Vogelenzang en damhertengereutel

Vandaag was een mooie dag om te gaan wandelen. Zonnetje, aangename najaarstemperatuur, nagenoeg windstil. Donderdag is mijn vrije dag, dus... ben ik gaan wandelen. Maar eerst met de tram en vervolgens met de trein naar Heemstede, en van daar uit met bus 90 naar Vogelenzang, uitstappen halte Waterleiding.

De Waterleidingduinen is een mooi gebied om te wandelen èn om hard te lopen. Afwisselend, glooiend, natuurrijk. Ik neem aan dat Rinus en anderen die er in de buurt wonen daar regelmatig de benen strekken. Maar hardlopen heb ik niet gedaan, wel stevig doorgewandeld, zo'n drie uur onafgebroken achtereen. Eerst een bakkie bij De Oase, de uitspanning vlak voor de ingang van het Waterleidinggebied. Ik kon bij de ober zelfs een toegangskaartje à raison van € 1,50 kopen. Terwijl ik beschut in de warme zon zat te wachten, kwam een vriendelijk poesje naar mij toe. Nadat ik hem begroet en geaaid had kwam hij - of zij - steeds terug. Het diertje wilde zelfs bij mij op schoot klimmen, waarbij zijn nagels pijnlijk door mijn broek heen prikten. Dus toch maar liever niet.

De wandeling was weer prima. Een aantal hardlopers gezien, maar geen bekende gezichten. Donderdag is een werkdag en eigenlijk ideaal om dan een natuurwandeling te maken, want dan is het betrekkelijk rustig.
Wel jammer dat ik het met mijn oude - zóóó 2009 - cameraatje moest doen, want mijn nieuwe is kaduuk ( al na vier maanden!) en via de Mediamarkt naar de reparateur gestuurd. Hopelijk valt het nog onder de garantie. De zoom-functie op het oude reserve-cameraatje (PowerShot A570) doet het niet meer, dus heb ik niet op de damherten - die ik wel ben tegengekomen - kunnen inzoomen.

En dat was zeker jammer bij één van de volwassen dambokken die ergens tussen de bomen lag uit te rusten. Een sterk dier (dikke nek) maar helaas met één geweistang. Zeker verloren tijdens een gevecht, want de bronsttijd van de damherten is begonnen. Zo hier en daar zag ik een of meer damherten wandelen, een enkele keer hoorde je een damhert 'reutelen' (bronstroep) en zelfs passeerde ik een klein roedeltje met een paar jonge bokken er bij. Het grootste rumoer moet echter nog komen denk ik.

Misschien dat ik volgende week nog een keer hierheen ga, maar dan met een betere camera. Hoe dan ook heb ik toch nog enkele beeldimpressies van deze mooie herfstwandeling kunnen maken.

Bikkelen op het strand

Maar weer eens een update. Ik maak niet veel kilometers voor iemand die mogelijk binnenkort de marathon gaat lopen. Wel gek misschien dat ik dat nog steeds niet zeker weet, dat heeft deels te maken met wat ongemakkelijke knieën, vooral de rechterknie. Voor de training had ik al 'zoiets van': zal ik voor mezelf gaan lopen? Ik voelde mij bovendien wat vermoeid, en er ligt een verkoudheid op de loer. Maar uiteindelijk besloot ik op woensdagavond toch maar 'gewoon' mee te trainen. Nou, dat heb ik geweten. Oh jee, ook nog de 'verkeerde' schoenen aan, ze voelden als lood aan de benen. Ik had het zwaar ditmaal. Maar mag het een keertje? Na al die enthousiaste verhalen van de laatste weken. Het leven bestaat uit ups en downs en lopen is een metafoor voor het leven.

