HAAG Marathon Challenge: Zondvloed, Bachanaal en Bach's hoogmis.

Vandaag (zondag) is de dag waarop het mooiste songfestivalliedje ooit terecht heeft gewonnen. Bravo Portugal en Salvador Sobral!

Gisteren was de tweede dag van de HAAG Marathon Challenge. Na het boodschappen doen, wat klusjes in huis en tuin te hebben geklaard en zeven kilometer te hebben hardgelopen, ging ik andermaal naar de Laan van Poot. De tien kilometer ging van start.


Tegen het moment waarop de eerste lopers weer terug werden verwacht, liep ik richting Fuutpad. Daar stonden ook enkele toeschouwers en parcourswachters. De eerste twee lopers heb ik gemist, maar Dirk Rietberg kon ik nog net spotten, hij liep op een derde plaats. Hierbij enkele foto's.

Inmiddels was ik doorgelopen over het duinbospad achterlangs het sportpark, waar ik de lopers in een mooi groene omgeving kon fotograferen. Toen ging het regenen, en niet zo'n klein beetje. Verscholen in het struikgewas onder de bomen viel het aanvankelijk mee, maar het hemelwater kwam steeds onbarmhartiger naar beneden. Op een gegeven moment was zelfs de aanduiding 'wolkbreuk' een eufemisme, het was een onvervalste zondvloed. Vooral de duur ervan was verrassend: wel een kwartier lang schat ik in. Mijn camera kon ik niet meer drooghouden dus die heb ik opgeborgen. Snel terug naar de baan en op de fiets naar huis om droge kleren aan te trekken.

Bierproeverij 

Het weer was opgeklaard toen ik weer naar de club ging, ditmaal voor een bierproeverij waarvan de opbrengst ten goede komt aan de Roparun. Rien Leeuwis, die veel weet en kan vertellen over wijn en bieren, was onze gids bij deze proeverij. Er werden negen regionale biertjes uitgeschonken, vooral van brouwerijtjes uit Scheveningen en het Westland. Daarbij werden lekkere hapjes geserveerd die - als ik mij niet vergis - door Ilse Bouman zijn gemaakt..

Hohe Messe

Negen (kwart) biertjes verder stapte ik op de fiets en weer naar huis. Daar heb ik asperges met ham en ei bereid - en opgegeten - waarna ik mij omkleedde voor de laatste sessie: het concert van Het Haag Toonkunstkoor met Bachs 'Hohe Messe' in de Elandkerk. Marlies, een vriendin van onze club zingt in dat koor. Het VU-Kamerorkest verzorgde de muzikale begeleiding.

Paul Versteeg, Paul Kruijssen, Jan Groeneveld en Frank en Ingeborg gaven allemaal acte de presence.

Ik zal niet teveel uitwijden, maar het concert was ronduit schitterend. De muziek van Hohe Messe is minder bekend dan Bachs meer verhalende Matthaus Passion, maar kwalitatief zeker niet minder. Integendeel!

Het is natuurlijk wel een hele zit op die houten kerkbanken, zelfs met een dekje daarop, maar dat heb je er graag voor over. Er was wel een pauze van twintig minuten waarin je koffie, thee of andere drankjes kon nuttigen.

HAAG Marathon Challenge: de kop is er af

De organisatoren van de HAAG Marathon Challenge hebben zelfs Lee Towers weten te strikken. Het roemruchte anthem van Rodger en Hammersteins 'You'll never walk alone' schalde over het terrein van Haag Atletiek, vlak voor de start van de driedaagse Marathon Challenge.

Helaas was het niet Lee in eigen persoon die aanwezig was, maar zijn stem die uit de speakers kwam. Ook goed. Over speakers gesproken, er waren twee speakers - Dick Passchier en Peter Hallensleben - die elkaar prima aanvulden deze avond.

Dit jaar is de eerste keer dat de Marathon Challenge plaatsvindt. Een aantal leden van onze vereniging - onder anderen Berry Verkijk, Sandra Kleijn en Karin Dee - waren vorig jaar in Malta waar een soortgelijk evenement werd georganiseerd. Het inspireerde hen om iets dergelijks bij ons op poten te zetten.

Het idee is om - solo of in teamverband -  in drie dagen tijd de afstand van de hele marathon te lopen. Gisteren werd door bijna zestig personen 7,2 kilometer gelopen, vandaag (zaterdag) is de 10 kilometer aan de beurt en op zondag tenslotte 25 kilometer.

