Dizzy Man! Daarna naar de kerk(polder)

  De vrolijkste band van Nederland is terug! Ook al heten ze nu The Showbusters, de band van frontman Jacques Kloes speelde veel nummers van de vooral in jaren zeventig immens populaire Dizzy Man's Band. Gisteren gespot op het Zeeheldenfestival in Den Haag, als afsluiter van de avond. Weer heel wat neven en achterneven gezien...

Mijn altijd goedgemutste neef Robert had mij, toen ik hem laatst in de stad tegenkwam, gezegd dat het Zeeheldenfestival altijd erg gezellig is. Oh ja, het Zeeheldenfestival, elke keer neem ik mij voor daar eens een kijkje te nemen ook al ben ik geen wijkbewoner (maar dat hoeft uiteraard niet, een hoog 'Hagenees-gehalte' voldoet). Nu zag ik dat ook The Dizzy Man's Band optrad en aangezien nummers van die band regelmatig vanuit mijn onderbewuste opborrelen, waarna ik de hele tijd 'Jumbo' en 'The Opera' aan het zing-neurieën ben, wilde ik ze ook een keer live zien.

 

 

En dat is gelukt, dankzij de neef van mijn neef (dus een soort achterneef van mij) Jan Essenberg, die programmadirecteur van het festival is. En het was top! De oudjes (ik mag het zeggen, want Kloes en Co. zijn leeftijdgenoten) deden het opperbest. De tand des tijds heeft hooguit voor wat grijze haren en rimpeltjes gezorgd, maar heeft de energie van de groep en de stembanden van de vrolijke zangert ongemoeid gelaten. Lekkere strot, om het maar op z'n Haags te zeggen. Iedereen, van jong tot oud, ging uit zijn/haar dak met bekende nummers als 'Matter Of Fact', 'The Opera', en mooie persiflages op de bluesbrothers en Joe Cocker - heel even ontstond er een uitgelaten Woodstock-sfeertje bij 'With A Little Help of my Friends' - en zowaar gaf de gitarist een hilarische Koos Alberts-act à la Koefnoen ten beste. Het enthousiasme kwam tot een hoogtepunt toen het publiek de band met groen, blauw, roze en paars verlichte gloeistokjes ging bestoken.

Na afloop stelde neef Robert mij nog voor aan een andere neef, de halfbroer van Jan E. en geloof het of niet: ik had hem nog nooit gezien, en hij mij ook niet. Grappig. Wel de echte neef en zijn neef op de foto gezet natuurlijk! Ik ben niet te lang blijven hangen, want de volgende dag (ochtend) moest ik naar Delft voor de eerste Kerkpolderloop van dit seizoen!

Eerste Kerkpolderloop van 2012

Het is nu bijna twee uur zondagmiddag, en de Kerkpolderloop is achter de rug. Ik ben nog thuisgebracht door Jan Wieringa, na de nazit in uitspanning 'Onder Ons' met Paul Wobben. Normaliter ga ik altijd met het openbaar vervoer naar Delft, maar een lift is natuurlijk niet af te slaan, en het scheelt ook wel in de tijd. Niet dat ik haast had of zo, want zodra ik thuiskwam streken wij meteen neer in een tuinstoel en koesterden wij ons in de zon. Een enkele maal schoof er een wolk voorlangs waardoor de temperatuur van de ene op de andere tel vijf tot tien graden daalde, maar het blauw overheerste. Tot twee uur dan, mooi moment om dit blogje in te tikken.

De eerste Kerkpolderloop dus, een jaarlijks zondagochtend ritueel waaraan ik zo vaak als mogelijk is deelneem, omdat het iedere keer een indicatie geeft hoe je er voor staat, qua snelheid. Gelet op de 10 km tijden dit jaar - slechts éénmaal onder de 50 minuten helemaal in het begin van dit jaar - was ik al blij geweest met een tijd van net onder de 25 minuten, maar er zat toch iets meer in, het werd 24 minuten en tien seconden. Dat betekent dat die 49 minuten (hoog) op de 10 km. toch weer in het zicht komt. Even voor de start, in de kleedkamer, zag ik ultraloper Gert Jan van End, hij zei dat hij volgende week de 50 km van Assen ging lopen en deze loop als een laatste snelheidstraining zag. Ook hij kwam nog onder de 25 minuten binnen begreep ik.

