Uitgewaaid, niet uitgewappied

Vanmorgen  de vierde training van deze week. Eigenlijk wilde ik een duurloopje 'voor mezelf' lopen, maar bij de ingang van Laan van Poot kwam ik Vincent tegen. Hij vroeg of ik zin had mee te gaan met de groep van Maarten. Waarom ook niet eigenlijk, bovendien zou ook Ton van der Pol meelopen die even uit de roulatie is geweest. Het werd een fijne training die ik grotendeels heb volbracht. Het ging over een parcours met afwisselend straat, duinen en ook een aantal natuurpaden met mul zand en klimmetjes. Daar een aantal versnellingen gedaan, het werd een soort trailrun training. 

Daags ervoor, op vrijdagochtend, de bekende tweehonderdjes op de baan. Een klein groepje ditmaal, maar het ging goed. Zes van de tien tweehonderdjes meegedaan en nu ging het weer wat vlotter dan de voorgaande keren. De eerste in 57 seconden, de tweede in 55 seconden, drie en vier in 53 en de vijfde weer wat rustiger in 57 seconden. Daarna ging ik nog heel even het krachthonk in.

Zoals de CPC toen was... Hoe het dit jaar zal gaan... Onvoorspelbaar!

Woensdagochtend wederom een krachthonksessie waar - na anderhalf jaar - ook weer onze nestor, de bijna 98-jarige Menno de Rijk, op de hometrainer had plaatsgenomen. Ook waren Carel Knoester, Wim Hartman en Ton Gerritsen van de partij. Dat ik nu precies deze namen vermeld is omdat ik in een fotoboek van Joop Nennie (hij bracht mij dit deze week om fotomateriaal e.d. in te scannen of te fotograferen) bijgaand uitslagenlijstje tegenkwam van de CPC halve marathon 1983. Daarin staan zij - evenals ondergetekende en nog meer clubgenoten - ook vermeld. Wij konden best een snelle halve marathon lopen destijds, en dat geldt zeker voor Wim Hartman en Ton Gerritsen. Maar zelf was ik ook meer dan tevreden met mijn tijd.

Woensdagavond ook weer een gedeeltelijke (niet geheel volbrachte) training met de groep van Chris. Op het programma stond een training met vijf keer twee minuten tempo. Ook nu ging het deels over straat, deels door de duinen. Het ging voor mij op de duur toch een tandje te hard zodat ik het na die serie wel had gehad. Zelf liep ik terug naar de Laan van Poot, de anderen gingen nog verder met een paar keer zes minuten voluit. Er wordt flink getraind bij Haag!

En oh ja, maandagavond een weliswaar korte, maar effectieve training voor mezelf met twee keer 1500 meter in flink tempo, net onder de negen minuten.

Verder heb ik donderdagmiddag nog gewandeld door Heemtuin H.J. Bos en de Pluktuin. Een leuk 'wild' stukje groen bij Zorgboerderij Pluk. De aalbessen zijn er aardig aan het rijpen evenals de struik in onze voortuin. 

De foto's bij dit bericht zijn deels bij Pluk, deels in eigen (voor- en achter)tuin gemaakt.

Zwoegend in het zand voort

De hardlooprondjes van de afgelopen week waren vooralsnog op maandag, woensdag, donderdag en vrijdag. Maandag was weer eens een langere duurloop (75 minuten) in een voor mij redelijk tempo, pakweg 6 minuten per kilometer. Via Meer en Bosch en laatste deel van de Machiel Vrijenhoeklaan de duinen in tot zo'n 500 meter voorbij camping Kijkduin en terug. 

Woensdagavond besloot ik met een groep mee te trainen, maar achteraf bleek deze - in tegenstelling tot vorige keren - niet om 18:00 uur vanaf Pex, maar om 19:00 uur vanaf de Laan van Poot te zijn vertrokken. Wat niet wegneemt dat ik zo'n vijftig minuten voor mezelf heb gelopen, duurloopje met lichte versnellingen en overwegend in de (lichte) regen, maar de temperatuur viel mee.

