maandag 17 december 2018

Kerstmarkt en winterbier in Kielegat


Daags na de meeuwen en makrelen loop had ik voor mijzelf een hersteltraining gepland. Alleen een wat ongebruikelijke, namelijk kuieren in een andere stad inclusief inname van geestrijke drank. Dit om de gestoorde vochtbalans te herstellen en de spieren aan te vullen met - hopelijk gezonde - voedingsstoffen.

's Ochtends hebben we thuis de kerstboom opgezet. Eerst alle ballen verzamelen en daarna - uiteraard met een spotify playlist vol kersthits op de achtergrond - de boom voor negentig procent versierd. Voor het sfeertje uiteraard warme chocolademelk met slagroom er bij. Lekker truttig allemaal maar toch heeft het wel wat.

's Middags togen wij - in dit geval met een vijftal mannenbroeders van onze vereniging - naar het brabantse land, meer in het bijzonder Breda. Met de trein, wat uiteraard verstandig was gezien de te verwachten proeverij, bovendien krijg je normaliter dat speciale reisgevoel wanneer je naar buiten kijkt en het landschap aan je voorbij ziet trekken. Alleen was daar zondag geen sprake van, de hele rit door keek je tegen een dikke muur van witgrijze mist aan, waarachter de contouren van gebouwen, bruggen en dergelijke amper te onderscheiden waren.


Eenmaal in Breda, was de weg naar het café waar het bierfestival zou plaatsvinden snel gevonden. Al bleek dat het verkeerde café te zijn. Niet dat het er ongezellig uit zag, integendeel, maar we moesten toch elders zijn, naar het Kerkplein. Daar was het bewuste café 'De Bruine Pij'. Met de kraampjes van de lokale kerstmarkt - die overigens smaakvol was ingericht evenals de feestverlichting door het hele stadscentrum heen - vormde het buitengebeuren van het festival één geheel.

In het café zelf kregen we een glas mee met daarin een informatieboekje en vier munten die we zowel binnen als buiten konden inwisselen voor een winterbiertje.


Zelf ga ik altijd voor de meer donkere biertjes die ook wat zoetig mogen smaken. Anderen geven de voorkeur aan witbier of meer bittere biertjes. Maar goed, hierboven staat wat ik geproefd heb met daarbij een cijfer. Van die vier geselecteerde biertjes vond ik de Aethelstan het lekkerste. De Bockenreyder werd door de rest van het gezelschap ook zeer gewaardeerd maar dat was mijn smaak niet helemaal, wel kruidig maar ook met een licht 'zuurtje' er in.


We hebben het drinkgelag trouwens wel nog even onderbroken voor een stevige snack bij de lokale patatboer om de hoek. Dat was niet verkeerd, zelf nam ik een kleine portie patatten met stoofvlees en mayonaise - ja, ik weet het, maar de rest van de week eet ik gezond - anderen patat met vlaamse mayonaise of hamburger. In elk geval hadden we een aardig 'bodempje' gelegd.



Na de bierproefsessie zijn we nog een stuk gaan wandelen, richting station. Wat opviel was de gemoedelijk-rustige sfeer op straat en de mooie straat(kerst)verlichting. De kerstmarkt in Breda is wellicht niet heel groot, maar wat entourage betreft evenaart deze menig duitse kerstmarkt. En lopend door het park richting station stuitten wij op een koor dat mooie kerstliederen zong, leuk om even bij stil te staan.

Bij terugkomst in Den Haag, toch nog met z'n allen een 'afsluitertje' gezocht in de vorm van een heel smakelijke pizza bij 'de Italiaan', in dit geval VIP in de Kettingstraat. Vriendelijke en snelle bediening, prima eten voor een meer dan billijke prijs.

zaterdag 15 december 2018

Snijdende kou voor en na de Meeuwen- en Makrelenloop

Tot voor enkele jaren terug had ik het genoegen deel uit te maken van een groep  (loop)vrienden die - een paar jaar achter elkaar - te gast waren bij Rutger Kramer, voorafgaand aan de Meeuwen- en Makrelenloop. Hij bewoonde een appartement op een paar honderd meter afstand van de toenmalige startplek op de Hellingweg. De boomlange Rutger was niet alleen een ontzettend aardig, superhartelijk en gastvrij mens, hij kon ook heerlijke taarten bakken, was heel intelligent, een onderhoudende prater en een voortreffelijk loper die een aantal keren als snelste Meeuwen- en Makrelenloper over de meet kwam.


