dinsdag 20 september 2016

Prinsjesdag uitgewuifd


Vanmorgen kort maar krachtig uitgelopen. Een half uurtje in stevig duurlooptempo. Duidelijk is dat de trailrun - ongetwijfeld omdat ik daar niet alles gegeven heb - niet voor onoverkomelijke naweeën heeft gezorgd.

De Nachtkoningin?
Verder was het Prinsjesdag. 's Middags, kort nadat de koning de troonrede had uitgesproken, fietsten we naar het Noordeinde. Mogelijk zouden we daar nog een glimp van het Koningspaar zien. We kwamen te laat aan, even over twee uur wat het moment van de balkonscène was. Er was dus geen doorkomen aan.


Maar even voordat het koninklijk gezelschap daadwerkelijk het balkon betrad om naar 'het volk' te zwaaien, haalde de politie enkele dranghekken weg zodat iedereen goed zicht op het balkon had, Ik heb zowaar nog een paar foto's kunnen maken.


Na dit 'wave' moment liepen we terug, pakten onze fietsen en reden via het Lange Voorhout naar de kermis. Daar hebben we even rondgelopen, Chloë won nog een tijgerknuffel bij het 'eendjes hengelen'. Die stond ze vervolgens niet meer af. In Paviljoen Malieveld deelden we een portie poffertjes en dronken er iets bij.

Daarna fietste ik naar een afscheidsreceptie van goede vriend Diederik, die met pensioen ging. Dat was zowel op de Beatrixlaan als gezellig.

Weer later naar huis en direct weer weg voor de redactievergadering van ons clubblad. Daar zijn de taken weer verdeeld voor (alweer) het laatste nummer van Haagse Bluf...

zondag 18 september 2016

'Lekker' afzien bij Sint Pietersberg Trail

Laten we beginnen bij het begin. Het begin van afgelopen weekend. Zaterdagochtend vertrok een kleine snelle delegatie Groep Vijfers, aangevuld door een van de Groep Zeven nestors, naar Maastricht. Daar werd op zondag de Sint Pietersberg Trail gehouden.


Het was een reis met de nodige overstaps. Eerst de trein naar Eindhoven, waar we Haag-lid Jacqueline van der E. tegenkwamen, ze ging op familiebezoek in Roermond. In de lichtstad aangekomen, liepen we naar het busstation waar de NS bus naar Weert vertrok. Op dat traject waren er namelijk 'werkzaamheden aan het spoor' en reed daar dus ook geen trein.

In Weert namen we vervolgens de IC naar Maastricht. Daar huurden we een OV-fiets voor twee dagen. Eerst peddelden we naar de sportwinkel waar de startnummers gereed lagen (we hadden al maanden geleden ingeschreven). We namen de envelop met inhoud in ontvangst, evenals een mooi t-shirt van de trail.



In het hotel, BEEZ, betrokken we onze kamers. Eric, 'Kleine' Hans U en ik deelden een kamer, de dames (Yvette en Marianne) een andere en Eveline nam de kamer die aanvankelijk voor Ilse was bestemd maar die wegens persoonlijke omstandigheden niet mee kon.

We hebben de middag kuierend door de mooie binnenstad doorgebracht, waarbij we onder meer een terrasje pikten op het Vrijthof, de watermolen bezochten en ons vergaapten aan de mooie vlaaien die de inpandige bakker produceert. We hadden er graag een of meer gekocht voor 'thuis' maar we hadden al zoveel bagage bij ons en dan: hoe breng je deze ongeschonden over?


Na een korte rustpauze in het hotel gingen we 's avonds naar het befaamde restaurant 'Marres' (onderdeel van het tehuis voor hedendaagse cultuur). Zowel de lokatie - het restaurant en terras staan in een prachtige stadstuin - als het gebodene was ronduit fantastisch. Heerlijk eten, uitstekende wijn, een vriendelijke van oorsprong syrische baas die goede uitleg gaf over het eten, terwijl het meisje dat ons bediende een tikje mysterieus overkwam en een uit München afkomstige studente bleek te zijn.



.

