Kerstcross zwaar

Gisteren, Tweede Kerstdag, was de kerstcross zwaarder dan ooit. Heel anders dan voorgaande jaren waren de omstandigheden minder winters, véél minder winters. De zon scheen zelfs. Het enige was dat de zuidwestenwind aanhoudend en bijna op stormkracht was maar daar had je bij dit parcours niet zo'n last van.

Wat deze cross vooral zo zwaar maakte was het parcours, met veel klimmen tegen heuveltjes met mul zand waar je diep in wegzakte. Ik kan het domweg niet, klimmen, of ik er nou veel of weinig op train. Na één of twee keer kan ik hooguit in trage wandelpas, bijna kruipend naar boven. Daarna kan ik wel weer vrij vlot naar beneden maar veel risico durf ik ook niet te nemen.

Drie ronden waren het, drie ronden van ruim twee-en-een half kilometer. Klimmen, dalen, klimmen, dalen. Voortdurend met zuurstofschuld en benen die moeilijk deden. Maar uiteindelijk kwam ik voor de derde keer op het veldje bij de Savornin Lohmanlaan, en finishte in 47'40''. Viel mij eigenlijk nog best mee, ik zag bovendien dat anderen het ook zwaar hadden (gehad).



In de kantine, uiteraard aan de Laan van Poot, was er gratis warme chocolademelk en kerststol met spijs. Hadden we wel verdiend.

Later in de middag heb ik met mijn zwager een flink stuk gewandeld, via Bosjes van Pex en Fuutlaan de duinen in, stuk strand linksaf en weer via de duinen terug naar huis. Al met al anderhalf uur. 's Avonds (tweede) kerstmaaltijd met avocado met garnaaltjes vooraf, gevulde kalkoen met garnituur - helemaal gelukt - en Omelet Sibérienne na. Kerstmis is en blijft een vreed(t)zaam feest, ben wat dat betreft blij dat het voorbij is. Maar we hebben oud en nieuw nog met de oliebollen...

Alles is familie op eerste Kerstdag

Alles is familie, ja dûh... Eerste Kerstdag, familiedag bij uitstek, verzin eens iets nieuws. Maar nee, wij - allemaal familie - zijn op Kerstmiddag naar de film 'Alles is familie' gegaan. En dat bleek een doorslaand succes. 'Een romantische komedie' wordt de film genoemd, en dat klopt helemaal.

Nog nooit zag ik in één film zóveel BN'ers bij elkaar, oud en jong, van Carice van Houten en Thijs Römer tot Martine Bijl, Willeke Alberti en Kees Hulst.
De film, waarvan het script is geschreven door Kim van Kooten, gaat over het zoeken naar liefde, passie, geborgenheid en geluk. Bindende factor is het gezinsverband, hoe diep-ingrijpend veranderingen in de familiekring kunnen uitwerken op het emotionele maar ook werkelijke leven van bloedverwanten. Een film waarin de dood, echtscheiding en onvruchtbaarheid aan de orde komen, maar dat alles wordt door de humoristische teksten dragelijk. Alles werkt toe naar het familiefeest - het 40-jarig huwelijksfeest van de ouders van de twee broer Rutmer en Charlie - waarin al die thema’s en familiebanden samenkomen.



Wat mij betreft zet Carice van Houten als koel-rationele dame met dito uitstraling met veel onderhuidse passie en emotionaliteit de indrukwekkendste rol neer. Echt een vrouw van deze tijd, wat ook tot uiting komt in haar hedentaalse zinnen ('Dat is echt zo helemaal niet leuk', dat werk). Van Houten vond zelf dat de teksten van Van Kooten 'lekker bekken', en dat klopt. Het script zit erg goed in elkaar. En dan de regie: Regisseur Lürsen zorgde ervoor dat met name de verhouding tussen de twee broers Rutmer en Charlie (Thijs Römer en Benja Bruijning) centraal staat. Rutmer blijkt onvruchtbaar waardoor zijn vrouw Winnie (Carice van Houten) niet zwanger raakt, Charlie gaat daar een in veel opzichten lastige rol in spelen. De ouders (Martine Bijl en Kees Hulst) van de broers bevinden zich ondertussen in een huwelijkscrisis en schoonzoon Dick (Jacob Derwig) pakt zijn leven op als dierenoppasser in Artis na de dood van zijn vrouw.

