nostalgisch duikje in verleden en plastic soep

Weer eens een blogje! Het 'elke dag een blog' ritme is er een beetje uit de laatste tijd. Dit ter voorkoming van herhaling van zetten. Het leven kabbelt in een bepaalde routine voort, zoveel bijzonders valt daarbij niet te melden.

Nog een paar foto's uit de inmiddels oude doos, alhoewel de herinneringen nog vers in het geheugen liggen. De foto hierboven is van de 12-uurs estafette bij Haag Atletiek in 1987, toen ik deel uitmaakte van een 'straat-team', die van de Van Weede van Dijckveldstraat.

Nu wil het toeval dat ik gisteren - bij het herschikken van cd's en dvd's - cd-roms tegenkwam, eveneens van de 12-uurs estafette maar dan van de edities 2001 en 2003. Wel leuk om na zoveel jaren die foto's terug te zien.

Maar terug naar februari 2020. Nog steeds staat het hardlopen op een laag pitje, maar met drie keer per week zit er wel enige regelmaat in. In het weekend heb ik niet hardgelopen, voelde - en voel - mij niet fit genoeg (nog steeds flink verkouden) en het weer noodde ook niet tot hardlopen, op zijn zachtst gezegd. 

Na vorige week woensdag (krachttraining, daarna 45 minuten rustig loopje met enkele (8) versnellingen van 2 minuten) en de vrijdagochtendtraining (20 minuten inlopen en oefeningen, dan 6x200 m in gemiddeld 52 seconden meegelopen met Baangroep Maarten, daarna het krachthonk) heb ik alleen maandag voor mezelf getraind, ongeveer 50 minuten met enkele versnellinkjes (5 x 200 m in gemiddeld 52 seconden). 

En vanmorgen - na een kort maar ultiem k*t fietstochtje naar de club, met veel wind, hagel en ijskoude regen- naar het krachthonk. Straks nog een uurtje voor mezelf lopen. Het is pappen en nathouden, op oudere leeftijd moet je ook niet tè lang niets doen.... 

Goed. Wat verder? Gisteren (dinsdag) hadden we een onverwachte oppasdag waarop wij met onze kleindochtertjes naar een voorstelling van Krokus Kabaal zijn gegaan, dat was in de - recent gerenoveerde - bibliotheek in Loosduinen.

In het kader van Krokus Kabaal is op 10 locaties een rondreizend programma van voorstellingen en activiteiten voor kinderen.

Watervrees

De voorstelling van gisteren ging over het jongetje Marijn (een pop), die zwemangst heeft. Hij gaat  op zwemles maar hij heeft zowel vrees voor water als voor zijn strenge zwemlerares; deze eist dat Marijn na de vakantie zonder bandjes kan zwemmen. Misschien kan een strandvakantie hem over deze angst heen helpen!

In de voorstelling waarbij animatiefilm en live-action op een leuke manier in elkaar overvloeien, zien we hem voorzichtig over kleine golfjes springen, maar ziet niet de reusachtige golf die boven hem hangt.

Plotseling wordt hij in het diepe gegooid en komt in de onderwaterwereld terecht. Daar ontmoet hij een zeemeermin die hem in contact brengt met diverse onderzeese figuren en hem helpt zijn zwemangst te overwinnen.

Het was een leuke voorstelling waarbij de zeemeermin onvervalst plat haags sprak (in mijn jeugd werd dat als grof, ordinair en zeer agressief ervaren, tegenwoordig als stoer en grappig) en Neptunus als CEO van de zee zich ontpopte tot een èchte NEP-tunus, echter wel met een hekel aan mensen omdat die voor de 'plastic soep' in de zee verantwoordelijk zijn. Er zat dus wel een duidelijk educatief element in de voorstelling, met terloopse verwijzingen naar genderneutraliteit ( de meermin voelde zich niet thuis in haar lichaam), co2 problematiek en milieuvervuiling.

Dennis de Menace na het bieren

Dennis maakt er wel een zootje van vandaag. Vooral 'bij ons' in het westen. Veel wind en nattigheid. De zachte temperaturen maken dat maar zeer ten dele goed. Wie wel van dit weertype - zacht en vochtig - houden zijn de padden, die al met hun trek naar sloot en plas zijn begonnen om aldaar bruiloft te vieren. In de natuurvijver bij Frank lieten enkele mannetjes zich al zien, het wachten is nu op de grotere dames.