Vijf kilometer of vijftig kilometer: het scheelt nogal, maar wie het kleine niet eert....

Olé, Olé-hee...

De training was weer prima gisteravond: het werd, met Ilse als meelopend voorvrouw, een lange duurloop door de duinen naar Kijkduin en verder, en via het nieuwe fiets- en voetpad naast het superbrede strand weer terug. Het zou een duurloop 1/2 worden, dus een rustige duurloop, maar zo zullen alleen de snelsten van onze groep het ervaren hebben, voor anderen (waaronder ikzelf) was het duurloop 2/3.

Wij hadden het er nog over of duurloop 1 nu het snellere duurlooptempo is of duurloop 3. Dat bleek dus de laatste te zijn, al vonden wij dat eigenlijk niet helemaal logisch, waarschijnlijk omdat het getal '1' voor eerste (dus snelste) staat. Om de verwarring nog wat groter te maken zei iemand dat bij de recreatiegroepen duurloop 3 juist de langzame variant is. Nou ja, waar een mens zich druk over kan maken.

Zelf ging het niet echt lekker gisteravond, ondanks het uitmuntende - zij het een tikkie warme - loopweer. Dat had aanvankelijk te maken met wat stijve en licht pijnlijke benen van de maandag-avond baantraining, naderhand met darmkrampen wat sterker werd naarmate ik sneller ging lopen. Dus hield ik mij op de terugweg heel gedeisd en ging zelfs even wandelen. Ook Dick deed dat een enkele keer, dat had te maken met de wisselvalligheid waarmee zijn - bijna genezen - blessure van zich liet spreken. Maar uiteindelijk - ook door een paar keer 'vegen' van de groep - keerden wij met z'n allen, dus als groep, terug bij de Laan van Poot.

Uiteraard was er weer voetbal! Carmen, de van oorsprong spaanse schoonmoeder van mijn dochter, zal wel blij zijn met de winst van Spanje, maar kennelijk lag de voorkeur van de Haag-leden die na de training bleven plakken om de wedstrijd via het grote scherm te volgen, bij Ronaldo & Co. Tenminste, het bleef angstig stil nadat de spanjaarden uiteindelijk het winnende (penalty)schot scoorden.

Zelf heb ik geen uitgesproken voorkeur voor de een of de ander, ze gaven elkaar in ieder geval geen duimbreed toe.

Toortsen bij Kijkduin

Gisteren viel mij bij de training op hoe mooi de duinen zijn op dit moment. Dat komt omdat er nu van alles groeit en vooral bloeit. Reden dat ik vanmorgen vroeg een duinwandeling heb gemaakt om iets van die bloemenweelde op de plaat te zetten. En ook wat beessies... 


Ik liep vanaf de Fuutlaan de duinen in en vervolgens naar Kijkduin, bij Hotel Atlantic naar links en via diezelfde duinen weer terug. Bij de Savornin Lohmanlaan verliet ik het duingebied om via de Bosjes van Pex naar huis te lopen.

Baan... en de hooglanders

De trainer mag dan met vakantie zijn, maar dat wil niet zeggen dat de groep nu de teugels laat vieren. Integendeel! Vandaag stond er een pittige baantraining op het programma. Na de gebruikelijke inloopronde, de oefeningen en een aantal korte versnellingen, gingen we op de baan zes maal 400 meter lopen en daarna zes maal tweehonderd meter. De bedoeling was in 5 km tempo... Dûh, als we dat tempo vijf kilometer zouden volhouden zouden er heel wat uitermate scherpe pr's gelopen worden. Het idee was 1'50'' op de 400 meter, welnu, de langzaamste van het stel liep zo'n 1'45'', de rest 5 tot 10 seconden sneller. En zo ging dat de hele tijd door. De pauze tussen de tempo's bedroeg steeds anderhalve minuut, daarna mochten we weer. De 200 meters werden in ca. 44 tot 48 seconden gelopen, best hard voor lopers van ons niveau.

