Bloemenzee in mei

De zondag was beduidend killer dan de dagen ervoor, althans precies aan dat smalle reepje kust waar ook ik woon. Dat kwam door die zeedamp, een dikke mist die tot circa driehonderd meter van de kust reikte en vervolgens oploste. En dat weertype hadden we nagenoeg de hele dag. 's Middags kwam de zon er af en toe aarzelend door, maar de noordenwind maakte het niettemin akelig koud. De hele rest van Nederland mocht echter genieten van veel zon en hoge temperaturen (gemiddeld 26 graden tegen 14 graden aan de kust).

Maar je hoort mij niet klagen, de afgelopen dagen heb ik mij meer dan genoeg in de warme zomerzon gewenteld. Bovendien had ik vanmorgen vroeg de mazzel dat ik nog in de volle morgenzon heb kunnen hardlopen.

Later in de middag ging ik nog een stukje fietsen, dat werd richting Heemtuin J. ten Bosch, tegenover de kinderboerderij Madestein.  Daar heb ik nog wat plaatjes geschoten van de bloemetjes en de bijtjes al waren die laatsten vooral hommels...

Matineus pinksterloopje

Vanmorgen vroeg een duurloopje (ca. 70 minuten) gedaan, via duinen, strand, weer duinen en bosjes van Pex. Zo vroeg in de morgen was het nog best mooi weer. De snijdende kou ga je pas merken in de schaduw, en dan vooral als de wind opsteekt maar de zon geeft voldoende kracht. Dat wordt hoogstwaarschijnlijk tuinweer vandaag, en tussen de bedrijven door nog wat werken.

Wat valt er over een duurloopje meer te zeggen dan dat het duurt? En dat het toch wel handig is om je smartphone meet te nemen, anders mis je deze plaatjes.

Zomerse pinksterdag

Zaterdagmorgen was de tweede schildersessie bij Artifac. Onder het coachend oog van Paul V. zijn Paul K. en ik weer lekker bezig geweest met verf. Het 'lekker bezig zijn' staat voorop, maar ondertussen en al doende ben je toch bewust bezig met kleuren. Wat het effect daarvan is op de gemoedsgesteldheid, zintuigen en de psyche, wat kleuren doen in combinatie met elkaar, de lichtwerking enzovoorts.

Overigens werkten we in dezelfde ruimte waar een professioneel grafisch ontwerper annex beelden kunstenaar, Philip Awuy, momenteel werkt en exposeert. Als je ziet wat die man maakt! Je zou nooit meer een penseel durven aan te raken, maar laatst las ik ergens de wijze woorden dat je jezelf nooit en te nimmer met anderen moet vergelijken, iedereen is namelijk volstrekt uniek: bovendien zou je nooit tot zelfexpressie kunnen komen als de wetenschap dat anderen veel beter zijn jou belet om creatief te zijn. Gek genoeg kwam ik het werk van Awuy niet op internet tegen.
's Middags nog even naar het strand, daarna wat boodschappen gedaan en gekokkereld.

's Avonds heb ik voor het eerst sinds lange tijd naar het Songfestival gekeken. Het steenrijke Azerbaijan had er een geweldige show van gemaakt, het leek warempel wel de openingsmanifestatie van de Olympische Spelen.  Overigens hadden ze ook nu weer een geweldige zangeres met een al even geweldig nummer afgevaardigd maar omdat het land vorig jaar al songfestivalwinaar werd kwam zij weliswaar hoog, maar niet tè hoog. Die zangeres van Albanië vond ik ook te gek, een en al passie, en ook die man uit Estland. Maar de winnaar werd uiteindelijk Zweden, inderdaad ook een sterk nummer en dito performance. Er zat ook wel veel nietszeggend materiaal tussen.



En toen werd het eerste Pinksterdag. Ik wilde 'ergens' lopen en dat 'ergens' werd Delft. Bij IJsclub Bertus kon je 5 of 10 kilometer lopen. Randstadrail 3, tram 1 en vanaf de Diepenbrockseweg 12 minuten lopen naar Onder Ons, waar ik omstreeks kwart over tien arriveerde. Even daarvoor kwam ik Hans Verbeek en zijn trainingmaatje Annelies tegen, ze waren aan het hardlopen maar zouden ditmaal niet meedoen aan de prestatieloop.

