Twee kilometer, maar dan anders

Wind tegen bij M&M loop (foto Leo Tolboom)

Een ouderwetse baantraining, dat is alweer een tijd geleden. Voor mij tenminste wel. Het was echter wel goed te doen ondanks die meeuwen en makrelen nog in de benen. Maar dat gold voor zowat heel groep 5. Overigens heb ik na de training de helft van de makreel soldaat gemaakt, de andere helft is gisteren door mijn wederhelft verorberd.

Maar terug naar de training. Het waren tien maal 200 metertjes, verdeeld over twee blokken van vijf maal 200 m. Eerst een minuut of tien inlopen, daarna wat oefeningen en loopscholing inclusief korte tempoversnellinkjes. Daarna het programma. Er waren meer groepen op de baan want bijna elke groep volgt hetzelfde trainingsschema.

Wie deden mee vanavond? Dat waren Eveline, Ellen, Ellis, Ilse, Hans de P. en Hans U., Dick, Jos, Arne, Rob en ikzelf.
De eerste keer werden de 200 meters in pakweg 53 seconden gelopen (de snelleren uiteraard een paar seconden sneller), maar toen we warm gedraaid waren kwamen we/kwam ik een paar keer op 48 à 49 seconden uit. Het was nèt aan, we mochten wel hard lopen maar ook weer niet tè hard. Snel lopen is vooral een kwestie van techniek, merk ik. De laatste jaren heb ik de neiging met kleine pasjes te lopen, naarmate ik de benen meer 'uitsla' gaat het vanzelf sneller. Misschien een aandachtspunt.

Al met al was ik best tevreden over hoe de training ging, en het lopen in het algemeen. Het gaat weer beter. In totaal (inclusief het van huis naar de club lopen en vice versa, en het inlopen) is er zo'n 90 minuten gelopen. Eens kijken hoe het woensdag gaat. Laat ik het niet te bont maken want die meeuwen en makrelen zijn niet zómaar uit de benen en zaterdag loop ik (op ontspannen wijze) een halve marathon, in Linschoten.

Dordrecht in kerstsfeer en met Gijn

Na de letterlijk veelbewogen zaterdag heb ik zondag wat rustiger-aan gedaan. Dit in tegenstelling tot Richard, die daags na een snelle Meeuwen- en Makrelenloop (in 1 uur en 11 minuten!) de hele marathon van Spijkenisse heeft gelopen in... drie uur en twee minuten!  Waarmee ik maar zeggen wil dat niet iedereen hetzelfde is. Maar dat wist u uiteraard al ;-)...


Niet dat er de hele zondag pee-ceejend en bankzittend is doorgebracht. 's Middags zijn wij naar Dordrecht gegaan voor een kort stadstripje, er was het afgelopen weekend ook kerstmarkt dus er zat ook iets bij van 'kerstsfeertje proeven'. Maar ja, dat kun je overal wel, dus hebben wij ook Museum Simon van Gijn bezocht. Daar heb ik in een aantal jaren geledenal uitgebreid over geschreven dus laat ik niet in herhaling vervallen.

Maar vooruit, een paar feitelijkheden kunnen er nog wel van af: het museum is gevestigd in de voormalige woning van de naamgever, Simon van Gijn. Het museum is zo opgezet dat het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan en de bezoeker kan zien hoe het leven er honderd jaar en langer geleden uitzag. Van Gijn heeft dat zelf zo bepaald in zijn testament.


Maar wie was dat dan, Simon van Gijn? Welaan, hij leefde van 1836 tot 1922, was bankier van beroep maar had een grote hobbie, of passie liever gezegd: hij was een verwoed verzamelaar. Hij had een brede belangstelling en kocht veel verschillende objecten die hem interesseerden: zilver, keramiek, prenten, maar ook meubels en speelgoed. Alles wat hij verzamelde kreeg een plaatsje in zijn huis. Zo creëerde hij tijdens zijn leven al een 'museum aan huis’, waar hij regelmatig bezoekers ontving.