Zondag 18 september: de St. Pietersberg Trail

Bijna de hele nacht heb ik  wakker gelegen en de gehorigheid - veel lawaaiërige mensen, dat krijg je met een hotel in het hart van een toeristische stad - werkte ook niet positief op de slaap. Dan maar vroeg uit de veren. eerst een stukje losgelopen en bij terugkomst werd er ontbeten met mijn kamergenoten. Prima ontbijt trouwens.


Even later kwamen de dames en nadat we na enige tijd uitgegeten waren, gingen we met de OV-fiets richting mergelgroeve een paar kilometers verderop.

Zelf trof ik er zowaar een aantal bekenden 'uit het westen' onder wie Koplopers Hans Verbeek en Fred van Berkum en Spartaan Marlon Voorn. Ook zij zouden hier gaan trailen, zij het vandaag niet op blote voeten.


Het was uitdrukkelijk mijn bedoeling om de trailrun 'normaal' uit te lopen. dat wil zeggen: als een - weliswaar superzware - duurlooptraining. En dat is gelukt. Gek eigenlijk, trailrunnen ligt mij niet, net zo min als crossen vanwege dat geklim. Nou, aan klimmen geen gebrek bij deze trail. Maar toch erg leuk om af en toe te doen, al was het maar vanwege de gevarieerde 'natuurlijke' parcoursen die door veelal prachtige landschappen voeren.

Bijna direct na de start viel ons de pracht van de mergelgroeven op. Hans en ik stonden herhaaldelijk stil om een foto te maken, zowel van die 'scenery' als van elkaar. dat betekende wel dat we na de kortste keren in de achterste gelederen liepen. Maar wat maakt het uit, zoals gezegd ging het ons niet om een tijd.



En zo liepen we bijna 18 kilometer lang door de mooiste landschappen en over de grilligste bospaden, die veelal overdekt waren met grof kiezelsteen. Omhoog en omlaag, omhoog en omlaag.

Hier had ik nog praatjes!
Een paar keer liepen die klimmetjes bijna loodrecht naar boven, als een klimmuur met geen of uiterst gebrekkige handvatten in de vorm van boomtakken en stammetjes. Of recht naar beneden, wat mij - uit 'vallens-angst'- er een paar keer toe bracht zittend naar beneden te schuiven, als op een glijbaan.


Met dank aan Hans Uytenhout...
Dat zal best bizarre beelden hebben opgeleverd, want Hans maakte regelmatig foto's van die uiterst penibele en voor anderen ongetwijfeld lachwekkende of meelijwekkende situaties. Daar ga je met je ego! ;-). Maar ja, ik loop nu eenmaal graag en veel en wilde niet onnodig geblesseerd raken door roekeloze acties. Jawel, ik heb wat afgefoeterd onderweg, bij die bizar 'onmogelijke' gedeelten. Het was zwaar, loodzwaar maar desondanks kwam ik/kwamen wij redelijk fris en fruitig over de finish in 2'32''.


Dat was een tijd die ik wel had verwacht, dus ontevreden was ik niet. Maar vrijwel direct na de finish hoorden Hans en ik dat Marianne Nijmeijer van ons reisgroepje met 1'34'' maar liefst een uur sneller had gelopen en daarmee tweede dame was geworden! Geweldig natuurlijk. Ook Eveline en Eric waren aanmerkelijk sneller dan de twee hekkensluiters. Nu ging het ons weliswaar niet 'om een tijd' - zeker niet in de eerste plaats - maar die verschillen waren toch wel groot.

Hoe dan ook hebben we allemaal goed gelopen (al was het maar voor ons eigen gevoel), en dan mag ik dè 'bikkel' van het gezelschap niet vergeten, Yvette Solognier. Zij liep maar liefst 32 kilometer en geloof maar dat dit zwaarder dan de zwaarste marathon zal zijn geweest. De negentien km lopers (was dus iets minder dan 19 km) zaten al lang en breed in de trein (na uitgebreid te hebben gedouchd bij een zeilvereniging een paar kilometer verderop, en de OV fietsen te hebben teruggebracht), toen Yvette 'appte' dat ze de finish had gehaald in een toch wel erg mooie tijd van iets over de vier uur. Proficiat Yvette!

vrijdag 16 september 2016

Richting heuvel-weekend

Zo, vanmorgen nog even naar 'het honk' gegaan om te bankdrukken - als het die naam mag hebben, vanwege de relatief lichte series, oplopend van 10 x 'kale stang' (20 kg.) tot maximaal 60 kilo. Niet dat ik vandaag zo ver ben gekomen: veertien dagen was de laatste keer dat ik wat ijzer omhoog bracht. Het wat zeurderige gevoel in borst en bovenrug had mij tot rust gemaand. Het viel op dat ik weinig aan (relatieve) kracht had ingeboet, ik kwam tot 10 x (voorzichtig) bankdrukoefeningen tot 50 kilo. Nu maar afwachten of ik niet al te veel last krijg.

