Toch wel makkelijk, die reminders op Facebook. Aanstaand weekend (zaterdag 18 en zondag 19 januari) is weer de jaarlijkse Nationale Tuinvogeltelling. Twee jaar geleden deed ik daaraan mee: niet eens zó verdekt opgesteld nam ik plaats achter de tuindeur, schrift op schoot en ballpoint in de hand, en vervolgens kijken wat er in een tijdspanne van een half uur mijn tuin kwam bezoeken. Overvliegende vogels telde ik niet mee, tenzij ze even een rustpauze hielden in mijn tuin of die van mijn naaste buren.
Twee jaar geleden deed ik ook mee en vorig jaar ben ik het vergeten. Nu maar weer want mij valt op dat ik de laatste weken vrij veel vogels signaleer. Zoals nu, op het moment dat ik deze woorden intik, zie ik twee spreeuwen in de tuin en nu vliegen er enkele koolmezen over. De bedoeling is om straks per vogelsoort het hoogste aantal dat je in dat halfuur tegelijkertijd ziet, te noteren. Zo voorkom je dat je dezelfde vogel dubbel telt.
Ook de vlaamse gaai laat zich af en toe zien
Als je al niet genoeg rare vogels tegenkomt in het dagelijks leven (nauwelijks voorstelbaar) en heb je zin om mee te tellen, meldt je dan hier aan.
Hier zijn we weer! Wordt er nog geblogd tegenwoordig? Ja, maar de afgelopen week was daar weinig aanleiding toe. Ik ben wel met van alles bezig geweest, maar dat is niet erg boeiend voor een weblog. Belangrijkste reden is dat ik geveld ben door ichsias in het linkerbeen waardoor ik afgelopen woensdag niet kon (hardlopen) en het er donderdagochtend, na een poging daartoe, al na amper honderd meter zó inschoot dat ik die hele dag slechts voetje-voor-voetje schuifelend door de kamer kon bewegen, ik ben niet buiten geweest. Vanaf toen ging het steeds ietsje beter maar het zal vele dagen, zo niet weken, duren voordat ik weer een beetje 'normaal' kan joggen. Ach, er zijn ergere dingen, jammer is wel dat ik waarschijnlijk al die lopen waarvoor ik voor-ingeschreven heb (en dat zijn er wel een paar) moet laten 'lopen', kost handenvol geld. Maar goed.
Gisteren was in ieder geval afleiding in de vorm van de als altijd gezellige Nieuwjaarsreceptie, ik was gelukkig in staat om daar rustig fietsend naar toe te gaan. Het waren zelfs twee nieuwjaarsrecepties, één officiële van onze vereniging Haag Atletiek, de tweede van onze trainingsgroep 5, op een andere lokatie.
Zoals altijd was het druk bij de Nieuwjaarsreceptie, niettemin iets minder druk dan anders. Waarschijnlijk had dat te maken met het feit dat vorige week de Oliebollencross was en normaliter sluit de Nieuwjaarsreceptie daarop aan. Dat kon echter ditmaal niet wegens afwezigheid van cruciale personen. De bijeenkomst was er niet minder gezellig om. Her en der werden nieuwjaarwensen uitgewisseld, handen gedrukt en gekust, de gebruikelijke rituelen.
Na de toespraak van voorzitter Ruud Fabrie werd, zoals dat elk jaar gaat, een aantal mensen op het podium ontboden en in de bloemetjes gezet. In de eerste plaats natuurlijk de atleten die in 2013 buitengewoon gepresteerd hebben. 10 kilometer kampioen Khalid Choukoud was er helaas niet bij, wel een paar andere Nederlands Kampioenen waaronder hordenloopster Rosina Hodde en kogelstoter Erik van Vreumingen. En nog veel meer jongere atleten, het volledige overzicht komt in ieder geval in het clubblad. Ook werden leden van verdienste (jubileum-coördinator Dick Witmont en Gerard Straver) in het zonnetje gezet alsmede de vrijwilliger van het jaar, ditmaal Jeroen Koelewijn en zijn vrouw Judith Brüggenwirth. Zij waren verantwoordelijk voor de vormgeving van het schitterende jubileumboek en de clubbladen, het heeft hen zeeën van tijd gekost maar het resultaat was er dan ook naar.
