Het zomert nog even door...

Oktober 2014: het zomert nog even door...

Na zondag de 1 van de 4 loop in Clingendael te hebben gelopen, heb ik de afgelopen dagen - net als vele anderen - nog twee keer de loopschoenen aangetrokken: op maandag, daags na de wedstrijd, een 'uitloop' met Groep 7: zestig minuten (netto)  rustige duurloop, grotendeels door de duinen. Met één langere versnelling, vanaf het Deltaplein over de boulevard van Kijkduin tot aan de boot en langs de winkelgalerij weer terug.

En gister(woensdag)avond gingen wij voor een aanmerkelijk pittiger trainingsvariant, 90 minuten met daarbinnen versnellingen in een tempo van rond de 5 minuten per km. Dat ging volgens het schema 4-4-6-4-6-4-4 minuten. Beide trainingen in optimale weersomstandigheden: vrijwel windstil, heerlijk zacht weer (ca. 19 graden).

De groep was zeer groot gisteravond, zeker twintig personen. Eerlijk gezegd zou ik niet eens alle namen kunnen vermelden, maar het waren overwegend dames. Maar ook een aantal mannen waaronder Barend E., Jan, Henk M. (die op woensdag de training leidde), Jetse, Ton van der P. en deze cultuurbarbaar. Wat zowel Ton en mij frappeerden was dat wij bij de tempo's steeds zonder forceren vooraan liepen, terwijl wij bij onze 'oude' groep (Groep 5) tot de hekkensluiters behoorden. Loopt toch wel lekkerder!

De afgelopen twee dagen ben ik vooral binnenshuis bezig geweest, onder meer ben ik druk bezig geweest met een tekening (op verzoek). Maandag en dinsdag bijna de hele dag (de training op maandagavond vormde een welkome afleiding) maar ook woensdagmorgen.

Reisje naar Italië

Woensdagmiddag zocht ik afleiding in Het Filmhuis. De keuze viel op een middagfilm die niet te lang moest zijn. Dat werd The Trip to Italy (108 minuten) van Michael Winterbottom. Ook in cinematografisch opzicht houden wij er de zomerstemming in! Een hoogst amusante film. Of eigenlijk zijn het twee Britse TV-series die voor het buitenland zijn versneden tot een film.

De twee - vooral in het Verenigd Koninkrijk befaamde - acteurs en tv-presentators Rob Brydon en Steve Coogan gaan op reis naar Italië met als doel het recenseren van een aantal bijzondere restaurants. Een echte culinaire roadtrip dus. Daarbij vermaken zij zichzelf en prikkelen de anderen met van de hak op de tak springende conversaties en treffende imitaties van beroemde acteurs. Ze reizen van Ligurië naar Capri, waarbij ze in de voetsporen treden van de grote romantische dichters als Byron en Shelley. De reis komt voor beide heren op het perfecte moment, aangezien Rob naarstig op zoek is naar een manier om even aan het gezinsleven te ontsnappen en Steve aan het werkende bestaan in Los Angeles.

Terwijl ze het prachtige landschap aanschouwen praten ze over het leven, de liefde en hun carrières. Het blijft niet bij praten, want ondanks dat zij de 'Hunk' leeftijd ruimschoots gepasseerd zijn weten zij nog de aandacht te trekken van mooie jonge dames. En meer dan dat... De dialogen zijn soms wat over de top - je moet er niet aan denken zulke luidruchtige gasten in jouw restaurant te hebben - maar al met al is het een amusante film met prachtige plaatjes van Italiaanse landschappen en gerechten.

Weekendvaria met gezellige 1 van de 4, Hoge Veluwe en niet wéér terug naar Oegstgeest....

De wederwaardigheden van het weekend! Laat ik maar beginnen met die van vandaag.

Vanmorgen werd ik door Ton van der Pol opgehaald, wij zouden - met heel wat andere leden van Haag en bevriende loopclubs als de HRR, Sparta en De Koplopers - meedoen aan de Haagse loop-klassieker de '1 van de 4'. Op weg naar Wassenaar waar de organiserende vereniging The Hague Road Runners inmiddels al heel wat jaren is gehuisvest, gingen we langs Eveline, zij had deze ochtend juist gebeld dat ze ook wilde meedoen en vroeg of zij met Ton kon meerijden.

