 'loopklare loopkleding' van huis gegaan. Met de tram (Randstadrail 3) ging de reis naar het centraal station. Van daaruit wandelen naar het Malieveld. Potverdrie wat was het koud zeg, het zou toch zacht weer worden? Het had vooral met de stevige wind te maken waar zelfs mijn windstopper nauwelijks tegen bestand was. Met de voorspelde regen viel het wel mee: aanvankelijk 'motterde' het wat maar naderhand, tijdens de loop, bleef het nagenoeg droog.

Het was even zoeken naar de tent waar de Haag-atleten hun bagage kwijt konden. Dat was tegenover de Koekamp. Mijn sporttas daar neergezet en een korte warming up gedaan met een groepje onder leiding van Carel Knoester.

Een half uur van tevoren stond ik al in vak 3, of 'Wave 3' liever gezegd. Dat was tussen Paviljoen Malieveld en de Koekamp in. Om twaalf uur waren de lopers van de eerste Wave (1) van start gegaan, een kwartier later de lopers van Wave 2. Om half een waren 'wij van wave 3' aan de beurt, na ons eerst wat opgewarmd te hebben aan Snollebollekes 'links rechts'.

Meteen flink in de benen, tenminste, ik had het gevoel dat het vlot ging, misschien zelfs tè vlot. Dat bleek niet zo te zijn, want het 5 km punt bereikte ik 'pas' na ruim 29 minuten. Daarna werd het aanmerkelijk zwaarder: op de terugweg waren er zelfs enkele momenten dat ik het wel mooi vond en stukjes ging wandelen. Daarna weer rennen natuurlijk om niet tè dramatisch achterop te raken.

Uiteindelijk terug bij de finish op het Malieveld in één uur en vijftig seconden. Wat ik ongeveer had verwacht. Had uiteraard gehoopt onder het uur te lopen, maar dat zat er vandaag niet in.



Na afloop snel naar huis en later in de middag gekeken bij de Bosjes van Pex (Daal en Bergse Laan) , waar het 10km punt van de halve marathon was. Wel mijn fototoestel meegenomen om, naast aanmoedigingen, enkele geel-groene lopers in actie vast te leggen. Het is allesbehalve volledig, beschouw ze (slechts) als spontane shots van een niet zo toevallige passant. Ik zet deze en een aantal andere foto's in een album, link volgt morgen op FB.

zondag 1 maart 2020

Een vierde van de 20 van Alphen



Vandaag weer eens aan een prestatieloopje meegedaan, Ditmaal buiten de regio Haaglanden, namelijk in Alphen aan den Rijn. De 20 van Alphen liever gezegd, want zo heet dat evenement. Alleen liep ik geen twintig, maar ruim vijf kilometer (5100 meter om precies te zijn), een van de afstanden bij dit loopevenement.

In het verleden heb ik de 20 van Alphen meermalen gelopen. Vraag mij niet hoeveel keer en wanneer, geen idee!  Wel 'ergens' in de jaren zeventig, mogelijk ook in de jaren tachtig. Nou ja, dat schiet niet op.

Hoe dan ook werd de eerste editie in 1953 georganiseerd. Ik was toen vijf jaar en liep nog niet hard. Het evenement vond toen nog niet jaarlijks plaats. Sinds 1975 is dat wel het geval.

Vroeger werd de twintig van Alphen op zaterdag gehouden, tegenwoordig - vanaf 2000 - op zondag. Ook vandaag dus, op 1 maart 2020. Verder kan van deze klassieker gesteld worden dat de wedstrijd vanaf 1987 de status als internationale wegwedstrijd kreeg. Sinds 1990 maakte de 20 van Alphen onderdeel uit van de Run Classics

Waarom vandaag in Alphen gelopen terwijl bij AV Sparta ook de 1 van de 4 loop (het jaarlijkse loopevenement waar de vier hardloopverenigingen van Den Haag en directe omgeving aan deelnemen) werd gehouden? Dat is toch immers 'mijn' thuiswedstrijd?

Bij de Hoge Veluwe Loop vorig jaar raakte ik aan de praat met een loper uit Alphen aan den Rijn, Ronald Verkade. Desgevraagd bleek hij naamgenoot Ronald Meijer - een snelle loopvriend uit Alphen en ooit 'collega-blogger' - te kennen.


