zaterdag 15 juni 2019

Meeuwen en makrelen, ook met Vlaggetjesdag

Snoep verstandig....
Vrijdagochtend 14 juni - Na tienmaal tweehonderdjes op de baan is het goed kersen eten - of in dit geval ander fruit - aangeboden door de immer zorgzame trainer Maarten de Niet. Zelf heb ik evenals Pierre maar vijf keer 200 meter meegerend, daarna wat krachttraining zodat ik nog voldoende puf had om deze foto te nemen.

Ook de rest van de dag - en de volgende dag, zaterdag dus - is er verantwoord gegeten. Vrijdag kabeljauw met prei en kerrie-kaassaus, ook voor de logees (zwager en schoonzus), zaterdag vis tijdens en na vlaggetjesdag. In de vorm van een broodje haring uit het vuistje en 's avonds makreel met salade en wittebrood.

Altijd leuk om even de binnenhavens van Scheveningen te bezoeken tijdens vlaggetjesdag, waarop van alles is te zien en te horen. Leuke bands, shantykoren, schaarsgeklede braziliaanse danseressen, schotse doedelzak bands, fanfares en later waren er ook Jeroen van der Boom en Xander de Buisonjé maar die hebben wij gemist. Ook leuk om bekenden tegen te komen, zoals vroegere buren Petra de Jong (tevens FB-vriendin en jarenlang reisgezel in de trein van Den Haag naar Hilversum v.v.) met haar broer en moeder.


Na zo'n twee uurtjes kuieren gingen we nog even op het strand liggen. De regen die 's ochtends overvloedig viel was allang verdwenen en had plaatsgemaakt voor een bij vlagen brandende zon. Prompt in slaap gevallen, maar na een kwartier was ik weer bij de levenden.

Onderweg naar huis nog een broodje haring en drie makrelen gekocht bij een van de vele kramen, dus 's avonds opnieuw een vismaaltijd, ook weer met salade en wittebrood.



dinsdag 11 juni 2019

Zomerse pinksterdagen


Na de DIOS Lenteloop in Hoorn was het rustig op dit blog. Deels komt dat omdat er weinig fotomateriaal van deze loop te vinden was op de site van de Dios lentefeesten, maar ook omdat er in persoonlijk opzicht weinig verrassends valt te melden. Hoe dan ook heb ik mijn beste beentje voorgezet maar tegenwoordig is dat niet mijn snelste beentje. Maar ach, weer vijf kilometer 'in the pocket' en in de maanden juli en augustus gaan er meerdere volgen. Dan heb ik het over de Kerkpolderlopen in Delft. Voor mij is dat al sinds jaren een traditie.


Over Kerk gesproken, zojuist heb ik in de Heilige Familiekerk de schilderijen opgehaald die deel uitmaakten van de pinksterexpositie waar ik schitterde door afwezigheid. Ik was namelijk in Drenthe, meer vanwege de verjaardag van mijn schoonzus dan vanwege de pinksterviering.

In weerwil van de voorspellingen, hebben we twee dagen lang prachtig weer gehad. Veel zon, het werd zelfs warm, zeker in de beschutte tuin.

Zelf vind ik een verblijf in het land van Bartje, hoe kortstondig ook, een waar genot. Al was het maar vanwege de mooie wandelingen die je er kunt maken: vaak urenlang zonder een mens tegen te komen. En met het fototoestel in de aanslag. Ook ditmaal zullen er mooie foto's gemaakt zijn hoop (en denk) ik, alleen kan ik ze nu nog niet delen. Bij terugkomst bleek dat ik een pc-probleem heb wat inhoudt dat ik de foto's vanaf mijn camera niet kan importeren. Alles al geprobeerd, ik vrees toch dat ik naar de pc-dokter moet. Hopelijk komt het goed.



Naast wandelingen (drie keer) heb ik in die twee dagen ook tweemaal hardgelopen: eenmaal maandagochtend (20 minuten) waarbij ik vooral over ruig begroeide bospaadjes liep en waarvan ik nu jeuk in mijn benen heb door de prikken van talrijke muggen, en eenmaal maandagmiddag met mijn zwager en zijn zoon die een mooi parcours had uitgestippeld. Die laatste training duurde bijna twee uur en er werd afwisselend hardgelopen, stukjes versneld en gewandeld, eenmaal een korte estafetterun en diverse oefeningen. Het was eigenlijk een soort van trail, deels over verharde, deels over onverharde (bos)paden. En door een mooie omgeving, onder meer door het Anlose bos.

