Haagse varia in nazomerse sfeer

Van een georganiseerd loopje is het niet gekomen dit weekend. Dat is meestal op zondag, maar ditmaal ging ik mee naar een modeshow in Rotterdam, waar kleindochter Chloë 'debuteerde' op de catwalk. Ze vond het overduidelijk heel leuk!

Dus geen AV 40 deze keer, en evenmin een 5 of 10 kilometer, maar wel 'voor mijzelf' gelopen. Dat werd zo'n 65 minuten bruto in een normaal tempo, maar ook een paar versnellingen van ca. vier minuten. Niet erg boeiend maar ik had wel het gevoel lekker te hebben getraind. Het was trouwens heerlijk weer, veel zon. Wel wat anders dat de uiterst natte dag ervoor.

Van het huishoudelijke front: een deel van de appels die ik van Frank Inklaar kreeg heeft Chloë met onze hulp appelmoes gemaakt. De rest is verwerkt in een soort van boerenappeltaart. Daarvoor heb ik het molenmeel gebruikt dat we anderhalf jaar geleden bij De Molen in Nootdorp kochten. Dat meel moest ik zelf nog aanlengen met suiker en wat zout en vervolgens met boter gekneed tot een stevig deeg.

Verders... Het zal niemand zijn ontgaan dat het vooral zaterdag kwalitatief uiterst teleurstellend weer was. Echter naarmate de zon wat frequenter ging schijnen, werd de vlinderstruik in onze voortuin meer en meer bezocht door vlinders. In ieder geval meer dan 's zomers het geval was. Uiteraard enkele van onze kleurrijke vrienden op de plaat gezet.

Nog meer nazomerse beelden konden van deze veelkleurige bessenstruik worden gemaakt....

 ....en ook van de bijzondere heksenkring op een grasveldje op een kruispunt bij de Wijndaelerweg. 

Zaterdagavond was het BBQ-time bij Haag Atletiek! Vanaf 18:00 uur konden de leden die zich hiervoor hadden aangemeld, terecht. En hoewel het feest overwegend binnen, in het clubhuis, plaatsvond (het had de hele dag geregend en ook nu was het niet geheel en al droog), was het er niet minder gezellig om. Alles was lekker, en er is ook aan de vegetariërs gedacht. Er waren salades, pasta's, hamburgers, worsten, spareribs en garnalen op een stokje. En nu vergeet ik meer dan de helft!

Complimenten aan iedereen die bij de organisatie van dit jaarlijkse evenement betrokken was!

Bijzondere vermelding verdient Olga Maas, die een van 'onze' snelste dames is, maar ook zeer vaardig bleek als taartenbakster. Maar liefst zes grote taarten had ze gemaakt, allemaal anders en allemaal even lekker. De taarten werden als dessert geserveerd.

En tenslotte naar de vrijdagavond. We gingen toen naar Café Van Beek aan de Turfmarkt. Daar vierde René V. zijn 65ste verjaardag en wij waren door zijn dochter Anouk - die met haar man Eljon het café heeft gepacht - uitgenodigd hierbij aanwezig te zijn. Ook hier een gezellig samenzijn dat opgeluisterd werd door een tweekoppig jazz-combo, een ier en een engelsman die beiden aan het Koninklijk Conservatorium studeren.

Dagje Dordrecht

Even een update van de afgelopen dagen. Twee keer getraind, één keer op dinsdag (drie kwartier met driemaal twee minuten sneller) en woensdag een keer (70 minuten met tweemaal 10 minuten duurloop 3 en vijf minuten herstel tussen de series).

Woensdagochtend hadden we na de gebruikelijke sessie in het krachthonk een reunie van - letterlijk en figuurlijk 'oud' - krachthonkers, waarbij een jarige Carel Knoester voor het gebak-bij-de-koffie had gezorgd.

En de rest van de week? Misschien is het een 'generatie-dingetje' maar ik kijk 's avonds toch af en toe TV.  En al worden de programma's van de NPO door menigeen als erg 'politiek correct' beschouwd - niet geheel ten onrechte overigens maar dat is ook hun wettelijke plicht, wordt weleens vergeten - zitten er soms 'verduiveld' aardige juweeltjes tussen. Gisteren weer genoten van het zowel leerzame als hilarische programma met de 'Van Rossums' die steden 'met een historie' bezoeken.

Maar helemaal top vond ik het programma 'Ilses Veranda', met Ilse de Lange en Barry Hay in Nashville, waarbij de zanger van de Golden Earring onder (veel) meer een van zijn grootste idolen ontmoet, Brenda Lee. Wie het niet gezien heeft, beslist (terug) kijken!

Dit moest ik even kwijt. We gaan naar de donderdag.