Er wordt echt geweldig geacteerd in de film en de typecasting is uitstekend. Vooral Carice en de twee broers maken indruk, maar ook de kleinere rollen van schoonzoon Dick (Derwig) en vader Arend (Hulst) imponeren door weinig woorden en emotionaliteit. Bovendien speelt de vader van Kim, Kees van Kooten, weer een fantastisch zij het piepklein hilarisch rolletje als louche autoverkoper.

Het is een film met veel humor maar ook met zeer ontroerende momenten. De situaties in de film zijn uit het leven gegrepen maar door de opeenstapeling daarvan krijgt het ook iets absurds.
Het is wel een erg lange film geworden (2,5 uur),  maar desondanks een aanrader als je gewoon een erg leuke onderhoudende feel-good film wilt zien die toch (;-)) veel kwaliteit heeft, zowel qua script, regie en acteerprestaties.

Na de film zijn wij met z'n zessen uit eten gegaan, in restaurant Fleurie. Om 19:00 uur waren we binnen, om 23.25 uur verlieten wij het restaurant als laatste gezelschap. In de tussenliggende periode was het gewoon gezellig en hebben we helemaal top gegeten. Dat èn de vriendelijke bediening maakte een hoop goed van het soms wat lange wachten tussen de gangen. Wat op zich wel logisch was, er waren slechts twee personen aan het bedienen. Al met al zijn wij de eerste kerstdag op een zeer plezierige wijze doorgekomen.

Kerstmis

Geef me een teiltje...

Op Facebook zag ik een bericht van clubvriendin Yvonne, met een foto. Met de vraag wie dit soort 'baden' nog heeft meegemaakt.


Ik denk dat je wel 55 plus of ouder moet zijn om zich dit nog te kunnen herinneren. Zoals uit bijgaande foto's blijkt, werd de zinken teil niet alleen ingezet als badkuip, maar ook als zwembassin op warme zomerdagen. Met mijn neefje Peter was ik hier lekker met water aan het kliederen.


Maar elke zaterdag, voordat we met z'n allen bij de radio gingen zitten om naar programma's te luisteren - hoorspelen zoals De Familie Doorsnee en Paul Vlaanderen, amusementsprogramma's zoals Zaterdagavondakkoorden of de Bonte Dinsdagavondtrein, kinderprogramma's als Paulus de Boskabouter en zondags Weer of geen Weer met Bert Garthof en Bel Canto, het vermaarde operaprogramma - werd ik in de teil gestopt en net zo lang met groene zeep geboend totdat ik glimmend rode wangen had.

Dank Yvonne voor het oprakelen van dit mooie potje nostalgie!


Vandaag ben ik weer eens gaan schilderen bij Paul, in zijn atelier dat zich op zijn beurt weer in een gigantisch leegstaand kantoorcomplex bevindt. Het is echter geen 'kraak', de gemeente heeft besloten dat er vijf mensen in het pand mogen komen om te werken. Vandaag waren we met z'n tweeën. Onder de mooie rustige klanken van Tjaikovskies Notenkraker op Radio 4, de klassieke zender, gingen we aan de slag.

Een beginnetje is gemaakt, het is de bedoeling dat de komende tijd meer structureel aan het schilderen wordt gewijd. Wel is het van belang om dat op een atelier te doen met alle materiaal binnen handbereik, want anders blijft het voornemen 'ik ga weer eens schilderen' een jarenlange nobele wens die nooit ten uitvoer wordt gebracht. Ik kan daar voorbeelden van noemen en ook Youp van 't Hek hekelde eens dames die 'in de kunst' wilden en verf, ezel, penselen e.d. hadden aangeschaft: "En dames, al wat gemaakt? Neuuhhhh... dacht ik al". Tja, zo werkt dat. Maar het pensioen nadert, dus straks heb ik hopelijk tijd zat...

Op jacht naar Kerstkalkoen in Linschoten

Het beloofde geen mooie dag te worden vandaag. Sterker: het beloofde een ontzettend natte dag te worden! Maar je kunt van de weergoden zeggen wat je wilt, maar wat zij - via weerbericht en buienradar - beloven houden zij gestand! Want het werd inderdaad een erg regenachtige dag.