Ook werd de redactie van het clubblad in de bloemetjes gezet, niet iedereen van de redactie was aanwezig (zoals bescheiden superkracht Henk Verploegh) maar eindredacteur Ellen Oostvogel en ikzelf namen de honneurs waar en de bos bloemen dankbaar in ontvangst.
Het slot van het officiële gedeelte werd gevormd door de onthulling van een kunstwerk. Dat is door de leden van Haag Atletiek is uitgekozen uit een groot aantal kunstwerken die in de zomer van 2013 in Pulchri Studio werden geëxposeerd. In het kader van de jubileumactie 'Loop naar de pomp' zijn toen diverse trainingsgroepen vanaf de Laan van Poot richting Lange Voorhout gerend alwaar men door middel van gele stickertjes kon aangeven welk kunstwerk het meest in de smaak viel. De meeste stickertjes werden toen naast het schilderij van Elisabeth de Vaal (die bij de onthulling aanwezig was) geplakt.
Na de receptie zijn wij (Wim Hartman, Ton van der Pol en Arne Dutour Geerling) op de fiets naar Loosduinen afgereisd. Daar vond, in een sousterrain van een flatgebouw, een informele nieuwjaarsbijeenkomst van Groep 5 plaats. De meesten waren daar al lang, deze receptie begon op het moment dat de Haag-receptie nog bezig was. Dit feestje was georganiseerd door Patrick, Anja en Ilse. Leuk! Voor de inwendige mens werd méér dan goed gezorgd, wij hadden ook allemaal aan de feestvreugde bijgedragen met baksels en drank. Maar hoe dan ook werd het ook hier erg gezellig.
Feit is wel dat door het niet-kunnen-trainen en al die geneugten des levens zich weer een buikje begint te vormen, dus ik moest maar eens een paar dagen ascetisch gaan leven. Vasten of zo...
Dom misschien, maar daags na de Oliebollencross (afgelopen zondag dus) wilde ik twee uur gaan hardlopen. Rustig weliswaar, heel rustig, maar toch. Het was inderdaad héél rustig joggen, maximaal 10 km. per uur schat ik in. Die duurloop moest wel van mezelf want als ik in het voorjaar de marathon wil lopen... Het was heel mooi weer maar er zat geen schot in, na 95 minuten was het over en uit. Daarna had ik toch wel problemen met mijn lijf, moeilijk te omschrijven maar toch een beetje overbelast. Ja, ik weet het, ik weet het, ik ben geen twintig meer...
Maandag alleen een stukje gewandeld (anderhalf uur door de duinen) en gisteren een kilometer hardgelopen, daarna trok een flinke uitstralingspijn vanuit mijn zitvlak/heup naar en door mijn linkerbeen, ik kon toen alleen maar wandelen, met een trekbeen. Dat ga je krijgen, je bent geblesseerd en prompt wordt er minder geblogd. Alsof er, met het minder tot niet lopen, ook niets meer te vertellen valt. Tja, en om nu over niets iets te vertellen...
Vandaag maar eens naar het Filmhuis getogen. Even kijken wat er draait... Hee, dat leek mij wel wat: '20 feet from stardom' een film over achtergrondzangeressen. En dan met name die aan het wereldwijde succes van sterren als The Rolling Stones, Bruce Springsteen, David Bowie, Sting, Joe Cocker, Michael Jackson en vele anderen enorm hebben bijgedragen.
Het zijn stuk voor stuk zangeressen die door bovengenoemde wereldartiesten de hemel in worden geprezen, en terecht. Een aantal van hen evenaren de kwaliteiten van de ècht wereldberoemde ster-zangeressen zoals Aretha Franklin, Dionne Warwick en Whitney Houston. En dat terwijl niemand - afgezien dan van de echt in muziek geïnteresseerden - hen eigenlijk goed kent. Wie zou zo een aantal namen van achtergrondzangeressen kunnen noemen? Ik niet, laat ik dat maar meteen zeggen.
En was het wat, die film? Ja, het was zeker wat, het was geweldig! Echt dus een film voor mensen die 'iets' hebben met de muziek uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Het is een documentaire die de bekende clichés van de docu - quote, stukje muziek, quote, stukje videoclip etc. - weet te omzeilen. Prachtige portretten van achtergrondzangeressen waarvan een aantal de stap naar een solo-carrière hebben gezet maar ondanks hun enorme talent, uitstekende management en geweldige optredens nooit ècht wereldwijd zijn doorgebroken. Zoals in de docu werd gezegd: het zijn de ongeschreven regels van de muziekindustrie: eens een achtergrondzangeres, altijd een achtergrondzangeres, ondanks superieur talent, de èchte sterren zijn de bekende namen zoals hierboven genoemd.
