maandag 19 augustus 2019

Van Kerkpolder tot Solleveld



Beetje verlate post, dat krijg je van zo'n avondje Zomergasten. Vrijdag op zondag, misschien een beetje verwarrend maar ik vond het toch een aardige uitzending. Overdag wel de nodige lichaamsbeweging gedaan.

Ouwe uitslover....

Zo was er 's ochtends de Kerkpolderloop in Delft die ik wederom netjes heb volbracht. Het weer viel alleszins mee, het motterde een beetje maar tijdens de loop bleef het droog.
Er is over de hele linie goed gelopen begreep ik, en een vrouw - Haag-lid Hannah Oldroyd - werd vierde over all in 17 minuten en nog wat (uitslagen nog niet gepubliceerd). Hannah is een Britse dame die in ons land werkt en ook internationaal vele erepodia heeft beklommen en diverse (marathon)wedstrijden heeft gewonnen. Power Woman!

Maar ook de mannen van Team Mulay waren goed op dreef met een PR voor Mattijs en ook prima tijden voor de anderen. Ook blote voeten runner Hans Verbeek liep een mooie snelle tijd.

Na afloop een korte nazit, waarna ik met reisgenoot Jan G. terugliep naar de Diepenbrockstraat alwaar we met lijn 1 terugkeerden naar de residentie.

Later in de middag op de fiets naar landgoed Solleveld, kijken hoe de hei er bij stond. Welnu, die stond er bij! Even wat plaatjes gemaakt....







vrijdag 16 augustus 2019

Fladderende zomergasten


Een nieuw verspring-talent diende zich vanmorgen aan bij Haag Atletiek. De Grote Groene Sabelsprinkhaan. Hij of zij - een legboor is moeilijk te zien - had er kennelijk zin in want was geheel in de clubkleuren (geelgroen) uitgedost. Echter was er niemand van het bestuur aanwezig om het mogelijke aspirant-lid te verwelkomen, wel de vrijdagochtendgroep. Een elftal ditmaal, zij gingen weer voor hun 'tweehonderdjes'.


Even later zag ik achter de tribune, op het hek vlak naast de sloot, de hieronder gefotografeerde libelle. Waarneming.nl kwam er niet uit om welke soort het ging. Wellicht een heidelibel. Zou kunnen, alleen is er in deze omgeving geen heide van betekenis, of het zou op landgoed Solleveld moeten zijn.


Nu we toch bezig zijn met gevleugelde insecten: bij ons in de Vruchtenbuurt is sprake van een ware vlinder-invasie. Eindelijk weer eens een goed bericht op natuurgebied. Vooral de distelvlinder is alom aanwezig, bij ons was de vlinderstruik in de voortuin bezet met tientallen exemplaren van deze soort.


Even verderop staan ook vlinderstruiken (of buddleja zo u wilt), eveneens vol distelvlinders maar ook atalanta's, een kleine vos en koolwitjes.


Maar nu even over het lopen. Voor mijzelf had ik een vrij rustige midweek achter de rug, met maandag een redelijk geslaagde groepstraining (inclusief 2 x 7 x 1 minuut), woensdag een half uurtje 'voor mezelf' en donderdag 50 minuten met zo nu en dan een tempowisseling.

Vrijdag dus weer tweehonderdjes. Een groep met behoorlijk snelle lopers (vandaag waren met name Ellis en Peter goed op dreef) en een achterhoede waar ik mijzelf toe mag rekenen. Toch nog een keer onder de 50 seconden gekomen maar moest daar wel voluit voor gaan.

Ik deed vijf tweehonderdjes mee, daarna het krachthonk in. met Pierre, Chris en Arie. Ook Ton G. kwam weer een kijkje nemen. Woensdag ook trouwens, toen probeerde hij 95 kilo omhoog te drukken. Of het hem gelukt is? Ask himself!...



dinsdag 13 augustus 2019

Weer met beide benen op Haagse grond

Wonderlijk: na een vooral in fysiek opzicht veelbewogen weekend - inclusief een loopje van ca. 20 minuten op vrijdagochtend, en verder zwaar fietsend en lopend de Limburgse heuvels op - had ik gisteravond tijdens de maandagtraining geen last van mijn benen. Sterker nog: ze voelden beter dan lange tijd. Ik kon goed mee met de groep, zonder de gebruikelijke pijntjes en moeilijke knieën.