Foto: Ingeborg Blessing

Frank vertelde dit gisteren tijdens de bierproeverij bij Haag Atletiek. Of, om het helemaal goed te zeggen: het '1e Haagsche Bluf Team 245 Roparun Biertest'. Dit evenement werd in het kader van de Roparun georganiseerd, de opbrengst gaat naar het goede doel.

Nu zat - en zit - ik in lichte mate in de lappenmand, een stevige verkoudheid hield mij dit weekend van het hardlopen af. Maar een biertje gaat er altijd in, bovendien had ik mij met pakweg 25 andere clubleden opgegeven via een lijst op het prikbord.

Het was overigens erg rustig op die bewuste zaterdagavond. Onze vereniging telt ca. 1500 leden en dan kun je met 25 leden niet bepaald van een grote opkomst spreken. Misschien heeft het te maken met de 'Dry January and February' gedachte die zich in het collectief bewustzijn heeft genesteld. En ja, we hebben een sportvereniging dus menigeen is op zijn minst matig met alcoholgebruik.

Deze biertest werd bepaald geen drinkgelag, maar wel een gezellige bijeenkomst waaraan een prijsvraag was verbonden. De deelnemers, over vier tafels verdeeld, kregen elk een boekje uitgereikt waarin 24 biertjes stonden afgebeeld met beschrijving. Deze avond konden we een selectie daarvan (zes biertjes) proeven, bij elk daarvan kon je aangeven om welk biertje het ging en wat het geschatte alcoholpercentage was. Daarmee kon je punten (en bonuspunten via drie jokers) verdienen en - u raadt het al - wie de meeste punten had vergaard kreeg een prijs, namelijk een pakket met de zes biertjes die even tevoren waren geproefd. Met ruim 600 punten bleek Martijn van de Meer de beste bierproever. Overigens was er ook een fles voor Cees, de bierproever met het laagste aantal punten.

Wij hadden aan ons tafeltje ook niet te klagen: de biertjes waren bijna allemaal erg lekker, dat gold ook voor de hapjes. Frank behaalde 460 punten, ik volgde op de voet. Maar het belangrijkste was natuurlijk dat er weer een bijdrage aan het goede doel is besteed!

https://fredvandergonnetscher.blogspot.com/2020/02/dennis-de-menace-na-het-bieren.html

Geen lopeloos weekend!

Even een update van de afgelopen week. Met een beetje trainen, wandelen en een prestatie/wedstrijdloop.

In betere tijden... Maar nog steeds lol in!

Om met het laatste te beginnen: de Midwintermarathon. Ondanks sterke twijfels of ik deze keer mee zou doen - want relatief weinig training en één keer veertien kilometer als duurloop - toch maar een paar weken geleden ingeschreven voor de 10 EM (16.1 km). Het is en blijft natuurlijk een van de mooiste loopevenementen van ons land. Zelf heb ik er meermalen aan deelgenomen en er mijn eerste marathon gelopen. Dat was in 1980.

  
Er ging een bus vol Haag-leden naar Apeldoorn. Zelf ging ik echter met de trein: vind dat wel prettig, bovendien heb ik in het weekend 'vrij reizen'. Ik had een rechtstreekse trein: om kwart over negen was ik in Apeldoorn, waar een pendelbus voor het station wachtte. Even over half tien ter plekke. In het megagrote souterrain van Schouwburg Orpheus omgekleed en sporttas neergezet, waarna er nog een zee van tijd over was om iets te drinken, wat heen en weer te lopen en bekenden te spotten. Op dat moment regende het flink dus dat noodde niet bepaald tot vroegtijdig inlopen. Naderhand - tijdens de wedstrijd - was het weer een mix van miezelregen en droge momenten. De temperatuur was echter prima, circa twaalf graden.