Sinds enkele jaren woonde hij in Pijnacker met zijn gezinnetje, totdat afgelopen maandag een noodlottig eenzijdig verkeersongeluk een einde aan zijn leven maakte. Dat nieuws kwam bij menigeen hard aan, zeker bij degenen die hem min of meer goed kenden.

Kort voor de start van de Meeuwen- en Makrelenloop 2018 werd dit ook even gememoreerd.

Editie 2018

Het is altijd een stille wens van menigeen dat de Meeuwen- en Makrelenloop het beste onder de meest barre omstandigheden moet wordt gelopen. Dus met storm, hagel en sneeuw en veel wind. Uitgesproken winters dus.

In de praktijk vallen die omstandigheden echter best mee tegen, wat betekent dat het uitgesproken  aangenaam weer kan zijn. Zoals in 2015.


Er waren ook jaren met een M&M Loop volgens de ongeschreven boekjes. Met veel sneeuw, ook op het strand. Zoals in 2009, 2010 en 2013.


Vandaag was het weer goed, met een zonnetje. Maar het was ook flink koud en met redelijk wat wind. Maar nooit - en nu spreek ik uitsluitend voor mijzelf - heb ik een M&M loop meegemaakt die zó zwaar was dat ik onderweg een paar keer moest wandelen. Niet lang achter elkaar, maar toch. Dat was vanaf het zes kilometer punt waar het zand tot het keerpunt superzacht was en waarin een paar gemene 'pukkeltjes' zaten, en in de laatste kilometer, de klim naar de opgang.

Onderweg was het flink bikkelen. Lang liep ik achter twee lopers aan - een dame en een niet eens zo'n jonge man - die kennelijk geen enkele moeite hadden met het parcours, ze liepen ontspannen en praatten voortdurend honderduit over van alles en nog wat alsof ze thuis op de sofa zaten te kletsen. Best wel irritant als je zelf bezig bent met overleven... :-)


Uiteindelijk kwam ik in 1:51'03 over de meet wat toch iets anders is dan de 1:32'00 die ik nog in 2016 liep. Moet er wel bij vermelden dat dit de eerste langere afstand is dit jaar, waarin ik ook geen halve marathons - laat staan hele - heb gelopen. En weer een paar jaartjes ouder, kortom: ik mag niet klagen.

Voor zover ik heb vernomen hebben mijn clubgenoten het ook zwaar gehad maar niettemin hebben de meesten - onder wie mijn groeps- en leeftijdgenoten Peter en Jan - heel goed gelopen.

Dat gold ook voor Hans U., die ook wel eens sneller heeft gelopen maar tevreden was met zijn tijd van 1:45'00. Met hem heb ik na afloop nog wat nagepraat en genoten van de gebakken vis en de erwtensoep - was een beetje roze van kleur, er zaten misschien ook linzen in - . Léon maakte van ons en Jan Spaans die even kwam buurten, een foto met de kerstboom als achtergrond. Die zien we t.z.t. nog wel in een of ander online album...

One for my baby, and one for the painting... Mooie Makrelen!

Na de loop, op de terugweg - ik was met de benenwagen en het openbaar vervoer - sneed een ijzige, siberisch aandoende wind onbarmhartig door alle lagen kleding heen die ik aanhad, en koppijn van de kou. Bar en boos was het! Uiteindelijk heb ik met een forse omweg - zeker anderhalve kilometer wandelen naar een bus richting centrum, en vervolgens via de tramtunnel met de randstadrail naar de Vruchtenbuurt - mijn warme huis en centrale verwarming bereikt.

De avondmaaltijd was sober maar gezond. U raadt het misschien al: wittebrood met makreel!

donderdag 13 december 2018

Rondje Rotterdam en andere zaken

Wereldnieuws over de aanslag in Straatsburg, Minister May die mag blijven enzovoorts, overschaduwen vrijwel alle andere berichten. Begrijpelijk en terecht. Maar wanneer je het slechte nieuws verneemt dat een bevriende ex-clubgenoot, een nog jonge, talentvolle loper en bovenal een intelligent en heel aardig mens, afgelopen maandag bij een eenzijdig ongeval om het leven is gekomen, komt dat bij veel Haag-leden aan als een donderslag bij heldere hemel. Hij laat een vriendin en twee jonge kinderen achter. Dat is dan nieuws vanuit de directe omgeving dat niemand van de vereniging - zeker degenen die hem kenden - onberoerd laat.