Op het programma stonden 'minuutjes' in hoog tempo volgens het pyramidemodel, en dat een paar keer. Chris, trainer van de dag, stelde voor er zeven keer een minuut van te maken, met telkens een herstel van een minuut.

Eerst naar de Bosjes van Pex voor de warming-up inclusief wat rekoefeningen en loopscholing, daarna het programma. Het ging goed, al duurt één minuut best lang wanneer je 'full speed' (maar ook weer niet té 'full') moet lopen.

Wij deden twee series van 7x60sec., al met al waren wij na zeventig minuten klaar met de training.

Hoensbroek



Nu nog het staartje van de 3-daagse fietstrip. Voor de volledigheid. Na het ontbijt op het laatste logeeradres in Sittard (Broekstraat, bij Hetty Rengelink) bestegen we weer het ijzeren OV-paard en fietsten richting Hoensbroek. Op weg naar Brunssum sloegen wij bij een onduidelijke splitsing het pad voor de toeristische fietsroute in. Naar later bleek, maakten wij zo een flinke lus.


Maar je leest het goed, het was een lus dus kwamen we na zo'n drie kwartier weer bij hetzelfde punt uit. Pfoei, dat viel tegen, moesten we toch op dat smalle fietspad langs de rijksweg naar boven om zo alsnog naar Brunssum te gaan. Aan de andere kant: zonder die omweg hadden we het mooie landschap, de boerderij met de jammetjes en boerenzwaluwen (waar ik een flesje provencaalse wijnazijn kocht 'voor thuis') en de vriendelijke heer die ons een zak met pruimen meegaf, gemist.

In Hoensbroek zelf (deze plaats wordt overigens niet aangegeven op de borden onderweg, waarschijnlijk omdat het een voorstad is) was het nog een aardig stukje doorrijden naar het kasteel. Daar hebben we zo'n twee uur doorgebracht. Alleen wat foto's, deze zet ik straks in een album.






maandag 12 augustus 2019

Hel en hemel tussen bronsgroen eikenhout


De afgelopen dagen 'er even tussen uit'. Heerlijk! Maar werd het een relaxede, fysiek ontspannen trip? Nou nee, niet echt. Bij vlagen wel, tijdens rustpauzes en 's avonds bij het eten. Het werd een fiets-driedaagse, maar niet met een race- of tourfiets of (eventueel) een electrische fiets. Nee, het waren van die blauw-gele OV-fietsen zonder versnellingen. Degelijke fietsen, maar wel doortrappen.

Achteraf gezien was dat geen slimme keuze omdat de rit van Maastricht via Valkenburg en (letterlijk en figuurlijk) Klimmen naar Voerendaal ging, vervolgens via Heerlen, Kerkrade en Brunssum naar Sittard en tenslotte van daaruit via Hoensbroek terug naar Maastricht. Dat alles verspreid over drie dagen. Menig pittoresk dorpje dat langs de route ligt hebben wij gepasseerd of doorkruist.


Er werd gefietst maar ook flinke stukken heuvel-op gelopen. Dat laatste niet voor de lol, maar puur omdat het fietsen niet meer ging. Bij mij niet in ieder geval, kreeg heuvel-op de benen niet meer rond. Zeker de kilometers tussen Valkenburg en Voerendaal en naderhand van Sittard naar Hoensbroek en tenslotte van Hoensbroek naar Maastricht waren moordend zwaar met veel klimmen en nog meer vals plat waaraan geen einde leek te komen. Ik heb wat afgevloekt onderweg.


In die paar dagen wel een paar mooie momenten beleefd. Zoals genoegzaam bekend zijn Limburgers gemoedelijk en behulpzaam. Dat gold niet alleen voor de mensen waar we logeerden via 'Vrienden op de fiets' maar voor iedere voorbijganger aan wie we de weg vroegen. Zoals op de derde dag: een ouder echtpaar, dat in hun dorpje bij de toegangspoort van hun grote tuin en villa stond, bood ons een zak vol pruimen 'uit eigen tuin' aan.

