Nog één keertje dan: de jongens van de dierenwinkel!

Overdrijven is ook een vak, ik weet het. Maar voor één keertje mag dat wel. Kortom: voor de liefhebbers nog enkele stilstaande en bewegende beelden van de Pet Shop Boys. Ik maakte deze tijdens hun concert afgelopen maandag in Tivoli Vredenburg (Utrecht). Hierna gaan we gewoon weer over tot de orde van de dag...

Sensationele show van Pet Shop Boys

Schitterend spektakel bij het concert van de Pet Shop Boys gisteravond!

Maar eerst even de dingen van de (maan)dag. Daags na de Zeeuwse Kustloop weer in de benen. Na in de tuinen aan de Kornoeljestraat bloemen te hebben geplukt en op visite te zijn geweest bij mijn schoonmoeder, wandelde ik vanaf de Uithof door de groene dreven van Den Haag West terug naar huis. Ruim een uur, goed om de spieren enigszins soepel te houden na de inspanningen van het weekend. Maar daarna nog niet uitgewandeld.

Going East! 's Middags ging de reis naar Utrecht waar ik rond half vijf arriveerde. Vervolgens anderhalf uur wat rondgezwalkt in de oude stad met onderbrekingen bij een grote boekhandel aan de Oude Gracht en op een terrasje bij Daens.

Om kwart over zes was ik terug bij het station waar ik een kwartier later bij de opgang van de roltrap van spoor 8 had afgesproken met Murat. Een paar weken terug besloten wij naar de Pet Shop Boys te gaan, het fameuze duo uit de jaren tachtig dat het - onder andere - nog met Dusty Springfield had gedaan (in muzikaal opzicht dan).

Ondanks allerlei problemen op het spoor (aanrijding met een persoon, wisselstoring enzovoorts) troffen wij elkaar precies op de afgesproken tijd en liepen wij meteen - na bij V&D in Hoog Catarijne een warm broodje kip te hebben verorberd - naar de ingang van het, voor ons nog steeds nieuwe, theater Tivoli Vredenburg.

Wel even wachten voor de deuren, want die gingen pas om half acht open, maar wij hadden toen wel meteen erg goede zitplaatsen. Wat een geweldig theater is dat Tivoli zeg, prima akoustiek en net zo opgebouwd als de oude zaal van Vredenburg zodat je, waar je ook zit, een uitstekend zicht hebt op het podium. Wij zaten zeer comfortabel op amper tien meter van het podium verwijderd, dus staan is hier absoluut niet nodig.

Het concert. Laat ik het kort houden, het was geweldig! Niet in de laatste plaats vanwege het visuele spektakel, het was totaaltheater waarin allerlei elementen van theater en ballet zijn verwerkt, inclusief een geweldige lichtshow en bizarre uitmonsteringen en maskers van de heren. Dit, in combinatie met hun muziek - een dynamische en opzwepende mix van disco, new wave, techno, dance etc. - zorgde ervoor dat het publiek, evenals de groep zelf,  voortdurend op stoom bleef. 

Neil Tennant, inmiddels ook al wat kaler geworden, is misschien niet de allerbeste zanger van de wereld maar op de een of andere manier 'klopt' die dunne, enigszins nasale stem - die nog exact hetzelfde klinkt als in de 'heydays' van de Pet Shop Boys - als een bus temidden van die orgie van licht en geluid. Veel nieuw werk van hun nieuwe album 'Electric' passeerde de revue maar ook werden oude hits zoals West End Girls en Go West niet vergeten. Op het podium werd het illustere duo bijgestaan door een danser en danseres die gedurende de wervelende show heel wat calorieën moeten hebben verbrand.

Letterlijk wervelend was ook het slot waarbij het publiek helemaal 'besneeuwd' werd door duizenden oranjekleurige papierreepjes. Waarvan ik er een paar vervolgens uit mijn nog niet geledigde bierglas heb moeten vissen.