Kopje cappucino, omkleden en een stukje inlopen. Kijken hoe het aanvoelde. De temperatuur was - zo vroeg in de morgen al - 26 graden celsius, dus redelijk bloedheet. Misschien wel té warm om een goede tijd te lopen, of gewoon alleen maar om met plezier te lopen. Hoe dan ook schreef ik mij in voor de 5 kilometer, ik kon er altijd nog een extra ronde aan vastplakken.

Maar van die extra ronde is niets gekomen. Nu zou je zeggen, hallooo, wat is dat nou, vijf kilometer, zeker als je gewend bent om regelmatig tien kilometers en halve marathons te lopen. Maar die hitte was overweldigend en haalde alle fut uit de benen.

Na 25 minuten en een paar seconden kwam ik over de meet, als vijftiende van de circa veertig deelnemers. En dat bleek niet eens zó slecht, achteraf bleken alle deelnemers een tot twee minuten langzamer dan normaal te hebben gelopen. Wie ook deelnamen waren clubgenoten Michel Out en Hizkia Taal. Zij hadden daags ervoor met Groep 5 meegetraind wat niet kon verhinderen dat Michel de 'winst' van de 5 kilometer opeiste in een tijd van 19 minuten. Hizkia liep een voor haar doen 'rustige' 23 minuten en plakte er voor haarzelf nog een rondje aan. Er deden overigens slechts zes(!) personen aan de 10 kilometer mee.

Naderhand weer teruggelopen naar de tramhalte en met lijn 1 terug. Gaandeweg werd het voller en voller in de tram, wat verklaarbaar is want het eindpunt is Scheveningen Boulevard (oftewel Strandweg). Zelf ging ik naar het 'eigen' strand ter hoogte van de Fuutlaan, bij De Kwartel. Daar had ik afgesproken met vrouw en dochter. Zij al lagen te bakken op het strand dat nu wel heel druk was. Het was warm, maar tegen het eind van de middag stak een kille wind uit het Noorden op. We zochten ons heil op het terras van De Kwartel, waar onze directe buren ook aanwezig waren met een paar vrienden. We zijn meteen blijven eten. Gegrilde dorade met een goed glas koele rosé erbij. Tja, met dit vakantieweer hebben wij van deze eerste pinksterdag maar meteen een heuse vakantiedag gemaakt! Maar wie niet...

Vanavond maar eens kijken naar Pinkpop, de mensen daar treffen het met het weer en naar te hopen en te verwachten valt, ook met de muziek!

Lazing on A Sunny Afternoon

Het blogje van gisteren was getiteld: 'De paden op, de duinen in'. Dat was vandaag weer het geval, maar dan om een paar foto's te maken van het Westduingebied zoals dat nu is geworden, althans een deel daarvan.

Dat was overigens na een stralend zonnige en heerlijk warme stranddag, de eerste ècht zomerse dag van dit jaar. Zomers was het gisteren en eergisteren ook wel, maar dat was meer in het midden en oosten van ons land, aan de kust stond toen nog een frisse wind.

Hoe dan ook is deze vrije donderdag goed benut. Eerst in de tuin bezig geweest, onder andere met het verwijderen van overtollig riet bij de vijver. Dat moet van tijd tot tijd gebeuren, anders groeit alles dicht. Daarna naar het strand, op de fiets. Van half een tot half vijf, ruim vier uur, lagen we plat op een badhanddoek op het nog rustige strand, terwijl de zon zijn bruinende werk deed.

Naderhand bij de Aldi en de AH ingrediënten gekocht voor de Salade Nicoise die ik wilde maken - en ook gemaakt heb. Met een mooie koele rosé en stokbrood erbij een gezond en lekker maal voor een zomerse dag als vandaag.

Rond acht uur toog ik naar het Westduingebied voor de foto's. Een groepje Spartanen - want leden van AV Sparta Den Haag - kwam net het hek uit dat van mijn kant uit gezien toegang verschafte tot het 'gerenoveerde' duingebied. Ze hadden er klaarblijkelijk net een pittige duurloop op zitten en wilden natuurlijk wel even op de foto!

De paden op, de duinen in

Soms zou je wel meer kwijt willen op een blog, bijvoorbeeld het delen van interessante gedachten. Niet noodzakelijkerwijs mijn gedachten, maar ook die van anderen die het overdenken meer dan waard zijn. Het gaat er daarbij minder om anderen te overtuigen van 'de waarheid' ervan dan om het delen. Delen in verwondering van wat het leven eigenlijk is.