De film bood een aantal eye-openers: zo zijn de indrukwekkende uithalen in 'Gimme Shelter' van de Rolling Stones van een bij het grote publiek onbekend gebleven vrouw, Merry Clayton. Insiders wisten hoe geweldig zij was en zij kreeg het aanbod om met The Rolling Stones mee te zingen. Zij had aanvankelijk moeite om die gewelddadige tekst te zingen en zei:"War, Childeren? That's just one shot away!" En die tekst heeft zij gebruikt op wat een van de beste Stones nummers ooit is geworden. Clayton heeft de song mede door haar inbreng en dijk van een stem op een hoger niveau gebracht.
Dit is maar één voorbeeld. Regisseur Morgan Neville laat diverse achtergrondzangeressen waaronder Lisa Fischer, Darlene Love en Tata Vega aan het woord, en daar kwamen fascinerende verhalen uit naar voren. Geen grote landhuizen, zwembaden, limousines en wat al niet meer, één (Darlene) moest zelfs na haar bloeiperiode als werkster aan de gang om haar gasrekening te kunnen betalen.
Zangeres Darlene Love sluit de film met een geweldige song, opgenomen in een studio, af. Dat is zó verbluffend goed dat je bij het beeld dat daarna komt - waarbij je ziet dat zij - als een van de weinige achtergrondzangeressen die een eigen carrière zijn begonnen - wordt opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame - alleen maar het gevoel krijgt: "Volkomen terecht!"
Er zijn van die loopjes waaraan ik altijd meedoe. Traditie kan een belangrijke reden zijn, nee, ìs een belangrijke reden. Ik denk dan aan de CPC, een aantal loopjes die in het Westland worden gehouden (Kadeloop, Bradelierloop enz.), de Royal Ten en de Golden Ten. En bijna alle loopjes die onze club organiseert.
Tot die laatste categorie hoort de jaarlijkse Oliebollencross. Ook al 'ligt' die cross mij niet echt (kan beter schrijven 'ècht niet'), ik ben altijd van de partij. Zo ook vandaag. Altijd gezellig, en hoewel de officiële Nieuwjaarsreceptie volgende week is, zijn er heel wat handen geschud en - voor zover gewenst - kussen uitgewisseld. Ik was er rond half een. Na het startnummer te hebben opgehaald - die was er wel, maar mijn naam stond niet op de lijst terwijl ik wel had voor-ingeschreven - liep ik met Patrick en Sherman (in) naar de Fuutlaan en vervolgens het duinpad op. De 'korte cross' (4000 m.) was juist van start gegaan. Ik ging het rechterpad op naar boven, vanwaar ik enkele foto's maakte van de passerende deelnemers. Deze staan hier! Onder hen HansVerbeek, de blogger van het eerste uur die vorig jaar is bekeerd tot het 'barefoot runnen' wat hem klaarblijkelijk zeer goed bevalt. Ook nu was hij 'schoen-loos'. Ook Anne was van de partij, de blogster-supersupportster die naar eigen schrijven 'langzaam hardloopt' en het hele jaar door grote wandeltochten onderneemt waarbij zij onderweg van alles opruimt wat anderen laten slingeren. En daar schrijft zij dan weer over.
Nadat bijna alle deelnemers aan de korte cross waren gefinishd, keerde ik met Patrick terug naar de baan en het clubhuis, schoenen omgewisseld en voor de tweede keer naar de startlocatie. Die was op het veld links van het Fuutpad. Ook hier weer de nodige nieuwjaarswensen uitgewisseld. Om 14:00 uur was de start van de 'lange' cross (8000 m.).
Foto Jeroen Tibbe
Daar gingen we weer, vier zware ronden. Heel wat mensen vinden de Kerstcross van onze club veel zwaarder, ik daarentegen heb juist en altijd veel moeite met deze cross, vooral het klimmen naar boven (wat wij vier keer moesten doen) is iets dat ik simpelweg niet kan, welke klimtechniek (korte pasjes, lijf rechtop) ik ook toepas. Geen adem meer, dus noodgedwongen heb ik stukjes moeten wandelen, maar eenmaal over de top herstel ik snel en kan ik iets van de opgelopen schade goedmaken.