Wij hadden het over de 'klassieker' onder de wegwedstrijden 'De 20 van Alphen' en dat ik die al heel lang niet had gelopen. Dit omdat deze 'te dicht' op de CPC zit, wat voor mij - als Hagenees/Hagenaar - een verplicht nummer is. Tijdens ons praatje kwam naar voren dat Ronald Verkade sinds enige tijd voorzitter van de 20 van Alphen is! Hij nodigde mij uit een keer mee te doen en dat heb ik onthouden.

Grappig dat ik beide 'Ronalds' vandaag heb gezien en mogen begroeten!


Dus met de tram en trein naar Alphen, wat een alleraardigste stad blijkt te zijn. Weliswaar heeft het niet zo'n oude historische kern als Delft, Gouda of Haarlem, maar het mist ook de voorspelbare eenvormigheid van vele steden waar nieuwbouw is gepleegd. Vanaf het station was het een kwartiertje lopen naar het centrum. Bij aankomst waren juist 'de kids' bezig met hun onderdeel.

Het was even zoeken naar de lokatie waar ik mijn startnummer kon afhalen en mij omkleden. Dat was in theater Castellum. Evenals in Apeldoorn (midwintermarathon) was ook hier een theaterzaal de kleedgelegenheid, waarbij het podium was ingeruimd voor de massagetafels - ook 'onze' Jan Slootweg was daar operationeel - en het bagagedepot.


Daarna bij Grandcafé De Zaak een cappucinootje gedronken, daarna en even gekeken naar het finishen van de eerste lopers op de 2,5 kilometer. Klein stukje ingelopen, vervolgens naar de start. Dat was achter gebouw Castellum. Het was er verschrikkelijk koud vanwege de harde wind en de zon, die zich de rest van de dag best vaak liet zien, had zich op dat moment verscholen achter binnentrekkende wolken waaruit zelfs nog een spatje regen viel. Het duurde even voordat het parcours vrij werd gegeven maar daarna gingen we van start.

Moet zeggen dat ik lekker heb gelopen, best vlot voor mijn gevoel, en dat ik het tempo - op de laatste kilometer na - goed kon volhouden. Uiteindelijk kwam ik in ca. 29 minuten over de finish en ben in  mijn streven (of hoop liever gezegd) om onder het half uur te blijven geslaagd. Ja, natuurlijk wil ik nog wat sneller maar of dat gaat lukken is altijd de vraag, het lukt nog steeds niet om onder de tachtig kilo te komen. Wel leuk om te vermelden is dat ik als 200ste (van de 550 lopers op 'de vijf'') ben gefinishd, mooi 'rond' getal!


Voordat ik de terugweg naar huis aanvaardde, bij de McDonalds een milkshake en een chocoladekoek gescoord - tja, zo verlies ik nooit gewicht natuurlijk - en gekeken naar de start van het koningsnummer, de twintig kilometer! Heb daar ook een filmpje van gemaakt met mijn telefoon...

zaterdag 29 februari 2020

Flitsschoentjes en parasieten

Vrijdag was een 'van hot naar her' dagje. In de ochtenduren krachthonk, daarna een half uurtje lopen met enkele (vier) versnellingen op de baan. Nou ja, versnellingen, het tempo is er behoorlijk uit, het kostte mij de grootste moeite om de tweehonderdjes onder de minuut te blijven.

Later in de ochtend naar Rotterdam gegaan om bij Decathlon op de Coolsingel een paar lichte hardloopschoentjes te kopen. Dit omdat het vorige paar aan vervanging toe was. Die heb ik vorige week, met vier paar andere hardloopschoenen, aan de container toevertrouwd.


Het werden deze. Wel erg flitsende kleurtjes, maar er was maar één kleurvoering. En een maat groter dan normaal voor mij maar volgens de verkoper zit dit type schoen vaak iets te krap in jouw 'eigen' maat. Overigens waren deze schoenen bij Decathlon Den Haag niet voorradig, vandaag mijn reisje naar Rotterdam.