Het is een heel sfeervol museum, beslist de moeite van een bezoek waard. Na afloop zijn wij via de vele kraampjes op de kerstmarkt teruggelopen naar het station, maar niet nadat we ons in een van de buitenkraampjes hadden gelaafd aan een royale beker glühwein...


Tenslotte was er een heuse 'levende kerststal', met een levensechte maar eenzame Jozef die zijn handen vol had om de wat opstandige dieren zoals de os en de ezel in het gareel te houden. Dat lukte niet met de gramstorige kameel die er kennelijk genoeg van had om nog langer in de vrij beperkte ruimte te bivakkeren en iedereen die voor zijn voeten liep - zoals die arme haan, wat ganzen, een geit enzovoorts - een schop verkocht. Vrede op aarde...

Zaterdag vol variatie

 

Het was gisteren een dag vol variatie. Over de Meeuwen- en Makrelenloop hebben wij het al gehad, maar op die dag stonden nog twee 'leuke dingen' op het programma.

 

Daar was om te beginnen het concert van het Haags Toonkunstkoor met het Symfonieorkest De Philharmonie in de Anton Philipszaal aan het Spui. De zaal leek uitverkocht, wat een overweldigende belangstelling, buiten stond een lange rij mensen te wachten om binnen te komen. Haag-vriendin Marlies zingt sinds een jaar bij dat koor en had een aantal mensen gevraagd of zij belangstelling hadden om te komen kijken. Wij (Marjolein, Robert, Hans D., Yvonne, Frank I. en Ingeborg, Paul K. en Paul V.) hadden wel zin.

 

Het concert was getiteld 'Ode aan het leven' en bestond uit drie uitvoeringen, stuk voor stuk muziekwerken die zo op het gehoor zeer complex in elkaar staken. Muziek waarin inderdaad ook veel 'leven' zat. Alle instrumenten die het orkest ter beschikking stonden werden volledig benut en bombast werd niet geschuwd. Laten we zeggen dat het geen muziek was voor tussen de schuifdeuren.


Het eerste stuk dat uitgevoerd werd, van Leonard Bernstein, is getiteld Chicester Palms. De tekst op het ingekorte programmablad leerde ons dat deze compositie als een echte topper voor oratoriumkoren wordt aangemerkt. Een hectisch maar aanstekelijk stuk muziek met een grote afwisseling aan ritmiek. Fascinerend en virtuoos, maar dat gold voor alle drie de stukken. Wat moet dit moeilijk zijn om te spelen en te zingen, het zal met name de individuele koorleden veel oefening gekost hebben om dit onder de knie te krijgen.

Het tweede stuk was het overbekende Sacre du Printemps van Stravinsky, oorspronkelijk geschreven als balletmuziek. Een van de revolutionaire klassieke muziekstukken uit de 20ste eeuw. Ook dit stuk is geschreven voor een reusachtig orkest zoals De Philharmonie, waaronder 38 blaasinstrumenten. Zelf intrigeerde die zes contrabassen aan de rechterkant van het podium mij bijzonder. Overigens speelde het koor in dit stuk geen rol.

Na de pauze kwam het laatste stuk, Nagasaki. Eigenlijk nog het meest toegankelijke muziekstuk van de drie, maar nog nooit eerder in een concertzaal ten gehore gebracht. Nagasaki is in de tijd van de Koude Oorlog geschreven. de teksten beschrijven de atoomexplosie en de ruïnes van de stad Nagasaki. Het is een lofzang op een nieuwe dageraad, een nieuw leven. Ondanks het beladen onderwerp een mooi en voor de luisteraar zeer toegankelijk stuk muziek, afwisselend explosief en verstild. Mooie koorzang ook.

Nadat het concert afgelopen was (rond 22:20 uur) hebben we nog met z'n allen iets gedronken in de foyer, Marlies kwam er even later ook bij. Echter moest ik vrij snel opbreken, want er wachtte nog een feestje in het Appel-theater. PR-dame (en lid van Groep 5) Eveline vierde daar haar verjaardag op grootse wijze.