De afgelopen week heb ik niet veel gelopen. Dinsdag wel, ik liep toen voor mijzelf. Op het schema stond 2 à 3 keer 1-2-3-2-1 minuten in 10 km. tempo, tussenpauze 90 seconden en 5 minuten seriepauze. Echter liep ik meer 'op gevoel'.  Ik kwam moeilijk op gang. Pas na een half uur deed ik in het smalle natuurgebied langs de Segbroeklaan tot aan de Houtrustbrug één serie volgens vorengenoemd schema, waarna ik naar huis liep om andere (lichtere) loopschoenen. Daarna draaide ik nog 3 x 1000 meter in 5 km tempo. Twee van de drie keer kwam ik nog een stuk onder de 5 minuten. Moet er wel bij vermelden dat ik dat tempo niet twee kilometer zou hebben volgehouden.

Woensdag is er van lopen weinig gekomen. Te warm, de coopertest heb ik ook overgeslagen. Donderdag nog wel een klein half uurtje 'voor de vorm' gelopen en vandaag heb ik, na het bankdrukken en koffie drinken met Wim en Pierre, nog een half uurtje 'voor mezelf' gelopen, deels door de duinen.

Dat moet het dan een beetje zijn voor deze week, want zaterdag ga ik met een aantal 'exen' (van mijn vorige trainingsgroep bedoel ik) 'Over the Hills en (not too) Far Away!'

maandag 12 september 2016

Een monumentje! Doe mij maar een paar...


Het afgelopen weekend stond in het teken van Monumentendag. Een jaarlijks evenement, waarbij je bepaalde locaties die normaliter niet toegankelijk zijn voor het publiek - kerken, historische panden, tuinen etc. - kunt bezichtigen. Meestal wordt je bij elk monument - vooral gebouwen - gastvrij ontvangen door vriendelijke vrijwilligers, die je met een praatje en/of folders van de nodige informatie voorzien. Soms is er zelfs koffie, al dan niet met iets er bij.

Delft

Ditmaal waren we in het naburige Delft, toch bij uitstek een historische stad, waar ruim veertig monumenten te bezichtigen waren. Dat was op zaterdag, toen het in de namiddag nog behoorlijk warm werd. Nu hebben we best een aardig stukje door het centrum gewandeld, maar zóveel monumenten als in het (bij de VVV verkrijgbare) boekje stonden zijn we bij lange na niet tegengekomen. Een stuk of tien locaties hebben we wel gered. Om er een paar te noemen: Koornbeurs/Vleeshal (tegenwoordig een jongerensoos), het Stadhuis, Sint Hippolytuskapel, De Fundatie, Museum Paul Tétar van Elven, Synagoge Delft, Sacramentskerk en de Botanische Tuin, waar de Delft Blue Big Band optrad. Wel leuk om even te zien en te horen, het is een goede big band met een stel uitstekende musici, afwisselend repertoire - van Glenn Miller tot hardrock - en een oog- en oorstrelende zangeres.

Enkele foto's van het middagje 'Delft Monumentaal' staan hier.

Na terugkomst in Den Haag zijn wij gaan eten bij De Tapperij in de Atjehstraat. Mooi nostalgisch 'bruin' café annex restaurant met authentiek interieur, vriendelijke bediening en een prima - op Franse leest geschoeide - keuken.


Zutphen

De dag daarop was Zutphen aan de beurt. Wel wat verder, vanuit de residentie bezien. Aardig treinreisje toch zo'n drie uur. Maar het was de moeite waard. Om te beginnen was het veel minder warm dan in Delft. En hoewel het 's middags wel drukker werd bleef het aangenaam druk, je hoefde bij wijze van spreken niet over de hoofden heen te lopen. En het is een bijzonder mooi stadje.