Waarom ik dat niet doe heeft te maken met mijn persoonlijke overtuiging dat men hier niet op zit te wachten. Akkoord, het is mijn blog dus ik bepaal wat er op komt en wat niet, maar aan de andere kant wil je anderen niet irriteren, lastig vallen met denkbeelden waar men niet op zit te wachten. Hoe wezenlijk en belangwekkend die denkbeelden ook zijn.

Concreet denk ik aan de ideeën van Seth, een entiteit die in de jaren zeventig van de vorige eeuw 'doorkwam' bij de Amerikaanse schrijfster Jane Roberts, en met een verbluffende hoeveelheid informatie kwam, onder andere over wat 'bewustzijn' is. Daar gaat 'hij' zeer uitvoerig en zeer onderbouwd op in. Absoluut zonder een zweem van zweverigheid, integendeel: zeer concrete, nuchtere informatie, maar je voelt gewoon dat hij de spijker op de kop slaat.
Wie Seth was/is, een 'geest' of spirituele entiteit of een afsplitsing van Jane Roberts ziel/persoonlijkheid, geen idee. Maar er is iets met deze intelligentie waardoor je domweg wèèt: hij heeft (veel) meer besef over hoe het leven in elkaar zit dan menigeen. Hij laat je in ieder geval op een heel andere manier kijken naar zaken als leven en dood, over wat tijd is en de neiging van ons om alles in chronologie, in een logische tijdsvolgorde, te beschouwen, over het feit dat alles gelijktijdig gebeurt, over dat wij allemaal onze eigen realiteit creëren en over de verdiensten en beperkingen van de wetenschap.
Misschien moet ik er een apart blog aan wijden, zoals Paul Kruijssen, ook niet vies van een potje vrij filosoferen, vanavond tijdens de 'nazit' van de training opperde. Hij, maar ook astronoom/ICT'er Frank, onze Astrorunner, doen dat ook: wie echt belangstelling heeft kun je daarheen verwijzen. Inderdaad, misschien een idee, maar ik moet daar nog eens goed over nadenken, ik heb het nu al druk genoeg.

Maar goed, even weer met de benen op de grond. Letterlijk! De woensdagavondtraining behelsde een lange duurloop over gevarieerd terrein. Alzo geschiedde. We liepen via het vernieuwde duingebied naar Kijkduin en daarna via een lang, lang fietspad richting Hoek van Holland. Zover zijn wij niet gekomen, bij lange na niet, op zeker moment was er toch een afsplitsing naar links. De groep keerde via het duingebied terug naar Kijkduin. Ook nu ging het weer goed, ik kon mooi meekomen (Ja, Ton van W., het ging weer goed ;-)). Het was niet echt een superlicht parcours, vooral in het begin zat er aardig wat klimwerk in maar ik heb het overleefd. Na terugkomst bij de Laan van Poot hadden wij er ruim anderhalf uur op zitten.

In het clubhuis weer even gesproken met Hans D., net terug van een vakantie in de VS en Las Vegas waar hij enkele dagen in een riant hotel had gebivakkeerd (Klein Venetië, compleet met een rivier door het hotel), met de mensen van Groep 5 - waarbij onder andere is gesproken over een muziekavondje - en met Frank en Paul K. over interessante wetenschappelijke en levensbeschouwelijke zaken.

Vandaag maar eens van de zon genieten, want het ziet er naar uit dat die zich veel zal laten zien...

Maandag herstel-dag!

Misschien komt het omdat ik wat over-voorzichtig van aard ben, maar daags na een wedstrijd ga ik nooit trainen, hooguit een half uurtje uitlopen voor mijzelf. Maar er stond maandagavond een aangepaste training op het programma, waarbij rekening is gehouden met de mensen die zondag de halve marathon ('Leiden') hadden gelopen. Ze waren er (bijna) allemaal bij! Hans, Ellen, Eveline, Ilse en ik-zei-de-gek. Verder waren Ellis - die daags ervoor negentig kilometer had gefietst -, Jan, Dick en Jos aanwezig. Een vrij grote groep dus.

Het werd een speelse, ontspannen training. Onder leiding van Wim gingen we eerst een stukje inlopen, daarna terug naar de baan waarna we op het grasveld achter het clubhuis het eerste deel van het programma gingen uitvoeren: wat loopscholing met versnellinkjes, daarna versnellingen rondom het veld: achtereenvolgens een kwart, een half en een heel rondje om het veld. En dat zo'n drie keer. Dat ging verrassend goed, wat mijzelf betreft. Bij het inlopen van huis naar de Laan van poot voelde ik mijn bovenbenen - vooral de dijen - wel, maar tijdens de tempo's ging het wonderwel, ik kon de versnellingen heel goed en zonder noemenswaardige inspanning volbrengen.