De Pet Shop Boys: wat ze er tijdens dit concert - en ongetwijfeld bij al hun concerten tijdens deze tour - van bakten was ronduit geweldig, zij boden absoluut waar voor hun geld. Na afloop gingen wij met de trein terug naar Den Haag waar wij bij Momfer de Mol nog een laatste afzakkertje namen. Wij kunnen weer terugkijken op een topconcert!

Zeeuwse Kusttraining 2014

Foto Ronald Meijer

Na de Zeeuwse Kusttraining van zondag weet ik één ding zo goed als zeker: elke komende loop dit jaar moet, vergeleken met deze, een 'makkie' worden. Wat was het zwaar! Maar gezellig was het ook.  's Ochtends vroeg vertrok ik uit Den Haag met paars t-shirt aan (de dresscode voor deze editie). Eerst een kwartiertje lopen naar de tram (lijn 2), vanaf het Spui met een andere tram (lijn 9) naar Station Hollands Spoor. Ik had de IC naar Vlissingen van 7:59 uur. Na een voorspoedige treinreis van circa anderhalf uur arriveerde ik in Roosendaal en van daaruit de sprinter naar Vlissingen, die op elk tussengelegen stationnetje stopt. Zo zie je gelijk nog wat van Zeeland. In Vlissingen pakte ik de bus naar Zoutelande, waar wij, de lopers die door organisator Jacqueline de Bree waren uitgenodigd, zouden verzamelen bij Grandcafé 'De Fiets' aan de Langstraat. Ik was daar even na half elf en ging meteen aan de koffie (op zondagochtend is in geen enkel station koffie of i.d. te krijgen).

Er waren aardig wat bekenden onder het gezelschap, voor mij waren dat 'de bloggers'. Nu is het wel zo dat het bloggen, of webloggen zoals dat 'vroeger' werd genoemd, niet meer zo 'in' is en vooral in artistiek-commercieel opzicht - veelal door jonge modebewuste ZZP'ers - wordt gebruikt. Toch bevonden zich tussen het gezelschap veel webloggers van het eerste uur zoals Petra Schoon, Ronald Meijer, Hans van Klaveren, John de Boer en Tiny Ramakers. Stuk voor stuk sterke lopers die - wellicht mede door het elkaar aansteken via  het weblog - steeds verder en sneller zijn gaan lopen. Een enkeling blogt nog wel min of meer regelmatig, maar Facebook heeft de weblogfunctie voor het merendeel overgenomen. Zelf vind ik de combinatie weblog en Facebook ideaal, dus ik blijf het nog wel doen, zij het ook niet meer per se dagelijks...

Foto Hans van Klaveren

Omstreeks elf uur gingen we met z'n allen met een gereedstaande bus voor een kort schoolreisje naar de Vrouwenpolder, ruim twintig kilometer verderop. Daar werden wij gedropt. Eerst nog even de groepsfoto en dan het strand op voor de eerste zeven van de 23 kilometers, die over het zand gingen.

Foto Günther

Nu 'een stukje' persoonlijke beleving: omdat ik de laatste maanden minder train en al helemaal geen duurlopen langer dan 90 minuten doe, was deze Zeeuwse Kusttraining een mooie aanleiding om dat weer eens te doen. Maar dat heb ik geweten! Ik had het uiteraard kunnen weten van een paar jaar geleden - toen deed ik ook mee - maar kennelijk heb ik verdrongen hoe zwaar het parcours was: echt zo eentje waarvoor mij elk talent ontbreekt, niet in de laatste plaats door het gigantische klimwerk met veel steile heuveltjes en heuvels waartegen ik meerdere malen doodging (lees: in wandeltempo naar boven klom). Ook  begon de kleur van benen, armen en ongetwijfeld mijn gezicht allengs de kleur van mijn t-shirt (paars) aan te nemen.