Eigenlijk is het een beetje nonsense om het met die wetenschap over futiliteiten te hebben zoals hardlopen. Daarom maar heel in het kort:

Zondag 80 minuten gelopen, maandagavond ca. 70 minuten met de groep, met een kern van 200-400-200 meter en dat zesmaal, en woensdag eveneens voor mezelf een moeizame 70 minuten. Moeizaam vanwege vermoeide en pijnlijke knieën waar waarschijnlijk niet veel kraakbeen meer in zit. De 'lengte' zit er dus wel meer in maar aan souplesse en snelheid op de langere afstand hoop ik nog te winnen. Rust aan de benen gunnen is daarbij van belang Ook woensdagochtend nog wat krachttraining gedaan.

Toen wij naar Rotterdam vertrokken....

Verder ben ik het niet zozeer vergeten, maar er door technische sores met mijn PC  niet aan toegekomen: een verslagje van onze (=  het informele wandelgroepje De Doornvogels) wandeling door Rotterdam vorige week zaterdag.


Het was een deel van de zogeheten architectuurwandeling die bij Rotterdam Centraal begon en tot aan het havengebied voerde. We hebben de bekende zaken gezien zoals het station zelf, De Doelen en het Schouwburgplein, de Lijnbaan en de Koopgoot.


Op het moment dat wij bij de Laurenskerk waren, begon de klok te luiden samen met andere kerkklokken en carillons in de omgeving. Later begrepen wij dat dit paste in een actie van Greenpeace, waarbij zoveel mogelijk kerken in ons land de noodklok luidden voor het klimaat.



De Markthal zijn wij niet binnengegaan, wel onder de kubuswoningen doorgelopen. Verder zagen we onder - veel - meer het Witte Huis, de Red Apple, het Maritiem Museum en dingen we aan boord van twee binnenvaartschepen om deze te bezichtigen.

Verder konden we in het kader van een grote expositie over de stad twee grote stadsmaquettes bewonderen in het gebouw van Rotterdam Info.


Trouwens lekker gelunchd bij Plan C!


Bij het Museumpark bezochten we ook nog Huis Sonneveld, een woonhuis in de stijl van het Nieuwe Bouwen.


Verder volsta ik met verwijzing naar wat foto's, het zou te ver voeren om de hele wandeling gedetailleerder te beschrijven. Wat ik overigens wel al had gedaan, maar toen ik de tekst wilde opslaan ging er iets mis en was ik alles kwijt. Daarom nu alleen wat foto's met hier en daar wat commentaar.

maandag 10 december 2018

Memories uit het Haagse pre-hippie tijdperk

Grappig eigenlijk, er is veel voor en ook tegen facebook te zeggen, maar gisteren en vanmorgen had ik een uitgebreid 'gesprek' met oud-schoolgenote Fransijn Menkman waarbij de ene na de andere herinnering bovenkwam, van beide kanten. Dat was toch leuk, herinneringen van 55 jaar geleden ophalen...

Aanleiding waren twee items die ook op de (besloten) fb-groep 'Den Haag uit je jeugd' zijn geplaatst, althans van daaruit naar is verwezen. Het ene is een filmpje over de verzoening van 'de kikkers' en 'de plu's', twee roemruchte jeugdbendes die in het Den Haag van de jaren zestig ontstonden. Je kon ze een beetje vergelijken met de Jets en de Sharks uit de West Side Story, alleen bleef het geweld alhier binnen aanvaardbare perken, tenminste voor zover bekend.


Zelf hoorde ik nergens bij, al had ik meer met de muzieksmaak, kleding en mentaliteit van de kikkers, terwijl ik - toen nog - wel een kuif had en drie stippen (logo van de Plu) op mijn handrug tussen duim en wijsvinger had aangebracht. Maar een vechtersbaas was ik niet en naderhand werd ik meer een 'Hippie Light'.

Maar Fransijn wees ook op een docu van Omroep West over de destijds befaamde 'De Marathon' aan de Wijndaelerweg, een gebouw waar veel jongeren uit die tijd (zestigers en zeventigers inmiddels) goede herinneringen hebben. Ook een leuke docu!

The Golden Earrings in De Marathon
Er was disco en er werd gedanst, er kwamen groepen spelen (waaronder de Golden Earrings, toen nog met een S) en zelf heb ik daar, als 17-jarige knaap, nog het legendarische optreden van The Who meegemaakt. Het was het eerste concert van die groep in Nederland, ze hadden juist hun eerste hit gemaakt ('Can't Explain') en hadden van die stopborden op hun t-shirts.


The Who hoorden bij de 'spitsafbijters' van een nieuwe stroming binnen de jongerencultuur, 'The Mods'. Zoals werden de engelse tieners genoemd die vaak uit een 'Middle Class' milieu kwamen, met Beatles- of Small Faces kapsels en broeken met van die wijde pijpen.

Het was een geweldig concert, bijgaand krantenartikel geeft mooi weer hoe het was.