Bus 22 bracht mij vrij snel naar de Duinweg, ik stapte pal voor het theater uit. Het was al kwart over elf maar het feest was nog in volle gang. Er werd gedanst, gepraat en wat je zoal op een feestje doet. Zoals cadeautjes geven, Arne had zelfs nog een compleet schilderij voor de jarige gemaakt. Leuk!

Bijna de hele Meeuwen- en Makrelenploeg van die middag was nu ook aanwezig. Zelf heb ik niet gedanst, het kwam er niet van, maar het had misschien wel goed geweest voor de spieren zoals Ellis opperde. Aan het eind van de avond, nou ja, zeg maar in het begin van de nacht, kon ik van Anja een lift krijgen omdat het onzeker was of er nog trams en bussen reden.

Het was al met al een welbestede dag!
 

Over de meeuwen en de makkerelen

Het zit er weer op, de jaarlijkse Meeuwen- en Makrelenloop. Een beruchte loop vanwege de dikwijls verschrikkelijke weersomstandigheden en het loodzware strand. Berucht, dus populair. Het is de bedoeling dat je achteraf, nadat je onderweg een paar keer dood bent gegaan, met een laconiek gezicht zegt dat 'het wel meeviel' tegen een ieder die het horen wil. Om vervolgens moe maar voldaan de plastic tas met foldermateriaal èn een forse makreel in ontvangst te nemen en vervolgens een half uur in de rij te staan voor snert en gebakken vis. Helemaal top.

Nu moet gezegd, dat we wel eens erger weer hebben gehad tijdens de M&M. Maar de mens is geneigd om negatieve ervaringen uit zijn systeem te bannen, want nu ik achter mijn pc zit en deze woorden inklop herinner ik mij opeens weer hoe ontiegelijk zwaar de heenweg was, vanaf de Norfolklijn tot aan Terheijde. Acht kilometer lang met een zeer stevige zuidwestenwind tegen, en deze feestvreugde werd nog versterkt door een stuk van pakweg drie kilometer door zeer zacht, mul zand, hier en daar zelfs stukken drijfzand, waar je voeten helemaal doorheen zakten, en ook nog eens veel hobbels en plassen die je moest omzeilen. Maar eenmaal voorbij het keerpunt, een bekertje drank en meteen weer terug. En vanaf dat moment ging het weer lekker, acht kilometer lang met de wind in de rug. Heel lekker zelfs, ik liep vergeleken met de laatste keren dat ik meedeed aan een loop zelfs goed. Op die terugweg heb ik ontspannen lopend toch nog een stuk of tien lopers ingehaald. We zijn weer een beetje bij de mensen!



Ilse, Anja en Eveline, drie van die sterke vrouwen van Groep 5!

En dan heb ik het vooral over de mensen van Groep 5. Allereerst Wim en Trudie Hartman die op het strand de lopers van deze groep aanmoedigden: achtereenvolgens zagen zij Patrick, Hans U., Ilse, Hans de P., Eveline, Anja, Yvette, Jos, Ellis, Fred, Ton en Dick aan zich voorbij trekken. En met deze opsomming is meteen de volgorde van binnenkomst gegeven. Als het niet klopt, protesteren mag!

Voor en na de loop kwam ik weer aardig wat bekenden tegen, maar dat geldt voor iedereen natuurlijk want het hardloopwereldje is weliswaar een stuk groter dan - zeg - twintig jaar geleden, je ziet toch steeds dezelfde gezichten.


Een wil ik wel in het bijzonder vermelden, Richard van der Klis met zijn nieuwe liefde. Richard liep trouwens heel goed - volgens mij 'zat' hij wel bij de eerste tien - maar had van tevoren aangegeven 'rustig aan' te doen omdat hij zondag een hele marathon gaat lopen.

Fartlek op 12-12-12

Een aantal pyramidebouwers van afgelopen maandag gaven ook woensdag acte de présence, alleen had de training een ander karakter. Het werd een lichte fartlek, een duurloop van in totaal (bruto dus) 90  minuten. Maar het was  wel een fartlek - de naam zegt het al natuurlijk - dus waren er wat langere tempo's ingebouwd. Vier maal ca. vier minuten in een flink tempo, daar kwam het op neer.