En dan het weer: het regende al toen wij vanaf de Vrouwenpolder het strand opgingen, maar dat was maar even. Echter toen we al weer lang en breed in de duinen waren, vlak voor Westkapelle, begon het flink te spoken. Met bakken daalde het hemelwater - een mix van regen en hagel - terwijl de stormachtige wind verwoede pogingen deed om dat stelletje maffe lopers van de dijk te blazen. Er was toen een moment waarop ik er even serieus aan dacht om af te haken en met een bus terug te keren naar Zoutelande. Maar dat was geen optie: we waren door- en doornat, bovendien was nog maar de vraag of er vanaf dat punt een bus ging. Dus er zat niets anders op dat die laatste acht kilometer (we hadden er al 15 km op zitten) door te lijden.

Voor mij was het wederom een bevestiging dat ik niet voor ultralopen in de wieg ben gelegd, hoe de gedachte daaraan mij ook triggert en hoe de mensen die deze tak van sport beoefenen ook kunnen inspireren. Bij mij loopt steeds na een lange duurloop (vanaf 15 kilometer) de boel vast, raken de benen verzuurd, valt het tempo drastisch terug en speelt die ichsias-achtige pijn in mijn rechterbil op. Dat was zeker nu het geval. Maar goed, het is volbracht, de 23 kilometer. Ik zat aardig stuk en dat te bedenken dat een groot aantal deelnemende lopers in het najaar hier de hele marathon (Zeeuwse Kust Marathon) gaan lopen! De zwaarste marathon van Nederland. Ik moet er niet aan denken maar dat is strikt persoonlijk, anderen popelen nu al....

Na afloop reden we naar een camping waar we de vorige keren ook zijn geweest. Jacqueline had toen geregeld dat we daar konden douchen en dat mocht nog steeds. Heerlijk, zo'n douche, allesbehalve een overbodige luxe na zo'n uitputtingsslag. Omdat de groep dit jaar wel groter was dan anders - met onder meer aardig wat lopers uit Brabant en lopers die Hans van Klaveren had meegenomen - moesten we wel even wachten op onze beurt. Sailant detail is wel dat deze camping tot een van de beste van Nederland is uitgeroepen.


De vermoeiende maar zeer geslaagde dag werd afgesloten met een etentje voor vrijwel alle deelnemers bij - wat later bleek - een prima restaurant, 'Het verschil'.  Daar is nog lang nagepraat over de loop en aanverwante onderwerpen met allemaal aardige mensen (naast eerdergenoemde webloggers tafelgenoten als Fabiola en Gunther, Merit, Carola en Marian) onder het genot van een uitstekende maaltijd. Nu ik een dag later achter de PC zit en grotendeels hersteld ben, zeg ik: volgend jaar weer! En misschien gaan er dan een stel van Groep 5 mee...(?).

Uiteindelijk bracht Jacqueline, in wier auto ik al eerder mijn sporttas en andere spulletjes mocht stallen, mij terug naar station Middelburg, waar ik werd afgezet en direct de (rechtstreekse) trein naar het noorden kon nemen. Curly, het was weer een topdag!


Meer foto's (helaas geen loopfoto's, het was te nat om mijn zakcamera mee te nemen voor onderweg) staan in dit album. Vooral eet-foto's na afloop...

Duurloop met pittig toetje...

Komende zondag staat een zeeuws (trainings)avontuurtje op stapel. Geen cent teveel, maar het betekent wel dat ik de Kerkpolderloop een keertje oversla. Ik zal iets meer kilometers moeten afleggen dan in Delft (23 i.p.v. 5) en dat ben ik niet meer zo gewend. Maar het wordt geen wedstrijd, dat scheelt...