Helaas geldt ook dat alles van (gevoels)waarde weerloos is, want het gebouw De Marathon is enkele jaren geleden gesloopt.

zondag 9 december 2018

Zwarte pieten en gele hesjes


Sinterklaas zit alweer op de boot naar Spanje, maar twee van zijn Pieten - de zogeheten 'achterblijf-pieten' - zijn zaterdagmiddag het huis van mijn dochter en haar gezin niet stilletjes voorbijgegaan.

Alle opa's en oma's en de broer van schoonzoon Daan waren aanwezig, naast de drie kleine meiden.Het was een gezellige middag en vooravond, met veel lekkernijen, cadeautjes, een paar gedichtjes en als klap op de vuurpijl het bezoek van de twee pieterbazen. Of pieterbazinnen, dat kan ook... En ook opa moest er aan geloven!
 
Op hardloopgebied valt er weinig te vertellen. In zekere zin ben ik in mijn winterslaap. Al moet ik meteen zeggen dat dit niet klopt, ik train en loop regelmatig maar zowel de drang als de omstandigheden (het weer, feestdagen en alle activiteiten daar omheen, familiezaken e.d.) maken dat ik er in mijn - toch niet zo schaarse - vrije tijd minder toe kan zetten. Wat ik toch moet doen van mezelf, vandaag of morgen een lange duurloop... 

Te snel in het rood? Ga voor geel! 

Twee jaar geleden zorgde onderstaande tekst (uit een e-mail van een onzer looptrainers) voor de nodige(?) ophef... Vraag mij af of een dergelijke oproep op dit moment niet zal worden misverstaan.... 

Beste groepsgenoten, 

Zoals jullie inmiddels wel gemerkt hebben zijn de dagen weer korter aan het worden, dit betekent dat we met de avond- trainingen weer in het donker lopen hetgeen voor de lopers inhoudt dat zij hun REFLECTIE HESJES aan moeten doen. 

Geen reflectie hesje bij je betekent dat de kans bestaat dat je met de training niet meekan, voor de trainers staat namelijk de veiligheid voorop. 

Met vriendelijke groet, 
xxxxx

Hoe dan ook, vrijdagochtend hadden we geen geel hesje nodig. Het was immers licht genoeg, ondanks het duistere weer.  Het wel droog gebleven tijdens de baantraining.
 
We gingen iets later dan normaliter de baan op, om kwart over negen. Dat had te maken met medelopers die in de file zaten en daardoor vertraging hadden opgelopen. 

Omdat ik vrijdag van twee walletjes eet - deels tempootjes op de baan, deels krachttraining - deed ik ook nu weer aan vijf van de tien tweehonderdjes mee. De eerste keer rustig, in 50 seconden, de laatste in 46 seconden. 

Toen ik een paar maanden geleden begon met deze trainingen bij Maarten, was ik al blij met 52 seconden, dus ondanks mijn leeftijd is er nog iets van progressie. Moet er wel bij zeggen dat die voor mijn doen snelle tweehonderdjes weinig uitmaken voor het langere werk, want op dat punt ben ik een stuk trager geworden dan pakweg twee, drie jaar geleden, laat staan nog langere tijd terug. Maar eerlijk gezegd is de 'lol' in het lopen belangrijker dan mooie tijden...

donderdag 6 december 2018

Interbellum



In de 'nazit' van de Duindigtcross hadden wij (enkele sport en FB-vrienden) een korte discussie over de zin en onzin van Facebook. Dit naar aanleiding dat steeds meer mensen zich van dit populairste - wereldwijd verbreide - sociale medium zouden afmelden/hebben afgemeld. Facebook zou oppervlakkig zijn, veel onzin-berichtjes bevatten, een hoog narcistisch 'kijk mij eens' gehalte hebben, het leent zich niet echt voor onderwerpen met diepgang (politiek of levensbeschouwelijk, het moet vooral 'gezellig' blijven en je wilt met iedereen 'vriendjes' blijven), gebruikers zijn pionnen voor allerlei commerciële doeleinden omdat veel persoonlijke gegevens traceerbaar zijn, enzovoorts, enzovoorts. En dan natuurlijk het voortdurend kijken op jouw telefoontje wat een bron van irritatie kan zijn voor de directe omgeving (al heeft dat niet uitsluitend met FB te maken).