Gelet op het bovenstaande was mijn uitgangspunt er een trainingsloop van te maken. Dus rustig lopen vanaf de start af. Maar van lieverlee kom je toch in een bepaald ritme waarin je doorkachelt. Eigenlijk viel het voor mijn gevoel best mee, ik kon goed doorlopen. Het parcours was - zoals genoegzaam bekend - zwaar. Licht heuvelachtig en vaak langere stukken 'vals plat' waar ik altijd moeite mee heb, maar ook momenten waar het weg-afwaarts wat sneller leek te gaan. Wat mij betreft ging het goed tot het 12 kilometer punt, daarna kreeg ik het zwaar. De laatste twee kilometers had ik zo goed als geen energie meer in lijf en benen, moest een paar keer wandelen, een keer zelfs langer dan een halve minuut. Zelfs de laatste 500 meters gingen heel stroef. Uiteindelijk kwam ik in 1:44'21'' over de finish en dat viel mij nog mee. Geen mega-tijd, integendeel, maar slechts vier minuten langzamer dan vorig jaar toen ik wel meer trainde (èn een jaar jonger was, ha ha). Ik was er tevreden mee.

Teruggelopen, weer omgekleed, een forse beker prima erwtensoep met worst gescoord en op zoek naar het café waar wij (onze HAAGenaars) hadden afgesproken, De Graaf van Vlaanderen.

Veel lopers en loopsters - onder wie een paar zeer snelle dames zoals Ellis en Ellen - van onze club waren daar al. Buurman Jan was er ook, hij had met nog een aantal kilometervreters van onze club 25 km gelopen (Asselronde). We hebben er 'gebierd' (Dry January is weer voorbij) en patat frites gegeten. Hij stelde voor om met de Haag-bus terug te gaan. Even aan organisator Annemiek gevraagd of  dat kon. Dat bleek niet zomaar mogelijk want alle plaatsen waren vergeven. Maar juist op dat moment kwam een loper binnen die zijn dochter verontschuldigde: zij was wel met hem meegereisd in de bus, maar ging op eigen gelegenheid terug, dus er kwam een zitplaats vrij!

In de bus was het schoolreisjesachtig gezellig en werd de ene na de andere lekkernij doorgegeven: kaasstengels, bananencake, gehaktballetjes, sushi met makreel, chips, noem maar op. Erg lekker, daar niet van, en complimenten aan degenen die dit geregeld hebben, maar na de erwtensoep en de patat had ik er op zeker moment genoeg van.

Na twee uur rijden kwam de bus aan bij de Laan van Poot, waar ik via de Bosjes van Pex op weg naar huis ging en zo nog een laatste kilometer aan het dagtotaal toevoegde.

Wandelen door de Haarlemmerhout en Wishbone Ash

En dan was er afgelopen zaterdag nog een stadswandeling van ca. dertien kilometer door Haarlem, met ons wandelgroepje. Wij waren slechts met z'n vieren omdat twee van ons elders grote reizen maken.

  
Eerst koffie bij een uitspanning aan de zijkant van het station (uitgang Kennemerplein), daarna op stap.

Het was een mooie wandeling door pittoreske steegjes en markante locaties van het oude centrum, waarna we in iets minder stedelijk gebied langs de Spaarne kwamen. De wandeling werd afgewisseld met een stop bij een houtzaagmolen, waar een zeer enthousiaste vrijwilliger - hij leek een beetje op The Late Aart Staartjes - ons van alles wilde vertellen over de molen en hoe een en ander werkte en in elkaar stak. Zelf ben ik niet zo technisch ingesteld en luisterde met een half oor, niettemin was het interessant. Maar we wilden verder met onze wandeling dus onze gids heeft zijn verhaal niet compleet kunnen afronden.

  

Een tweede stop was bij een La Place restaurant waar we hebben gelunchd.

Eenmaal terug in Den Haag, even gereed maken voor het concert van Wishbone Ash in Cultuurpodium De Boerderij. Concertmaatje Ruud Homs had mij getipt en gevraagd of ik zin had mee te gaan.

Nu is Wishbone Ash wel een bekende naam en 'van mijn generatie'. Dit jaar bestaat de band vijftig jaar maar ze timmeren nog steeds met onverminderd enthousiasme aan de weg. Wat dat betreft lijken ze een beetje op Jethro Tull, ook zo'n eeuwig doorstomende locomotief.

Het enige bandlid uit de allereerste incarnatie is Andy Powell, 68 jaar inmiddels, die nog steeds het dak er af speelt met zijn gitaar en ook nog steeds meer dan verdienstelijk zingt. De band is vooral bekend omdat gespeeld wordt met twee sologitaren, een bassist en een drummer.