De reis ging toen naar Dordrecht om - op de valreep - de expositie Het Koninklijk Paradijs in Het Dordrechts Museum te bekijken. Daar is nog steeds een grote expositie van het werk van de 18de eeuwse kunstschilder Aert Schouman, met als thema: de verbeelding van de natuur. En dan vooral van vogels, véél vogels.

Ik was er met oud-collega en beeldend kunstenaar Corrie van der Weijden. Als het er van komt, maken we zo'n twee keer per jaar een 'cultureel uitstapje'. Doen we al zo'n veertig jaar. Na de koffie met pruimengebak liepen we via het restaurant het museum in.

Het was een prachtige expositie - nog maar een paar dagen (t/m 16 september, dus haast u niet te langzaam) - in een al even fraai museum. Eén ding werd mij duidelijk: deze mijnheer Schouman heeft een enorme collectie bij elkaar geschilderd. Aquarellen, gouaches, schilderijen enzovoorts. Vooral vogels, maar ook andere dieren. Veel kunstwerken dus maar, zoals iemand van de museumwinkel naderhand opmerkte, Schouman is in de tachtig jaren die zijn leven telde altijd vrijgezel gebleven: met zijn werk was hij 'een soort van' getrouwd.


Na dit prachtige museum achter ons te hebben gelaten, was er nog tijd over om een ander museum te bezoeken. Dat werd het Nationaal Onderwijsmuseum, vlak bij het station. Het museum is ondergebracht in het gerestaureerde gebouw De Holland, een ontwerp van architect Sybold van Ravesteyn.


Wij hadden het nog nooit bezocht en een bezoek kun je ervaren als een reis door zo'n tweehonderd jaar Nederlandse onderwijsgeschiedenis, met een grote verscheidenheid aan voorwerpen en objecten (390.000 stuks). En ook zijn er prachtige nostalgische foto- en filmbeelden.

Met de OLA naar de Kopjesloop en andere monumenten

Afgelopen weekend was er een met een paar hoofdingrediënten: op zaterdag koffie drinken met familie in Madestein en Open Monumentendag, op zondagochtend Kopjesloop in Delft en 's avonds ziekenhuisbezoek in Amersfoort. Het laatste omdat vorige week een prominent lid van ons wandelgroepje De Doornvogels werd getroffen door een hersenbloeding. Eenzijdig verlamd, veel moeite met spreken, maar geestelijk nog steeds alert en vief. Het werd een bezoek waarin ook van mijn kant weinig is gepraat maar wel veel tv is gekeken (alle voetbalfragmenten van de eredivisie).

Wat De Kopjesloop betreft: toen we er met de OLA (oude lullen auto volgens bestuurder Jan W., ditmaal met Paul W. en ondergetekende) naar toe reden wist ik nog niet zeker welke afstand het ging worden. Mij leek vijf kilometer mooi zat omdat ik mij niet echt optimaal voelde, maar omdat Jan 'de tien' ging doen besloot ik geen watje te zijn en koos op het laatste moment ook voor die afstand. 

Eerlijk gezegd ging het - na een week waarin heerlijk is getraind - niet erg makkelijk ditmaal. Dat was al zo bij het begin, ik had een trage start en ook later kwam ik niet echt op gang. Het draaide niet lekker met op acht kilometer een korte sanitaire stop. Dat kun je zo hebben, de boog kan niet altijd gespannen zijn. Maar de moeizaamheid vertaalde zich ook in de eindtijd, dik 56 minuten. Jan Wierenga ging een stuk lekkerder, ruim 53 minuten. Volgende keer beter zullen we maar zeggen.

Na afloop nog wel gezellig wat gedronken met Jan, Michel, Hizkia en Paul in het clubgebouw.

Ook nog een nagekomen plaatje van vorige week, gemaakt bij de Holland Duin Trail. Hand in hand met Sanny richting finish.

Dit weekend was het overal in ons land Open Monumentendag. Voor menigeen een mooie aanleiding om er even op uit te gaan, en bij regenachtig weer de mogelijkheid te hebben te schuilen in een of ander monumentaal pand. Als het even kan, pak ik op dergelijke dagen het een en ander mee.

Nu wil het geval dat ons (trainings)groepslid Namita Krul, die haar jeugd in India en Australië doorbracht, vanwege haar indiase 'roots' een sterke affiniteit met dat land, de religie en haar rijke cultuur heeft. Niet zo verwonderlijk dus dat zij tijdens de Open Monumentendagen groepen rondleidde in en rond Villa Meyland in Wassenaar, de officiële residentie van de Indiase ambassade in Nederland.