Thorn

De eerste dag was trouwens 'fietsloos'. Wij gingen met de trein naar Maastricht met als tussenstop Thorn, het witte stadje tussen Weert en Roermond waar ik al veel van had gehoord. In Weert pakten wij de bus die ook in Thorn stopt.


Een mooi plaatsje is het zeker. Na een rondwandeling, gedeeltelijk langs de Maas en de riante villa met landgoed van de familie Corstjens, zegen we neer bij het plaatselijke pannenkoekenrestaurant. In plaats van een pannenkoek bestelden wij een salade met brood. Klinkt erg verantwoord, maar het was een smakelijke salade.

Maastricht

Later met de bus naar Roermond en daar weer met de trein naar Maastricht. Daar was ik twee weken terug ook al, toen er nog geen plannen waren om in Limburg te gaan fietsen. We hadden nog een hotelbon liggen en konden deze verzilveren bij Townhouse Maastricht, dat pal tegenover het station bleek te staan. Een apart hotel met uiterst vriendelijke receptiedames, de hele dag door gratis koffie of cappucino terwijl de kamers weinig opsmuk hadden maar prima voor een overnachting. 


's Avonds naar Pieke Potload - moesten we wel even naar zoeken - waar we van een prima Mestreechse Zoervleis genoten.


Voerendaal

De volgende dag na het ontbijt de OV-fietsen opgehaald en karren maar. Via 'Vrienden op de fiets' hadden we een B&B bij particulieren gereserveerd in Voerendaal. Het was meteen raak. Na een stevige rit via Valkenburg - waar we nog hebben gelunchd en het Valkenburg Museum bezochten - gingen de laatste kilometers naar het bewuste adres bergopwaarts, waarbij het ook nog eens ongenadig hard begon te stortregenen. De hel was losgebroken, maar uiteindelijk bereikten wij het huis in de Hunsstraat, waar Jan Meessen ons verwelkomde.


Een zeer pittoreske woning, in elk opzicht. Veel groen, fruitbomen en planten in de tuin. Boeken alom en 's ochtends een gevarieerd ontbijt. De vrouw des huizes (Ottolien) heeft een bedrijf voor communiekleding, die ze deels zelf maakt maar vooral inkoopt.

's Avonds in een plaatselijk restaurant - we waren de enigen, het restaurant had een 'vergane glorie' uitstraling maar we werden heel vriendelijk bediend - een menuutje genomen. Daar was niets mis mee.

De volgende ochtend gingen we naar de Kunradersteengroeve waar we een rondleiding kregen van Bas Vervuurt, die met zijn ouders het reilen en zeilen rond deze groeve bestiert. Kunradersteen is een mooie harde natuursteen die in Voerendaal in overvloed kan worden gedolven.


Na de rondleiding teruggefietst naar Bernardushoeve, een mooie en gezellige uitspanning met buitenterras. Van deze hoeve zijn niet alleen de buitenmuren maar ook een deel van de binnenmuren met Kunradersteen opgetrokken. We kregen koffie en cappucino en een fors stuk vlaai met abrikozen en witte chocoladeschaafsel. Was bij de prijs van het ticket inbegrepen.


Kerkrade

Vervolgens de rugzakken opgehaald en op naar het volgende logeeradres in Sittard waar we pas 's avonds zouden arriveren. Omdat we vlak bij Kerkrade waren hadden we allebei de brainwave om eens langs te gaan bij de moeder van een vriendin. Ooit gingen wij met haar man - en later ook met onze dochter - regelmatig op (korte) vakantie naar (onder andere) Limburg, met name Kerkrade. Wij logeerden daar en hebben er goede herinneringen aan.

Maar ja, het was wel dertig jaar(!) geleden dat we er voor het laatst waren. Nog maar de vraag of en wie wij er nog zouden aantreffen. Hoe dan ook, we hebben via Heerlen Kerkrade gehaald. Na enig heen en weer vragen - onder andere bij een postbode - gingen we de goede richting op. Het adres had ik in elk geval goed onthouden. Op een gegeven moment vroegen we aan twee mannen die voor hun huis een praatje maakten de weg. 'Hierachter' zeiden ze, en toen ze vroegen bij wie we moesten zijn was er meteen herkenning. Daarna was het een fluitje van een cent.