Naast het bordeauxrood-grijs van de HRR-jongens en meisjes, was het Haag geel-groen ook een veelgeziene kleur deze ochtend. Ook onze trainerts waren aanwezig en hebben later, hetzij bij de 5 of de 10 km, hun beste beentje voorgezet.

De heer en mevrouw Hartman, de neven Van Es en...huh?!

.... Oh wacht, dat was Cor van Veen!

Maar laat ik niet teveel uitwijden en meteen doorgaan naar de loop zelf. Om te beginnen waren de weersomstandigheden optimaal: weinig wind, heerlijk temperatuurtje - toen de zon erbij kwam werd het zelfs een tikkie warm maar een kniesoor wie daar op let. Het parcours was ook prima en heel mooi. Evenals voorgaande jaren kwam dat neer op (voor de 10 km) één kleine ronde van 1 km en drie grotere ronden van ca. 3 km rond en gedeeltelijk door Clingendael.

Er waren heel veel deelnemers, vrijwel uitsluitend leden van genoemde verenigingen. Dus stuk voor stuk goed getrainde types. Reden dat er ook goede tijden zijn gelopen, en dat kon je na afloop wel zien aan de bezwete deelnemers, tevreden gezichten alom.

Wat mijzelf en Ton betreft, we hebben allebei - voor ons doen - heel goed gelopen. Zelf ging ik relatief snel van start maar kon het tempo redelijk goed vasthouden. Wel kwam na vier kilometer Jan Wierenga mij voorbij (met hem is het altijd stuivertje-wisselen) en dat was meteen een mooi richtpunt: hij passeerde het 5 km punt in 4'55'' en ik in 5'00'' rond, dus maar proberen om niet in te zakken. Jan liep wat meer uit maar in de laatste kilometer liep ik weer iets op hem in, we kwamen allebei in ruim 50 minuten (50'16'' en 50'27'') over de meet. Ton kwam iets later binnen, in ruim 51 minuten.

Met Hans Uytenhout, Eveline van Leeuwen en anderen nagenietend in het zonnetje voor het clubhuis van de HRR

Ook anderen hebben goed en naar tevredenheid gelopen. Eveline had wel ietsje harder gewild dan 47 minuten maar vond het vrij zwaar vandaag, bovendien is de concurrentie van zowel jongere als middelbare dames de laatste tijd groot. Woman Power!


Maar voordat ik iedereen ga vermelden; het lijkt mij efficiënter om naar de uitslagen te verwijzen. Deze staan bij het online zetten van dit stukje nog niet eh... online.

Van Oegstgeest naar Otterlo

Het was een wat wonderlijke zaterdag gisteren. Al vroeg ging ik, Jan Wolkers indachtig, op weg naar Oegstgeest. Op Facebook zag ik namelijk laatst een openbare uitnodiging van de Haarlemse Universiteit Leiden, waaruit bleek dat ex-collega Kerstin Vogel een van de vijfendertig exposanten was bij 'Les Jardins des Arts'. Ik was wel nieuwsgierig naar haar werk. Maar ondanks een perfecte routebeschrijving naar die locatie toe (Haarlemmerstraatweg) ben ik daar nooit aangekomen. Zowel door de buschauffeur als iemand die daar al jaren zei te wonen - en bovendien zeer behulpzaam was met helpen zoeken via zijn smartphone - deelden mij mee dat ik toch ècht verkeerd zat, er was beslist geen (dependance van) de Haarlemse Universiteit Leiden in de buurt en ik moest terug naar Leiden Centraal: het zou waarschijnlijk in de buurt van station Leiden CS zijn.