Ik heb geen last meer van verkoudheid en blessures, dus kon ik weer voluit meetrainen. Nou ja, voluit, het gaat nog niet zo heel goed met de tempo's, ik kom duidelijk tekort. De eerste vier minuten via het duinpad langs de Machiel Vrijenhoeklaan tot aan de ingang van Park Ockenburgh gingen eigenlijk best goed, maar even later, bij de tweede vier minuten, moest ik halverwege vaart minderen en toen raakte ik flink achterop. Gingen de anderen nu zo hard of ging ik zo langzaam? Laten we het maar op het laatste houden, alhoewel  de anderen zeker niet rustig gingen. Maar toch heb ik alle vier de tempo's mee kunnen lopen, zij het op eerbiedige afstand van de rest. Alles bij elkaar is er zo'n 90 minuten gelopen.

 

Geen smoesjes, maar feit is wel dat ik 's winters altijd k.t loop, de enige remedie daartegen is simpelweg: blijven trainen!

Nu de komende dagen wat rustig-aan doen want zaterdag is de Meeuwen-Makrelenloop. Ook weer zo'n loop waar ik totaal geen aanleg voor heb maar waaraan ik elk jaar deelneem. Zestien kilometer bikkelen over het strand... Winterse omstandigheden - de romantiek van zo'n loop - zullen uitblijven, er wordt zacht en wellicht regenachtig weer voorspeld. Voor de echte die-hards heeft de MM-loop daarmee aan romantiek ingeboet, maar ik vind het wel best zo... En na afloop waarschijnlijk snert en gebakken vis, maar in elk geval die gerookte makreel!


Iets heel anders; dinsdagmiddag heb ik met mijn collega's Marcel en Siebrand een afzakkertje genomen in het Top 2000 café bij het Instituut voor Beeld en Geluid. Dat was wel even gezellig alhoewel de èchte leuke momenten - met DJ's en gasten als Mart Smeets en Guido Wijers - nog moeten komen. Dan gaan we doodgewoon nòg een keer.

Pyramidebouwers gesignaleerd

Maandag. Vandaag was het debat in de Tweede Kamer over de hervormingen bij de publieke omroep. Min of meer beroepshalve heb ik deze gevolgd, via NOS 24 Politiek. Dat er het een en ander gaat veranderen is wel duidelijk. Toch laat het zich aanzien dat de extra bezuinigingen niet ten koste  gaan van de kwaliteit van de programmering. Dat is in ieder geval niet de intentie van staatssecretaris Sander Dekker. De kleine levensbeschouwelijke omroepen raken weliswaar hun zendtijd kwijt, maar hun 'visie en geluid' zal via de programma's bij de bestaande (grotere) omroepen worden ondergebracht. Ook gaf Dekker aan dat het schrappen van het Mediafonds niet inhoudt dat er geen goede documentaires meer worden gemaakt. We gaan het zien...

Maandagavond is er getraind. De groep, als altijd onder de bezielende leiding van Wim, bestond ditmaal uit Eveline, Ellen, Ilse, Ellis, Dick, Hans en Hans, Jos en Michel.



Deze avond stond een duurloopje inclusief wat pyramidetjes (drie à vier) op het programma. Wij liepen via Laan van Poot - Nieboerweg langs de Waterleiding en maakten anderhalve keer een ronde om de Bosjes van Poot, daarna 'pakten' we een stukje richting Norfolklijn en daar linksaf via Duindorp (en langs de duinen) terug naar de Nieboerweg.