Na afloop van dit programma - de waarheid gebiedt mij te zeggen dat ik - weliswaar met toestemming van trainer a.i. Ilse - gesmokkeld heb en vijf van de zes vierhonderdjes heb gelopen, de tweehonderdjes zijn wel volgemaakt - gingen we de duinen in. Gewoon om even lekker uit te lopen en meteen de tijd (anderhalf uur) vol te maken.

Met Yvette zoete broodjes bakken bij mevrouw Hooglander

We gingen een van de zandige natuurpaden op, waar  je via een hek toegang toe krijgt. Amper honderd meter verderop stuitte de groep letterlijk en figuurlijk op de groep robuuste roodbruine Schotse hooglanders die hier zijn uitgezet. Een wel heel verrassende confrontatie! De stier en twee koeien waren druk bezig met het ritsen van bladeren van struiken en bomen die naast het pad groeien. De twee kalveren liepen op een zijpad. Je zult het altijd zien: ditmaal had ik geen fototoestel bij me. Hans de Putter heeft er wel een paar gemaakt met zijn telefoon en waarachtig: gelukt! Hans, dank!

Hoe nu verder? Toen Hans de P. de grootste van het stel, de stier uiteraard, passeerde, draaide het beest zich om en maakte een wat dreigende beweging in zijn richting. Hmm, je moet geen ruzie met hem krijgen, alleen die horens al, ze zijn lang en scherp als een dolk. Kun je beter niet in je lijf krijgen. Normaliter gedragen hooglanders zich als brave, vredelievende koeien, maar je weet maar nooit. Wij hebben per slot van rekening ook niet constant een goed humeur.

Ik zat ingesloten tussen die stier en een niet veel kleiner koebeest, terwijl de rest van de groep al in de veilige zone stond. Hoe dan ook, ik moest toch verder dus even moed vergaard en fluks langs mijnheer Hooglander gelopen. Hij kwam mij niet achterna. Ziezo, ook weer overleefd.

Wij liepen met z'n allen terug naar de Laan van Poot en deden daar de rek- en strekoefeningen achteraf. Het was een in meerdere opzichten veelbewogen avond.

Parkpop: stralend begin, stralend slot

Zondag was het jaarlijkse parkpop. Bij ons is het inmiddels een traditie geworden: eerst brunchen bij Paul en Marlies, en om een uur of één naar Parkpop. De dag ervoor had ik al appeltaart gebakken als bijdrage aan de brunch, op de dag zelf ging ik er op de fiets heen, van kruin tot voetzolen ingepakt in een goed sluitend regenpak. Geen overbodige luxe, want 's ochtends regende het dat het goot, geheel volgens de voorspellingen en buienradar. Een stralend begin van Parkpop dus, in de zin van stralend van de regen.

Tot mijn verbazing waren er toch meer mensen bij Paul en Marlies dan ik, op grond van het k** eh.. onplezierige weer had verwacht. Het werd al met al toch weer een gezellig samenzijn. Er waren salades, er was haring en makreel (meegebracht door onze hoogsteigen 'Ice-man' Jan L.), er was zelf- (en vers) gebakken brood, vijgenbrood en franse kaas, kortom: wij kwamen niets te kort.

Zo tegen half twee besloten we toch maar richting Zuiderpark te gaan. Het regende nog wel licht, maar dat werd steeds minder. Echter bleek bij de ingang dat je niet alleen geen (sterke) drank mee naar binnen mocht nemen, je mocht helemaal niets meenemen dat drinkbaar of eetbaar was, zelfs geen biscuitjes. Toch weer een strenger toegangsbeleid dan voorgaande jaren. Marlies ging terug naar huis om de meegebrachte mondvoorraad terug te brengen.

Na een kwartiertje was zij weer terug en nu gingen we eens kijken wat er zoal te doen was. Het was erg rustig op het terrein, want ons gelet de weersomstandigheden totaal niet verbaasde. We werden direct hartelijk welkom geheten door Eddy D., lid van de Partij voor de Dieren, die aan de zijkant een standje had.