Uiteindelijk toch maar teruggegaan en bij het VVV-kantoor gevraagd hoe of wat. De vriendelijke mijnheer achter de balie herkende ik eerst niet (nou ja, vagelijk) maar sprak mij aan: "Fred, ik ga het even voor je uitzoeken". Bleek het Pim Photopim te zijn, hardloper en fotograaf en, zoals nu bleek, ook informatiemedewerker bij de VVV.

We moesten even zoeken op een andere laptop en wat bleek? Ik zat helemaal niet verkeerd! Maar ik had geen tijd om weer terug te gaan - het is toch nog een stukkie rijden naar Oegstgeest - want voor de middag had ik De Hoge Veluwe in de planning. Daar was ik uiteindelijk om 14:30 uur.

Eerst ging ik naar het Kröller Muller Museum - was ik al een paar jaar niet geweest - en heb in vogelvlucht vooral de schilderijenafdeling - met veel Van Goghs, Toorops enz. - bekeken. Ook snel de beeldentuin in, maar ook weer snel er uit want eigenlijk kwam ik - uiteraard - voor de edelherten.

Dat viel gisteren een beetje tegen. Ik heb ze wel gezien, maar òf het was nu echt te warm, òf het hoogtepunt van de bronst is voorbij. Ik hou het op het laatste. Het was al met al een beetje mat: er werd veel minder geburld als vorige week en de herten kwamen pas laat in de middag uit de dekking. En ook langs de kant is het - vooral op zo'n zondag wanneer iedereen vrij is - een gekkenhuis van fotografen en dagjesmensen, waarvan een aantal - soms met behoorlijke stemverheffing -  praten en lachen. Kan je uiteraard niet verbieden, maar daardoor hoor je de herten nauwelijks meer. Toch een paar fotootjes gemaakt.

Evenals de vorige keer, even voor zeven uur teruggefietst naar de uitgang - op zo'n witte leenfiets - en na een wandeling van een kwartier richting rotonde bij 't Smulhuis wederom een pannenkoek appel verorberd. Goed voedsel voor het hardlopen de volgende dag, en daarmee is de cirkel weer rond...

Meermanno in vogelvlucht

De afgelopen dagen waren mooie herfstdagen, prima weer voor een fietstochtje naar Clingendael. Dat was donderdag. Het groen overheerst nog maar over een week of twee, drie krijgen de echte herfstkleuren de overhand.

Ook goedemorgen!

Allemaal vogels

Musea zijn misschien niet de meest sexy locaties die je kunt voorstellen, maar desondanks zijn alle inspanningen in de afgelopen decennia om meer bezoekers te trekken geslaagd gebleken: er worden activiteiten voor kinderen georganiseerd, rondleidingen gegeven, exposities met een bijzonder thema opgezet, kunstobjecten uitgewisseld met andere musea, enzovoorts. Veel musea mogen zich op flinke bezoekersaantallen verheugen, niet in de laatste plaats vanwege de museumjaarkaart!

Gisteren ging ik - in feite ongepland - naar museum Meermanno - Huis van het boek. Dit na eerst een flinke wandeling door het Haagse Bos te hebben gemaakt, waarbij ik tenslotte uitkwam bij Koekamp en Malieveld. Aan de overkant daarvan, aan de Prinsessegracht, is dat museum. Ik was dus zogezegd toch in de buurt.

Nu heb ik Meermanno al vaker bezocht - de laatste keer toen er een tentoonstelling over de geschiedenis van het stripverhaal was - maar deze keer was wel een van de hoogtepunten. Dit ondanks de nog fikse toeslag (drie euro) die je momenteel als museumkaarthouder moet betalen. Maar de waarheid moet gezegd: de tentoonstelling is alleszins de moeite waard.

De expositie die daar - nog tot en met januari 2014 - gaande is gaat over duizend jaar vogels in honderden boeken. In zes zalen van het monumentale pand zijn bijzondere, zeldzame vogelboeken te zien uit tien eeuwen boekgeschiedenis. De tentoongestelde boeken zijn afkomstig uit de collecties van het museum zelf en van de Koninklijke Bibliotheek.