Eerlijk gezegd heb ik deze band nooit gevolgd en er - ondanks hun lange geschiedenis - ook weinig tot niets van meegekregen. Onwillekeurig heb je een aantal groepen die je zo goed vindt dat je daar een 'fan' van wordt en dan schenk je minder tot geen aandacht aan andere groepen of artiesten. Tenminste, zo werkt dat bij mij.   Of dat terecht is weet ik niet. Onwillekeurig moest ik aan First Date denken. Je kunt iemand tegenkomen waaraan alles klopt: de persoon is knap, charmant, sympathiek, geestig, empathisch, 'een lekker ding' die jouw interesses deelt, kortom: perfect is. Toch voel je niet die 'klik' die je bij een andere persoon - waar veel meer 'randjes' aan zitten - wel kunt voelen. Misschien is dat ook zo met muziek of - in dit geval - een band. Wishbone Ash kwam op mij over als een gedreven band met sympathieke gasten, bovendien supermuzikanten die bij vlagen geweldige muziek maken. Toch had ik niet de neiging om meteen een album van hen te beluisteren, laat staan te kopen. Tegelijkertijd vond een aantal nummers erg goed, waaronder het lang uitgesponnen 'King Crimson' achtige nummer Phoenix, wat niet in de laatste plaats te maken heeft met het briljante gitaarspel van Mark Abrahams en het verrassende samenspel van bas en gitaren op 9:45.  Bovenstaand filmpje van de band heb ik van Youtube gejat en is een stuk van het live-optreden van Wishbone Ash anno 2020 met - inderdaad - Phoenix!

Het weekend was niet lopeloos

Even een update van de afgelopen week. Met een beetje trainen, wandelen en een prestatie/wedstrijdloop.

In betere tijden... Maar nog steeds lol in!

Om met het laatste te beginnen: de Midwintermarathon. Ondanks sterke twijfels of ik deze keer mee zou doen - want relatief weinig training en één keer veertien kilometer als duurloop - toch maar een paar weken geleden ingeschreven voor de 10 EM (16.1 km). Het is en blijft natuurlijk een van de mooiste loopevenementen van ons land. Zelf heb ik er meermalen aan deelgenomen en er mijn eerste marathon gelopen. Dat was in 1980.


Er ging een bus vol Haag-leden naar Apeldoorn. Zelf ging ik echter met de trein: vind dat wel prettig, bovendien heb ik in het weekend 'vrij reizen'. Ik had een rechtstreekse trein: om kwart over negen was ik in Apeldoorn, waar een pendelbus voor het station wachtte. Even over half tien ter plekke. In het megagrote souterrain van Schouwburg Orpheus omgekleed en sporttas neergezet, waarna er nog een zee van tijd over was om iets te drinken, wat heen en weer te lopen en bekenden te spotten. Op dat moment regende het flink dus dat noodde niet bepaald tot vroegtijdig inlopen. Naderhand - tijdens de wedstrijd - was het weer een mix van miezelregen en droge momenten. De temperatuur was echter prima, circa twaalf graden.

Gelet op het bovenstaande was mijn uitgangspunt er een trainingsloop van te maken. Dus rustig lopen vanaf de start af. Maar van lieverlee kom je toch in een bepaald ritme waarin je doorkachelt. Eigenlijk viel het voor mijn gevoel best mee, ik kon goed doorlopen. Het parcours was - zoals genoegzaam bekend - zwaar. Licht heuvelachtig en vaak langere stukken 'vals plat' waar ik altijd moeite mee heb, maar ook momenten waar het weg-afwaarts wat sneller leek te gaan. Wat mij betreft ging het goed tot het 12 kilometer punt, daarna kreeg ik het zwaar. De laatste twee kilometers had ik zo goed als geen energie meer in lijf en benen, moest een paar keer wandelen, een keer zelfs langer dan een halve minuut. Zelfs de laatste 500 meters gingen heel stroef. Uiteindelijk kwam ik in 1:44'21'' over de finish en dat viel mij nog mee. Geen mega-tijd, integendeel, maar slechts vier minuten langzamer dan vorig jaar toen ik wel meer trainde (èn een jaar jonger was, ha ha). Ik was er tevreden mee.