Zelf had ik het plan om in Ter Heijde mee te doen aan de omloop, maar vlak voordat ik er heen zou gaan kreeg ik een aanval van bijna verlammende besluiteloosheid. Dat resulteerde uiteindelijk in geen Ter Heijde - ben nog niet volledig hersteld van de trailrun, bovendien zou het daar laat worden - maar wel lopen naar de Laan van Poot waar ik als toeschouwer aanwezig was. Maar omdat ik toch altijd een zakcameraatje bij me draag, kon ik meteen wat foto's maken en ook een filmpje van de lopers vlak na de start, als ze het sportterrein verlaten.


Na afloop kon ik nog een hapje mee-eten (er was een voortreffelijk en uitgebreid pasta-buffet geregeld) en met deze en gene bijkletsen. Zoals Sonja die als solo-loopster alle drie de afstanden gaat lopen, één daarvan had ze net achter de rug. De dames van Groep 7 waren trouwens meer dan goed vertegenwoordigd, de heren lieten het echter afweten. Volgend jaar ook maar meedoen denk ik...

Koninklijk trailherstel

De Koning van Spanje heeft er wel ingehakt. Wij hadden het letterlijk en figuurlijk 'op onze heupen'. Gisteren liet Eveline weten dat zij de maandagtraining aan zich voorbij liet gaan, hetzelfde gold voor mij en Ilse. Yvette, die tijdens en kort na het volbrengen van de 44 km trailrun 'helemaal blij' was, mailde een dag later dat zij zich voelde als een bejaarde die zojuist door een vrachtwagen is overreden. Wat, zo stel ik mij voor, niet echt een prettig gevoel is.

Ben weer een beetje aan het schilderen geslagen, ben er te lang uit naar mijn zin. Vanmiddag heb ik ook een stukje 'uitgelopen' en dat ging redelijk. Wel heel rustig natuurlijk en zeker véél rustiger als in die droom vannacht, waarin ik tijdens een loop opeens 'het licht zag' en onwijs hard begon te rennen. In tegenstelling tot de dagelijkse realiteit, zakte ik niet in, integendeel, ik ging steeds harder maar op het laatst voelde ik dat 'snelle Ellis' mij inhaalde. Op dat moment werd ik wakker.


Wel heb ik later op de dag een wandeling van anderhalf uur gemaakt, met de camera in de aanslag. In de Bosjes van Pex en in het Westduinpark hoorde ik veel vogels zingen zoals onder meer Zwartkop(tuinfluiter), Winterkoninkje,Pimpelmees, Staartmees, Tjif Tjaf, Nachtegaal, Zanglijster en Merel.  Maar het was heel moeilijk om er een te spotten.

Oh ja, de fotografen van Sportograf hebben hun best gedaan om zoveel mogelijk deelnemers aan de trailrun op de gevoelige scandisc te krijgen. Zelf ben ik ook aardig wat keren gefotografeerd. Van de gemaakte foto's heb ik er twee geselecteerd.

De Koning van Spanje heb ik altijd geëerd...

Na vorige week zo'n 23 kilometer te hebben gewandeld in Essex, is dit weekend 23 kilometers beurtelings gerend en gewandeld door het al even fraaie Limburgse heuvelland. We spreken over de Koning van Spanje trail, volgens mij een van de mooiste en zwaarste trailruns binnen onze landsgrenzen.

Het hele weekend - zowel zaterdag - stond in het teken van deze trailrun, waarbij kon worden gekozen tussen 11, 22 (werd 23) en 42 (werd 44) kilometer. Zelf ging ik met twee behoorlijk snelle dames van Groep 5 (als Groep 7 'lid' dus eigenlijk twee 'exen') 22 kilometer lopen. Er was nog een andere snelle Groep 5 dame, Yvette, maar die had het snode plan opgevat om zich met loopvriend Jeroen aan de volle 42 kilometer te wagen,

Zaterdagochtend ging ik met het openbaar vervoer van huis naar Mamelis (bij Vaals) waar Yvette al eerder een hotel voor ons had gereserveerd. Afgezien van zo'n 25 minuten vertraging in Den Haag CS vanwege een mankement aan de trein, werd het een voorspoedige reis: eerst naar Eindhoven, van daaruit naar Heerlen waar het laatste lange (drie kwartier) stuk met de bus werd afgelegd. Toen was het nog maar twee minuutjes lopen.

Grappig was dat op het moment dat het hotel in zicht kwam, Ilse en Eveline naar binnen gingen. Zij waren met de auto gekomen en dus kwamen we gelijktijdig aan. Het was een vriendelijk knus hotel waarvan de wanden grotendeels waren beschilderd met voorstellingen.