Ook later zagen wij bekenden van onze vereniging, maar zo gek is dat niet als je de grootste vereniging van Den Haag bent.

Op het moment dat wij het terrein betraden was op de Jupiler Stage juist de heavy groep Dry The River bezig, en op het andere podium Boys Avenue. Allemaal wel aardig, maar echt raken deed het mij niet. Dat ligt echt aan mij! Parkpop is een leuk evenement maar als je echt van muziek wilt genieten, er echt in opgaan, moet je naar een concerzaal of iets dergelijks.
In weerwil van het vorengaande, was het concert van Blaudzun zeer de moeite waard. Niet alleen door de aparte, krachtige stem van de merkwaardig gekapte zanger - bij vlagen doet de stem denken aan die van die androgyne Placebo-zanger - maar ook door het inventieve gebruik van een diversiteit aan muziekinstrumenten. Een goede strakke band, en heel goede muziek.

Paul Versteegh was druk bezig met het maken van schetsen, even later vroeg hij mij of ik ook wat wilde tekenen. Dat wilde ik wel, in enkele seconden tijd schetste ik de kop van Blaudzun en even later een portretje van een van onze dames.

Later in de middag ben ik toch nog even naar huis gegaan. Daardoor heb ik Bettie, die nog steeds heel goed serveert, gemist. Even eten daar en later op de avond weer terug om het afsluitende concert te zien, dat van Amy McDonald.
Het was inmiddels prachtig weer geworden: strakblauwe lucht, zon, aangename temperatuur en zeker niet te warm. Op het terrein wat rondgelopen en gezocht naar bekenden (zo zou Marjolein ook nog komen) en dat bleek het geval: Niet alleen Marjolein was er, maar ook Robert en Frank en Ingeborg. En Paul K. was ook weer even komen kijken. Murat en Yvonne waren al weg, evenals Paul, de kunstenaar.

Wat Amy MacDonald betreft: leuke, aanstekelijke pop-rock, niets op tegen maar echt spannend werd het niet, allemaal zo'n beetje dezelfde up-tempo nummers dus op een gegeven moment heb je het wel gehoord.

De avond werd 'en petit comité' afgesloten waar we ook zijn begonnen, bij Paul en Marlies. Afzakkertje en daarna snel naar huis, want voor iedereen is het weer werken geblazen op maandag, vandaag dus.

Nederland Oranje-moe? Niet in Kwintsheul...

De meeste wedstrijd- en prestatielopen vinden in het weekend op zaterdag of zondag plaats, maar de Santen & Gasille Oranje Loop in Kwintsheul is - als altijd - een vrijdagavondloop. Als ik dit zo opschrijf, lijkt het wel of ik altijd meedoe, maar dat is niet het geval. Sterker nog, ik loop jaarlijks vrij veel in het Westland, maar deze loop heb ik tot dusver kennelijk steeds gemist.

Hoe dan ook, dit weekend komt er sowieso niets van lopen (vandaag - zaterdag - is mijn dochter jarig, dus eerst koken en bakken en dan op visite, en zondag is de gang naar een hoogstwaarschijnlijk natte editie van Parkpop) dus dit was een mooie gelegenheid om de stramme benen te strekken. Ik ben wat eerder weggegaan van kantoor - daar staat tegenover dat ik er vrijdagochtend als eerste was - om mij thuis voor te bereiden, sporttas in te pakken en naar het Colijnplein te lopen, waar Bus 23  mij naar Rijswijk Station bracht. Daar stapte ik even later over op Buslijn 30 naar Naaldwijk. Ruim op tijd was ik op de plaats van bestemming, een soort kleine circustent waarbinnen de inschrijftafels stonden en een barretje voor koffie, thee en andere lekkernijen. Ik moest nog na-inschrijven.

Na dat welbekende ritueel liep ik naar de hal waar zich ook de kleedkamers bevonden. Na het omkleden een stukje inlopen op het grasveld, samen met anderen. Waaronder de bij dit soort lopen dikwijls aanwezige en immer sympathieke Michel Out en Hizkia Taal. Maar er waren véél meer Haag-leden, en dat is vrij uniek. Hans de Putter van onze trainingsgroep 5 was ook van de partij!