Teruggelopen, weer omgekleed, een forse beker prima erwtensoep met worst gescoord en op zoek naar het café waar wij (onze HAAGenaars) hadden afgesproken, De Graaf van Vlaanderen.

Veel lopers en loopsters - onder wie een paar zeer snelle dames zoals Ellis en Ellen - van onze club waren daar al. Buurman Jan was er ook, hij had met nog een aantal kilometervreters van onze club 25 km gelopen (Asselronde). We hebben er 'gebierd' (Dry January is weer voorbij) en patat frites gegeten. Hij stelde voor om met de Haag-bus terug te gaan. Even aan organisator Annemiek gevraagd of  dat kon. Dat bleek niet zomaar mogelijk want alle plaatsen waren vergeven. Maar juist op dat moment kwam een loper binnen die zijn dochter verontschuldigde: zij was wel met hem meegereisd in de bus, maar ging op eigen gelegenheid terug, dus er kwam een zitplaats vrij!

In de bus was het schoolreisjesachtig gezellig en werd de ene na de andere lekkernij doorgegeven: kaasstengels, bananencake, gehaktballetjes, sushi met makreel, chips, noem maar op. Erg lekker, daar niet van, en complimenten aan degenen die dit geregeld hebben, maar na de erwtensoep en de patat had ik er op zeker moment genoeg van.

Na twee uur rijden kwam de bus aan bij de Laan van Poot, waar ik via de Bosjes van Pex op weg naar huis ging en zo nog een laatste kilometer aan het dagtotaal toevoegde.

Wandelen door de Haarlemmerhout en Wishbone Ash

En dan was er afgelopen zaterdag nog een stadswandeling van ca. dertien kilometer door Haarlem, met ons wandelgroepje. Wij waren slechts met z'n vieren omdat twee van ons elders grote reizen maken.


Eerst koffie bij een uitspanning aan de zijkant van het station (uitgang Kennemerplein), daarna op stap.

Het was een mooie wandeling door pittoreske steegjes en markante locaties van het oude centrum, waarna we in iets minder stedelijk gebied langs de Spaarne kwamen. De wandeling werd afgewisseld met een stop bij een houtzaagmolen, waar een zeer enthousiaste vrijwilliger - hij leek een beetje op The Late Aart Staartjes - ons van alles wilde vertellen over de molen en hoe een en ander werkte en in elkaar stak. Zelf ben ik niet zo technisch ingesteld en luisterde met een half oor, niettemin was het interessant. Maar we wilden verder met onze wandeling dus onze gids heeft zijn verhaal niet compleet kunnen afronden.

Een tweede stop was bij een La Place restaurant waar we hebben gelunchd.

Eenmaal terug in Den Haag, even gereed maken voor het concert van Wishbone Ash in Cultuurpodium De Boerderij. Concertmaatje Ruud Homs had mij getipt en gevraagd of ik zin had mee te gaan.

Nu is Wishbone Ash wel een bekende naam en 'van mijn generatie'. Dit jaar bestaat de band vijftig jaar maar ze timmeren nog steeds met onverminderd enthousiasme aan de weg. Wat dat betreft lijken ze een beetje op Jethro Tull, ook zo'n eeuwig doorstomende locomotief.

Het enige bandlid uit de allereerste incarnatie is Andy Powell, 68 jaar inmiddels, die nog steeds het dak er af speelt met zijn gitaar en ook nog steeds meer dan verdienstelijk zingt. De band is vooral bekend omdat gespeeld wordt met twee sologitaren, een bassist en een drummer.