Na het inchecken en het betrekken van onze kamers - het waren meer appartementjes met keuken en slaapkamer - gingen we eerst ergens aan de overkant lunchen: broodje zalm voor Eveline, mosterdsoep in een (eetbare) broodbolkom (niet brood bol.com) voor Ilse en mij.


Daarna naar Gulpen om ons startnummer op te halen. Nu lag ons hotel zo'n negen kilometer van Gulpen af, dus besloten we 'na ampel beraad' om met de auto naar Mechelen (L) te gaan en van daaruit met de voet naar Gulpen.

Dat werd een prachtige wandeling door het mooie Limburgse landschap. Vooral Mechelen viel ons op als een fraai plaatsje met mooie authentieke huizen en een stromend beekje door de dorpskern. Een grijzende man met hond wees ons de weg, waarna hij nog enkele verhalen debiteerde over de geschiedenis van het plaatsje. Hij wilde ook graag met deze leuke dames op de foto!

In Gulpen aangekomen, bleek de lokatie waar de startnummers konden worden afgehaald pas om 18:00 uur open - uit de info-brief maakten we op dat het ook vóór die tijd kon - dus doodden wij de tijd op een aangename manier in het centrum, op een terras met bier.

Inmiddels was ook contact met Yvette opgenomen, die later zou komen maar inmiddels in het hotel was gearriveerd. Met Jeroen kwam zij ook naar Gulpen voor het avondmaal. Dat werd even later genuttigd in een gezellig restaurant met een wat 'huiskamerachtige' sfeer en gemoedelijke bediening. Het werd echte Limburgse kost, gestoofd zuurvlees met patat frites!


De trailrun

De volgende ochtend na het ontbijt richting start. Marathon-trailers Yvette en Jeroen vertrokken eerder, want de start van de 42 km was om 10:00 uur. De 22 km ging een uur later van start.

Bij aankomst zowaar een aantal bekenden uit het westen ontmoet: van onze club Peter Dietrich en Laura van Kan, die respectievelijk 42 km en 11 km zouden gaan lopen; Hans Verbeek, die - ditmaal niet blootvoets, maar op een soort sandalen - de 22 km zou gaan lopen; Tiny Raijmakers, enthousiast trainer, blogger en hardloper, een van de snelste 75 plussers van ons land; José Xavier (met vrouw) van Sparta, waar ook Karin van Gorp en vriend Harry Oosterveen lid van zijn.

Eerst nog wat inlopen, niet te veel want straks zou er meer dan genoeg gelopen worden.

En dan de trailrun zelf. Doel was: 'm uitlopen op een recreatieve manier. Dus rustig, wat al moeilijk genoeg zou zijn omdat ik nauwelijks tot geen lange afstanden meer train. Helemaal achteraan starten.

Foto: Laura van Kan

Al na een kleine tweehonderd meter moest er gewandeld worden, niet alleen door mij maar door al mijn medelopers. Reden was een steile heuvel die moest worden beklommen. Maar daar bleef het niet bij: de eerste drie kilometer was het voornamelijk klimmen en klauteren, dus: wandelpas.

Na een half uur hadden we er pas drie kilometer opzitten. Daarna werd het parcours gevarieerder: weiland, bospaden, gemene afdalinkjes via smalle kronkelige paadjes met uitstekende boomwortels, losliggende 'rollende stenen' en een soms verraderlijk gladde bodem zodat het goed kijken was waar je je voeten neerzette om niet onbarmhartig op je plaat te gaan.

 
Last but not least kon worden genoten van schitterende vergezichten.  Zelf moest ik bij vrijwel elke klim en stukjes vals plat overgaan in wandelpas, maar gelukkig was ik niet de enige. Op de schaarse stukken waar je kon rennen heb ik dat ook gedaan zodat ik menig loper en loopster die mij in de klim passeerden weer heb ingehaald.

Onderweg kwam ik ons aller 'barefootrunner' Hans Verbeek tegen. Tot mijn verbazing want normaliter is Hans een stuk sneller. Naderhand bleek dat zijn (nieuwe) sandalen niet zo lekker liepen, vandaar dat hij het wat rustiger aan deed. Uiteindelijk passeerden we nagenoeg in dezelfde tijd (3 uur en 2 minuten) de finish.

Na aankomst werden de lopers getracteerd op - hoe kan het anders - Limburgse vlaai. Ik liet het mij goed smaken. Daarna tas opgehaald en naar sportcentrum Rocca om daar te douchen.

Terug kon ik met Ilse en Eveline mee terugrijden. De dames hadden goed gelopen in resp. 2 uur 17 en 2 uur 35 minuten. Samen met hen eerst bij de pannenkoekenmolen een stevige lunch in de vorm van een pannenkoek genuttigd, daarna naar de auto. Wel zo gezellig, alhoewel ik allesbehalve gezellig was onderweg: ik viel steeds in slaap wat een reactie was op het vroege wakker worden deze ochtend en de inspanningen van de trail.