Het was trouwens erg druk voor een regionale loop, maar er liepen zowel 5 als 10 kilometer lopers mee. Zelf deed ik de tien. Ik was vooraf nogal moe - vanwege de korte nachtrusten en de lange drukke dag die ik achter mij had - maar had er wel zin in.

Bij de start was er enige verwarring welke kant we opmoesten, maar alle neuzen stonden dezelfde kant op op het moment dat het startschot klonk. Toch aardig wat lopers. Die loopjes in het Westland hebben toch altijd een speciale sfeer. Dat heeft ook met het type lopers te maken: minder puur recreatieve joggers als bij andere loopmanifestaties en meer 'klasbakken', dat wil zeggen goed getrainde lopers en loopsters. Het valt in dit veld niet mee om in de prijzen te vallen, mocht dat al een ambitie zijn. Uiteraard ging het deze blogger weer om het meedoen, in een normaal, lekker tempo.

Het parcours ging al heel snel over in polderland. Een mooie loop dus. Wat het weer betreft: er stond wind, erg veel wind zelfs die vanuit het zuiden woei. Echter hadden wij die slechts op enkele plaatsen tegen. De temperatuur was goed, misschien niet helemaal wat je 's zomers mag verwachten maar het was zeker niet koud. Een dun t-shirtje voldeed. En het lopen ging lekker of liever gezegd: voelde goed aan. Ik merk dat ik meer 'naturel' loop dan pakweg een maand of twee geleden. Steeds liep ik in een groep die vrij constant liep. De laatste kilometer had ik nog iets over en wist het groepje dat al die tijd zo'n twintig meter voor mij liep nog te achterhalen. Eindsprintje, op exact 51 minuten over de meet. Nee, echt snel is het niet maar wel helemaal tevreden, ook omdat ik minstens 20 seconden na het startschot over de meet met tijdregistratie ging. Er gaat dus nog wat af. Dus dezelfde tijd gelopen als vorige week in Wateringen, waarschijnlijk ietsepietsje sneller (de officiële uitslagen staan nog niet online tijdens het schrijven van dit blogje).

Na afloop was er prijsuitreiking in de eerdergenoemde grote tent. Daar waren ook enkele Haag-atleten bij, maar helaas zijn de foto's van de uitreiking niet goed gelukt. Maar iedereen heeft het goed naar zijn of haar zin gehad, dat leek wel duidelijk. Ondanks dat - naar verluidt - iemand de trofeeën  voor de prijswinnaars van tevoren uit zijn handen heeft laten vallen. Die waren van glas gemaakt dus... Maar gelukkig waren er nog bloemen!

Training op de laatste lentedag

Vandaag is het alweer de langste dag en kalender-technisch gezien het begin van de zomer! Het zou een dag worden met een zonnige start en een stormachtig slot. Maar even afwachten wat de weergoden voor ons in petto hebben.

Gisteren, woensdag, was het in ieder geval aan de kust redelijk zonnig, alleen blies voor de zoveelste keer in de afgelopen maanden een relatief kille en felle noordoostenwind roet in het eten. Het eten was in dit geval het zonnebaden in voor en/of achtertuin (de laatste optie was gezien de wind het minst aantrekkelijk), het roet was die wind.
Voor de woensdag heb ik niet veel vermeldenswaardigs gedaan, of het zou de broek moeten zijn die ik in de stad heb gekocht. Een mooie zwarte jeans-broek met smalle pijpen die makkelijk met van alles en nog wat te combineren is.

Vier kleine negertjes...

Het andere vermeldenswaardig feit was de training. Het was vrij rustig op de vereniging. Onverklaarbaar, omdat de vakantieperiode en de grote uittocht nog niet is begonnen, en het prima weer was om te gaan trainen. Alleen onze groep al, aanvankelijk waren wij met z'n vieren: Eveline, Ellis, Dick en ik. Er stond een fartlek op het programma, maar Eveline stelde voor een duurloopje te doen. Ook goed. Niets bijzonders dus zou je zeggen maar het werd toch een afvalrace.