Met de groep, bestaande uit Eveline, Ellen, Ilse, Ellis, Yvette en Jos en Ton, gingen we via de duinen naar het strand. Wim was er ditmaal niet bij - hij was gevallen met de fiets en heeft nu zijn pols in het gips - en Ellen nam de leiding. Bijna de hele training werd vervolgens op het strand uitgevoerd, nadat we eerst bovenaan bij de trap de oefeningen hadden gedaan. Op het programma stonden lange tempo's. Het was één blok van 4-8-4-8-4 minuten, met naar schatting een minuut rust tussen de tempo's. Op zich waren de omstandigheden niet slecht: het is drooggebleven - na een zeer natte regenachtige dag - en het strand lag er mooi 'vlak' bij. Het enige was de wind, die ditmaal vanuit het noordwesten kwam, maar die hadden we alleen de eerste 4 minuten en de laatste 8 minuten tegen. De dames hadden er veel zin in, ze gingen luchtig, soepel en snel als een speer. De drie mannen - en ik zeker - hadden het een stuk moeilijker, we moesten echt hard werken om niet al teveel achterop te raken. Mij is dat met name bij de twee lange tempo's niet gelukt, zeker bij de laatste moest ik op zeker moment iedereen laten gaan. Alleen de allerlaatste 4 minuten ging het weer, ik lette toen meer op mijn looptechniek: benen optillen, niet gaan sloffen.

De nazit in het clubhuis was erg gezellig, zoals altijd. De dubbele herfstbokjes van Brand zijn er weer! En er was turks brood met naar keuze gebakken ei met ham en kaas, rivierkreeftjessalade of brie.
Ditmaal was ik weer met mijn 'oude vaste groepje' omdat een van hen - die niet veel op de club komt - er nu wel was. Zo vaak spreek je elkaar dan niet. Een van de gespreksonderwerpen was het 100-jarig jubileum van de club in 2013. Het gonst al van de ideeën en activiteiten voor dat jaar. Mede naar aanleiding daarvan wordt binnenkort een compleet archief aan fotomateriaal, clubbladen, uitslagen en andere uitgaven overgebracht naar het Haags Gemeente-archief. Het meeste materiaal bevindt zich thuis bij Joop Teljeur, de vroegere organisator van de legendarische Elsenburgerboslopen en prestatielopen aan de Laan van Poot. In de loop der jaren heeft hij van alles verzameld en veel is al in ordners opgeslagen. Paul K. is nauw bij deze operatie betrokken. Zelf maak in deel uit van de jubileumboek-commissie (dinsdagavond hebben we nog vergaderd) en zal onder meer met Paul, aan de hand van al het oude materiaal, proberen een historisch overzicht te schrijven. Er worden trouwens nog steeds mensen (wel leden van Haag Atletiek) gevraagd voor de diverse commissies, affiches en flyers liggen al her en der verspreid in het clubhuis.

To Blog or To Run, That's the Question...

Foto gemaakt door José Xavier

Vandaag kwam ik Carlo tegen op Den Haag Centraal Station. Al pratende vroeg hij hoe het met mijn weblog ging en of het ooit nog goed ging komen. Tja, hoop doet leven, maar blijkens de reacties op de laatste update van de mensen 'achter' weblog.nl is bij iedereen het geduld nu wel op. Vooral degenen die geen back up hebben gemaakt van hun weblog vóór de migratie - zes weken geleden al - vragen zich 'met samengeknepen billen' af of hun in veel gevallen jarenlange arbeid - soms met zeer gevoelige en persoonlijke informatie - verloren is gegaan. Ach, er zijn erger dingen, fraudezaken zoals Easy Life bijvoorbeeld, waarbij mensen minstens een halve tot een hele euro-ton kwijt zijn geraakt. Het gaat hier niet om geld, maar om vastgelegde herinneringen die (mogelijk) teloor zijn gegaan. Minstens zo belangrijk, zou je kunnen vinden als je niet materialistisch ingesteld bent.

Maar kom op, er is ons verzekerd dat niets verloren is gegaan, dus afwachten maar! Ondertussen moeten 'mijn' lezers het even doen met dit weblog bij blogspot, dat overigens wel uiterst gebruikersvriendelijk is. Alleen krijg ik wel eens klachten dat er moeilijk gereageerd kan worden op mijn berichten. Zoals Carlo, hij vroeg mij vandaag om een instructie op mijn blog te zetten. Laat ik volstaan met de opmerking dat àls er mensen zijn die willen reageren en daar problemen mee ondervinden, dit altijd kunnen doen met de optie 'anoniem', dus dat rondje aanvinken. Jouw naam kun je dan eventueel in de reactie zelf plaatsen.