Jesses, dat vond ik niet zo leuk maar we zijn niet van suiker dus: òp naar Linschoten! Ik had mij ingeschreven voor de halve marathon. Ik ging op eigen houtje, met het openbaar vervoer (tram en trein). In Woerden stonden, zoals elk jaar, bussen klaar om de lopers te vervoeren. En daar werd dankbaar gebruik van gemaakt: de bus waarin ik zat was afgeladen en dat zal bij de bussen die vooraf gingen of later vertrokken niet anders zijn geweest. Binnen tien minuten waren we in Linschoten, waar we voor de sporthal aldaar werden losgelaten.

Erik en Petra: gespot èn allebei goed gelopen in Linschoten!

Linschoten is niet nieuw voor mij, ik was er al twee keer eerder. Het bloggersgehalte is er doorgaans vrij groot. En zowaar, zodra ik met een hele rits andere lopers uit de bus stapte en de hal betrad, stuitte ik op Hans van Klaveren, Petra en Erik en John! En nog twee dames die nadien allebei een pr op de halve marathon zouden lopen. Het is alweer een tijd geleden dat ik zoveel bloggers bij elkaar zag, dat ligt vooral aan mij: het afgelopen jaar deed ik vooral mee aan loopjes in de eigen regio, en de lust om langer dan een halve marathon te lopen had ik niet. En ook nu, na afloop van de halve marathon, zeg ik: mooi zat. Of er ooit nog een hele marathon gelopen gaat worden? Wie weet, zeg nooit nooit! Hoe dan ook was het leuk om de bloggers - die eigenlijk geen van allen nog veel bloggen, zij zijn meer gaan twitteren en facebooken - weer eens te zien.

John: beetje grieperig, dus vandaag was-ie fotograaf!

Ook was er een groepje van Haag waaronder Sonja, Cor en Ilse Bouman. Ik heb ze maar heel even gezien. Bij het inlopen ging ik richting Dorpsstraat, waar een vroegere baas van mij woont. Ik heb er nog even aan gedacht om bij haar aan te bellen (mocht ik doen als ik in de buurt was) maar aan de ene kant had ik weinig tijd, bovendien was het donker binnen: vermoedelijk waren ze niet thuis.

Het regende trouwens de hele tijd maar omdat er niet veel wind stond en het vrij zacht was qua temperatuur, viel het nog mee. Om half drie precies was de start. Er waren heel veel lopers, na anderhalve minuut pas kwam ik over de startstreep en toen ging het los. Nou ja, los, los, dat is een groot woord: de laatste tijd loop ik dit soort lopen vooral als training. dat was nu niet anders al wilde ik wel proberen onder de twee uur te blijven. Ik was in korte broek maar had wel zo'n lopersmutsje op en een plastic geel jasje aan dat behoorlijk waterafstotend was. Geen overbodige luxe, want gedurende de loop ging het steeds harder regenen.

Het lopen ging aardig, de vorm is niet optimaal maar veel beter dan de afgelopen anderhalve maand. Wel kreeg ik tussen het 12 en 13 km punt weer eens last van darmkramp, niet erg maar toch. Jammer maar helaas, nergens langs het mooie maar erg open parcours - werkelijk nergens - was er een mogelijkheid voor een sanitaire stop, dus vloekend en mopperend liep ik door, er maar het beste van makend. Het is gelukkig allemaal goed gegaan, acht kilometer lang, maar snelheidsbevorderend is het niet natuurlijk. Uiteindelijk kwam ik in - omgerekend - 1 uur 56 minuten over de finish. Toch mooi onder de twee uur gebleven, best tevreden maar ik moet (pardon: ik wil) de komende tijd wel wat sneller. Ondanks mijn leeftijd... De uitslagen staan hier.



Lekker gedouched, buiten gekomen keek ik tegen de plaatselijke Golff supermarkt aan. Nu wilde het geval dat ik deze ochtend bij onze AH aan de Savornin Lohmanlaan een kalkoen wilde kopen, wij krijgen tweede kerstdag eters. Echter daar hadden ze geen kalkoen meer en of er nieuwe aangevoerd zouden worden konden ze niet zeggen. Dus dacht ik: zouden ze er hier een hebben? Ik had er weinig fiducie in maar ben toch naar binnen gestapt. En geloof het of niet: er lag nog één grote kalkoen in het schap.