Vandaag - we zijn weer op de dinsdag beland - was het weer 'oppasdag' met de twee kleinkinderen. Dat hield onder meer in: naar PLUK kinderboerderij bij Madestein, vervolgens naar de bibliotheek in Loosduinen om kinderboeken te 'verversen', ijs eten bij Ollini en daarna pannenkoeken bakken bij ons thuis.


Maar ook was vandaag de dag van de verhuizing van pakweg tien kikkervisjes. In maart waren het nog maar zwarte stipjes in een klein klontje kikkerdril. Nu, medio juni, is de helft voorzien van achterpootjes en de andere helft van voor- en achterpootjes. We hebben ze in de vijver gedropt waar ze het laatste deel van hun metarmorfose van kikkervisje tot mini-kikkertje kunnen volbrengen.

dinsdag 4 juni 2019

'Le Grand Bain': ook een warm bad


Zoals ik op feestboek al vermeldde, heb ik gisteren de HTM-dagkaart die ik vorig jaar won bij een prijsvraag, verzilverd.

Ik kon er dus een dag kosteloos mee reizen met bus en tram van de HTM. Niet dat ik deze mogelijkheid heb uitgebuit. Eerst ging ik naar de stad met randstadrail 3, waar ik de maandag startte met een bezoek aan het filmhuis. De keus viel op 'Le Grand Bain' van regisseur Gilles Lellouche.


Al eerder heb ik meegemaakt dat ik de enige kijker was, ook nu was dit het geval. Een bijzondere gewaarwording. Was de film dan zo slecht? Nee, integendeel. Het had met het tijdstip van de dag te maken en ook met de dag zelf, een maandag. In Frankrijk trok de film 4,3 miljoen bezoekers, dat is niet niks natuurlijk.

Wel keek ik de eerste anderhalf uur naar een 'best wel grappige' film met een tragi-komisch karakter, een beetje karikaturaal en 'over de top' met scènes die soms hilarisch waren, maar allengs wordt toegewerkt naar een overdonderende climax. groots en ontroerend tegelijk.


De film gaat over een achttal mannen van middelbare leeftijd, die het in hun leven niet of net niet gemaakt hebben. Herkenbaar dus. Ze hebben allemaal iets 'typisch': de een komt grenzeloos naïef over, twee lijden aan een vorm van depressiviteit, weer een ander wordt niet serieus genomen als chef, en er is een oudere gescheiden rocker bij die, omgeven door zelfgeproduceerde cd's die niet verkocht worden, als miskend muzikaal talent zijn leven slijt in een caravan.

Toch hebben zij iets gevonden waardoor zij even van hun sores bevrijd zijn: buiten werktijd bekwamen zij zich in de kunst van het synchroonzwemmen. Een sport die je niet onmiddellijk associeert met mannen, en zeker niet met een stel oudere dikbuikige hetero-mannen. Toch zie je in de film dat ze - mede aangespoord door hun trainsters Delphine en naderhand Amanda (die aanmerkelijk militaristischer drill-methoden toepast en fysiek geweld niet schuwt) - een hecht team gaan vormen.

Langzamerhand krijgen ze weer het gevoel dat ze er toe doen. Dat zie je ook als kijker: er verandert iets in hun motoriek en uitstraling, het gaat er allemaal aanmerkelijk minder stuntelig uitzien. Ondanks sceptische reacties van familie en vrienden besluiten ze als team voor Frankrijk uit te komen op het WK synchroonzwemmen.
Met veel wilskracht storten ze zich in het avontuur, dat hen het zelfvertrouwen en het plezier in het leven teruggeeft.

En zoals gezegd, de apotheose is overdonderend. Alleen daarom al is de film de moeite waard om te bekijken.

Na het bioscoopbezoek met de tram naar Nootdorp, waar ik bij de Scholeksterlaan uitstapte en naar het Bieslandse Bos wandelde. Daar heb ik een tijd rondgewandeld. Voor mij overigens geen onbekend gebied, deels door de vele Delftse Hout-lopen maar vooral om wij er vier jaar geleden vaak rondwandelden met onze jongste kleindochter in de wandelwagen.

Nu vooral foto's gemaakt die ik op FB heb gedeeld, maar hier doe ik het nog dunnetjes over.


zondag 2 juni 2019

Do the Strand: Hot Hot Hot!