Terug in Den Haag even bij Het Filmhuis naar binnen gewipt om de met Oscars overladen film 'Parasite' te zien. Het is een bijzondere film, zeker vanuit cinematografisch oogpunt. Maar wel lastig om na te vertellen, het verhaal bevat een mix van absurdisme, sociaal-realisme, horror, drama en klucht. Het is een koreaanse film met dito regisseur, acteurs en crew, en is ook in Zuid-Korea opgenomen.


Heel in het kort (en zonder spoilers) gaat het over een arm gezin dat zich financieel staande probeert te houden met het vouwen van pizzadozen. Dat gaat niet helemaal goed, waarna zij zich in het huis en leven van een zeer welgestelde familie weten in te dringen. De zoon profileert zich - met een vals getuigschrift van Harvard - als docent Engels. Hij begeleidt de dochter des huizes met haar huiswerk. Zijn zus verkoopt zich overtuigend als kunsttherapeut, vader werpt zich op als chauffeur van de familie en moeder als huishoudster. En alhoewel geen van hen de expertise heeft om deze beroepen uit te oefenen, komen ze er goed mee weg. Echter gaandeweg ontstaan er spanningen die mede het gevolg zijn van - deels onbewuste - standsverschillen.


Een bijzondere rol is weggelegd voor de huishoudster van het rijke gezin die door de 'indringers' wordt ontslagen en vervangen. Naderhand komt de oude huishoudster terug om iets op te halen, waarna de film een heel bizarre, sinistere en gewelddadige wending krijgt. Op dat moment weet je dat de regisseur goed naar Tarantino heeft gekeken die het patent lijkt te hebben op bloederige, compromisloze en extreem zinloos-gewelddadige scenes. In tegenstelling tot menigeen heb ik een hekel aan dat soort absurdisme (hou niet van geweld, of het moet - voor mij - op enigerlei wijze 'zin' hebben) maar dat is uiteraard heel persoonlijk.


Het valt mij toch op dat die Tarentino-achtige scènes zo ongelofelijk populair zijn. Dat had ik een tijd geleden ook bij de Nederlandse equivalent, die film over 'The New Kids' oftewel de Maaskantjes. Ik erger mij er groen en geel aan (de Haag-kleuren), maar vooral bij jongeren, mogelijk het een en ander gewend door Games, was het bon ton om dat excessieve geweld hartstikke grappig en leuk te vinden.

Ook bij de - eveneens Oscar-winnende 'Once upon a time in Hollywood' van Tarentino zelf komen de meest - volkomen disproportionele - gruwelijke en bloederige scènes voor, maar het enige dat je over deze film leest/las dat -ie zo geweldig, grappig en geniaal is.

woensdag 26 februari 2020

nostalgisch duikje in verleden en plastic soep


Weer eens een blogje! Het 'elke dag een blog' ritme is er een beetje uit de laatste tijd. Dit ter voorkoming van herhaling van zetten. Het leven kabbelt in een bepaalde routine voort, zoveel bijzonders valt daarbij niet te melden.

Nog een paar foto's uit de inmiddels oude doos, alhoewel de herinneringen nog vers in het geheugen liggen. De foto hierboven is van de 12-uurs estafette bij Haag Atletiek in 1987, toen ik deel uitmaakte van een 'straat-team', die van de Van Weede van Dijckveldstraat.

Nu wil het toeval dat ik gisteren - bij het herschikken van cd's en dvd's - cd-roms tegenkwam, eveneens van de 12-uurs estafette maar dan van de edities 2001 en 2003. Wel leuk om na zoveel jaren die foto's terug te zien.


Maar terug naar februari 2020. Nog steeds staat het hardlopen op een laag pitje, maar met drie keer per week zit er wel enige regelmaat in. In het weekend heb ik niet hardgelopen, voelde - en voel - mij niet fit genoeg (nog steeds flink verkouden) en het weer noodde ook niet tot hardlopen, op zijn zachtst gezegd. 

Na vorige week woensdag (krachttraining, daarna 45 minuten rustig loopje met enkele (8) versnellingen van 2 minuten) en de vrijdagochtendtraining (20 minuten inlopen en oefeningen, dan 6x200 m in gemiddeld 52 seconden meegelopen met Baangroep Maarten, daarna het krachthonk) heb ik alleen maandag voor mezelf getraind, ongeveer 50 minuten met enkele versnellinkjes (5 x 200 m in gemiddeld 52 seconden). 

