zondag 13 januari 2019

Kuifje 90 jaar (en andere 'lopende' zaken)

Het was een van die onopvallende berichten op internet dat door overige media amper of niet is opgepikt: Kuifje is 90 jaar geworden. Negentig alweer?! Wat u zegt, waar blijft de tijd.

Een telefoontje naar zijn agent leerde dat Kuifje - liever Monsieur Tintin - eigenlijk geen gedoe wilde rond zijn verjaardag. Hij is eigenlijk een soort Robbie van Leeuwen, want evenals deze roemruchte musicus en songwriter (o.a. van Venus) leeft hij teruggetrokken maar riant van de royalties die alsmaar blijven binnenstromen.

Voor De Cultuurbarbaar wilde monsieur Tintin een uitzondering maken. Deze benaderde de beste undercoveragent van Haag Atletiek, tevens groot Kuifje-fan, die maar al te graag bereid bleek om de wereldberoemde reporter in ruste op te sporen en een boeket aan te bieden. Jullie zien het: het is gelukt!

Maar goed, gedaan met de flauwekul. Er is wel meer te vertellen over de weekend-activiteiten. Zo was er zaterdagochtend de testloop voor de CPC-groepen over de Laan van Poot en door het Westduinpark. Zelf heb ik niet meegedaan, maar ging wel even kijken. En meteen maar wat foto's gemaakt, weer eens iets anders dan vogeltjes, bloemetjes en bijtjes...

Wie belangstelling heeft (zelf heeft meegelopen bijvoorbeeld), hier staan de foto's! Deel 1 en Deel 2!


Op de terugweg naar huis kwam ik 'Groep Mulay' tegen bij de trap vanaf de Zonnebloemstraat naar het Stokroosveld. Mulay en zijn zeer diverse groep - uiterst snelle 'keien' en goedgetrainde dames die wel langzamer lopen maar met evenveel plezier en gedrevenheid - trainen elke zaterdag in de Bosjes van Pex en omgeving. Ik werd uitgenodigd om in de restaurantieruimte van de tennisbaan een kop koffie mee te drinken. Was nog gezellig! Een van de dames had Blokzijler brokken meegenomen (lekker, een soort speculaas met lichte kaneelsmaak) en een andere dame overheerlijke dadels. 




Nieuwjaarsreceptie

Later die middag was de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie. Wat later dan gebruikelijk, maar daarom niet minder gezellig. Na het officiële gedeelte - dat voor een groot deel ging over de in de media breed uitgemeten misbruikzaak - werd een aantal prominente vrijwilligers naar voren geroepen en in de bloemetjes en/of de bekers gezet. Zeer verdiend en heel terechte keuzes van het bestuur!


Het werd nog gezelliger toen er werd gedanst, veel gedanst (alhoewel het wat mij betreft wat onsamenhangende maar niet minder enthousiaste bewegingen waren) op de door de DJ van dienst geselecteerde muziek.

Kopjesloop 1 van de 4

De volgende ochtend naar Delft voor de Kopjesloop, een 10 kilometer in het kader van de 1 van de 4 loop. Ik ging er heen met het openbaar vervoer, eerst lopen naar lijn 12, daar met Jan G. met tramlijn 1 tot de Brasserskade, daarna nog 20 minuten lopen naar AV De Koplopers. Ruim op tijd om rustig 'een bakkie te doen'. Na de loop konden we met Mulay - en met Vincent en Mattijs - mee terugrijden naar Den Haag.

Bij de start van de 1 van de 4 Kopjesloop (foto Eveline van Leeuwen)
Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen, maar zo rond de 55/56 minuten zou toch haalbaar moeten zijn. Ik begon best redelijk, niet te snel en niet te langzaam maar gewoon in een ritme dat vol te houden zou moeten zijn. Helaas kreeg ik het toch onwijs zwaar. Kan niet zeggen op welk punt en wanneer, maar evenals vorige week bij de cross ging de een na de andere leeftijdgenoot mij voorbij en ik had geen macht (lees: lucht en beenvermogen) om bij te blijven. Hetgeen resulteerde in een (voor mij) ongekend dieptepunt van 59 minuten en 24 seconden. En ook niet lekker gelopen, verre van dat. Later hoorde ik dat Jan G. een soortgelijke ervaring had, erg zwaar gehad en een voor zijn doen 'slechte' tijd gelopen, 52 minuten.

Maar ja, ophouden met lopen is geen optie, ook al worden 'we' ouder en trager. Ga mij het komende jaar toch meer richten op kortere loopjes (5 km.) en die 16 km in Apeldoorn ga ik echt beschouwen als een rustige duurloop.

dinsdag 8 januari 2019

Snelle training na trage cross


Toegegeven, als het op hardlopen aankomt ben ik niet het meest trouwe groepslid. Of misschien is 'trouw' niet helemaal de juiste term, laten we zeggen dat ik regelmatig de groepstrainingen oversla. Daar zijn allerlei goede en minder goede redenen voor. Soms heb je lichte fysieke problemen, je hebt weinig fut of je voelt je niet helemaal in vorm, en als er 's avonds ècht slecht weer wordt verwacht, loop ik overdag liever voor mezelf, tussen de buien door. Dat is zeker zo als het winter is. Als pensionado heb je die mogelijkheid.