Woensdagochtend heb ik een duurloop gedaan van ongeveer 80 minuten. De route ging vanaf de Laan van Meerdervoort via de Bosjes van Pex naar de Laan van Poot, daar éénmaal de ronde van de 6-uurs estafette gelopen (rustig tempo: 11 minuten). Vervolgens langs de atletiekbaan en bij de Fuutlaan naar boven en linksaf, het Westduinpark in. Bij Kijkduin het overdekte winkelcentrum in waar men duidelijk niet bedacht was op hardlopende dwazen. Daarna via het duinpad tot Ockenburg en langs de Puinduinen terug naar de Laan van Meerdervoort. Gaaaap, tja, nu mijn Garmin het niet meer doet moet ik de hele route beschrijven maar omdat ik daarvoor eigenlijk te lui ben is die ook niet volledig.

Wel heb ik voor mijzelf het toetje voor het laatst bewaard. Wat natuurlijk niet ongebruikelijk is bij toetjes. Het behelsde een laatste kilometer die ik in een zo snel mogelijk tempo moest zien af te leggen. 'Start' was halverwege Meer en Bosch, straatkant Laan van Meerdervoort. Vanaf dat punt ging het voluit naar hoek De Savornin Lohmanlaan, waar ik exact vier minuten later arriveerde. Zo snel heb ik de afgelopen jaren niet meer gelopen maar eerlijk is braaf: ik had dit waarschijnlijk geen honderd meter langer kunnen volhouden...

Thuisgekomen maar weer achter de ezel plaatsgenomen. Jaja, ik weet het, twee ezels bij elkaar. Ditmaal het pimpelmeesje afgemaakt, niet letterlijk natuurlijk, en een studietje gemaakt van een peer... En nog wat gerommeld om de verf op te maken maar dat is vooralsnog niet voor publicatie vatbaar...

Hoe dan ook krijg ik de smaak een beetje te pakken, de komende dagen probeer ik wat tijd vrij te maken om te schilderen. 

Pittig duurloopje na twee dagen en een nacht

Voor maandagavond stond een rustige duurloop van 75 minuten op het programma (dl 1/2), dus dat moest kunnen. Zelfs na die vijf kilometer van zondagochtend, de Kerkpolderloop.

Zoals vaker op maandag ging ik benenwagend naar de club. Veel mensen zijn nu met vakantie en dat bleek ook uit de opkomst: onze Groep 5 was gereduceerd tot vijf personen: Rob, Ellen, Ilse (trainer a.i.) en Marianne. Allemaal snelle lopers, hun rustige duurlooptempo is voor mij flink doorlopen dus gaf ik, als mindere god, van tevoren aan dat ik op enig moment zou kunnen afhaken. En dat is precies wat er gebeurde. Een half uur lang kon ik aardig meekomen maar wel in een voor mij vrij intensief tempo. Dus in de duinen, tussen Terheyde en Ockenburg in, ging ik bij de fietsenstalling rechtsomkeert.

Even later ging ik linksaf richting strand maar sloeg daarvoor rechtsaf, op het relatief nieuwe fietspad richting Kijkduin, en keek een andere groep van Haag in de rug, zo'n vijftig meter voor mij. Volgens mij was dat Groep 4, met onder anderen Ellen Oostvogel, Jan Slootweg en Cor van der Geest. Ging proberen op hen in te lopen maar omdat deze groep gemiddeld nòg sneller is dan Groep 5, duurde het wel even voordat mij dat lukte. Uiteindelijk kwam ik hen weer bij de waterpomp op Kijkduin tegen en ben daarna nog een stukje met hen meegelopen, waarbij zelfs een paar minuten in een flink tempo. Daarna afgehaakt en rustig naar huis gelopen. Die 75 minuten heb ik sowieso volbracht, het liep al met al tegen de 90 minuten.

Overdag ging ik naar het Filmhuis en zag daar een Franstalige Belgische film: 'Deux jours, un nuit' van de gebroeders Dardenne. Het zou een speciale privé-voorstelling worden omdat ik de enige bezoeker was.