Een miniatuuruitvoering van Villa Meyland, ooit gebruikt als hondenverblijf 

De start van de bouw van Villa Meyland was in 1912 en het werd gecompleteerd in 1914. De regering van India kocht het in 1953 als residentie voor de ambassadeur. In 2002 werd het gebouw opgenomen in het register van monumentaal en cultureel erfgoed.  In de eetsalon stonden heerlijke indische hapjes gereed voor de bezoekers. Ik was niet de enige die het zich goed liet smaken. 
Terug in Den Haag, kwam ik al wandelend - vanaf het busstation via de Korte Voorhout en langs de Hofvijver richting Nieuwe Molstraat - Joop Nennie en zijn wandelpartner tegen. Met hen nog diverse locaties bezocht. Zoals het Willibrordushuis aan de Oude Molstraat, waar heuse monniken woonachtig en werkzaam zijn. Ik kocht er nog een blik zelfgemaakte honingpastilles.

Daarna namen we een kijkje in de verscholen Oud-Katholieke Kerk van de H.H. Jacobus en Augustinus. Dat was voor mij niet de eerste keer, maar nu speelden hier een pianiste en violiste fraaie composities van onder andere Johan Christian Bach.

Als laatste bezochten we de Waalse tempel, opvallend door het 'kale' en sobere interieur en in een van de gangen een grote portrettengalerij van de dominees die hier in de loop der eeuwen hebben gepredikt.

We wilden ook nog naar het Kabinet van de Koningin, maar bij aankomst bleek dat al gesloten te zijn.

Staartje van de zomer

Op (voorlopig?) de laatste nazomerse dag van dit jaar werd de vlinderstruik in ons voortuintje bezocht door - voor zover binnen een tijdsbestek van vijf minuten waargenomen - twee atalanta's, diverse witjes en een muntvlindertje. Vorige week zag ik daar ook nog twee gehakkelde aurelia's.


Later in de middag zijn we weer naar de buurttuin aan de Kornoeljestraat gegaan, waar Chloë bloemetjes heeft geplukt voor haar papa en mama.

Daarna zijn we naar huis gegaan en hebben we met een deel van Frank Inklaars appeltjes-uit-eigen-tuin appelmoes gemaakt. Dank Frank en Ingeborg! De rest wordt binnenkort verwerkt in appeltaart.

Deed mij trouwens denken aan een van mijn vroegste herinneringen, toen ik als driejarige 'zelf' appelmoes heb gemaakt. Was ik erg trots op. In feite had ik niet veel meer gedaan dan een appeltje half schillen waarna ik het in een kopje water zette, mijn moeder deed de rest. Zaten wel wat schilletjes in die appelmoes, maar 'die had ik er immers zelf ingedaan' dus dat nam ik maar voor lief.

'l'Histoire se répète', maar nu was Chloë degene die de appelmoes had gemaakt, hoewel ze realistisch genoeg is om later te zeggen dat wij het samen hadden gedaan.

Indivisibili

Donderdagochtend was ik in de stad en ben even Het Filmhuis ingesneakt. Om kwart over tien begon daar een film met de intrigerende titel 'Indivisibili'. Regie: Edoardo De Angeles. Kortste samenvatting: een verhaal over een siamese tweeling.

Het was een bijzondere film die steeds spannender en intrigerender werd, tot het moment waarop je als toeschouwer een noodlottige afloop vermoedt.

Het verhaal gaat over de siamese tweeling Dasy en Viola. Zij groeien op in de arme regio rond Napels. Moeder is aan alcohol verslaafd en vader aan gokken. Niettemin leeft het gezin redelijk goed van inkomsten door optredens van beide meiden. Zij zingen namelijk niet onverdienstelijk op bruiloften, partijen en andere festiviteiten.

Hun vader is impresario en schrijft de liedjes. Hij is van mening dat hij recht heeft op al het inkomende geld. Daarom voelt hij zich niet schuldig als blijkt dat hij een aanzienlijk deel van de inkomsten heeft vergokt, zo'n 20.000 euro. Een bedrag waarmee anders de 'scheidings-operatie' van zijn dochters bekostigd had kunnen worden.

Hoewel de zussen identieke tweeling zijn, hebben ze allebei een andere karakter en verschillende wensen. Dasy is bereid om een operatie te ondergaan teneinde van haar zus gescheiden te worden, maar Viola kan zich een leven naast haar zus niet voorstellen.

Bij de pogingen van de meisjes - vooral Dasy, maar Viola moet wel mee - om geld te krijgen worden ze geconfronteerd met de slechtheid van de volwassenen, zoals de met grote Jezusbeelden rondreizende priester, een eersteklas klootzak die weigert de meisjes te helpen en hun aanraadt geld te verdienen met freakshows, en een steenrijke gladakker waar Dasy verliefd op is geworden, die de meisjes wel wil helpen op financieel gebied maar wel in ruil voor optredens 'en andere taken' in zijn door freaks bevolkte hoerentent. De meisjes weten hieraan op het laatst te ontsnappen.

Maar goed, ik ga niet het hele plot verklappen, maar ik vond het een aparte en best goede film.