Eerlijk gezegd heb ik deze band nooit gevolgd en er - ondanks hun lange geschiedenis - ook weinig tot niets van meegekregen. Onwillekeurig heb je een aantal groepen die je zo goed vindt dat je daar een 'fan' van wordt en dan schenk je minder tot geen aandacht aan andere groepen of artiesten. Tenminste, zo werkt dat bij mij.   Of dat terecht is weet ik niet. Onwillekeurig moest ik aan First Date denken. Je kunt iemand tegenkomen waaraan alles klopt: de persoon is knap, charmant, sympathiek, geestig, empathisch, 'een lekker ding' die jouw interesses deelt, kortom: perfect is. Toch voel je niet die 'klik' die je bij een andere persoon - waar veel meer 'randjes' aan zitten - wel kunt voelen. Misschien is dat ook zo met muziek of - in dit geval - een band. Wishbone Ash kwam op mij over als een gedreven band met sympathieke gasten, bovendien supermuzikanten die bij vlagen geweldige muziek maken. Toch had ik niet de neiging om meteen een album van hen te beluisteren, laat staan te kopen. Tegelijkertijd vond een aantal nummers erg goed, waaronder het lang uitgesponnen 'King Crimson' achtige nummer Phoenix, wat niet in de laatste plaats te maken heeft met het briljante gitaarspel van Mark Abrahams en het verrassende samenspel van bas en gitaren op 9:45.  Bovenstaand filmpje van de band heb ik van Youtube gejat en is een stuk van het live-optreden van Wishbone Ash anno 2020 met - inderdaad - Phoenix!

Uitverkoorn voor Uithoorn en andere biertjes

Uithoren hoeft niet, ik vertel het zo wel: vanmorgen liep ik in Uithoorn. Vijf kilometer slechts, maar wie het kleine niet eert... En het werd een loopje onder optimale weersomstandigheden: zon! Daar hebben ook de later startende 10km en 10EM lopers van kunnen profiteren.

Als ik na de Nieuwjaarsloop in Leiden geen gratis startnummer had gewonnen, had ik waarschijnlijk niet meegedaan. Maar dat was nu juist wel het geval en hoewel ik geen deel uitmaak van deelname aan het Zorg en Zekerheidscircuit, wilde ik per se meelopen.

Het viel niet tegen. Rond acht uur verliet ik huis en haard om - met tram, trein en bus - naar Uithoorn te geraken. Dat liep (met dank aan OV reisplanner 9292) gesmeerd. Ruim een uur voor de start was ik ter plekke. Naderhand zag ik aldaar ook Mattijs, Marlon, Mulay, Nanda, Cyril en Jan G. Zij waren allemaal met de auto gekomen en hoewel ik mee kon rijden, gaf ik de voorkeur aan het openbaar vervoer.

Na het bekende ritueel van omkleden en inlopen, was om 11:00 uur de start van de 5 km. Relatief rustig ging ik van start maar ook weer niet té langzaam, en dat werkte wel. Uiteindelijk kwam ik in ca. 28:10' terug over de finish.

Helaas zag ik mijn uitslag niet terug in het overzicht. Kennelijk is er iets mis gegaan. Wel heb ik de organisatie een mailtje gestuurd, heel misschien kunnen zij er nog iets aan sleutelen. Zo niet, dan niet.

Het lukte mij om na de loop (inclusief douchen en omkleden) direct naar de bushalte op de Noordammerweg te lopen, alwaar de bus richting Schiphol Airport al snel kwam opdagen. En eenmaal bij station Schiphol, liet de trein richting Leiden niet lang op zich wachten.


Want daar was het jaarlijkse Winterbierfestival. In Leiden dus. Voorheen was dat in Gouda. Frank had wederom een selecte groep geïnteresseerde bierdrinkers van onze vereniging uitgenodigd voor dit evenement.

Omdat wij (de groep bierliefhebbers) rond half twee hadden afgesproken bij Den Haag CS en ik - tegen de verwachting in - dat tijdstip leek te halen, liet ik Leiden voor wat het was en reed door naar Den Haag CS. Ruim op tijd was ik daar.

Lang verhaal kort: even over half twee gingen we 'met z'n allen' naar de sleutelstad. Stukje lopen en we waren er!

Hebben lekkere en minder lekkere biertjes geproefd. Kan hier niet zo over uitwijden, want er waren zo'n vijftien kleine brouwerijen aanwezig - aanmerkelijk minder dan destijds in Gouda - die niettemin samen meer dan 50 bieren op tap hadden. Ook waren er hapjes te koop bij de keuken van Scheltema (bitterballen e.d.).

Aan het eind van de middag zijn we nog met een groepje op de italiaans-culinaire toer gegaan bij een pizzeria in de buurt van Scheltema. Zelf bestelde ik een Pizza Marco (met mosselen en garnalen) en een Tiramisu als toetje. Was top!