Al bij Kijkduin kreeg Dick last van zijn been - een blessure die van tijd tot tijd bij hem opspeelt en hem ook afgelopen maandag parten speelde - en amper twee kilometer later gaf ik er ook de brui aan omdat het mij nèt iets teveel inspanning kostte om de dames bij te houden. Het sterke geslacht, jawel ;-)... Ook in mijn benen zat nog 'een stukje herinnering' aan de maandag toen er vrij enthousiast op het strand is doorgehold. Hoe dan ook heb ik voor mijzelf de training afgemaakt, liep door de puinduinen en landgoed Ockenburgh. Op het laatst kwam ik de groep onder leiding van Henk Kop en Jan Passchier tegen, ze waren aan het uitlopen dus sloot ik mij even bij hun aan. Even, want ze gingen nog één kilometer heel hard en daar had ik geen trek in, ook omdat in die groep sneller wordt gelopen en ik wat wil overhouden voor vrijdag. Dan is namelijk de Oranjeloop in Kwintsheul. Bij terugkomst aan de Laan van Poot bleek dat er toch nog 75 minuten is volgemaakt.

Overigens is de foto boven dit stukje afgelopen maandag gemaakt rond de Puiduinen, toen onze groep wat groter was.

De BOM!

Felicitaties van haar directeur

Normaliter heb ik het op dit weblog niet al te veel over privé-aangelegenheden en familie, maar ditmaal ga ik toch een uitzondering maken. Vandaag speel ik even de trotse vader, wat héét: ik bèn een trotse vader.

Het was gisteren een feestelijke dag. Na twee jaar eerder haar masters diploma Gedragsspecialist behaald te hebben, is mijn dochter Daphne vorige week weer geslaagd voor een pittige studie, ditmaal voor Schoolleider. Een opleiding die zij vanuit de school waar zij werkt mocht volgen vanwege een combinatie van persoonlijke eigenschappen - waaronder passie, creativiteit en betrokkenheid - en talent om te 'managen'.

Gisteren was de uitreiking van de diploma's in de Marnix Academie te Utrecht. Vierentwintig geslaagden met hun aanhang - vrienden en vriendinnen, ouders, kinderen - waren aanwezig. Ook Daphne uiteraard (met een aanhang van zeven personen!), die vandaag 'de BOM' was (Basisvaardigheden Onderwijs Management). Wij ontmoetten ook haar mede-studenten, waarvan een aantal in de praktijk al directeur of adjunct zijn, of, zoals dat in het oud-Nederlands zo mooi werd aangeduid: 'Hoofd ener school'.

Na een introductie in de aula door achtereenvolgens de kerndocent en de studie-coördinator, vond in een aantal afzonderlijke lokalen de diploma-uitreiking plaats. En dat gebeurde op een heel aantrekkelijke en persoonlijke manier, met goede toespraken en aan de hand van plaatjes en illustraties waarmee persoonlijkheid en karakter van de geslaagden - voor zover een en ander tijdens de studie tot uitdrukking kwam - werden gesymboliseerd.

Na dit formele gedeelte was het tijd voor een drankje (en een hapje) in de ontvangstruimte op de begane grond, waarbij veel is na-gepraat. Wij - ouders, schoonouders, tante en oma van 'onze' geslaagde -  gingen een uur later, bepakt en bezakt met bossen bloemen en cadeautjes, in twee afzonderlijke auto's terug naar Den Haag.  Net zoals wij waren gekomen, al was het nu aanmerkelijk rustiger op de weg. Niet zó gek natuurlijk, het spitsuur was allang voorbij.

Thuis bij mijn dochter en haar vriend Daan, waar later op de avond nog meer vrienden - waaronder het buurmeisje dat de voordeur mooi had versierd - en familie op bezoek kwamen, is er onder het genot van soep, franse kaas en stokbrood en een drankje lang nagepraat en nageborreld. Het leek wel een feestje en dat wàs het uiteraard ook. Het was een mooie en gezellige dag.