Was het dan zo'n slechte film? Nee, dat zeker niet, maar het was maandag en buiten scheen de zon volop dus wie gaat er dan in een bioscoop zitten? Alleen degenen die geen werk hebben en/of toch al genoeg buiten zijn. Maar nogmaals: het was geen slechte film, zelfs een goede, maar wel ècht realistisch: niet voor degenen die behoefte hebben aan romantiek of actie. Over de inhoud kunnen we kort zijn: hoofdpersoon Sandra (gespeeld door Marion Cotillard) heeft te horen gekregen dat zij is ontslagen, dit in verband met de crisis. Zij heeft, met steun van haar man, amper één weekend de tijd om haar collega's één voor één over te halen afstand te doen van hun bonus van duizend euro waardoor zij - die haar salaris heel hard nodig heeft - haar baan kan behouden.

De reacties van haar collega's zijn verschillend: van uiterst meelevend en invoelend tot botweg agressief. Voor velen is haar voorstel, ondanks hun medeleven, niet acceptabel omdat zij het extra geld van de bonus zelf hard nodig hebben. Egoïstisch? Dat is de vraag, zij kiezen voor hun eigen gezin. Echt onaanvaardbaar lijkt het mij niet, het zijn immers stuk voor stuk 'gewone' werknemers, geen mensen waarvan je vermoedt dat ze nog ergens een tonnetje extra hebben liggen. Een enkeling verklaart zich echter wel solidair met Sandra en er worden zelfs relaties op het spel gezet om haar te helpen.

Het is een film die de toeschouwer doet nadenken; wat zou ik doen in zo'n geval? Het slot kent in ieder geval een verrassende ontknoping.

Over stortbuien, vlinders en kerkpolderloopjes

Zaterdagmiddag kregen wij de wind niet zozeer van voren, alswel de regen van boven. Bij bakken! Als ik zeg dat het een wolkbreuk was, is dat een regelrecht eufemisme. Het noodweer brak los tijdens de laatste drie-en-een-halve kilometer van onze (Doornvogels)wandeling die bij station Driebergen-Zeist begon en via de ruige zandverstuivingen en heidevelden van Landgoed Heidestein en een terrasje in Austerlitz naar Maarn voerde.

Op genoemd terras voelden wij al dat er zwaar weer op komst was; het was warm en benauwd, de bewolking nam gestaag toe en de lucht werd donker, terwijl er continue dreigend gerommel hoorbaar was.

Snel afrekenen maar en op weg voor het staartje van de wandeling. Amper waren we in het bos, of de hemelsluizen openden zich. Snel regenjack en regenbroek aangetrokken en dat bleek geen overbodige luxe. Het onweerde en bliksemde, dus zo snel mogelijk doorlopen maar. In Maarn aangekomen leek het wel of je onder een woud van wijd opengedraaide kranen liep. Zo snel mogelijk naar de overkant van de weg, waar wij in een kerkje schuilden. Van daaruit zagen we zelfs een jong stel op de fiets waarvan het meisje slechts in een minuscule bikini was gehuld. Waarschijnlijk om haar inmiddels opgeborgen overkleding droog te houden.

Vóór het noodweer losbarstte hadden wij - Hugo, Walter, Fred, Coos en Dea - een lange wandeling zonder grote onderbrekingen, behalve dan een korte pauze op een bankje waarbij de meegebrachte boterhammen werden genuttigd. Een mooie wandeling door een al even mooie omgeving, al was het landschappelijk gezien iets minder gevarieerd dan anders. Maar avontuurlijk was het zeker!

In Maarn hebben Dea, Walter en ik de trein gepakt op weg naar huis. In Utrecht aangekomen bleken er (voorlopig) geen treinen naar Den Haag te rijden 'wegens aanrijding met een persoon' dus reden we met Dea mee naar haar woonplaats Rotterdam. Van daaruit pakten Walter en ik de trein naar Den Haag. Op tijd was ik thuis voor het eten dat ik al vroeg die ochtend had (voor)bereid. Het wordt afgezaagd: paëlla (op verzoek).