To the point: niet alleen ons toenmalige gastvrouw was er (93 jaar inmiddels) maar ook - oh toeval - haar dochter Ria (de bewuste vriendin) met haar vriend en naderhand ook haar broer Martin met zijn vriendin. Er was meteen herkenning. Het meest verwonderlijk was nog wel dat er in die dertig jaar geen steek is veranderd! Dezelfde gezellige serre, dezelfde tuin en dezelfde mensen. Voor iedereen was het een verrassend weerzien.




Na anderhalf uur namen we afscheid en verder ging de reis, naar Sittard met een korte tussenstop bij de Brunsummer heide. Daar even de stramme fietsbenen gestrekt.

Tegen de avond kwamen we in Sittard aan, en we bereikten snel de gezellige markt met vele terrassen en restaurantjes. Een soort Vrijthof. Eerst wat gedronken - bier uiteraard - en daarna erg lekker gegeten. Biefstuk en Ossobucco voor mij, dus alweer vlees. Terwijl we behoorlijk vegetarisch zijn in het dagelijkse leven.


Voor de laatste rit naar ons 'Vrienden van de fiets' logeeradres moesten we wel even zoeken maar ook dat is goedgekomen. Toen ik een paar dagen geleden gebeld had om te boeken, vertelde de dame aan de telefoon dat ze op verjaardagsvisite ging en of wij zolang konden wachten. Geen punt, we waren er even vóór negen uur 's avonds. We werden warm onthaald door onze spontane gastvrouw maar er moest nog wel even een tv-serie worden afgekeken. Daarna is er tot laat in de avond gepraat over van alles en nog wat.


's Ochtends na het ontbijt - met een gebakken eitje - weer de ijzeren paarden beklommen. Nu ging de reis naar Kasteel Hoensbroek. Hierover en over de laatste dag van ons verblijf morgen meer.

zondag 4 augustus 2019

Zondagochtendloopje na Enkhuizer stadstrip

Vanmorgen naar Delft voor de vierde kerkpolderloop op rij. Met Jan afgesproken bij station Den Haag HS en van daaruit met lijn 1 naar Delft. Bij de Diepenbrockstraat uitstappen en een kwartiertje lopen naar Onder Ons, het onderkomen van IJsclub Bertus.

Nu al kan ik zeggen dat ik bij Bertus steeds wat sneller liep/loop dan bij Sportcentrum Allround, hoewel het parcours bij laatstgenoemde wat korter zou zijn. Hoe dat kan weet ik niet, ik heb daar geen duidelijke verklaring voor.

Jan had gisteren een loodzware training ondergaan bij Mulay, die hem vervolgens had geadviseerd om vandaag niet te lopen. Hij ging dus mee als supporter. Zelf heb ik vanaf woensdag niet meer hardgelopen, ook de 'vrijdagochtend-tweehonderdjes' overgeslagen. Wilde gewoon met uitgeruste benen lopen.

Uitgeruste benen: ook weer relatief, want daags ervoor (zaterdag dus) zijn er aardig wat stappen gezet in Enkhuizen. Dit in het kader van een dagtripje naar het Zuiderzeemuseum waar ik nooit eerder ben geweest. Het was leuk, maar aan het eind van de middag had ik best vermoeide 'zwabber'benen en wat uitstralingspijn vanuit de bil naar de linker hamstring.


Toch ging het vanmorgen best aardig, geen last van benen, knieën en rug (van tevoren wel een beetje), en zonder forceren liep ik de vijf kilometers uit in een nette tijd. Met dank voor Bas van Binnendijk die - wederom - een foto van een finishende cultuurbarbaar stuurde ;-)...

Leuk dat Maarten de Niet langskwam en twee van zijn groepsgenoten (Leen en ik) aanmoedigde op de fiets. Hij maande mij iets rustiger te lopen hetgeen ik deed. Had wel effect, dat meer 'ontspannen' lopen.


Na afloop een paar fotootjes gemaakt - als deelnemer is het lastig om dat tijdens het lopen te doen - voor de sfeer, en ook omdat er bij de kerkpolderloop zelden foto's worden gemaakt. Moet dat dan? Dat niet, maar af en toe lijkt mij dat wel zo leuk.

Trouwens: nog meer foto's van Enkhuizen hieronder.