Hoe dan ook is en blijft het een leuke cross met een uitdagend parcours (klimmetjes en veel mul zand) dus ook dit jaar heb ik 'm netjes uitgelopen. Ruim 45 minuten, niet snel maar toch tevreden.
Na afloop lekker gedouchd - was mijn handdoek vergeten dus maar afgedroogd met een schoon sportbroekje - en in de kantine een onvervalste Wim Hartman-oliebol verorberd. Ik was net op tijd, want er waren veel deelnemers en de oliebollen verdwenen in rap tempo in de lopers-magen. Daarna gezellig nagepraat met deze en gene onder het genot van thee, een biertje, een kom tomatensoep en een tosti. Tja, sporten maakt hongerig...
Er is door onze groep heel goed gepresteerd, met Patrick als snelste (35 minuten), Marianne als snelste dame (36 minuten) en de anderen zaten bijna allemaal zo tussen de 40 en 43 minuten. Goed gedaan!
Een beetje rare kop misschien, strippen in januari. Toch had het best gekund vandaag, het was namelijk de warmste 3 januari ooit gemeten. Heerlijk weer ook om te lopen, ware het niet dat ik - volgens het trainingsschema - twee dagen rust moet houden met het oog op de Oliebollencross morgen.
Maar over die vorm van strippen heb ik het natuurlijk niet. Waar ik het wel over heb is de striptentoonstelling in het Meermanno Museum aan de Prinsessegracht. Die was zeer de moeite waard! Wie iets met strips heeft, haast is geboden: 12 januari is de laatste dag dat je deze tentoonstelling kunt bezoeken.
Ik ging er vanmiddag eigenlijk op een vrij achteloze, ongeplande manier heen. Ik was toch in de buurt. Wij waren namelijk in Hotel Des Indes aan het Lange Voorhout. Daar komen we bepaald niet elke dag maar we wilden even 'de sfeer en ambiance proeven' met het oog op een te organiseren familie-uitje binnenkort.
Hotel Des Indes ademt als vanouds de sfeer van 19de eeuwse Haagse 'sjiek' en was vandaag nog helemaal in kerstsfeer.
Wij hebben er even gezeten en een prima kop cappucino gedronken alvorens ik mij naar het museum begaf.
De tentoonstelling is voor jong en oud en brengt de 200-jarige geschiedenis van het stripverhaal in beeld almede de vele stripvormen die er zijn, van Prikkebeen tot Dick Bos, van Bulletje en Bonestaak tot Haagse Harrie en de nieuwste digitale vormen van strips.
De tentoonstelling is chronologisch van opzet. In de eerste zaal zie je oude beeldverhalen, de voorlopers van de strip, en dat loopt door tot in de laatste zaal waar de meest recente voorbeelden te zien zijn: interactieve beeldverhalen die de toeschouwer zelf op het beeldscherm kan beïnvloeden.
Behalve honderden bijzondere strips zijn er vele originele (werk)tekeningen te zien en vier gefilmde interviews met bekende stripdeskundigen. Voor de jeugd is er de mogelijkheid om zelf mee te tekenen aan een speciale striptekentafel en zichzelf te fotograferen als strip in het striptheater.
Het is begin 2014, eigenlijk niet meer het geëigende moment om terug te blikken. Maar wie A zegt moet ook B zeggen: ik ben op 31 december vorig jaar (..) begonnen met een muzikale terugblik op mijn leven en had aan één blogpost niet genoeg.
Ik was gebleven bij de periode voor mijn twintigste. In die tijd werkte ik overdag bij Succes-Nederlandse Boekenclub, eerst op de huisdrukkerij, naderhand op de lay-out afdeling (tegenwoordig zou men zeggen de afdeling vormgeving). 's Avonds ging ik naar de 'tekenacademie' aan de Prinsessegracht, vijf avonden per week, vijf jaar lang. Daar kwam ik ook - via café 'De Wiener (Konditorei)' - in de Haagse 'Sien' terecht. Ik stond dus met één been (zit in mijn aard, ik wil(de) nooit gebonden zijn aan één specifieke groep) in het artistieke wereldje van (Haagse) hippies en andere linkse jongens en meisjes. Overigens heb ik - afgezien van een zo nu en dan een aangeboden of rondgaand 'stickie' - dat bij mij nagenoeg geen effect had - nooit drugs gebruikt.