Genoeg gezeurd over die weblog-ellende. Er moet gelopen worden! Ja, je bent loop-verslaafd of je bent het niet. Zo heb ik gisterochtend (zondag), daags na de 10 km aan de Laan van Poot, een uurtje 'uitgelopen'. Uiteraard in een rustig tempo, dik over de 6 minuten per kilometer, alleen de laatste van de bijna 9 kilometers heb ik versneld, dat werd 4'19'' binnen een stuk van Meer en Bosch tot aan de voordeur waar ik normaliter ruim 11 minuten over doe, nu 10 minuten.

Gistermiddag zijn wij naar de Housewarming-party (voor familie) van mijn dochter en haar vriend gegaan. Er waren zeker twintig mensen op bezoek.
's Ochtends eerst bladerdeeghapjes en woksoep gemaakt als bijdrage in de feestvreugde. Toen we van huis gingen regende het, maar we waren met de tram - en overstap op andere tram - dus kwamen we niet al te nat aan. Later in de avond - met de nodige versnaperingen en wijntjes op - weer terug met dezelfde trams. Daarna vroeg naar bed gegaan, ik zat er wel een beetje doorheen na al die drukte.

En vanavond (maandag) was het na een nieuwe drukke werkdag een goede zaak om weer te gaan trainen! We gingen een 'lekker' duurloopje doen met versnellingen: drie series van 5 x 30 seconden snel. Al met al waren wij zo'n 75 minuten onderweg maar omdat ik van en naar huis ben gaan lopen 'zat' ik wel aan de 90 minuten. Het groepje bestond vanavond uit onder andere de dames Ellis, Ilse, Katelijne, Eveline, Ellen en een jeugdige triathlete wier naam mij even ontschoten is en de heren Jos, Michel Out (die gisteren een verrassend goede 38 minuten liep op de 10 km), een nieuwe loper wiens naam mij eveneens ontschoten is en twee jonge knapen ;-), Carel K. en Fred van der G.

Woensdag staat er een zwaardere training op het programma. Dinsdag een rustdagje inlassen, want ik heb mijn rechterknie met al die tempootjes kennelijk wat overbelast en dat kan maar beter geen blessure worden...

Herfstige 1 van de 4

Hoi Pipeloi!

 Deze dag stond in het teken van de 1 van de 4, de 5 en 10 km loop die jaarlijks vier keer wordt gehouden en door de vier Haagse atletiekverenigingen Haag Atletiek, The Hague Road Runners, Sparta en De Koplopers (uit Delft) wordt georganiseerd en dan gehouden wordt op 'eigen terrein'. Voor het nieuwe seizoen 2011-2012 beten wij (Haag Atletiek dus) het spits af.

De loop was pas 's middags (om 14.00 uur was de start) dus is deze herfstige ochtend besteed aan wat lezen, facebooken en bloggen, tv kijken en appeltaart bakken. Ja, ik had nog steeds appels van Frank liggen! Diezelfde Frank heb ik diezelfde middag nog in de rug gekeken tijdens die 10 kilometer, maar het is mij niet gelukt om hem de mijne te laten zien al kwam ik op het laatst wel heel dichtbij. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

De 1 van de 4 dus. Het was best fris weer, en steeds dreigde er een regenbui. Echter op de buienradar had ik die ochtend gezien dat het uitgerekend tussen 14.00 uur en 15.00 uur (het moment dat iedereen druk aan het lopen was) droog zou zijn. Dus had ik met bijna misplaatst optimisme mijn loop-regenjackje thuis gelaten. Echter ditmaal bleek het optimisme welgeplaatst. Startnummer opgehaald - zoals op de foto blijkt was ik niet de enige, clubgenoot en advocaat A.V. te D.H. had 'm al met kennelijke vreugde in ontvangst genomen.