Dat klopt allemaal, maar toch - vooral vanwege het sociale netwerk-idee waarbij je contact hebt met allerlei mensen en groepen met ongeveer gelijke interesse en zelfs familieleden die je nooit 'live' hebt ontmoet, (oud)collega's en vrienden van weleer, enzovoorts - blijft deze brainwave van mijnheer Zuckerberg een 'dingetje' waarvan ik niet snel afscheid zal nemen. Ik zie FB  niet als essentieel, maar wel als een (plezierige) aanvulling op het 'echte' leven en ook op mijn blog. De eventuele nadelen neem ik dan maar voor lief. Of er moet iets komen dat nog aantrekkelijker wordt en FB gaat vervangen maar dat zie ik niet zo snel gebeuren. Ik heb ook een twitteraccount maar twitter zelden of nooit al dwingt het wel tot bondig formuleren (niet mijn sterkste punt).

Maar goed, ik wilde maar één zinnetje hierover neertoetsen en het zijn al twee alinea's worden. Dus terug naar de dingen van deze week!

De goede sint is weer vertrokken en zijn zwarte- en roetveegpieten ook. De komende twee weken vormen een soort interbellum tussen Sinterklaas en Kerstmis. Of zo je wilt tussen Sinterklaas en de Meeuwen- en Makrelenloop en/of de Uithof-cross.

Er is niet veel gedaan op sportgebied. Na de Duindigtcross rust gehouden op maandag, en op dinsdag een hele dag oppassen, wat heel leuk is met twee allerliefste kleindochtertjes. Er blijft dan wel weinig tijd over om te sporten, ik was er op die dag ook veel te stram, stijf en moe voor, toch een reactie op de Duindigtcross denk ik.

Woensdag wel weer gesport, 's ochtends in het krachthonk, 's middags 'voor mezelf' 80 minuten gelopen. Merk wel dat ik weer wat aan het aankomen ben, wat voor mij een normaal verschijnsel is in dit jaargetijde. Kunst is nu om dat niet verder uit de hand te laten lopen.

zondag 2 december 2018

Duindigtcross 2018 goedbezocht

Na vele decennia (20 of 30 jaar? Ik weet het niet meer) trouwe dienst te hebben gedaan, heb ik heden afstand moeten doen van mijn spikes. Wel hebben zij nog de laatstgehouden Duindigtcross mogen meemaken. Die werd vandaag gehouden. Na afloop van de bijna negen kilometers bleek dat één van hen het niet heeft overleefd. Maar dat mag geen verbazing wekken, op zo'n respectabele leeftijd. Zojuist heb ik ze eervol ten grave gedragen in de 'groene bak' oftewel de Kliko.

Ja, de Duindigtcross. Ik heb er van genoten. In tegenstelling tot de onheilspellende plaatjes gisteravond op buienradar - véél regen - is het droog gebleven. Of zo goed als droog, op weg naar Groenendaal, waar onze vrienden The Hague Road Runners hun honk hebben, motterde het een beetje maar dat was te verwaarlozen.

Desondanks - zo bleek later - was het parcours van de cross flink modderig hier en daar . De dame achter de inschrijftafel - zelf een ervaren en snelle crosser - leek het daarom geen slecht idee om op spikes te gaan lopen. En laat ik die nu juist mee hebben genomen!

Wat meteen opviel bij de HRR was dat hun kleedkamers flink waren opgeknapt: zowel bij de dames als de heren waren het twee aaneengesloten ruimtes met een toiletunit bij binnenkomst en douches bij de tweede ruimte. Zag er netjes uit en alles functioneerde goed.

Vlak voor de start (foto Hans Uytenhout)
Aanmerkelijk meer deelnemers dan vorig jaar waren van de partij vandaag. Op zich niet zo gek, want deze Duindigtcross is er één van het 1vd4 cross circuit. Sparta was goed vertegenwoordigd en dat gold ook voor Haag Atletiek en de organiserende vereniging The Hague Road Runners. Er zullen wellicht ook Koplopers hebben meegedaan maar die heb ik niet gezien of zij zijn mij niet opgevallen. Hoe dan ook, wie snel kan lopen ging natuurlijk voor de punten en een plaatsje in het eindklassement.

Met Murat een stukje ingelopen, daarna even een sanitaire stop en vervolgens naar Renbaan Duindigt op enkele honderden meters afstand van het clubhuis.

Geel-groene dames en heren voor de start van de Duindigtcross (foto Hans Uytenhout)
Om 11:00 uur precies gingen de lopers van start. Al meteen ontstond er een mooi lint van lopers over de renbaan, er liepen lopers van de korte cross en van de lange cross mee. Twee of (bijna) drie-en-een-halve ronden.

Elke ronde ging grotendeels over de baan, slingerend over zandige en modderige paden en met gras begroeide stukken, en het laatste stukje door bos met wat kleine klimmetjes.