De tentoonstelling 'Vogels' geeft een breed beeld van de vogel als onderwerp van boeken, illustraties en bandversieringen. Vanaf een tiende-eeuws geïllustreerd middeleeuws manuscript, via prachtige zeventiende-eeuwse wetenschappelijke uitgaven tot en met boeken over valkerij, hobbyvogels en vogels in letterkunde en gedichten. Ook zijn er kookboeken over smakelijk gevogelte te zien en merkwaardige boeken over allerlei aspecten van de vogel: EHBO voor vogels, sport met vogels en reisboeken naar vogelkolonies.

Alle soorten komen aan bod: Nederlandse vogels van kip tot koolmees, exotische varianten van flamingo tot pinguïn, maar ook bijbelse vogels en mythologische vliegende dieren.

Zelf  vond ik vooral de oud-nederlandse teksten in boeken, ter begeleiding van de dikwijls prachtige illustraties en gezet in bijzonder stijlvolle lettertypen, erg intrigerend.

Wat er onder meer te zien is op dat gebied: Der Naturen Bloemen, de legendarische uitgave van Jacob van Maerlant (rond 1350), Ornithologia van Ulisse Aldrovandi (rond 1600) en Chassidische legenden van Hendrik Nicolaas Werkman (1943-1944).

Het meest indrukwekkend vond ik wel de magistrale boekserie Nederlandsche vogelen van Nozemann en Sepp (1770-1829), die in oktober 2014 in facsimile bij Uitgeverij Lannoo verschijnt. Het origineel bestaat uit vijf delen waarvan de productie destijds 59 jaar in beslag nam. Deze boekwerken nemen een belangrijke plaats in op de tentoonstelling.

Met verfe...

Een week geleden vroeg Paul Versteegh mij of ik weer zin had om op donderdagavond te gaan schilderen met zijn workshop. Vorige week was de eerste keer van dit seizoen. Daar moest ik even over nadenken, want ik schilder immers thuis al, zij het sporadisch.

Toen ik Paul eergisteren tegenkwam tijdens zijn hardloopronde, had ik mijn besluit genomen: ik doe (af en toe) weer mee. Dus gisteravond vervoegde ik mij bij zijn atelier. Behalve Paul, was ook Vincent aanwezig. 'Andere Paul (Kruijssen)' belde naderhand, hij zou ook gekomen zijn maar was ditmaal verhinderd.

Paul is er vooral op gebrand dat wij ons bewust zijn van kleuren, hun werking en intensiteit en de manier waarop dat in de schilderkunst kan worden toegepast. In dit verband hamert hij er sterk op om kennis te nemen van het boekje van kleurenexpert Johannes Itten. Eerlijk gezegd moet ik dat nog steeds doen, al denk ik dat het voor mij te theoretisch is en ik er op intuïtieve manier ook achter kom.

Het schilderen bij Paul komt vooral neer op snel schilderen op papier met - sneldrogende - acrylverf. Thuis werk ik vooral met olieverf (zie boven), dat geeft mooiere, diepere en warmere kleuren dan acrylverf maar het droogt langzamer.

Het kost mij altijd enige moeite om thuis te gaan schilderen. Vraag mij niet waarom, ik denk dat het gewoon een kwestie van instelling is. Als je iets aardigs wilt schilderen kost dat tijd (heb ik genoeg, dan maar wat minder achter die pc), geduld (is wat minder) en veel toewijding (heb ik wel, als ik eenmaal bezig ben). En je moet voor de rest niet veel anders aan je hoofd hebben (heb ik vaak wel).

Kortom: zo'n workshop werkt voor mij toch als de spreekwoordelijke stok achter de deur. Gisteren heb ik in twee uur tijd bovenstaande vechtende edelherten aan het papier toevertrouwd (volgende keer afmaken), waarna er nog aardig wat verf overbleef op het palet. Ook weer zonde om weg te gooien, dus die maken we gewoon op. Blanco vel papier gepakt en spontaan 'maar wat gaan doen'. Het was wel enigszins 'gestuurde spontaniteit' omdat Paul suggereerde even los te komen van de vorm en puur uit te gaan van kleuren. Wel heel wat anders dan het figuratieve waar ik persoonlijk meer toe geneigd ben...