In Zutphen liepen we eerst via de Wijnhuistoren naar de Burgerzaal (tevens informatiecentrum), waar we ons inschreven voor een rondleiding later in de middag. We waren wel toe aan koffie dus schoten we even later zo'n mooi bruin café in. We bestelden cheesecake 'met twee vorkjes' er bij. Was prijzig maar erg lekker.


Daarna bezochten we achtereenvolgens het Luxor Theater (met authentieke belettering op de artdeco gevel), een snoepwinkeltje 'uit overgrootmoeders tijd', de Stadsboomgaard waar je gratis appeltjes kon meenemen en de monumentale woning Proostdij.


Interessant was de rondleiding in de oudste bibliotheek van Nederland, Librije (nee, niet het befaamde vijfsterren restaurant). Deze bibliotheek bevindt zich bij de Walburgiskerk. De dikke boekwerken liggen er aan kettingen vast, het zijn er zo'n 500 waaronder 85 incunabelen (drukken van vóór 1500).

Naderhand gingen we wederom naar de Walburgiskerk waar je, na een nogal moeizame beklimming van vijf behoorlijk steile trappen, uitkwam op een verdieping waar je buiten rondom een mooi uitzicht over Zutphen hebt.


Er was nog veel meer te zien, maar op één middag is dat allemaal niet haalbaar. Hoe dan ook: in het laatste monument dat we bezochten, Stadsboerderij Cambrinus, ging ik voor de 'bierproeverij' met een zestal huisgebrouwen biertjes, en een mandje stokbrood er bij. Was heel smakelijk.

Meer foto's van het middagje Zutphen staan hier.

De terugweg naar huis ging wederom zeer voorspoedig, mooie aansluitingen op treinen en tram. Op het tramperron in Den Haag kwam ik Paul van O. tegen die weer eens een mooi dienstreisje naar Zürich had gemaakt. We reden samen op naar huis, we wonen namelijk bij elkaar in de buurt.

Al met al waren het mooie dagen. Komend weekend belooft dat ook te worden maar dat krijgt een aanmerkelijk sportiever karakter....

zaterdag 10 september 2016

Golden Earring en andere strandgeneugten...

Zo, het is weer tijd voor een update.

De afgelopen week stond in het teken van herstel. Weliswaar was ik niet geblesseerd - wel een chronische gevoeligheid van borst- en bovenrugspieren - maar de Vlietloop heeft er kennelijk toch ingehakt. Toch woensdag voor de vorm naar het krachthonk geweest waar ik niets gedaan heb - maar even niets forceren - maar toch viel ik met mijn neus in de cake, want Menno was jarig. Onze jongeman is 93 jaar geworden.


Woensdag heb ik ook niet hardgelopen, het hele lijf maar vooral de knieën voelden stroef en pijnlijk aan. Er stond een zeer pittige training op het programma, twee series van 5 x 600 meter, dus het was nog maar de vraag of ik dat had aangekund. Nu wilde het geval dat er iemand op de club kwam wiens vrouw nog maar net was overleden. Hij wilde wel lopen, maar het liefst wandelen. Omdat ik lange tijd bij hem heb getraind ben ik op voorstel van Margreet samen met haar en Dick met hem gaan wandelen, bij elkaar toch anderhalf uur. Daarna heb ik voor mezelf op het grasveld wat gejogd, een kleine twintig minuten.

Vrijdag wel een stukje gelopen, en vandaag (zaterdag inmiddels) 85 minuten, het ging weer een stuk beter!


Verder elke (mid)dag wel naar het strand geweest, zowel bij Kijkduin als bij De Kwartel. Vooral actief geweest als 'opa' want Chloë houdt je wel bezig. kuilen graven, met zandvormpjes allerlei figuren maken, schelpen, visjes en krabbetjes zoeken langs de zee, dat werk.

Gouden oorringen

Mooie afsluiter van de week was voor menigeen het strandconcert van de Golden Earring. Eigenlijk hoor je als rechtgeaarde Hagenaar daarbij aanwezig te zijn, maar ik was weer eens te laat met tickets kopen. Ik troostte mezelf maar met de gedachte dat ik de band al ettelijke malen heb zien optreden.