Vanmorgen vroeg, ik was bezig met dingen klaarzetten voor het ontbijt, klonk plotsklaps luid vogelgekwetter met op de voorgrond de onmiskenbaar herkenbare en herhaalde roep van de koekoek. De ringtone van mijn mobiel. Jan G. aan de lijn: "Ga jij straks nog lopen in Delft?"

Tja, ik heb daar over nagedacht maar zo kort na de 10 kilometer van afgelopen donderdag en de pittige wandeling van zaterdag leek het mij niet verstandig om nu weer intensief te gaan hardlopen.

Dus nee, ditmaal niet naar AV 40. "Okee", zei Jan en hij vervolgde: "Was er nou ook een strandloop vandaag?" "Huh?" reageerde ik verbaasd. Geen idee, ik heb daar in elk geval niets van meegekregen. Niet dat het iets had uitgemaakt want zoals vermeld, ik ging toch niet lopen.

Een uur later zat ik in de tuin aan de koffie en zag door de schutting buurman Jan lopen, met een geelgekleurd Haag-shirt aan. "Ik ga zo hardlopen" zei hij. "Oh, waar dan? " "Beach run in Scheveningen. Ik ga er heen met mijn andere buren". Nou ja zeg, had 'andere Jan' (Jan G.) toch gelijk. "Ga je mee Fred?" vroeg Jan. Nee, laat ik nou verstandig zijn, zoals hiervoor al vermeld: twee dagen na de Golden Ten is niet verantwoord. Ben ook niet meer een van de jongsten, dus er wordt vandaag niet gelopen. Een ferm en krachtdadig besluit!

Kortom, een kwartier later zat ik op de fiets en peddelde naar Scheveningen. Mijn hardloopoutfit had ik na het opstaan al aangedaan want ik wilde vandaag wel op enig moment een stukje uitlopen. Bij de Nieboerweg kruiste buurman Jan en zijn buren, allemaal op de fiets, mijn pad. "Toch maar lopen Fred?" Gezamenlijk reden wij op naar de startlokatie. Zowel Jan als ik moesten ons nog inschrijven, we hadden nog een kwartier de tijd. Het lukte allemaal.

Het bijzondere van de loop is dat de opbrengst ten goede komt aan een mooi en goed doel, het Juliana Kinderziekenhuis. Op de site van de organisatie is meer informatie te vinden.

Het was best druk, want er waren lopers voor de 10 en 15 kilometer, die gingen gezamenlijk van start, en lopers voor de 5 kilometer die een kwartier later vertrokken. Jan en ik, en ook de vrouw van buurman Hugo, hadden voor de laatste afstand gekozen.


Nu voelde ik al bij het inlopen - voor zover je die twee minuutjes joggen naast het havenhoofd zo mag noemen - dat de resten van de Golden Ten nog flink in de benen zaten. Nou ja, het is geen wedstrijd hield ik mij voor, veel meer een prestatieloop of, nog relativerender, een 'Fun Run'. Maar toch: na de start werd het al meteen zwaar: de lopers moesten zich eerst door een paar honderd meter mul zand werken voordat zij de boulevard bereikten. Daar de trap op naar boven en dan linksaf, over de boulevard tot aan De Pier. Daar gingen we weer naar boven en renden een eindweegs over de Pier, dan omkeren tot we op een gegeven moment een trap afliepen die op het strand uitkwam. De circa 2,5 kilometer terug ging geheel over het strand.



Hoewel het zwaar was - vanwege de niet herstelde benen, het zand, de aanwakkerende zuidenwind en de warmte - kon ik het loopje toch netjes afronden. In iets meer dan 34 minuten (wat best redelijk is voor dit parcours) En ook nog als 73ste van de 243 deelnemers.

Bij de 10 kilometer werd clubgenote/vriendin Helmie Ramakers eerste dame, waarmee ze de zoveelste overwinning heeft behaald.


's Middags weer naar het strand, maar voor aanmerkelijk passievere bezigheden: bakken in de zon! Maar op een gegeven moment ging ik, helemaal gezandstraald door de aanwakkerende zuidenwind, naar huis. Kon ik later nog wat boodschappen doen en mij bezighouden met de bereiding van een Salade Nicoise. Provencaalse rosé er bij: prima maaltijd voor een bloedhete zomerdag en ook goed voor de lijn!         

zaterdag 1 juni 2019

Groene hart: Holland op zijn mooist


Alles was prachtig vandaag: het weer, de omgeving, en alles wat bloeit en groeit.