Donderdagochtend vroeg naar het krachthonk om - in mijn eentje - het geijkte programma af te werken, waarna ik met Pierre en Vincent besloot mee te doen met een baantraining. Een fiks programmaatje: 800-600-400-600-800 meter. Nu mag het wat lopen betreft wel wat beter te gaan dan pakweg een maand geleden, ik mis de tempohardheid om hen bij te houden. Het inlopen (zo'n 1800 meter) ging wel, en ook de eerste 800 meter begon redelijk voortvarend, maar al snel ontstond er een gat dat steeds groter werd. Uiteindelijk in ruim 4 minuten en 20 seconden. De volgende keren hield ik het bij twee keer 400 meter (in ca. 2 min. 4 seconden per keer). Later op het terras wat nagepraat met de heren onder het genot van een bakkie troost.

Ook vrijdag hardgelopen, weer voor mezelf, ditmaal een uurtje. Thuisgekomen snel gewassen en pannenkoeken gebakken, want het was oppasdag en Lily en Chloë kwamen. Dus al met al vier keer getraind deze week. 

We gaan naar Zandvoort aan de zee!

En toen was het weer zaterdag. Ditmaal geen training maar - voor de eerste keer sinds de lockdown - weer eens wandelen met De Doornvogels! 

"Wij gaan naar Zandvoort aan de zee; we nemen broodjes en koffie mee".  Welnu, die broodjes en koffie hoefden deze dag niet mee! Daar was ter plekke in voorzien.

Deze wandeling werd ditmaal georganiseerd door Coos. Wij - Walter en ik - gingen daartoe met de trein vanaf Den Haag CS naar Leiden. 

Op CS namen wij eerst een cappucino. Daar kwamen we ook Ferwin tegen, die op weg ging naar Limburg om het laatste deel van de Pieterpadroute te volbrengen.

Vanaf Leiden stapten we over op de trein naar Haarlem. Dea had zich inmiddels in Leiden bij ons gevoegd, en in Haarlem kwam Loes erbij, zodat we met z'n vieren het laatste stuk met de trein naar Zandvoort aflegden. Aldaar werd er op ons gewacht door Coos. 

We liepen vanaf het station richting boulevard. Typisch eigenlijk dat er plaatsen zijn die vrijwel naast de deur liggen, maar waar je tientallen jaren niet bent geweest. Ik spreek nu voor mezelf, want ik kan mij niet heugen dat en zo ja, wanneer ik hier over de boulevard liep. 

Wel grappig, er is strand en de zee, maar hoe anders is de sfeer hier in vergelijking met Scheveningen of Kijkduin. Er is moeilijk een vinger op te leggen wat er nu zo anders is. Ook hier heeft de tijd niet stilgestaan, maar toch ligt er een zweem van het verleden over de badplaats. En er is minder een sfeer van 'zien om gezien te worden', minder uitbundig uitgaansleven. Minder mondain zou ik zeggen, maar 'correct me if I'm wrong'.

Gastvrouw Coos had een verrassing voor ons in petto, want we gingen koffie drinken in haar appartement, dat zij recentelijk met haar zoon had gekocht. Dat laatste was ons tot dat moment niet bekend. Bij de koffie kregen we een flink stuk taart - de 'mannen' een heuse bosse bol, de dames appelkruimelvlaai. 

Daarna gingen we weer een stukje wandelen, ditmaal naar het circuit van Zandvoort waar op dat moment flink gereden werd. Weliswaar niet met race-auto's, maar de auto's op het circuit reden niettemin erg hard. 

Teruggekomen op de flat gelunchd bij onze gastvrouw waarna we andermaal gingen wandelen, ditmaal grotendeels over het strand. 

Veel wandelkilometers zijn er ditmaal niet gemaakt want op een gegeven moment verlieten we het strand en liepen naar het station, waar de wegen zich scheidden tot de volgende keer.

Op de terugweg verliet ik de trein in Leiden om naar de Hortus Botanicus te wandelen en daar nog even rond te kijken. Teneinde dit bericht niet te overladen, later meer foto's op deze plek en/of Facebook.

Kennemerduinen was Hot Spot

Zondag weer eens een wandeling buiten de regio gemaakt. De weersvoorspellingen waren niet onverdeeld gunstig, waardoor ik niet op mijn 'zomerst' gekleed was. Maar het werd zonnig en erg warm, de verwachte regenbuien bleven uit, in ieder geval tijdens onze wandeling. 