En vanmorgen - na een kort maar ultiem k*t fietstochtje naar de club, met veel wind, hagel en ijskoude regen- naar het krachthonk. Straks nog een uurtje voor mezelf lopen. Het is pappen en nathouden, op oudere leeftijd moet je ook niet tè lang niets doen.... 


Goed. Wat verder? Gisteren (dinsdag) hadden we een onverwachte oppasdag waarop wij met onze kleindochtertjes naar een voorstelling van Krokus Kabaal zijn gegaan, dat was in de - recent gerenoveerde - bibliotheek in Loosduinen.

In het kader van Krokus Kabaal is op 10 locaties een rondreizend programma van voorstellingen en activiteiten voor kinderen.

Watervrees

De voorstelling van gisteren ging over het jongetje Marijn (een pop), die zwemangst heeft. Hij gaat  op zwemles maar hij heeft zowel vrees voor water als voor zijn strenge zwemlerares; deze eist dat Marijn na de vakantie zonder bandjes kan zwemmen. Misschien kan een strandvakantie hem over deze angst heen helpen!

In de voorstelling waarbij animatiefilm en live-action op een leuke manier in elkaar overvloeien, zien we hem voorzichtig over kleine golfjes springen, maar ziet niet de reusachtige golf die boven hem hangt.

Plotseling wordt hij in het diepe gegooid en komt in de onderwaterwereld terecht. Daar ontmoet hij een zeemeermin die hem in contact brengt met diverse onderzeese figuren en hem helpt zijn zwemangst te overwinnen.

Het was een leuke voorstelling waarbij de zeemeermin onvervalst plat haags sprak (in mijn jeugd werd dat als grof, ordinair en zeer agressief ervaren, tegenwoordig als stoer en grappig) en Neptunus als CEO van de zee zich ontpopte tot een èchte NEP-tunus, echter wel met een hekel aan mensen omdat die voor de 'plastic soep' in de zee verantwoordelijk zijn. Er zat dus wel een duidelijk educatief element in de voorstelling, met terloopse verwijzingen naar genderneutraliteit ( de meermin voelde zich niet thuis in haar lichaam), co2 problematiek en milieuvervuiling.

zondag 16 februari 2020

Dennis de Menace na het bieren

Dennis maakt er wel een zootje van vandaag. Vooral 'bij ons' in het westen. Veel wind en nattigheid. De zachte temperaturen maken dat maar zeer ten dele goed. Wie wel van dit weertype - zacht en vochtig - houden zijn de padden, die al met hun trek naar sloot en plas zijn begonnen om aldaar bruiloft te vieren. In de natuurvijver bij Frank lieten enkele mannetjes zich al zien, het wachten is nu op de grotere dames.

Foto: Ingeborg Blessing
Frank vertelde dit gisteren tijdens de bierproeverij bij Haag Atletiek. Of, om het helemaal goed te zeggen: het '1e Haagsche Bluf Team 245 Roparun Biertest'. Dit evenement werd in het kader van de Roparun georganiseerd, de opbrengst gaat naar het goede doel.

Nu zat - en zit - ik in lichte mate in de lappenmand, een stevige verkoudheid hield mij dit weekend van het hardlopen af. Maar een biertje gaat er altijd in, bovendien had ik mij met pakweg 25 andere clubleden opgegeven via een lijst op het prikbord.


Het was overigens erg rustig op die bewuste zaterdagavond. Onze vereniging telt ca. 1500 leden en dan kun je met 25 leden niet bepaald van een grote opkomst spreken. Misschien heeft het te maken met de 'Dry January and February' gedachte die zich in het collectief bewustzijn heeft genesteld. En ja, we hebben een sportvereniging dus menigeen is op zijn minst matig met alcoholgebruik.



Deze biertest werd bepaald geen drinkgelag, maar wel een gezellige bijeenkomst waaraan een prijsvraag was verbonden. De deelnemers, over vier tafels verdeeld, kregen elk een boekje uitgereikt waarin 24 biertjes stonden afgebeeld met beschrijving. Deze avond konden we een selectie daarvan (zes biertjes) proeven, bij elk daarvan kon je aangeven om welk biertje het ging en wat het geschatte alcoholpercentage was. Daarmee kon je punten (en bonuspunten via drie jokers) verdienen en - u raadt het al - wie de meeste punten had vergaard kreeg een prijs, namelijk een pakket met de zes biertjes die even tevoren waren geproefd. Met ruim 600 punten bleek Martijn van de Meer de beste bierproever. Overigens was er ook een fles voor Cees, de bierproever met het laagste aantal punten.