Het ging best goed, zeker de eerste anderhalve ronde liep ik een goed tempo zonder 'over de kop' te gaan. Daarna kwam Wim Kramer voorbij en aan zijn  beentempo zag ik dat aanklampen zinloos was.

Bij de derde ronde - inmiddels was Carel Knoester mij ook voorbijgegaan - dacht ik: 'Nog één ronde' (ik had vier ronden in mijn hoofd). Maar de parcourswachter riep: 'Nee hoor, je bent er bijna, het zijn drie ronden!' Nou, dat viel dus mee, nog maar flink aanzetten dan. Maar eenmaal bij de finish zag ik de lopers vlak voor mij - Carel en Ellen Melse - doorlopen. Potjandrie, dus toch vier ronden?

Tweede rondje 'door de zandbak' (foto Hans Uytenhout)
Ik stond al stil en na enig heen en weer vragen bleek dat ik inderdaad nog een stukje moest. Geen hele ronde, maar pakweg - zo schat ik in - 800 meter. Dus vrij snel de loopdraad weer opgepakt en na enkele honderden meters kwam het rechte stuk naar de finish, waar ik nog een eindsprint inzette om een voor mij onzichtbare achtervolger voor te blijven, wat net lukte.

Op de foto van Hans Uytenhout blijkt dat een groene mijnheer mij op de hielen zat....


In 57 minuten kwam ik over de finish, wat mij nog meeviel. Hoe dan ook was het een fijne loop waar ik met een voldaan gevoel op terugkijk.

Lekker bakkie koffie na afloop .... (foto Gea Velt)
Na afloop snel teruggelopen met Murat (zijn jack had ik in mijn AH-plastic tasje gestopt), gedouchd en in het gezellige clubhuis van de HRR pannenkoeken met spek. koude chocolademelk en een flesje van bovenafgebeeld vocht genuttigd, met Murat Ertop en Bas van Binnendijk.

Mooie afsluiting van een leuke cross-ochtend!

vrijdag 30 november 2018

'The Wife' magistraal

Ditmaal heb ik het kort en betrekkelijk rustig gehouden bij de vrijdagochtendtraining. Vier 'tweehonderdjes' gedraaid (twee rustige van 52 en 56 seconden, twee snellere van 48 seconden). Zondag 10 km duindigtcross, daarom nu wat rustig-aan.
Wel nog even een filmpje van het zesde rondje gemaakt met voorop het rappe tweetal Febe en Ilse.



Daarna het krachthonk in met de andere mannenbroeders. En ook daarna een gezellige na-zit in het clubhuis. Wat wel prettig was: in tegenstelling tot de dreigende wolkenpartijen, die volgens buienradar voor de nodige nattigheid in Den Haag zouden zorgen, is het droog gebleven, er kwam zelfs nog een zonnetje bij.

The Wife

Vanmiddag gingen wij naar het (Haagse) Filmhuis, naar de plaatselijke première van 'The Wife'. Waarmee ik, na 'Gräns' vorige week, binnen kort tijdbestek twee topfilms heb gezien.


The Wife is als titel veelzeggend. Het gaat daadwerkelijk om 'de vrouw van' .... (in dit geval een gelauwerd schrijver die te horen krijgt dat hij de Nobelprijs voor literatuur heeft gewonnen). De vrouw van, die haar huwelijksleven lang in dienst van haar man heeft gestaan maar - zo blijkt later - talentvoller is dan haar man en een meer dan prominente bijdrage aan zijn succes heeft geleverd.

Dat laatste blijkt de voornaamste reden van een - naarmate de film vordert - groeiende spanning tussen haar en haar echtgenoot, die moeite heeft zijn narcisme te bedwingen. Waarmee hij ook in de clinch komt met zijn zoon, die eveneens een schrijverscarrière ambieert maar weinig zinvolle feedback van pa krijgt.

Maar verder zal ik niets over het verhaal verklappen. Wel is dit een film die ik ondubbelzinnig en van harte  aanbeveel. Ware ik een fimrecensent, dan gaf ik 'm 4,5 ster (van de 5 sterren).

Glenn Close speelt de hoofdrol ijzingwekkend goed, je voelt gewoon de emoties achter haar sfinx-achtige uitstraling waarbij je als kijker voortdurend op het puntje van je stoel zit. Dat zij met deze rol wederom voor een Oscar is genomineerd (dat gebeurde zes keer eerder) is volstrekt logisch. Of zij hiermee de Oscar gaat winnen is nog de vraag maar wat mij betreft van harte gegund en bovenal: verdiend!

donderdag 29 november 2018

Duindigtcross vroeger en nu

Duindigtcross 1972(?) met meer haar, minder rimpels en collega Henk Neuteboom (mijn inspirator)
Tja, waarom steeds een trainingsupdate? Het is en blijft toch een beetje pappen en nathouden, niet zo boeiend voor de lezer. Maar ik ben niet zo van de logboeken en schema's, althans het bijhouden daarvan, daarom doe ik het maar via dit blog.