Marjolein en Paul voor de warming-up

 Ik was er even na 13.00 uur, dus vrij vroeg, maar was niet de eerste. Dat waren uiteraard de organisatoren en de medewerkers van de inschrijving en Marjolein, die altijd vroeg bij wedstrijden aanwezig is om zich voor te bereiden. Van mijn groep (Groep 5) waren Jos, Ilse, Ellis en Gerard van de partij, terwijl Wim als organisator èn support verlenende trainer aanwezig was.

Paul K. en ik hebben een beetje ingelopen op de baan, daarna nog een laatste aftap-ronde, en dan naar de start. Het was inderdaad droog. Precies op tijd vertrok de meute: een rondje op de baan en dan via het hek naar buiten, naar rechts, een paar honderd meter verderop weer naar rechts via het duinpad, dat helemaal uitlopen en bij de opgang Fuutlaan scherp naar links en naar boven de duinen in.

De eerste ronde ging in een tempo dat goed te behappen was, eenmaal op de baan kwam ik op precies 24 minuten op de 5 km door. Niet spectaculair, maar allerminst slecht als ik het tempo kon vasthouden. En dat lukte. Die eerste ronde liep ik samen met Jos en Ellis op, Ilse was ons al vooruitgesneld, ze had de 5 km in ruim 21 minuten gerond. Die ging goed, héél goed zou later blijken.


Mulay en zijn ploeg snelle rakkers



De tweede ronde ging wat mij betreft heel goed (de loopfoto's zijn van Jose Xavier). Ik kon het tempo vasthouden, het leek - en voelde - wel of ik sneller ging omdat ik aardig wat lopers passeerde maar dat kan ook zijn omdat zij er een beetje doorheen zaten. Overigens ging Jos nog een stuk sneller, hij was flink uitgelopen terwijl Ellis juist wat meer inzakte. Maar eerdergenoemde Frank die best een stuk voor mij liep begon ik in te halen. Echter niet genoeg om hen bij de finish te kloppen, hij passeerde de meet in 47'58'' en ik in 48'08''. Toch was ik daar heel tevreden mee, want ik had - met dit parcours - gehoopt op 'onder de 50 minuten'. Die doelstelling is dus ruimschoots gehaald. Wie ook goed liep was Michel Out: hij loopt zelden een langere afstand dan 5 kilometer, maar nu knalde hij er zomaar een '38-er' uit op de 10 kilometer.

En dat was het aardige van deze middag: iedereen die ik sprak was dik tevreden met zijn of haar prestatie, niet alleen winnaar Jeroen Bonnes van Sparta. Zo'n loop geeft in ieder geval goed aan waar je op dit moment 'staat'.


Trots op groepsgenoot Ilse!

Wie zeker reden had tot tevredenheid was Ilse. Na afloop hoorden wij dat zij een pr had gelopen, 43'23'', slechts op tien seconden afstand van Cynthia, op vijf seconden afstand van Ellen, en  nog voor Marjolein. Overigens was een dame van The Hague Road Runners de snelste en 'ons Helmie' tweede.

Maar ach, die tijden... We kunnen deze allemaal nalezen in de uitslagen, ze staan al op de site van Haag Atletiek!

Ruud van A. en Sjaak O.

Les Paul(s) en Marjolein

 De nazit was erg gezellig, zie foto. Drie biertjes gedronken. Mulay, een trainer die al eeuwenlang opereert in Den Haag hield in het algemeen nog een pleidooi voor minder tot geen alcohol, dat zou de loopprestaties aanmerkelijk verbeteren. Hij is moslim dus voor hem is het niet-drinken sowieso al geen issue, maar los daarvan zou hij weleens gelijk kunnen hebben. Dit ondanks andersluidende berichten dat bv. elke dag een glas (rode) wijn erg gezond voor hart- en bloedvaten kan zijn.

Ach, ik denk maar zo, drinken mag, maar wel met mate(n)!

Een hoop gezwam...