Na afgerekend te hebben bij het vriendelijke meisje aan de kassa - ze vroeg of ik had meegelopen en welke afstand, of ik hier vaker kwam enzovoorts - maakte ik buiten, op weg naar de bus, nog even een stop bij de kraam waar ik 'sochtends nog warme chocolademelk met slagroom had gedronken. De enthousiaste jongeren achter de kraam prezen onder andere hun erwtensoep aan. Ik nam er een en mocht die onder de luifel opeten, het was inderdaad een smakelijke en rijkelijk gevulde kom erwtensoep, wel snert maar bepaald geen snert-soep. Daarna snel naar de bus, want het ging steeds harder regenen. De terugweg naar Den Haag ging voorspoedig. Een welbestede dag achter de rug!

Haute Cuisine voor twee personen

Het was bijna een privé-voorstelling, gistermiddag in het Filmhuis. Ik zat in mijn eentje in de zaal, maar twee minuten voor aanvang van de film kwam er nog iemand binnen, een dame. Heel apart.

Nu was het wel een film die op zijn best redelijke, maar niet éénmaal geweldige recensies heeft gekregen. En dat snap ik wel, het was een nogal dun verhaaltje maar toch: geen onaardige film. We hebben het hier over 'Haute Cuisine', een titel die de lading van de film wel zo'n beetje dekt. Het verhaal behelst in feite een fragment uit het leven van een jong-middelbare vrouw die een tijdlang uitverkoren was om privé-kok van de president te zijn. Haar kookkunst viel bijzonder in de smaak. Het is geen fantasie-verhaal want toenmalig president Mitterand had inderdaad een eigen kokkin.


Schrijver/producent Étienne Comar kwam daar achter via een kranten-interview met Danièle Delpeuch, een 'doodgewone' kokkin die van het platteland werd geplukt om de persoonlijke kokkin van president Mitterand te worden. Comar werd zeer getriggerd door dat verhaal en zocht de vrouw op. Delpeuch vertelde hem over haar ervaringen aan het Élysée, waarna het idee ontstond om een film te maken. Comar benaderde Christian Vincent, die niet alleen filmregisseur is maar tevens wijnkenner met dezelfde passie voor eten als Delpeuch. In de film wordt zij overigens Hortense Laborie genoemd.

De rol van president wordt gespeeld door de hoogbejaarde Franse schrijver Jean D’Ormesson. Hij lijkt niet op Mitterand maar kennelijk was het niet de opzet om er een één-op-één biografie van te maken, het ging de makers waarschijnlijk meer om het gegeven van een vrouw die - om wat voor reden ook, dat blijft onduidelijk - uitverkoren wordt om voor de president te gaan koken. En dat blijkt een succes, zeker de eerste tijd.


Wij zien Hortense de hele tijd in de weer om het haar werkgever op culinair gebied naar de zin te maken, bijgestaan door een leerling-kok. Zij probeert te achterhalen wat 'Monsieur le Président' ècht lekker vindt. Tijdens een lang persoonlijk gesprek met haar geeft hij aan dat hij wars is van liflafjes en overbodige versiering, geef hem maar de simpele, eerlijke Franse keuken. Zoals 'grandmère' kon koken. Simpel, puur, met de beste ingrediënten. Dat komt goed uit want Hortense denkt daar precies zo over.

In contrast met het werk in de luxueuze omgeving van het presidentieel paleis, zien we Hortense ook in 'haar andere leven', namelijk op Antartica waar zij kookt voor een grote groep onderzoekers. Zij is daar ook een heel andere vrouw die wel heel geliefd is in die mannengemeenschap.

Wat in de film vooral indruk maakt is het spel van Catherine Frot - in de verte doet ze mij denken aan Jeanne Moreau in haar jonge jaren - die er met haar elegantie en gedecideerde wil voor zorgt dat de sympathie bij de kijker wordt gewekt. Maar ook d'Ormesson in de rol van president overtuigde mij wel, ook al vond een andere (echte) filmrecensent hem houterig acteren. Dat is niet geheel onwaar, maar dat zal ongetwijfeld met zijn vergevorderde leeftijd te maken hebben: voor mij maakte dat zijn spel niet onwaarachtig.

Al met al is het thema van Haute Cuisine redelijk origineel, maar het wordt nergens echt grappig, spannend of emotioneel, al moet de kokkin Hortense (gespeeld door Catherine Frot) wel flink opboksen tegen de jaloerse chef-kok van de algemene keuken.

Aanrader? Nee, dat niet, maar het is best een aardige film die ook nog eens de eetlust opwekt door de keur aan fraaie en met veel toewijding bereide gerechten die de revue passeren.