Maar maandagavond, twee dagen na de Westduincross, had ik opeens weer zin en besloot mee te doen. En dat is niet tegengevallen. Op het programma stond een duurloop van netto 60 minuten (het werd bruto, dus inclusief het inlopen, rek- en strekoefeningen en de loopscholing 75 minuten). In dat uur was een kern van twee series van 10 x 30 seconden in 10km tempo, met telkens een halve minuut herstel, en circa vijf minuten herstel tussen beide series. Sanny leidde de training.

De eerste serie kachelde ik netjes mee, we liepen toen via Laan van Poot en Zeewindelaan naar de De Savornin Lohmanlaan, staken daar over en gingen via de Kijkduinseweg rechtdoor, bij de stoplichten rechtsaf en na een paar honderd meter weer rechtsaf landgoed Ockenburgh in. De tweede serie ging een stuk vlotter, ik kon mijn benen beter 'uitslaan' en daardoor ging het sneller, zeker voor mijn gevoel. Langs de puinduinen en via de villawijk Kijkduin keerden we terug naar Haag Atletiek, de plek die de laatste dagen zo in het nieuws staat.

Maar wat hebben die foto's nu met deze training te maken? Niets, of het zou met 'lekker naar buiten' te maken hebben. De foto's zijn tijdens de kerstdagen in Drenthe (Gieten e.o.) gemaakt tijdens een duurloop en een wandeling. Ik heb ze niet eerder kunnen plaatsen vanwege pc-technische problemen...


zaterdag 5 januari 2019

Ploeteren door westduins zand

Vrijdag nog wat aan sport gedaan: vijf tweehonderdjes op de baan (van 53 tot 48 seconden per keer), daarna wat bankdrukken en andere oefeningen in het krachthonk. Het was gezellig en het ging allemaal goed.


En toen was het opeens zaterdag 5 januari. Een ongezellig grauwe dag, met zelfs af en toe wat motregen. Mooie dag voor een nieuwjaarsreceptie maar zover is het nog niet. Niet bij Haag Atletiek tenminste, eerst volgende week vindt deze receptie bij de leukste/gezelligste sportclub van Nederland plaats. Nu zijn er altijd van die mensen die het begrip 'gezelligheid' kennelijk wat al te ruim hebben opgevat (ik verwijs naar het nieuws van de dag, met name naar De Telegraaf en het NOS-journaal) maar laten we het daar nu niet over hebben.

Waar we het wel over willen hebben is de Westduincross - bij leden beter bekend als de Oliebollencross. Al is die naam tegenwoordig meer van toepassing op de cross van de koplopers, omdat die op de laatste dag van het jaar wordt gehouden.  De Westduincross vond vandaag plaats.



Het is een cross die tot de zwaarste van ons land kan worden gerekend. Er zijn drie afstanden: de 1.6 km. voor de jeugd, de kleine cross (4 km) en de lange cross (8.8 km).

En hoewel ik nooit onder stoelen of banken steek dat ik een slechte crosser ben, schrijf ik mij elk jaar braaf in. Waarom? Traditie denk ik, en ook omdat ik de kerstcross heb gemist. Dus dan maakt het ook niet uit als ik in de achterhoede eindig. Lekker belangrijk.

Maar ja, als dat uiteindelijk wèl gebeurt, en zelfs al mijn leeftijdgenoten voorbij moest laten gaan, is het toch een domper. Mijn conditie is niet slecht (dacht ik) dus hoopte ik stilletjes op een wat beter resultaat. Ik begon echt rustig, en zo bleef dat. Niettemin ging ik op deze lange cross (8.8 km) flink kapot met al dat mulle zand en vooral met die steile klimmen in het parcours. Het had heel weinig met hardlopen te maken en alles met voortploeteren. Uiteindelijk kwam ik net onder het uur over de meet, toch zes minuten langzamer dan vorig jaar. Maar ja, het parcours was nu wel een stuk zwaarder door het vele zand.

Oliebollencross 2016 - Nee, toen ging het soepel! ;-)
Na de loop was het gezellig druk in het clubhuis. En er waren oliebollen, veel oliebollen. Andere jaren werden deze altijd gebakken door Wim Hartman. Ditmaal waren het echter de oliebollenbakkers van Roparun team 245 die zich uit de naad hebben gebakken, en met succes! Ze waren lekker, zelf heb ik er maar liefst vier verorberd. Ook was er erwtensoep, van die ouderwetse stevige snert waarin je een lepel rechtop kunt zetten.

Ook was er de prijsuitreiking van het cross-circuit 2018/2019, waarbij twee mensen van onze club met een beker naar huis gingen: Wim Kramer, die met zijn 74 jaar derde 65 plusser werd (hij heeft alle vier de crossen meegelopen) en Ilse Houtman, die eerste dame werd in de categorie 45 plus.

Verdere info over de prijsuitreiking staat onder meer op de site van Haag Atletiek, de uitslagen staan hier.

Bij het naar huis gaan stond de bus van de NOS en de cameraploeg nog steeds op het parkeerterrein voor de ingang. Klaarblijkelijk was hetgeen waarnaar ik in de aanhef van dit bericht naar refereerde  'hot news'. Nou ja, we hebben allemaal gemerkt dat dit klopt...