Even een tussenblogje - niet te verwarren met een tussenbiertje - dat een beetje bij deze herstdag past. Storm, gevaar voor omvallende bomen en banken, kleurende blaadjes en paddenstoelen. In de loop der tijd heb ik aardig wat paddestoelen vereeuwigd tijdens mijn vele wandelingen. Een paar uitgezocht en daar maar even een herfststukje van gemaakt. Ik krijg ze alleen niet netjes naast elkaar bij het overigens zeer gebruikersvriendelijke blogspot, maar ja.

Later op de dag een verslag je van de 1 van de 4 loop, een 5 en 10 km loop door de duinen, met name voor clubleden van de Haagse atletiekverenigingen. Altijd leuk om aan mee te doen.

Jeep-jeep-hoera door Gelderland

Het zal een combinatie van training, biertjes en laat-naar-bed geweest zijn dat ik donderdagochtend laat wakker werd. Om tien over zeven. Is dat laat? Voor mij wel, want dat betekent dat ik pas rond half tien in Hilversum zou zijn. Het werd nog later, tien uur, want de vorige avond kwam ik maar niet online: òf er was een storing in het kabelnet (casema) òf er waren problemen met het modem. Dat heb ik afgekoppeld en vanmorgen weer aangesloten, daarna deed alles het weer. Moest nog snel wat mails versturen, daarna op weg.

De werkochtend duurde voor mij niet zo lang, want om half een werden wij geacht ons te verzamelen bij de ingang, waar de bus zou vertrekken. Tegen de verwachtingen in was het mooi weer: de zon scheen, en die zou dat de hele middag blijven doen. Weliswaar was het niet zo warm meer als de week die achter ons ligt, maar dat was alleen maar prettig. Een mooie herfstdag, kortom. Pas veel later zouden de buien met onweer en veel neerslag komen, maar toen waren de meesten alweer lang en breed thuis.

Even later stapten wij in de bus, een fraaie oldtimer. De vrouwelijke chauffeur - of chauffeuse, maar dat is wellicht een ouderwets begrip - bracht ons naar Eddahuzid, een recreatiepark dat allerlei faciliteiten biedt voor groepsuitjes en mooi gelegen is in het plaatsje Voorthuizen. Ik schat dat dit zo'n 45 minuten rijden was. Onderweg hing er echt zo'n schoolreisjes-sfeer in die bus, iedereen was ontspannen, goedgemutst en vrolijk.

Bij Eddahuzid werden wij ontvangen met koffie of iets anders, waarna wij even moesten wachten op de dingen die komen zouden. Even na 14.00 uur kwamen twee 'groene' mannen, Sander en Anton, uitleggen wat de bedoeling was. Wij zouden een flink stuk gaan rijden over de Veluwe. Daarbij kwam het aan op stuurmanskunst en samenwerking, 'teambuilding' in goed Nederlands. Roekeloos scheuren werd ten sterkste afgeraden, want 'vorige week nog is er iemand in het ziekenhuis beland'. Dat we maar gewaarschuwd waren... We liepen naar buiten naar het terrein waar acht jeeps gereed stonden. In elk daarvan konden vier personen plaatsnemen. Met tussenpozen van een paar minuten vertrokken de jeeps, waarna een tocht van 55 kilometer volgde door het Gelderse land. Al met al zou de rit ruim drie uur duren.

Zelf zat ik met collega/kamergenoot Jim, financieel administrateur Nils en archiefmedewerker Dick in Jeep 4, die door laatstgenoemde bestuurd werd. Nu ik dit zo opschrijf lijkt het een beetje debiteuren-crediteuren-achtig, maar zo was het wel. Aanvankelijk hadden we wat problemen met wegrijden en vervolgens met de dvd die ons de eerste kilometers op weg zou moeten helpen, maar steeds opnieuw moest worden opgestart. Maar daarna ging het gesmeerd. Het werd een tocht grotendeels over onverharde (lees: hobbelige, soms modderige, soms zandige) bospaden, maar onze onvolprezen chauffeur Dick loodste de jeep er keurig over- en doorheen. Er waren ook flinke stukken verharde rijweg.