Na Top 2000 niet top...

De woensdagavond viel mij niet mee eerlijk gezegd. En dan heb ik het vooral over de langere tempo's die ditmaal deel uitmaakten van het programma: 4-6-4 minuten, en dat twee keer.

Vooraf werd ons op het hart gedrukt niet 'als een gek' te gaan, gewoon duurloop 3-tempo waarbij de snelheid meer vanuit de 'natuurlijke paslengte' moest komen. Welnu, dat heb ik keurig gedaan, dat was ook uit eigenbelang want als ik zaterdag die halve marathon op een beetje normale manier wil lopen (liefst binnen de twee uur) dan moest ik nu geen gekke dingen doen. Het resultaat was wel dat ik binnen de kortste keren helemaal achterin kwam te lopen wat psychologisch gezien een zware uitgangspositie is. Bovendien merkte ik dat benen en longen niet meewerkten, waarschijnlijk toch nog vermoeidheidsstoffen van de Meeuwen- en Makrelenloop en de tempoloop van maandag? Als zestig-plusser heb je toch meer hersteltijd nodig. Het tempo bij de anderen lag bovendien toch (erg) hoog en dat werd niet minder naarmate de training vorderde.

De tweede zes kilometer was op de terugweg op het duinpad naast de Machiel Vrijenhoeklaan, ik heb geprobeerd om bij te blijven maar na twee minuten gaf ik die poging op, het werd echt forceren dus liep ik op eigen gelegenheid naar huis. Dat laatste stuk afwisselend gewandeld, gelopen en op het laatst toch nog twee keer twee minuten 'volle bak' gelopen, vanaf Meer en Bosch tot aan het Savornin Lohmanplein.

Na het wassen en omkleden op de fiets gestapt en terug naar de club. De drukte viel wel mee, ondanks dat de trainingen van de CPC-groepen weer zijn begonnen. Buurman Jan was ook weer van de partij, die loopt binnen de kortste keren weer ruim onder de 1:40' op de halve marathon.


Voorafgaand aan de training hebben de nodige kerstactiviteiten plaatsgevonden. Zo was er afgelopen dinsdag een kerstbrunch op mijn werk. Dat was in de namiddag dus dat werd voor mij, als lang-reiziger, een latertje. Maar het was een uitstekende brunch, voorafgegaan door een luchtige terugblik op een vrij roerig werkjaar. En na afloop het kerstpakket meegenomen dat bij de ingang stond. Ik liep met Marcel op naar het station. Wij reisden tot Utrecht samen op, waarbij we tot de ontdekking kwamen dat onze kerstpakketten op een andere naam stonden. Een telefoontje met de zaak leerde ons dat dit niet uitmaakte, alle pakketten hadden dezelfde inhoud. Ook weer geregeld.

Woensdag tussen de middag (tussen twaalf en twee) zijn wij - Hans, Marcel en ik - naar het Top 2000 café geweest. Daar was Frits Spits ditmaal presentator van het Radio 2 programma, een taak waarvan hij zich nog steeds op levendig-kwikzilverachtige wijze kweet, met spitse opmerkingen en de aanwezigen zoveel mogelijk bij de uitzending betrekkend.

Het was gezellig, ik heb zelfs nog twee biertjes gedronken. Het viel op dat het publiek vooral uit pensionados bestond - niet zo gek natuurlijk, woensdag is een normale werkdag - en er was een goede band met een zangeres die tussen de bedrijven door onder andere 'I Shot The Sheriff' speelde.

'Special guest' deze middag was Mart Smeets, die uiteraard geen enkele introductie behoeft. Hij maakte om kwart over een zijn entree en vervolgens vond - tussen de muziek door - een geanimeerd tafelgesprek plaats tussen de beide 'éminence grises' Spits en Smeets. Als speciaal attribuut had Smeets zijn boek over Lance Armstrong meegenomen dat, zo zei hij zelf  'uit 2009 was en door de tijd was ingehaald'. Of het boekje dan niet aangepast moest worden in een nieuwe druk of uitgave? Dat was lastig, vond Smeets, want hij wist ook nog lang niet alles, in ieder geval volstrekt onvoldoende, van alle ins en outs over de affaire. Wel gaf hij aan zeer teleurgesteld te zijn over het feit dat Armstrong hem jarenlang had voorgelogen en zelfs heden ten dage niet bereid lijkt te zijn om schoon schip te maken.