Kerkpolderloop

De volgende dag, zondag 3 augustus dus, was er weer een Kerkpolderloop. Jan Wierenga wachtte mij op bij een nader afgesproken punt, tezamen reden wij naar Delft. Ook nu weer gaven de nodige lopers en loopsters - naar schatting ca. 150 deelnemers - acte de présence. Wij waren er al vroeg, tijd zat om bij 'Onder Ons' koffie te drinken en een rondje in te lopen. Om kwart over tien was zoals gebruikelijk de start. Ik ging zelf meteen al erg hard weg (althans, zo voelde het) en liep tot anderhalve kilometer mee met de eerste dertig lopers, daarna moest ik wat gas terugnemen en kwam in een ritme dat ik aardig kon vasthouden. Het werd wel erg warm, vooral tijdens de laatste twee kilometers. Er passeerden mij weliswaar een aantal lopers - waaronder Hans 'op blote voeten' en onze secretaris Wim van Es - maar uiteindelijk wist ik netjes als 47ste binnen de 25 minuten finishen. Kortom: weer voldaan!

Vlindertelling

Toch diezelfde zondag nog even de tijd gehad om vlinders te tellen. Zoals verwacht een karig resultaat. Op de website van de Vlindertelling bleek dat ik niet de enige was. Als vermoedelijke oorzaak werd de vroege zomer genoemd waardoor veel, zo niet de meeste, vlinderstruiken waren uitgebloeid en slechts bruine pluimen droegen. Hoe dan ook heb ik in onze tuin 1 koolwitje, 1 muntvlindertje en 1 boomblauwtje gespot.

Atalanta wel in de tuin gespot, maar dat was drie weken geleden...

Wel heb ik een aantal uitgedroogde bloemen uit de budleja weggeknipt, en er komen weer nieuwe bloemen aan maar het zal nog wel een paar dagen duren voordat deze in volle bloei komen...

Te Werve Revisited

Hierboven foto's van Huis Te Werve in 1985 (links) en in 2014 (rechts)

Gistermiddag waren wij op bezoek bij Gerda en Wim uit Rijswijk, vrienden waarmee wij begin jaren tachtig nog naar Ierland zijn geweest. Wij gingen op de fiets, niet rechtstreeks naar hun huis maar eerst naar Landgoed Te Werve, bij het tennispark om precies te zijn. Daar hadden wij afgesproken want Gerda, die een gids-opleiding bij het IVN heeft gevolgd, zou ons een - informele - rondleiding geven.

Nu is Te Werve een begrip voor veel mensen uit Den Haag en omstreken. Het landgoed kent een rijke geschiedenis (zie bovenstaande link naar Wikipedia), zo was het lange tijd eigendom van de Shell - en alleen voor Shell-medewerkers toegankelijk - en een van de eerst locaties met een sintelbaan voor atleten. Maar ook onze gastvrouw en deze Cultuurbarbaar bewaren warme herinneringen aan het landgoed, vooral vanwege de ministeriële wedstrijd/prestatielopen die er aantal jaren achtereen werden gehouden. Dat was begin jaren tachtig, ik werd zelfs een keer eerste op de tien kilometer destijds.


Toch herkende ik meteen de locatie, het gebouw Huis Te Werve waar we ons destijds konden inschrijven en omkleden, met daarvoor de Duiventoren en het grote grasveld waar de start en de finish waren. Het zou te ver voeren om alle bijzonderheden van dit - ook in natuurhistorisch opzicht bijzonder interessante - afwisselende en fraaie landgoed te vermelden, hiervoor nogmaals een verwijzing naar Wikipedia.

Na de wandeling zijn wij met z'n allen naar het huis van Gerda en Wim gefietst waar we de hele avond heerlijk in de tuin hebben gezeten, gekletst, gedronken en gegeten. Erg gezellig, het schemerde al flink toen wij andermaal op de fiets stapten en - via een kleine omweg - tien kilometer terugpeddelden naar huis.

Voor een foto-impressie van Landgoed Te Werve anno 2014 verwijs ik graag naar mijn album.