Wij hadden aan ons tafeltje ook niet te klagen: de biertjes waren bijna allemaal erg lekker, dat gold ook voor de hapjes. Frank behaalde 460 punten, ik volgde op de voet. Maar het belangrijkste was natuurlijk dat er weer een bijdrage aan het goede doel is besteed!


https://fredvandergonnetscher.blogspot.com/2020/02/dennis-de-menace-na-het-bieren.html


zondag 2 februari 2020

Geen lopeloos weekend!

Even een update van de afgelopen week. Met een beetje trainen, wandelen en een prestatie/wedstrijdloop.

In betere tijden... Maar nog steeds lol in!
Om met het laatste te beginnen: de Midwintermarathon. Ondanks sterke twijfels of ik deze keer mee zou doen - want relatief weinig training en één keer veertien kilometer als duurloop - toch maar een paar weken geleden ingeschreven voor de 10 EM (16.1 km). Het is en blijft natuurlijk een van de mooiste loopevenementen van ons land. Zelf heb ik er meermalen aan deelgenomen en er mijn eerste marathon gelopen. Dat was in 1980.

  

Er ging een bus vol Haag-leden naar Apeldoorn. Zelf ging ik echter met de trein: vind dat wel prettig, bovendien heb ik in het weekend 'vrij reizen'. Ik had een rechtstreekse trein: om kwart over negen was ik in Apeldoorn, waar een pendelbus voor het station wachtte. Even over half tien ter plekke. In het megagrote souterrain van Schouwburg Orpheus omgekleed en sporttas neergezet, waarna er nog een zee van tijd over was om iets te drinken, wat heen en weer te lopen en bekenden te spotten. Op dat moment regende het flink dus dat noodde niet bepaald tot vroegtijdig inlopen. Naderhand - tijdens de wedstrijd - was het weer een mix van miezelregen en droge momenten. De temperatuur was echter prima, circa twaalf graden.

Gelet op het bovenstaande was mijn uitgangspunt er een trainingsloop van te maken. Dus rustig lopen vanaf de start af. Maar van lieverlee kom je toch in een bepaald ritme waarin je doorkachelt. Eigenlijk viel het voor mijn gevoel best mee, ik kon goed doorlopen. Het parcours was - zoals genoegzaam bekend - zwaar. Licht heuvelachtig en vaak langere stukken 'vals plat' waar ik altijd moeite mee heb, maar ook momenten waar het weg-afwaarts wat sneller leek te gaan. Wat mij betreft ging het goed tot het 12 kilometer punt, daarna kreeg ik het zwaar. De laatste twee kilometers had ik zo goed als geen energie meer in lijf en benen, moest een paar keer wandelen, een keer zelfs langer dan een halve minuut. Zelfs de laatste 500 meters gingen heel stroef. Uiteindelijk kwam ik in 1:44'21'' over de finish en dat viel mij nog mee. Geen mega-tijd, integendeel, maar slechts vier minuten langzamer dan vorig jaar toen ik wel meer trainde (èn een jaar jonger was, ha ha). Ik was er tevreden mee.

Teruggelopen, weer omgekleed, een forse beker prima erwtensoep met worst gescoord en op zoek naar het café waar wij (onze HAAGenaars) hadden afgesproken, De Graaf van Vlaanderen.

Veel lopers en loopsters - onder wie een paar zeer snelle dames zoals Ellis en Ellen - van onze club waren daar al. Buurman Jan was er ook, hij had met nog een aantal kilometervreters van onze club 25 km gelopen (Asselronde). We hebben er 'gebierd' (Dry January is weer voorbij) en patat frites gegeten. Hij stelde voor om met de Haag-bus terug te gaan. Even aan organisator Annemiek gevraagd of  dat kon. Dat bleek niet zomaar mogelijk want alle plaatsen waren vergeven. Maar juist op dat moment kwam een loper binnen die zijn dochter verontschuldigde: zij was wel met hem meegereisd in de bus, maar ging op eigen gelegenheid terug, dus er kwam een zitplaats vrij!