Deze week tot dusver twee keer getraind, op maandag en woensdag. Maandag voelde ik die duinstrandcross nog in de benen dus versnellingen (minuutjes) zaten er niet in. Uiteindelijk werd het een duur/herstelloopje op eigen houtje, netto een uur. Woensdag: 's ochtends krachthonk, 's-middags laat weer op eigen houtje gelopen, het ging nu wel iets beter dan maandag met twee series van 3-4-3 minuten met 90 seconden herstel tussen de tempo's en 5 minuten herstel tussen beide series. Met als toetje 9 minuten in mijn 10km tempo. Al met al zo'n tachtig minuten gelopen.

Morgen (vrijdag) zal wel het gebruikelijke programma worden: ten dele tweehonderdjes (5/6 maal) en ten andere dele krachthonk. Beetje relaxed dus. Daarna rust tot de Duindigtcross. Nou ja, rust: zaterdag gaat er wel gewandeld worden maar de organisator heeft de nodige stops ingecalculeerd.

Die cross dus, ik was en ben niet zo van het crossen. Maar toch doe ik elk jaar weer mee, niet aan elke cross weliswaar maar toch. De Duindigtcross, op de grens van Den Haag en Wassenaar, was ooit een groot (inter)nationaal cross-evenement. 21 jaar geleden werd de laatste 'officiële' editie gehouden Vorig jaar echter is de cross door de bevriende loopvereniging 'The Hague Road Runners' (HRR) nieuw leven ingeblazen.

Zondag 2 december is weer die cross die - als vanouds - op en rond (paarden)renbaan Duindigt plaatsvindt. Er kan gekozen worden voor de korte (4,8) en de lange (9,5 km.) cross. Na-inschrijven is mogelijk in het naburige clubhuis van de HRR, zie hier voor info.

In de aanloop naar deze cross leek het mij leuk een compilatie van oude foto's te plaatsen.

Dat ging best Hartman!


Duindigtcross 1981 met onder anderen Joop Nennie





zondag 25 november 2018

Duinstrandloop: 'Done'...

Na de race...
Raar eigenlijk, soms doet een mens dingen waarin hij/zij niet goed is. Herkenbaar? Dat je bij herhaling iets doet waarvan meermalen is bewezen dat het je niet ligt maar waaraan je toch 'lol' beleeft. Waarom? Geen idee, misschien vanwege de uitdaging.

Ik spreek uiteraard voor mezelf en ik heb het over de Duinstrandloop. Vandaag was het weer zo ver. Het is een van de loopjes die bij het vaste stramien van Haag Atletiek horen. En uiteraard was ik weer van de partij. Nu moet gezegd worden dat de opkomst niet overdonderend was, in totaal deden zo'n 75 personen mee (55 mannen en 20 vrouwen). Oorzaak van de relatief lage opkomst? Het zou kunnen zijn omdat veel Haag-leden gisteren aan de Meijendel-loop hebben deelgenomen, een pittige 25 kilometerloop door de duinen. Ook waren er meerdere 'concurrerende' loopjes in de regio.

Na aankomst nog een korte warming up gedaan met Murat, die naderhand een mooie tijd wist neer te zetten.

Maar goed, al met al was het toch weer een geslaagd evenement. Het was wel koud maar omdat er amper wind stond was dat uit te houden. En het parcours: tja, dat is domweg zwaar, héél zwaar. Mijn ervaring dan hè, anderen vinden het mogelijk meevallen. Grotendeels door de de duinen en anderhalve kilometer over het strand. Veel mul zand en een aantal stevige klimmen - waarbij ik stukjes moest wandelen - maakten dat ik al na twee kilometer 'buiten adem' was. En dan toch proberen het tempo vol te houden wat best moeilijk was. Het betekende dat ik de hele tijd - ruim 7,5 kilometer - hijgend 'boven mijn adem' liep te zwoegen. Leeftijdgenoten Wim Kramer en George Buning liepen mij al na twee, drie kilometer makkelijk voorbij, weer later werd ik gepasseerd door een groepje met onder anderen Hans Uytenhout, Ton van der Pol en Bert Gerritsma. Laat maar gaan, ik liep al in de overlevingsmodus.