In de trein op weg naar Overveen verdwenen de (weliswaar dunne) fleece en het jack al snel in de rugzak. Wel bleef de lange broek aan want de korte had ik thuis gelaten. En uiteraard bleef de hele - niet eens zo lange - treinreis het mondkapje op. Ik ben daar geen principiële tegenstander van, maar vooral met dat warme weer - want dat werd het dus - is zo'n smoelkap ronduit vervelend: vies benauwd en warm, wat nog versterkt wordt door je eigen asem. Dus af en toe moest even de neus vrij om frisse lucht te happen (hopelijk zonder virusrijke aerosolen). 

Vanuit Haarlem de trein naar Zandvoort, met uitstappen in Overveen. Daar, op het terras van 'Klein Centraal', dat gezellige restaurantje naast de spoorbaan, eerst een lichte lunch in de vorm van een franse salade - met geitenkaas en spekjes - genoten met een glas sauvignon er bij. Het was immers al half een, lunchtijd.

Daarna welgemoed richting Kennemerduinen met de benenwagen. Daar aangekomen, kozen wij voor een relatief korte 'groene' wandeling van circa vier kilometer. Een kippeneindje zou je zeggen maar dat viel vandaag toch tegen. Niet dat het geen mooie wandeling was: de Kennemerduinen zijn nu eenmaal mooi en afwisselend, met bosrijke stukken. Maar het viel mij zwaar, vooral op het laatst. Een combinatie van de warmte, verkeerde schoenen aan (verslapte zachte sneakers) en benen die nog 'vol' waren van de training daags ervoor - ik liep toen vijftig minuten met tweemaal 1200 meter 'op mijn huidige snelst'. 

Wat natuurschoon betreft, blijft juni altijd een soort overgangsmaand wat mij betreft. De meeste (zang)vogels zie en hoor je niet meer, ze zijn uitgezongen, hebben een partner gevonden en zijn druk bezig (geweest) met het grootbrengen van nageslacht. Ook is het blad van bomen en struiken wel voller, maar ook wat eentonig groen geworden, terwijl lentebloemen op hun retour zijn: hun plaats wordt ingenomen door typische zomerbloeiers maar die zijn nog niet overal tot volle bloei gekomen. 

Gewone oeverlibel

Blauwe watersnuffel

Dikkopje

Bruin Zandoogje

Wat je wel iets meer begint te zien zijn vlinders en vooral ook libellen, waaronder gewone oeverlibellen en blauwe watersnuffelaars. Of watersnuffels, zo heten ze eigenlijk.

Na nog een vluchtig bezoek aan De Vogelmeer te hebben gebracht, liepen we terug naar het uitgangspunt, het bezoekerscentrum. Daar zijn we niet naar binnen gegaan, we liepen rechtstreeks door naar het station, waar we andermaal op het terras van Klein Centraal neerzegen voor een glas bier met iets - olijven en brood met aioli en kruidenboter - er bij. 

Een mooie afsluiting van een korte maar niettemin zware wandeling (waarbij dat laatste uitdrukkelijk mijn persoonlijke ervaring weergeeft).

We mogen weer, maar nog niet helemaal

Korte update van mijn blog, alweer negen dagen geleden dat ik een bericht plaatste. Laat ik het kort houden. 

Over het hardlopen van deze bejaarde recreant: dat gaat zijn gangetje, gevoelsmatig gaat het beter dan - pakweg - een maand geleden, ook gaan de pondjes er - wel langzaam, maar vrij zeker - af. 

De afgelopen veertien dagen trainde ik onder andere met de groepen van Chris, Maarten en Mulay mee. Mulay is alweer een week geleden, deze zaterdag was ik te laat om mee te gaan. Toen maar wat krachttraining in het honk gedaan, dat doe ik in beginsel elke woensdag- en vrijdagochtend. Ook met een klein groepje onder wie Arie, Pierre, Ton, Jan, Wim en Carel. Daarna voor mezelf gelopen.

De tempotrainingen op de vrijdagochtenden 11 en 18 juni (beide keren 7 à 8 keer 200 meter) gingen goed, ik kom nu in ieder geval steeds ruim binnen een minuut uit (53 tot 57 sec. op de 200 meter). We zijn er nog niet, maar voor mijn doen is het okee.