Zomer 1968 was wel de tijd van legendarische popconcerten in o.a. De Houtrusthallen met een werkelijk ongelofelijke line-up: Pink Floyd, Traffic, The Move, Cream, Kinks, The Zombies, Manfred Mann. Naar de muziek uit die tijd luister ik vandaag de dag nog met veel plezier. Later waren er ook popconcerten in De Vliegermolen, in Voorburg. Daar zag ik onder meer Focus, Colin Blunstone en Rod Argent, Golden Earring, Earth and Fire, Soft Machine en The Faces met Rod Steward.
Colin Blunstone (Zombies) in de Vliegermolen (foto Ron Verboom)
Als mij de vraag gesteld zou worden welke plaat ik mee zou nemen naar het spreekwoordelijke onbewoonde eiland, dan zou het antwoord - toen en nu - ongetwijfeld 'Third' zijn van Soft Machine. De eerste keer dat ik kennismaakte met hun muziek was in 1969, op weg van het station Rotterdam Centraal naar het Kralingse Bos, naar het éérste grote openluchtfestival van Nederland, dit in navolging van Woodstock. Ik hoorde wonderlijke, over elkaar heen buitelende klanken, hectisch en dromerig tegelijk, avantgardistisch maar wonderschoon. Later begreep ik dat het 'Out Bloody Rageous' van The Soft Machine was, een groep die het vooral bij 'de artistiekelingen' uit die tijd (tegenwoordig zouden we zeggen: het clubcircuit) goed deed. Vanaf dat moment was ik verkocht, ik ben altijd een groot liefhebber van hun muziek geweest. Robert Wyatt, Mike Ratledge, Hugh Hopper, Elton Dean... De overgave, passie en geconcentreerdheid waarmee de groep musiceerde was 'awesome'.
Ik zag ze een keer in een sousterrain van het Gemeentemuseum Den Haag - ongeveer ter hoogte waar nu het fotomuseum GEM staat - en vond het geweldig-intrigerend. Naderhand ging ik ook naar een optreden van Soft Machine in De Doelen in Rotterdam, waar ik naderhand ook onder mer The Byrd zag optreden. Het concert was laat afgelopen, er was geen openbaar vervoer meer en met een vriend liep ik helemaal vanaf Rotterdam langs de grote weg naar Den Haag, in de ochtendschemering kwamen we in Delft aan waar we het laatste stuk met de tram gingen.
Ik ging indertijd en de jaren erna ook (heel) vaak naar 'Kjoebie' oftewel Cuby and The Blizzards, ook nog in de tijd dat Herman Brood nog bij hen speelde. Die intensiteit van Harry Muskee en dat geweldige gitaarspel van Eelco Gelling, ik lustte er wel pap van.
Maar goed, als ik over concerten begin ben ik morgenochtend nog bezig, ik zal mij beperken tot die èchte mijlpalen in mijn muziekbeleving.
Dan kom ik toch op die tweede groep - naast Soft Machine - die een enorme impact op mij heeft gehad, Led Zeppelin. In 1969 zag ik ze voor het eerst in het toenmalige Circustheater. Dat was in de tijd van hun tweede LP, die ik daags na het concert prompt kocht, of ik had 'm al (kan ik mij niet meer herinneren). Ik heb nadien al hun LP's gekocht en grijsgedraaid en nòg véél later (in de jaren tachtig en negentig) struinde ik platenbeurzen af voor bootlegs van hun live-concerten. Daarmee begon ik tijdens een reisje voor mijn werk naar Parijs, op een of andere markt. Ik vond echt alles goed wat zij deden, voor mij bevatte het alle ingrediënten: muzikale genialiteit, passie, romantiek, licht en schaduw, het volle leven. 'Stairway to Heaven' is uiteraard - en volkomen terecht - hun klassieker maar alles wat zij aanraakten veranderde in goud.
Het laatste concert van Led Zeppelin dat ik zag was in het voorjaar van 2013, in de bioscoop! Een werkelijk verbluffend goede registratie van het allerlaatste concert dat de groep ooit gaf, in 2007 in het Londense O2 theater. Daar was ik ook bij, ik was één van de 18.000 mensen (van de 12 miljoen) mensen die geselecteerd waren! Ik ging er heen met clubgenoot Michel Oosschot.
Als ik eenmaal op de 'herinner-stoel' ga zitten schiet er van alles bij je binnen en blijf ik aan de gang, dus ik kap er mee voor vandaag.
.JPG)