De eerste zaterdag van deze maand valt toevallig ook op de eerste dag van deze maand, 1 juni. Tijd dus voor de maandelijkse wandeling van de Doornvogels. Ditmaal zonder onze leidsman Hugo, die helaas enkele weken geleden is overleden. Maar de honneurs werden uitstekend waargenomen door zijn nicht Loes.

Volgens afspraak verzamelden we rond elf uur bij haar thuis. Nadat onze gastvrouw ons had getracteerd op koffie met cake of appelkoek, gingen we op weg. Wat volgde was een weergaloos mooie wandeling door het groene hart van ons land, en dat onder de meest ideale weersomstandigheden. Zonnig en warm was het maar niet tè warm, nagenoeg onbewolkt.


De wandeling liep vanaf Gouda Goverwelle door het Hollands-Utrechts poldergebied en vervolgens langs de IJssel tot aan en door Haastrecht. Wij wandelden over straten en landweggetjes met aan weerskanten groene weilanden, afgewisseld door bomen en woonwijken waar een ideale mix van groen en woningen aanwezig is.



In het begin moesten we via een klein pontje over de sloot, waarna de route vervolgde over grotendeels onverharde, met ruig gras begroeide paden waarbij we onderweg enkele barricades - in de vorm van hekken en overstekende koeien - moesten nemen. De muziek onderweg werd verzorgd door groene kikkers, vooral de grote meerkikkers met hun stacatto-achtige, schetterende gekwaak lieten zich horen. En soms was er ook applaus van de klaprozen die diverse bermen verrijkten met hun aanwezigheid, evenals de vele gele lissen, margrieten en koolzaad.


En omdat plaatjes meer zeggen dat duizend woorden, verwijs ik naar die plaatjes. Wie nog meer wil zien, klik hier!

In Haastrecht nog lekker gelunchd bij 'Over de Brug', een mooie, goedverzorgde uitspanning.


Niet al te laat in de middag was ik terug in Den Haag omdat ik even een kijkje wilde nemen bij Kaderock. Ook daar zat de sfeer er goed in, Ik ben er nog de nodige bekenden tegengekomen.






donderdag 30 mei 2019

Golden Ten: warm maar gezellig


Sorry, ik begin dit bericht met een nogal egocentrisch verhaaltje. Daar is wel aanleiding voor en omdat het een persoonlijk blog is mag dat - hopelijk - wel.

Waar het op neerkomt: ik kan wel positief doen en schrijven dat ik lekker gelopen heb vandaag - wat wèl zo is - maar het laatste half jaar zijn de tijden op diverse afstanden dramatisch achteruitgegaan in vergelijking met vorig jaar om deze tijd. Scheelt zomaar ruim twee minuten op de 5 km en vijf minuten op de 10 km.

Nooit eerder heb ik boven het uur gelopen op die afstand, maar binnen drie weken was dat twee keer het geval. Tuurlijk, het is de leeftijd, dat is zonneklaar. Maar het gaat nu wel hard. Had ik in Leiden nog het excuus van een val en een algeheel gevoel van krakkemikkigheid, nu voelde ik mij fit, had geen last van zware of pijnlijke benen en ben in vijf dagen tijd bijna een kilo afgevallen. Ik had er zin in!

Niettemin ging ik, wijs geworden door de ervaringen van de laatste tijd, zonder verwachtingen naar Delft deze ochtend. Nou, dat is niet helemaal waar, ik hoopte wel binnen het uur te finishen. Ik was vrij vroeg in de sleutelstad. Eerst mijn startnummer opgehaald in het oude stadhuis op de markt, daarna met leeftijdgenoot Izaak Luteyn naar het congregatiegebouw waar men zich kon omkleden en de tassen achterlaten.


Daar waren ook Mulay met 'zijn snelle jongens' aanwezig, Jan G. en Rik Wolswinkel, supersnelle loper en een van de hardlopende bloggers van weleer. Hij heeft al vaker aan deze Golden Ten meegedaan. En uiteraard 'Fast Eddy', die blijft ook maar gaan als de spreekwoordelijke banaan.


Een aantal Haag-atleten had juist de vijf kilometer gelopen; zij zaten voor het gebouw met een nog lichtelijk bezweet gelaat na te genieten in de zon. De meeste clubleden hebben goed gelopen op die afstand. Een van de Haag-toppers, Fahrid, was zelfs als eerste 'overall' gefinishd.