Vervolgens gingen we naar de duinen, waar degenen die 'niets' hadden gedaan dit weekend (althans niet gelopen hadden) wat stukjes mochten versnellen, de overigen hielden zich gedeisd. Maar na zo'n twintig minuten duintraining voelde ik de benen opeens weer wèl en omdat het toch een hersteltraining was, besloot ik af te haken en naar huis te lopen respectievelijk te wandelen. Op de terugweg door de duinen kwam ik een andere trainer, Henk Moesman, tegen met 'zijn harem' - ik schat zo'n vijftien dames - en liep een stukje met hen op, terug naar de Laan van Poot.

Het was een training die mij het gevoel gaf dat 'het' weer een beetje aan het terugkomen is, maar laat ik uitkijken: soms is dat gevoel meer gebaseerd op het 'muis-gevoel' wanneer dat diertje tegen de olifant zegt: "Wat stampen wij lekker, hè?" Hoe dan ook een relaxede training en... Eindelijk weer eens ècht aangename temperaturen!

Oh ja, die foto... Dat is er een uit lang vervlogen tijden. Ik had niet zo gauw een plaatje bij dit (geschreven) praatje en deze kwam ik bij mijn afbeeldingen tegen. Een beetje nostalgie, maar dat kan geen kwaad, toch?

Tevreden lopers en loopsters bij Leiden (Halve) Marathon

Groep 5 heeft zich goed geweerd vandaag bij de halve marathon van Leiden. Bij de dames zijn weer enkele PR's gesneuveld, met name die van Ellen (zij liep 1:35') en Eveline (1:46'). Maar ook de tijd van 'nieuwkomer' Carolien (1:37') mocht er zijn. Hans was ook tevreden en ikzelf aanvankelijk ook, maar achteraf bleek mijn eindtijd (1:54') toch een minuut langzamer dan ik voor mijzelf had uitgerekend. Ik heb kennelijk vooral in de laatste kilometers moeten inleveren. Maar ach, wat is een minuut op een mensenleven..

Mijn 'haas' van vorige week heeft trouwens revanche genomen, de heer Groeneveld 'ging' voor 1:39'. Dat heeft hij weliswaar nèt niet gehaald, maar 1:40' is uiteraard ook een prachttijd, zeker voor 60 plus. Ook trainer Henk Kop en Arne liepen deze mooie tijd. En Anno niet te vergeten, 1:37...

Zowaar zag ik weer een paar webloggers vandaag. Dat is een hele tijd geleden! Ik beweeg mij niet meer zo sterk in het blogcircuit want die jongens en meisjes gaan zó hard en vooral zó ver... Dat trek ik niet meer. Running Ronald zou een kameraad naar een tijd van 1:50' hazen. Ook dat is net niet gelukt, het is 1:52' geworden. Ook mooi, de 'gehaasde' betoonde zich zeer tevreden. Ook Jan was er en Richard van der Klis was gesignaleerd, maar laatstgenoemde heb ik niet gezien. Na afloop was er nog wel even tijd voor de niet te vermijden weblog-foto met Ronald... Een heel klein groepje ditmaal!

Eerder zag ik ook Rinus, zeer afgeslankt. Hij ging de hele marathon in een heel rustig tempo lopen, bij wijze van training. Hij is de organisator van de 50 km en 100 km strandrace die deze winter zijn eerste editie beleefde, waarschijnlijk komt er ook een 'zomervariant' van 50 kilometer.

Maar hoe is er nu gelopen? Best wel aardig moet ik zeggen, maar later kreeg ik het toch moeilijk. De laatste tijd heb ik heel weinig duurlopen (anderhalf uur en langer) gedaan en dat ging ik merken, vooral tegen het einde. Toen kreeg ik het gewoon zwaar. Het weer was overigens prachtig, veel beter dan voorspeld is, de regen is uitgebleven. En het parcours is mooi als altijd. Verder mag ik niet mopperen met 1:54. Maar of het ooit nog gaat lukken om weer wat sneller te lopen, het is de vraag. De tand des tijds laat niemand onberoerd.
Na afloop zijn wij (d.w.z. ons groepje) wat gaan lunchen bij een uitspanning aan het water, vlak bij de brug die je passeert richting station. Ik ben de naam alweer kwijt, maar de broodjes en de lunchgerechten waren prima. Een goede afsluiting van een mooie en sportieve dag!