Eerste echt herfstige training van 2014

Het werd een beetje manoevreren tussen de buien door, maar achteraf is het alleszins meegevallen met de regen. We hebben het natuurlijk over de laatste woensdagavondtraining van september. Dat was gisteren.

Maar eerst werden de juniorenteams van Haag Atletiek gehuldigd op het terras voor het clubhuis. Daar was alle aanleiding toe: vorige week hebben in Amersfoort de jongens D een eerste plaats behaald in de landelijke finales, de meisjes C een vijfde plaats en de jongens C een tiende plaats. En afgelopen dinsdag hebben de meisjes B zichzelf overtroffen met een vierde plek in Amsterdam. De jeugd bij Haag is de laatste tijd goed bezig!

Maar de ouwetjes doen het ook nog best. Na de huldiging gingen de loopgroepen van start, uiteraard ook Groep 7 met zeer veel dames en drie meelopende mannen: Ton (voldoende hersteld na zijn val vorige week in de kantine), Jan en ik. De training werd ditmaal verzorgd door Henk Moesman, die dat met verve deed.

Op het programma stond een duurloopje van een uur, inclusief een aantal versnellingen. De eerste duurde vier minuten: de groep werd in duo's opgedeeld die achter elkaar moesten lopen, waarbij na pakweg 20 seconden het voorste duo zich liet terugvallen en achteraan de groep aansloot. Het tweede koppel nam dan weer voor 20 seconden de kop over, enzovoorts, Totdat de vier minuten voorbij waren. Op dat moment waren we aan het eind van de Wieringsestraat in Duindorp.
 

De eerste versnellingsloop verliep met enige schoonheidsfoutjes, dus de tweede keer deden wij hetzelfde maar dan vanaf het begin van het havenhoofd tot aan het eind, om het torentje en weer terug.  Nu moesten we wat dichter op elkaar lopen - zodat er geen grote afwijkingen in snelheid ontstonden - en ook werd het 'zich laten terugvallen en achteraan aansluiten' nu beter uitgevoerd. De laatste versnelling was op de terugweg, op de Laan van Poot: ongeveer 600 meter 'in eigen tempo', wat voor de meesten dus neerkwam op een redelijk pittig tempo.  Daarna wat uitlopen, oefeningen en terug naar het thuishonk.

De groepen 5 en 7 sloten zich, al dan niet na het douchen, gebroederlijk - of juist vooral gezusterlijk, want in beide groepen zijn de dames in de meerderheid - plaats aan de lange tafel in de ruimte achter de bar. Trainer Berry was eerder deze week jarig en tracteerde het voltallige gezelschap op koffie met gebak, èchte limburgse vlaaien.  Lekker en gezellig!

Tot slot liggen er nog een paar herfstloopjes in het verschiet waaraan de cultuurbarbaar hoopt deel te nemen (het lijstje is niet uitputtend, waarschijnlijk i.t.t. een aantal van deze loopjes):

1 van de 4 loop - zondag 28 september bij The Hague Road Runners, Clingendael 

Haagse Tien - Zaterdag 11 oktober aan de Laan van Poot

Devils Trail (Moenentrail) - Zondag 19 oktober Drunen

Berenloop - Zondag 2 november Terschelling

Astrologische terugblik

Personen met de Zon in Ram (Astrologisch Reveil, 1978)

Weer een stukje nostalgie uit de jaren zeventig. In die tijd was ik druk bezig met astrologie, sterker: het was mijn hoofdactiviteit. Niet beroepsmatig, maar het was wel meer dan een hobby omdat het leidde tot andere vormen van levensbeschouwingen die mij aanspraken. Na een periode van belangstelling die werd gewekt door de Sterrenspiegel - serie boekjes van Rico Bulthuis - ben ik zelf aan de slag gegaan.