Toch even naar Scheveningen 'gesneakt' op de fiets om te kijken waar je nog het beste iets van het concert kon horen en wellicht zien. Uiteindelijk kwam ik uit op de rechterarm van het havenhoofd bij de voormalige Norfolklijn. Daar mijn fiets tegen een muurtje gezet. Prachtig windstil weer natuurlijk, het was of je in een huiskamer zat. En waarachtig het hele concert vanuit de verte gezien en gehoord! Het geluid zal ongetwijfeld niet zo sterk zijn geweest als bij het concert ter plekke, maar goed genoeg om het uit te zitten. Was nog gezellig ook, raakte aan de praat met een stel naast mij.

En oh ja, vanuit mijn positie ook wat filmpjes gemaakt. Die zijn uiteraard niet goed van kwaliteit, maar het geeft wel een beetje de sfeer weer. Onze eigen 'Rolling Stones van Den Haag' hebben er weer een ouderwets goed en knallend feestje van gemaakt!

Nogmaals: sorry vanwege de kwaliteit, er zijn heel wat (veel) betere filmpjes gemaakt, zoek maar op Youtube. Toch maar geplaatst...



woensdag 7 september 2016

Dr. Miracles last illusion: het raadsel blijft

Met Marijke de Jong en Kees Kuip na de voorstelling
Het was een mooie voorstelling. Met een thema dat van alle tijden is: wat gebeurt er na de dood? Ook al lijkt het atheïsme tegenwoordig het meest salonfähige 'geloof' te zijn, en het adagium van de westerse mens vooral YOLO is (we leven maar één keer dus maak er wat van), deze vraag blijft toch altijd spelen.

Het is een vraag die in elk geval de hoofdpersoon van Dr. Miracles last illusion bezig houdt, en wel op een zeer vergaande manier. Gisteravond woonde ik een voorstelling van deze opera (ik zou het meer een mix van opera en theater willen noemen) bij. Er zijn nog vele gelegenheden om dit 'magische muziektheater op de grens van leven en dood' mee te maken, want de komende tijd zijn er voorstellingen door het hele land in 22 verschillende theaters.

Het publiek werd verwelkomd door een in livrei gestoken ceremoniemeester. Ik zag aardig wat bekenden, onder wie Lizzy van Haag Atletiek en Marijke uit de tijd dat ik in Hilversum werkte (wij speelden ooit nog eens Sinterklaas en Zwarte Piet bij de KRO, maar dit terzijde).


Voordat de voorstelling begon, was er een korte repetitie voor de figuranten en waren er diverse mysterieuze, op de voorstelling betrekking hebbende, performances op de eerste twee verdiepingen van de schouwburg.



En dan de opera zelf. Hoofdpersoon is Dr. Miracle, een rondreizende illusionist. Een rol die overtuigend wordt gebracht door Woedy Woet, in het dagelijks leven zelf ook illusionist.

Tijdens een voorstelling doodt deze Dr. Miracles - onopzettelijk -zijn assistente bij een act. Dit tragische gebeuren vormt het begin van zijn persoonlijke zoektocht naar 'het eeuwige licht' waarvan wellicht na dit aardse leven sprake is. Om dit te onderzoeken brengt hij nog een viertal vrouwen om, maar uiteindelijk komt de magiër - mede onder druk van en in zekere zin 'geholpen' door de geesten van de omgebrachte vrouwen - tot de conclusie dat hij, om hèt antwoord te verkrijgen, het toch zelf moet ervaren, zelf de grens tussen leven en dood moet overgaan. Zoals wij allen...


Het was een bijzondere voorstelling, maar veel meer zal ik er niet over verklappen. Wel dat in deze opera - die unaniem lovende recensies mocht ontvangen van de pers - onder meer hoogwaardige goochelkunst (illusionisme), voortreffelijke zang van Lucie Chartin, Kristina Bienc en Martina Prins, en geweldige dans van Violet Broersma belangrijke ingrediënten waren.

Na afloop heb ik in de foyer nog wat gedronken met enkele dames van het Voorburgs kamerkoor Ad Novum en later met Marijke, haar vriend Kees en vriendin. Was gezellig!