In de bus was het schoolreisjesachtig gezellig en werd de ene na de andere lekkernij doorgegeven: kaasstengels, bananencake, gehaktballetjes, sushi met makreel, chips, noem maar op. Erg lekker, daar niet van, en complimenten aan degenen die dit geregeld hebben, maar na de erwtensoep en de patat had ik er op zeker moment genoeg van.

Na twee uur rijden kwam de bus aan bij de Laan van Poot, waar ik via de Bosjes van Pex op weg naar huis ging en zo nog een laatste kilometer aan het dagtotaal toevoegde.

Wandelen door de Haarlemmerhout en Wishbone Ash

En dan was er afgelopen zaterdag nog een stadswandeling van ca. dertien kilometer door Haarlem, met ons wandelgroepje. Wij waren slechts met z'n vieren omdat twee van ons elders grote reizen maken.

  

Eerst koffie bij een uitspanning aan de zijkant van het station (uitgang Kennemerplein), daarna op stap.


Het was een mooie wandeling door pittoreske steegjes en markante locaties van het oude centrum, waarna we in iets minder stedelijk gebied langs de Spaarne kwamen. De wandeling werd afgewisseld met een stop bij een houtzaagmolen, waar een zeer enthousiaste vrijwilliger - hij leek een beetje op The Late Aart Staartjes - ons van alles wilde vertellen over de molen en hoe een en ander werkte en in elkaar stak. Zelf ben ik niet zo technisch ingesteld en luisterde met een half oor, niettemin was het interessant. Maar we wilden verder met onze wandeling dus onze gids heeft zijn verhaal niet compleet kunnen afronden.

  

Een tweede stop was bij een La Place restaurant waar we hebben gelunchd.

Eenmaal terug in Den Haag, even gereed maken voor het concert van Wishbone Ash in Cultuurpodium De Boerderij. Concertmaatje Ruud Homs had mij getipt en gevraagd of ik zin had mee te gaan.

Nu is Wishbone Ash wel een bekende naam en 'van mijn generatie'. Dit jaar bestaat de band vijftig jaar maar ze timmeren nog steeds met onverminderd enthousiasme aan de weg. Wat dat betreft lijken ze een beetje op Jethro Tull, ook zo'n eeuwig doorstomende locomotief.

Het enige bandlid uit de allereerste incarnatie is Andy Powell, 68 jaar inmiddels, die nog steeds het dak er af speelt met zijn gitaar en ook nog steeds meer dan verdienstelijk zingt. De band is vooral bekend omdat gespeeld wordt met twee sologitaren, een bassist en een drummer.


Eerlijk gezegd heb ik deze band nooit gevolgd en er - ondanks hun lange geschiedenis - ook weinig tot niets van meegekregen. Onwillekeurig heb je een aantal groepen die je zo goed vindt dat je daar een 'fan' van wordt en dan schenk je minder tot geen aandacht aan andere groepen of artiesten. Tenminste, zo werkt dat bij mij.
 
Of dat terecht is weet ik niet. Onwillekeurig moest ik aan First Date denken. Je kunt iemand tegenkomen waaraan alles klopt: de persoon is knap, charmant, sympathiek, geestig, empathisch, 'een lekker ding' die jouw interesses deelt, kortom: perfect is. Toch voel je niet die 'klik' die je bij een andere persoon - waar veel meer 'randjes' aan zitten - wel kunt voelen.
Misschien is dat ook zo met muziek of - in dit geval - een band. Wishbone Ash kwam op mij over als een gedreven band met sympathieke gasten, bovendien supermuzikanten die bij vlagen geweldige muziek maken. Toch had ik niet de neiging om meteen een album van hen te beluisteren, laat staan te kopen. Tegelijkertijd vond een aantal nummers erg goed, waaronder het lang uitgesponnen 'King Crimson' achtige nummer Phoenix, wat niet in de laatste plaats te maken heeft met het briljante gitaarspel van Mark Abrahams en het verrassende samenspel van bas en gitaren op 9:45. 
Bovenstaand filmpje van de band heb ik van Youtube gejat en is een stuk van het live-optreden van Wishbone Ash anno 2020 met - inderdaad - Phoenix!