Ik begon met het uitrekenen van ascendanten van familieleden, vrienden, collega's enzovoorts. Naderhand ging ik zelf complete horoscopen 'trekken'. In die jaren heb ik tientallen geboortehoroscopen gemaakt en beschreven. Uitermate fascinerende bezigheid, zeker toen ik geestverwanten tegenkwam die zich daar ook mee bezig hielden. Wij hebben heel wat avonden bij elkaar gezeten en daarbij zijn de nodige ervaringen uitgewisseld. Naast dat er heel wat gefilosofeerd is hebben we ook veel gelachen en gefeest, geheel in seventies-stijl.

Astrologie is een oeroude leer maar in de strikte zin des woords geen wetenschap, simpelweg omdat elke horoscoop een momentopname is van een gebeurtenis (m.n. een geboorte) waarbij de huizen, zon en planeten zodanig zijn geaspecteerd dat de beschrijving daarvan alleen voor dat ene unieke geval opgaat. De uitkomsten en beschrijving waren echter steeds, hoe onwetenschappelijk (in strikte zin) ook, zó frappant dat ik astrologie - tot op de dag van vandaag - nog steeds niet als louter onzin, of als een jeugdzonde, kan zien. Zelfs niet als ik mijn meest kritische bril opzet.

Toch houd ik mij tegenwoordig minder bezig met astrologie. Ik 'trek' nog weleens een horoscoop op verzoek, maar het beschrijven is arbeidsintensief en mijn tijdsbesteding ligt tegenwoordig op andere gebieden. Bovendien is de leer in zekere zin geïntegreerd in 'mijn systeem'.  Alleen bij opvallende en cruciale momenten in mijn leven kijk ik even uit nieuwsgierigheid hoe de progressies en transits van planeten op die momenten zijn. Dat is echter altijd achteraf, aan voorspellende astrologie heb ik persoonlijk nooit gedaan. De psychologische kant vond en vind ik een stuk interessanter.

Mensen met Libra-ascendant op de foto (1977, Astrologisch Reveil)

Maar ik ga er nu al te veel op in. Aanleiding is dat ik gisteren, met eerdergenoemde geestverwanten Diederik en Wendy, in het huis van onze onlangs overleden vriendin Erica - zelf astroloog en helderziende - boeken mocht uitzoeken. Daarbij stuitte ik op twee brochures van het 'Astrologisch Reveil', een uit 1977 en de ander uit 1978. Dat waren driedaagse congressen die in het congrescentrum 'Kontakt der Kontinenten' in Soesterberg werden gehouden. Iedereen die zich met astrologie bezighield - beroepsmatig of puur als geïnteresseerde - kon zich voor zo'n weekend inschrijven en op die dagen interessante lezingen bijwonen van bekende specialisten op dat gebied zoals Jack Chandu, Mellie Uyldert, Karen Hamaker-Zondag, Herman de Vos, Noud van den Eerenbeemt en Rudolf Smit. 

De namen met een linkje verwijzen naar degenen die vandaag de dag nog actief zijn op dit gebied.

The Monday After the Peace Runs

Menig lid van Haag Atletiek heeft afgelopen weekend meegedaan met een hardloopevenement. Vooral de Haagse lopen natuurlijk, Vredesloop op zaterdag en Vredesmarathon op zondag, maar ook de grootste nationale prestatie- en wedstrijdloop, de Van Dam tot Dam loop van Amsterdam naar Zaandam.

Onze trainer Arie was daar ook van de partij, en anderen binnen onze groep hadden een van bovengenoemde lopen volbracht, dus maandagavond deden wij het rustig-aan. In Groep 7 is een hersteltraining een hersteltraining, een duurloopje zonder tempo's tussendoor en hooguit een uurtje, waarbij het inlopen en de oefeningen zijn inbegrepen. Niets mis mee wat mij betreft.

Kunnen we woensdag weer aan de bak! En dan uitkijken naar komende zondag, dan is de 1 van de 4 loop bij The Hague Road Runners.

Vandaag in ieder geval een rustig dagje, misschien een beginnetje maken aan een schilderij en wachten op de bestelde nieuwe koelkast. De oude koelkast gaf dit weekend namelijk de geest...