De fantastische Cure en andere zaken

Het was een turbulente week, vorige week. Een greep: Vlaggetjesdag, zegevierend oranje bij het voetballen en Pinkpop. En het was ook Vaderdag!

Over Vlaggetjesdag kan ik kort zijn: ik wilde daar in de ochtenduren heen, maar er kwam van alles tussen. Veel gedoe met mijn pc die opeens weigerde op te starten. Veel tijd besteed met heen en weer lopen naar de computerdokter, met die zware kast onder mijn arm. Uiteindelijk kregen ze hem ook bij die winkel niet aan de praat, hardware problemen dus uiteindelijk kwam het neer op een andere kast. Verder moest ik nog iets aanschaffen voor de Haag Biergroep die middag, de proeverij vond ditmaal  plaats in huize Robbert en Jacqueline van der Elst.

Wat Pinkpop betreft, ook daar was ik niet bij, al was ik dat aanvankelijk absoluut van plan, want ja, The Cure hè? Maar afgezien van de ticketprijs - tweehonderd euro - waren er andere logistieke problemen die mij uiteindelijk deden besluiten niet de tocht naar Landgraaf te ondernemen.

Maar thuis viel veel te genieten (en nagenieten) van het waarlijk grootse optreden van Robert Smith en zijn mannen; een volledige 'real time' live-registratie op tv, ruim twee uur lang. En al die tijd alleen maar geweldige muziek. Wat een fantastische band, wat een muzikanten.

Zanger/frontman en gitarist Robert Smith wordt bijgestaan door goede vriend Simon Gallup en diens zoon Eden, sologitarist Reeves Gabriel, drummer en percussionist Jason Cooper en Roger O'Donnell op de toetsen. En de stem van Robert - die tevens een uitmuntende gitarist is - klinkt na veertig jaar nog nèt zo als in het begin van hun carrière. Superlatieven schieten tekort!

Een van hun bekendste nummers, 'Forest' zie je hier in een publieksopname van ene Mark G. 

 

Herfstige voorzomer en stormachtige scènes aan een keukentafel...

En weer is een maand voorbijgegaan zonder blogberichten. Wat hardloopactiviteiten betreft: deze staan momenteel op een zeer laag pitje. Er zijn fysieke ongemakjes die het 'vrijelijk' lopen in de weg staan. Leeftijd heeft daar zeker mee te maken. Toch blijf ik zo goed en zo kwaad als het kan trainen, er is geen andere optie.

Wat blijft zijn de wandelingen door groengebieden zoals de Vlaardingse Broekpolder, Alblasserbos, Bosjes van Pex, Haagse Bos enzovoorts.  En dan gaat de camera mee.

Met mijn blog speel ik met de gedachte het over een andere boeg te gooien. Welke boeg, nog geen idee. Ik ben er nu vanaf 2004, dus ruim 22 jaar, mee bezig en logischerwijze wordt 'De Cultuurbarbaar' steeds minder bezocht. Logisch, want in de huidige tijd van snelle podcasts, tik-tok filmpjes, threads en posts op sociale media raken blogberichten al snel algoritmisch ondergesneeuwd.

Afgelopen weekend heb ik weinig afgelopen (sic). Wel gefietst, zondag naar en door Midden-Delfland via een lange omweg terug naar huis. Ik had toen zó lang achter elkaar gefietst dat mijn vooraf geheel opgeladen accu (vijf streepjes) angstig leeg begon te raken (nog maar twee streepjes). 

Om energie te besparen zette ik halverwege de Rijswijkse weg de accu uit en liep met fiets aan de hand, via het stationsplein Hollands Spoor naar de Wagenstraat en van daaruit naar de Torenstraat. Aan het eind van het Westeinde wilde ik weer opstappen met de accu-aan, maar zag tot mijn schrik dat de camerakoffer die ik op mijn bagagedrager had bevestigd verdwenen was. 

Geluk bij een ongeluk was dat ik mijn camera met telelens en een onlangs aangeschaft verrekijkertje -  eerder had overgeplaatst naar mijn rugzak, maar goed, de standaardlens zat toch nog in die verloren koffer. 

Wat te doen? Vanaf de Waldeck Pyrmontkade ben ik de weg al trappend (want toch nog steeds de accu uit) teruggevolgd om te kijken of de koffer nog ergens lag. Ik had er niet veel hoop op, maar waarempel: er waren wegwerkzaamheden bij het Hollands Spoor en bij de twee mannen met gele hesjes die daarbij toezicht hielden - en die ik eerder bij het oversteken had gepasseerd - zag ik een zwart koffertje staan die erg leek op die ik zojuist had verloren. Dat bleek te kloppen, een van hen de zei nog dat hij mij had nageroepen maar ik had het niet gehoord. Ik was opgelucht en uiteraard dankbaar, ik wilde de mannen nog iets aanbieden maar dat werd vriendelijk afgeslagen.   

Uiteindelijk ben ik toch met een lege accu, dus zwaar trappend, thuisgekomen. Al met al zo'n zestig kilometer in de benen. Daarmee is de vijf kilometer bij de Koplopers, waar ik die ochtend niet aan deelgenomen heb, ruimschoots gecompenseerd.

Hoftheater Studios met 30 scènes aan de keukentafel

Zondag hadden we ('we' zijn in dit geval acht mensen, onder wie Ton van der Pol, Roelf Vos en Me) de publieks-presentatie van genoemde voorstelling.

Vorig jaar hebben wij 'met z'n allen' 30 scènes voorbereid onder de bezielende leiding van Robin Caro. Er waren op die dag - maar ook op zaterdag - ook andere presentaties van de Haagse musical & theatermakers. 

Onze voorstelling was in ieder geval geslaagd, gelet op de reacties van het publiek na afloop. Men schijnt zich goed geamuseerd te hebben.

Grappig, vroeger 'deed' ik ook aan amateurtoneel, gewoon omdat het leuk was om te doen. Bij een theatergezelschap, maar ook (en meestal) bij toneelclubs van werkgevers, zoals bijna zestig jaar geleden bij uitgeversmij Succes-Nederlandse Boekenclub, later bij Rijkswaterstaat, weer later bij de ministeries van CRM en WVC.

Hieronder een kleine compilatie in beeld. Enne... dat haar van mij was geen pruik! Zou ik vandaag de dag misschien wel nodig hebben...