Maar het was een prachtig weekend, genoten van Limburg met zijn bronsgroen eikenhout, mooie panorama's, kasteel- en gulpenerbier, zonnig zomerweer op zaterdag en last but not least een schitterende trail!

Bevrijdend...

Vandaag maar eens zien hoe bevrijdingsdag wordt gevierd. Zelf ben ik een kind van net na de oorlog en heb van W.O. II alleen de verhalen van de generatie voor de onze meegekregen. Een moeder wier verloofde is gesneuveld - ik dacht zelf bij Loosduinen - en na de oorlog mijn vader heeft leren kennen; het verhaal van de fiets met houten banden waarmee moeder via de Moerdijkbrug naar Brabant ging om bij 'de boeren' voedsel (kip, eieren, aardappelen e.d.) te halen; de schuilkelders - als kind was ik doodsbang voor het maandelijkse luchtalarm. En uiteraard kreeg je het een en ander mee op school, over Hitler, de jodenvervolging, D-Day. En over de bevrijding zelf, waarbij uit vliegtuigen geen bommen maar krentenbroden en voedselpakketten werden gegooid.

Zelf altijd in vrijheid geleefd. Als kind van de jaren zestig maakte ik ook - grotendeels aan de zijlijn, maar soms ook in het veld - een periode in onze geschiedenis mee waarin met allerlei vormen van vrijheid werd geëxperimenteerd. Dit als reactie op de periode ervoor.

Desondanks bleek  - al dan niet door schade en schande 'wijs' geworden - dat altijd sprake is van vrijheid in gebondenheid. Je bent als mens al gebonden aan jouw lichaam, en gaandeweg krijg je te maken met regels, wetten, het willen of moeten voldoen aan verwachtingspatronen, het aanpassen aan al dan niet uitgesproken of vastgelegde maatschappelijke en sociale normen. Echte vrijheid is volgens mij iets 'van binnen', noem het puur bewustzijn, levenskracht, whatever.

Hardlopen geeft in elk geval een gevoel van vrijheid.

De afgelopen dagen stonden in het teken van rust op sportgebied, afgezien van de woensdag. Zowel 's ochtends als 's avonds, na de coopertest, een sessie in het krachthonk afgewerkt. 's ochtends met Arie en Wim, 's avonds met Ton en Harry. En dat terwijl het er eerder niet naar uitzag dat ik überhaupt zou gaan trainen vanwege een geirriteerde schouder waar ik vooral na het opstaan last van heb. Maar dat gaat inmiddels wel weer.

Wat de coopertest betreft, het enthousiasme om hieraan deel te nemen, neemt toe. Ook zie je steeds meer lopers van buiten de vereniging meedoen. Vooral in de latere series zijn er aardig wat snelle lopers - en vooral ook loopsters, er komen steeds meer snelle dames bij! - die tussen de 2500m en 3000m 'finishen'. Snelste man van die avond was Farid met 3751 meter, snelste dame Ellen van der Velden met 2959 meter.

Wat mijzelf betreft, het ging redelijk. Ik maak altijd maar het inmiddels geijkte grapje dat ik 'm weer in 12 minuten heb gelopen. Weliswaar eindigde ik - met 2414 m. - zowel in mijn eigen serie als 'overall' in de achterste gelederen, maar met inachtname van de 'Methusalem-factor' zou dat nog 'zeer goed' zijn. Niettemin een mooi streven om een van de volgende keren in de buurt van of boven de 2500 meter uit te komen. Moet toegeven dat ik de eerste drie ronden veel te hard liep voor mijn kunnen (1'42'' eerste ronde) waardoor ik wel heb moeten inleveren, ook omdat de looptrainingen de laatste tijd op een wat lager pitje staan.

De komende dagen rust want dit weekend ga ik met enkele andere clubleden naar Gulpen (Limburg) om mee te doen aan de Koning van Spanje Trailrun. Je kunt er 11, 22 of 42 km hardlopen over een prachtig maar loodzwaar parcours. Zelf heb ik mij ingeschreven voor de 22 kilometer. Dat belooft wat, met mijn minimale training, maar wat mij betreft wordt het een recreatieve run en is 'een tijd' volstrekt onbelangrijk. Mag er echter niet langer dan drie uur over doen, het zal mij benieuwen...

Last but not least: 'Zo vrij als een vogel', zo luidt het gezegde. Gisteren in Het Westduinpark wat foto's te maken van wat ik onderweg tegenkwam.