Even later, bijna een half uur voor de start van de 10 kilometer, stond ik met Bally - die voor de gelegenheid Lizzy heette - en zijn maat in startvak C. Daar benaderde een meisje van de EHBO ons met de vraag of wij ene Saskia kenden, naar wij begrepen een zeer snelle dame van Haag die er na een rappe 5 kilometer kennelijk flink doorheen zat. Beetje heen en weer gebeld maar we kwamen er niet uit. Het is wel weer goed gekomen met haar.



Na het startsein duurde het wel vijf minuten voordat wij - lopers uit vak C - over de tijdregistratiemat kwamen. Daarna op weg. Ik moet zeggen dat het best makkelijk ging, ik liep in een 'steady' tempo en ben amper 'ingezakt'. Wel weer even langs de kant om mijn losgeraakte veter te strikken. De laatste twee kilometers werd het wel zwaarder vanwege de warmte maar uiteindelijk ben ik toch netjes gefinishd. Hoopte net onder het uur te zijn gebleven maar dat viel, zoals vermeld, tegen (1:01:09).

Terug in het congregatiegebouw, snel een kleedkamer met douche opgezocht die zich op een nogal verscholen plek op de eerste etage bevond die, zo suggereerden de bordjes, alleen voor dames bestemd was. Dat bleek niet zo te zijn. Er waren slechts drie andere mannen in de kleedkamer en de douches waren prima.

Daarna verderop de gracht weer zo'n voortreffelijk oubliehoorntje met chocoladeijs en slagroom gescoord. Je moet wel even wachten (er staat altijd een rij) maar dan heb je ook wat.


Daarna teruggelopen. Op de Beestenmarkt was het erg druk, overal lopers die genoten van een welverdiend biertje of ander vocht. Uiteindelijk even aangeschoven bij het gezelschap hierboven met de snelle dame Cynthia (met echtvriend Jos en hun kinderen), trainer Jan P. en de steeds rapper wordende trainer Annemiek. Zij bestelden iets te eten maar ik had aan een verfrissende tonic genoeg, waarna ik de terugreis aanvaardde.

Al met al was het toch weer een mooie sportieve dag!


zondag 26 mei 2019

Koninklijk vijfje


Kopgroep op de 10 kilometer in hoogste versnelling
De afgelopen week viel er weinig te bloggen. Er is dan ook nauwelijks getraind wegens 'krakkemikkigheid'. Pijnlijke knieën en onderbenen, uitstralingspijn vanuit linkerbil, wandelen was niet zo'n probleem maar hardlopen - zelfs rustig - ging heel moeizaam. Ik denk dat het een combinatie is van de val van mijn computerstoel en het feit dat ik tegenwoordig meer tijd nodig heb om te herstellen van een loop (zoals vorig weekend in Leiden).

Gelukkig voelde het vanmorgen een stuk beter aan. Wat goed uitkwam want er stond weer een loopje op het programma, de vijf kilometer in het kader van de Royal Ten. Na een ochtendje freewheelen op internet en andere min of meer ontspannen activiteiten vertrok ik rond half twaalf van huis om met de tram - waarin zich meerdere looplustigen bevonden - naar het Beatrixkwartier, het gebied achter het centraal station.

Drie snelle veteranen in conclaaf
Ook dit jaar was het gezellig druk, al hoorde ik naderhand dat het vorig jaar nog (aanmerkelijk) drukker was. Eerst ging 'de jeugd' van start, 1500 meter, al dan niet onder begeleiding van ouders of andere volwassenen.


De weersomstandigheden waren ronduit aangenaam, de regen bleef uit al stond er rond het middaguur wel meer wind. Hoe dan ook was het de eerste keer dit jaar dat ik met een enkel t-shirt en korte broek van start ging: dat was om 13:00 uur, toen de lopers van de vijf kilometer werden weggeschoten.

Ik wilde nu flink doorlopen, en moet zeggen dat dit redelijk ging. Mijn paslengte was beter dan de laatste tijd en ik kon de snelheid (wat heet) ook langer volhouden dan de afgelopen keren. Pas de laatste twee kilometer voelde ik dat het wat zwaarder werd maar kwam toch in een redelijke tijd van 28'41'' over de finish. Ik probeer daar de komende maanden nog wel iets van af te knabbelen maar moet realistisch en dus ook tevreden zijn, als 99ste van de 143 mannen finishde ik en dan is nog geen rekening gehouden met de leeftijd.

Na de loop heb ik nog even gekeken bij de prijsuitreiking van de businessteams en daarna naar de 10 kilometer. Omdat ik mijn telefoon bij me had heb ik daarvan ook nog een paar foto's gemaakt evenals Sherman en Mirjam, die stonden aan te moedigen. Dat was ongeveer driehonderd meter voor de finish.