De pyramides waren als volgt opgebouwd: 0,5-1-1,5-1-0,5 minuut, steeds met 30 seconden rust(iger) tussen de tempo's en ca. 5 minuten tussen de series. Wim adviseerde mij om bij de tempo's niet te hard te gaan, dus wat meer achteraan te lopen. Dat advies heb ik ter harte genomen, ik wil nog weleens overmoedig zijn en dan kom ik mijzelf binnen de kortste keren tegen. Maar na die zware cross van gisteren had ik toch niet zo'n zin om 'te gaan'. Dus heb ik drie van die vier pyramides volgemaakt, daarna ben ik met Jos teruggelopen naar de Laan van Poot. De anderen plakten er nog een pyramide aan vast.

Met het (in)lopen naar en van de club meegerekend, is er deze avond zo'n 95 minuten gelopen. Mooi zat.

Afzien bij Duinrell Cross

Vanmiddag heeft Ellen O. mij keurig vanaf Duinrell thuisgebracht met de auto. Zij bood mij een lift aan. Die ochtend was ik op eigen gelegenheid, met het openbaar vervoer (tram en bus), naar Wassenaar gegaan. Allebei hebben wij deelgenomen aan de Hardloopwinkel 1 van de 4 Duinrell Cross, zoals elk jaar georganiseerd door AV Sparta. Er waren meer clubgenoten die deelnamen aan dit letterlijk en figuurlijk Spartaanse evenement. Zoals onze voorzitter en cross-fan Ruud Fabrie en Ronald de B., René Kropman en van 'onze' groep Hans U., die de eer van Groep 5 nog een beetje wist te redden ;-)...

De Duinrellcross is een van de zwaarste - misschien wel de allerzwaarste - crossen van de regio en maakt deel uit van het 1 van de 4 Cross Circuit. Niet dat ik daaraan meedoe, want aangezien er nog geen slakkencategorie is toegevoegd, is er voor mij geen eer aan te behalen. Maar aan die cross heb ik wel meegedaan. Niet dat ik een goede crosser ben (integendeel, twee keer heuvel-op en ik ben kapot, zelfs middelmatige tijden haal ik niet meer), maar je kunt het altijd nog als een goede training beschouwen: Het is een loodzwaar parcours dus prima geschikt om 'ausdauer' te kweken. En dat is weer gunstig voor de Meeuwen en Makrelenloop volgende week. Ja, de geest is nog van een jonge hond alleen luistert het lichaam niet meer naar de geest... Wat had ik het moeilijk, maar ach, in de loop der tijd ga je dat juist als 'lekker' ervaren.

Foto Jeroen Tibbe

Toen het startschot ging (om 12:15 uur) stond ik helemaal achteraan.
Meteen na de start was er die enorme heuvel naar boven, en daarmee was meteen het eerste oponthoud, zeker voor de mindere goden die achterin liepen. Bij die eerste lange steile klim was het een enorm gedrang: menigeen begon al meteen te wandelen, van passeren kon geen sprake zijn. Als ik al de conditie en de fut had gehad om in te halen, zou dat door de opstopping niet mogelijk zijn geweest. Maar die fut had ik niet dus de eerste ronde ging op mijn dooie akkertje en zelfs dat was al zwaar genoeg.

Halverwege de tweede ronde zoefden 'de snelle jongens' mij en andere 'tijdgenoten' voorbij alsof de duivel hen op de hielen zat. Zij roken de finish al, zo'n 800 meter verderop, zelf moest ik nog een rondje. Dat viel mijzelf nog mee omdat ik 'nog twee rondjes' in gedachten had.

Van onze groep deden trouwens alleen Hans U. en ikzelf mee, maar Wim stond wel te kijken aan de kant.

Toen ik na ruim 56 minuten over de finish kwam, in de achterhoede (toch een minuutje sneller dan vorig jaar maar toen was de afstand volgens mij iets langer, ik was toen ook meer in vorm) kwam Hans mij tegemoet. Hij had er 46 minuten over gedaan, mooie tijd. Ellen had trouwens 43 minuten gelopen maar was daar toch niet helemaal blij mee: ze had sneller gewild maar dat zat er vandaag niet in. Toch derde dame of daaromtrent.

Over de rest van de uitslagen kan worden gecorrespondeerd, maar die waren bij het schrijven van deze blogpost nog niet online...