Vandaag (zondag) een relatief rustige en huiselijke vaderdag 'gevierd' met een brunch, waarbij dochter en kleindochters aanschoven. Daarna even naar buiten: onderweg naar de speeltuintjes passeerden we een aantal muziekgroepjes. Gezellig, dit was in het kader van een kleinschalig muziekfestival waarbij op straat werd gemusiceerd door buurtgenoten.

Gaston Chaissac

Zaterdagmiddag voor het eerst sinds de lockdown naar het museum gegaan! Wel een museum in de buurt, het Kunstmuseum Den Haag, voorheen Gemeentemuseum Den Haag.

Je kon - wel na online een tijdslot te hebben gekozen - gewoon het museum in, echter wel met een mondkapje op, en verder gelden er de gebruikelijke regels zoals afstand houden. Ik moet zeggen dat het mondkapje mij op de duur erg tegenviel (warm en benauwd) daarom was mijn museumbezoek niet lang van duur. Het was overigens rustig in het museum, waarschijnlijk vanwege het mooie weer.

Na twintig minuten dwalen door zalen zat ik in het museumcafé op de begane grond, waar je zonder mondkapje op iets kan gebruiken. In mijn geval een flink uitgevallen cappucino met een versnapering (pecanbroodje).

Hoe dan ook had ik voldoende tijd gehad om de schilderijen van Gaston Chaissac te bekijken. 

Als je bovenstaande naam fonetisch uitspreekt, krijg je zoiets als 'Gaston saaie zak'. Maar dat zal hij allesbehalve zijn geweest.

Dat blijkt niet alleen uit de persoonsbeschrijving van deze tijdgenoot van o.a. Karel Appel en Corneille, maar vooral uit zijn werk. Tekeningen, collages en schilderijen met abstract-kinderlijke figuren en voorstellingen, vaak zeer kleurrijk. Het Kunstmuseum Den Haag heeft een behoorlijk grote expositie aan de in 1964 overleden kunstenaar gewijd.

Doorhobbelen...

Voor de verandering weer een foto uit lang vervlogen tijden, bijna veertig jaar terug. Maar de afbeelding past wel bij onderstaande update.

Want tussen alle natuurplaatjes door wordt er ook heden ten dage nog gelopen. De laatste tijd zelfs meer, zeker vier keer in de week lopen en twee keer in de week krachttraining. 

Afgelopen woensdag (9 juni) liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer mee in een groep. Nu loop ik graag in mijn eentje, ook vanwege een soort eigenwijsheid die bij de leeftijd (ervaring) hoort, maar toch: in een groep wordt je meer gestimuleerd om mee te gaan en niet te stoppen als het even wat moeilijk wordt. Het werd de groep van Chris, die ging om 18:00 uur van start bij de Bosjes van Pex. 

Die eerste keer ging - geheel volgens verwachting - niet van een leien dakje. Netjes achteraan gelopen, voor mij werd het 'even proberen'. Trainer van de dag was Sander, onder zijn leiding deden we een fartlektraining, eerst door Meer en Bosch, daarna via Kijkduin en een stuk strand terug naar Pex. Daar hebben we nog wat gedronken en van meegebrachte versnaperingen genoten op een bankje. 

Terugkijkend op mijn ervaring van de training: de versnellingen gingen redelijk maar zodra het iets langer werd of duinopwaarts ging, kwam ik duidelijk tekort en werd het afzien met vertraging. En duurlopen heb ik lang niet gedaan, wat betekende dat, eenmaal terug op het strand, mijn benen niet meer wilden en zelfs rustig joggen zwaar werd. Hoe dan ook toch nog vrij lang als hekkensluiter van de groep kunnen fungeren.

Donderdag een rustdagje - afgezien van wat wandelen en fietsen - en vrijdag (bij schrijven van dit stukje vandaag, 11 juni) vroeg uit de veren. Eerst naar de club voor de krachttraining. Na een half jaar niets-doen en de herstart drie weken geleden, kom ik weer een beetje in de buurt van waar ik in december ben gestopt.

Daarna nog meegelopen met de Vrijdagochtend baantraining groep van Maarten. Ditmaal liep ik meer tweehonderdjes dan ooit, acht van de tien. Ik liep ze gemiddeld in 55 seconden per 200 meter (56 langzaamste en 53 snelste) wat toch iets beter is dan een maand geleden toen ik met meer moeite ruim een minuut over die afstand deed. 

Dus al met al werd het een sportochtend met een positief gevoel!