Al met al tevreden, ik had er zin in vandaag. Eigenlijk komt de 10 kilometer bij de Golden Ten komende donderdag wat te vroeg, ik zal dan wellicht niet helemaal hersteld zijn. Maar ook dat is een gezellige loop, ongeacht de tijd die ik er zal lopen...

zondag 19 mei 2019

Lichte kneus in Leiden


Een bewogen weekendje. Gistermiddag ging ik na de wandeling door het Alblasserbos (foto's hier) meteen door naar Leiden om mij alsnog in te schrijven voor de tien kilometer. De drukte viel mij daar nog mee, direct na binnenkomst in de Sint Pieterskerk kreeg ik in ruil voor twintig euries een kaartje mee waarmee ik mij bij een andere tafel kon inschrijven.


Afgelopen vrijdag heb ik nog een paar 'tweehonderdjes' gedraaid met de - alweer grote - groep van Maarten. Dat ging wel goed, steeds zo tussen de 48 en 55 seconden. Maar ook de trainingen na de zware vijf kilometer strandloop in Terheijde, waren niet vermeldenswaard. Allemaal aan de korte kant (20-40 minuten), hoewel woensdag nog twee series (van 6 x twee minuten en 4 x twee minuten) zijn gedraaid.

Dus vrijwel geen omvang. Eerst dacht ik er aan om in Leiden (weer) 5 kilometer te gaan lopen, maar dat was zaterdagavond laat en om praktische redenen niet mogelijk. Dus toch maar aan een 10 kilometer gewaagd. Gewoon om relatief rustig uit te lopen, niet om te gaan 'jagen', dat kost mij tegenwoordig toch al veel te veel energie.

Gisteravond was het nog onzeker of ik zou kunnen starten. Een ongetwijfeld komisch gezicht zal het geweest zijn toen ik plotsklaps vanachter mijn pc met stoel en al (camera) omviel. Er was iets in het midden van de stoelpoot afgebroken. Mijn heup voelde behoorlijk gekneusd aan en nu ik deze woorden intoets voel ik het flink opspelen, vooral als ik opsta. Maar ik kon wel een beetje lopen, zo merkte ik vanmorgen. Beetje gevoelig maar vooruit met de geit, die twintig euro inschrijfgeld is toch een aardig bedrag dus het wordt lopen, zij het in een rustig tempo.



Ik was al vroeg in Leiden, om half twaalf. Eerder stonden er bij de tramhalte enkele buren in trainingsoutfit, ook zij gingen voor het leidse avontuur. Wat opviel was dat ik in onze sleutelstad weinig bekenden zag. Haag Atletiek leek niet oververtegenwoordigd al zag ik wel Helmie en Anne, Lodewijk en Rob Pronk. En naderhand ook Rob Ferwerda en Peter Puite, met wie ik eind jaren zestig al deelnam aan prestatielopen. Overigens zag ik bij de uitslagen wel meer bekenden staan, ook Haag-lopers.


Om half drie ging de 10 km (Marine Contractors) van start. Eerder deze dag waren de hele en halve marathonners van start gegaan, de meesten waren bezig met hun race of hadden deze al voltooid. Ben even wezen kijken, op dat moment kwamen de eerste lopers van de hele marathon voorbij.

Om kwart voor twee nog een cappucino gescoord bij 't Suppiershuysinghe, maar niet nadat ik verderop een tientje uit de muur had gepind. Met de pin betalen is in dat knusse 'old school' koffiehuis namelijk niet mogelijk.

Mijn tas bij de kramen van de bagage-inname achtergelaten en op naar de start. Ik stond als late inschrijver in startvak F. met nog een paar andere lopers die ik wel (her)kende, onder wie Loek B. Ongeveer twintig minuten nadat de eerste lopers op deze 10 km van start waren gegaan, gingen de Vak F-lopers van start.

Ik voelde al meteen dat het lopen redelijk aanvoelde en kwam in een goed, zij het niet al te snel ritme. Proberen dit vast te houden. Dat lukte, ik heb rustig gelopen (steeds zo rustig mogelijk ademen), alleen de laatste kilometers leek ik nog wat versnelling in de benen te hebben. Uiteindelijk kwam ik in 1 uur en 2 minuten (netto) over de finish. Wel okee, al had ik graag onder het uur gebleven. Maar goed, daar ben ik niet voor gegaan en dat was waarschijnlijk ook niet gelukt. Toch wel tevreden.