Op een aantal punten moesten we opdrachten uitvoeren, zoals een soort stormbaan met de jeep bedwingen, met een geblinddoekte chauffeur slalommen om een paar pilonnetjes en vervolgens achteruit insteken en parkeren, wat geografische vragen en vragen over de flora en fauna beantwoorden, enzovoorts. We reden door prachtige stukjes Gelderland, waarbij de omgeving van het mooie Garderen de kroon spande. Een kleine foto-impressie gaat hierbij.

Het winnende team: Dirk, Hester, Jet en Ivo

Er was ook nog een prijs voor het team dat de meeste punten had gescoord. Die werd uitgereikt door Sander, maar eerst nadat alle teams rond half zes waren teruggekeerd in Voorthuizen. Ons team werd vierde, dus stonden wij naast het niet-bestaande erepodium. Gegeven de ongelukkige start waren wij er niet ontevreden mee.

Het winnende team (Hester, Ivo, Jet en Dirk) kreeg een mooie beker en de vier deelnemers een gouden (nou ja) medaille.
Na deze feestelijkheden nog snel een groepsfoto gemaakt voor de inmiddels weer gereed staande bus en daarna naar de locatie waar wij ons te goed deden aan een copieus buffet. We mochten binnen twee uur zoveel mogelijk eten als we wilden. Wij lieten het ons allemaal goed smaken, er was een grote variëteit aan voedingswaren, van garnalen, vis, rijst, bami, aardappelgerechten waaronder rösti en patat en gehaktballetjes. Er kon ook gewokt worden, ook lekker - al heb ik de stukjes kipfilet niet genomen, rook een beetje verdacht - en er waren diverse ijssoorten, cakes, fruit en soesjes als toegift.

Buikje rond, bracht dezelfde bus waarmee we gekomen waren ons omstreeks acht uur terug naar Hilversum, waar de auto's van collega's geparkeerd stonden en een aantal van ons - Marlies, Jim, Mirjam, Daisy en ikzelf - naar het station liep. Afgezien van een kleine 25 minuten wachten op de trein, verliep de terugweg naar huis voorspoedig.

Op weg...

De woensdagavondtraining! Diverse groepen volgen hetzelfde schema dat o.a.door onze trainer, tevens trainercoördinator Wim Hartman, is opgesteld. Voor vandaag stond er een duurloopje op het programma met twee series van 2-4-2 minuten. Niet overdreven zwaar zou je zeggen. Dat klopt, maar je moet het toch maar doen. Bij het inlopen waren ook nog korte tempoversnellingen begrepen. Dat ging sowieso goed, wat zeg ik? Uitstekend. De eerste serie ging trouwens ook prima. Echter daarna kreeg ik last van wat ik zou willen noemen 'onrustige darmen' waardoor het moeilijker werd om 'voluit' te gaan. Dat was ook het moment waarop ik afscheid nam van de groep en op eigen houtje doorliep. Ik heb nog wel de tweede serie gedaan, maar dan voor mijzelf en in een aangepast tempo. Ook dat ging goed.

Na afloop... Ja, de kantine, maar eerst - na het douchen - wat krachtoefeningen gedaan in de fitness-ruimte grenzend aan de kleedkamers. Dat is lang geleden dat ik dat deed, alhoewel ik thuis zo nu en dan iets vaags doe met een dumpbell van 12 kilo, 20 keer met de ene en 20 keer met de andere arm. Ditmaal ook zoiets gedaan, maar dan met beide armen een dumpbell, en met Harry wat lichte bankdrukoefeningen gedaan. Het had allemaal niet zo veel om het lijf, maar het is iets.

Heel gezellig was het in het clubhuis. Erg lang zou ik niet kunnen blijven, want donderdag (vandaag dus) heb ik geen vrij, ik moet naar mij werk. Maar ook weer wèl vrij, want we hebben een personeelsuitje. We vertrekken omstreeks half twaalf met de bus naar de Veluwe. Daar aangekomen, gaan we in een paar jeeps wat crossen. Later meer hierover.