Deze is alweer van een paar jaar terug!
Maar goed, het lukte nog wel om onder de 48 minuten (47'40'') over de meet te komen. Gelet op het feit dat ik alles heb gegeven viel mij dit toch wat tegen. We moeten het er maar mee doen!

Na afloop nog met een paar jongens van Sparta - uit de 'Mulay' groep - iets gedronken en nagepraat in de kantine van Haag, waar ook goede snert werd geserveerd.

En volgende week weer zo'n cross waarbij je mij in de achterste gelederen zult aantreffen: de Duindigt Cross!

Blijven trainen jongens, blijven trainen!

zaterdag 24 november 2018

Gräns opgezocht...

Vrijdagochtend weer een paar (vijf) tweehonderdjes gedraaid op de baan met de groep. Niet iedereen was er vanwege de 25km lange Meijendelloop van vandaag.

Hoe dan ook ging het weer sneller dan vorige keer (46-47-53-50 en 48 seconden) - en daarna met onder anderen Pierre en Jan - die gehinderd werd door een zware verkoudheid - het krachthonk ingedoken. Ook daar ging het lekker. Het was een vruchtbaar ochtendje op sportief gebied!

's Middags naar de stad om wat te shoppen, hetgeen resulteerde in een - wat meer 'geklede' - winterjas. Tegen de avond was ik in het Statenkwartier - waar ik ooit woonde - en 'De Fred' bleek een van de winkelstraten met nu al mooie feestverlichting.


En dan de zaterdag. Een relatief rustig dagje. Iets te rustig naar mijn zin dus ging ik wederom naar de stad. Even naar de bibliotheek om wat boeken uit te zoeken. Maar dat was niet mijn einddoel.

Het was een tip van Arne die mij naar Het Filmhuis voerde. Ik was daar al een paar maanden niet geweest.

De film die mij werd aangeraden is getiteld Gräns van regisseur Ali Abassi, naar een kort verhaal van John Ajvide Lindqvist. Het is de officiële Zweedse Oscarinzending. Zelden zo'n merkwaardige film gezien maar tevens steengoed, een van de beste die ik de afgelopen jaren zag. Dat komt niet in de laatste plaats door het knappe scenario en het acteertalent van Eva Melander die de hoofdrol speelt.

Melander - een blonde zweedse actrice die in werkelijkheid iets weg heeft van Agnetha (van Abba) - is in haar rol als douanemedewerkster Tina bepaald niet moeders mooiste: het neanderthaler-gen lijkt duidelijk aanwezig. Dit dankzij dikke lagen kunstig opgebrachte grime.

Maar mooi of niet: Tina is goed in haar werk. Zij blijkt over een bijzonder talent te beschikken: door te ruiken weet zij feilloos smokkelaars en andere suspecte types die met de veerpont zijn gearriveerd, uit de passerende reizigers te pikken. Op die manier lukt het haar zelfs een kinderpornonetwerk op te sporen.


In haar boshuis leeft Tina samen met een hondentrainer, die kennelijk meer een huisgenoot is dan een relatie. Elke avond als Tina thuiskomt van haar werk gaan de honden door het lint. Dit in tegenstelling tot de dieren uit het omringende bos (zoals een vos en een eland) met wie zij goede maatjes is.

Zelf heeft Tina ook iets dierlijks, wat vooral tot uiting komt bij emotionele uitbarstingen. Verder heeft zij een bijzonder litteken op haar onderrug, alsof daar ooit iets operatief is verwijderd. Een staart wellicht?

Tina, die in haar jeugd erg is gepest door haar afstotelijke uiterlijk, twijfelt aan alles en iedereen; wie is zij? Waarom is zij totaal anders dan andere mensen? Misschien is haar hele leven wel gebaseerd op leugens. Vragen die zich steeds sterker aandienen op het moment dat zij een wonderlijke relatie krijgt met de - eveneens monsterlijk uitziende - Vore. Via hem en de gebeurtenissen om hem heen wordt haar steeds duidelijker dat zij beiden geen echte mensen zijn, maar trollen. Deze half dier/half mensachtige wezens dreigen uit te sterven en Vore heeft zich tot doel gesteld om de trollen te laten voortleven. Hoe, kan ik niet vertellen want dan wordt het al snel een geval van spoiler alert....


Hoe dan ook is Gräns (trailer HIER) een eigenzinnig modern sprookje. Een mix van reality, horror en fantasy met een vleugje mystiek.  Een film met bizarre scènes - zoals de woeste seks-scène in het moeras - waarin diverse thema's zijn verwerkt, waaronder het 'buitengesloten zijn'van de wereld en de behoefte om ergens bij te horen.