Daniël Arends

Laat ik niet vergeten het avondje-uit van afgelopen vrijdag te memoreren. Met twee loopmaatjes uit mijn vorige - in mijn geval snellere - groep, Barend van Engelenburg en Alice de Klerk, ging ik naar een voorstelling van pianist en stand-up comedian Daniël Arends. Dat was in de Haagse Schouwburg.

Het was een bijzondere voorstelling waarbij Arends voortdurend speelt met zijn publiek: beurtelings met cynische, genadeloze en bij vlagen platte humor en andere keren met charme en welwillende vriendelijkheid waarna hij onverwachts weer een keiharde sneer uitdeelt, soms op het beledigende af. Als je op de eerste rij zit kun je flink 'de lul' zijn zogezegd. Maar hij is ook en vooral buitengewoon virtuoos, zowel verbaal als muzikaal, en speels. Snel ook, je moet er als publiek goed bij blijven.

Als pianist is hij geweldig - hij speelt enkele preludes van Chopin - en met zijn rokkostuum en uiterlijk is de gelijkenis met Wibi Soerjadi - die hij ook even persifleert - onontkoombaar. Leuke avond gehad!

Naar Pieter de Hooch in Delft

Na de Westduincross heb ik deze week nog een paar keer getraind. Maandag heb ik zowaar een duurloop gedaan, van huis uit via de Laan van Poot, de Machiel Vrijenhoeklaan en Kijkduin de duinen in tot aan het Schelpenpad bij Monster en dezelfde weg terug, zij het dat de laatste kilometers via Meer en Bos en Laan van Meerdervoort gingen. Toch 14 kilometer in totaal gelopen wat niet meeviel. Heb er bijna 1:40' (netto) over gedaan.

Dinsdag en woensdag waren oppasdagen met wel veel fietsen, uiteraard wat krachttraining op woensdagochtend en vrijdagochtend (na 5x 200 metertjes op de baan), en woensdagavond voor mezelf gelopen, waarbij ik vier keer vier minuten 'voluit' ging. En vanmorgen (zaterdag) 35 minuten 'ochtendloopje' naar de Laan van Poot en terug. Het was zeven uur, nog donker dus, maar heel prettig om te lopen.

Verder heb ik wat cultuur 'gesnoven' op donderdag. Paul Versteegh vroeg mij of ik de expositie van Pieter de Hooch al had gezien. Niet dus. Paul wel en hij vond het zeer de moeite waard.

Dus... op naar Delft. Dat was donderdagmiddag. Het moet gezegd: het viel niet tegen. Integendeel! Wel moest er toeslag op mijn museumkaart worden betaald, vijf euro, maar dat had ik er wel voor over. Daar waren wel een audiotour bij inbegrepen (heb ik geen gebruik van gemaakt), en boekjes met beschrijvingen van de schilderijen en een stadswandeling.


De expositie is getiteld 'Pieter de Hooch in Delft' met als ondertitel 'Uit de schaduw van Vermeer'. De volgende tekst heb ik grotendeels uit het begeleidende boekje (in diverse talen verkrijgbaar) gejat.

Het is de eerste overzichtstentoonstelling ooit in Nederland gewijd aan De Hooch, die met Johannes Vermeer tot de belangrijkste Delftse meesters uit de Nederlandse Gouden Eeuw wordt gerekend.

Pieter de Hooch werd in Rotterdam geboren als zoon van een metselaar. Rond 1650 verhuisde hij naar Delft waar zijn moeder vandaan kwam en waar een levendig kunstklimaat heerste.

In de periode dat Pieter de Hooch in Delft werkt (tussen 1652 en 1660) maakt hij zijn mooiste schilderwerken waarin het heldere licht, de constructie van het perspectief met  mooie doorkijkjes en warme kleuren opvallen. Hij schildert interieurs en innovatieve binnenplaatsen waarmee hij een nieuw genre in de schilderkunst creëerde. Vanaf 1660 verkast De Hooch naar Amsterdam waar hij zijn stijl verder ontwikkelde.

Museum Prinsenhof bracht 29 topstukken van Pieter de Hooch uit de hele wereld voor één keer bij elkaar. Uitzonderlijk is het dat deze werken nu juist in Delft kunnen worden bekeken. En dat kan tot en met 16 februari!