Het tweede (...) oktoberblog

Veel mensen gaan van Facebook af, vaak om goede redenen. Zelf merk ik dat ik FB vaak gebruik voor het delen van foto's en verwijzen naar mijn blog, al ben ik daar steeds minder actief op. Deze maand heb ik zelfs een absoluut dieptepunt bereikt met slechts twee berichten!

Dat komt door een combinatie van dingen: de focus ligt op privéleven, opvang van kleindochters, wandelen, lezen, schilderen en intensief volgen van de media (ook en vooral de zogenaamde 'alternatieve'). Bij de publieke omroep vind ik programma's als Mattijs gaat door, Chansons, Boerderij van Dorst en die kunstprogramma's zoals van Jeroen Krabbé e.d. ook nog goed te pruimen. Niet de andere 'alle neuzen dezelfde kant op' programma's.

Maar het minder bloggen komt vooral omdat over hardlopen, tot voor kort een wezenlijk onderdeel van mijn activiteiten, nauwelijks nog iets te melden valt. Er over schrijven wordt al gauw een beetje navelstaren in de marge. Dus ook een dieptepunt: trainen doe ik amper, het lukt mij amper om zonder pauzes in te lassen te lopen. Wel doe ik af en toe mee aan een loopje (hooguit vijf kilometer) en zelfs dat voelt tegenwoordig als een heel eind. Daar moet (van mijzelf) verandering in komen. 

Het hardloopvlammetje smeult nog steeds van binnen, en ook al zit er amper enige snelheid meer in het lijf (vooral de benen) en heb ik vaak last van andere fysieke ongemakken, ben ik toch voornemens om regelmatiger te gaan trainen. Vooral met een groep, al was het maar voor de structuur en het duurvermogen, want daar schort het aan. 

De afgelopen week was trouwens best leuk. Uiteraard toch weer enkele herfstwandelingen gemaakt, bovenstaande foto's zijn op Landgoed Ockenburgh en in het Hyacintenbos gemaakt.

En van die vrijdagavond in Vroondaal had ik op FB al een voorproefje gegeven. Bijna de hele (nieuwe) wijk met straatnamen van 'oude schrijvers' (Selma Lagerlof, Ernest Hemingway, enzovoorts) was in Halloweensfeer opgetuigd. Niet zo gek, want de wijk is vrijwel geheel bewoond door jonge gezinnen, en Halloween is in ons land toch een betrekkelijk 'jong' fenomeen. Toegegeven, het is alweer iets dat uit Amerika is overgewaaid, zolang dat niet ten koste gaat van onze eigen tradities zoals het sinterklaasfeest vind ik het best. Aanvulling okee, maar ja, 'vervangen' is tegenwoordig geen vies woord meer. Het is dus afwachten...

Ook paddo's in Madestein...

Alweer twee weken geleden dat ik iets postte. Dat komt omdat er weinig structuur is op loopgebied - soms komt het er domweg niet van door andere activiteiten - en ook waren er - zij het vage - fysieke problemen die het lopen bemoeilijkten en die de twee, drie trainingen in de week aanmerkelijk bekortten. Ik liep als de spreekwoordelijke natte krant. 

Wel dagelijks de paden op, de lanen in. Twee à drie keer per week vanaf De Vruchtenbuurt naar Vroondaal en terug, en afgelopen zaterdag (bijvoorbeeld) met trein en bus naar Overveen om in Buitenplaats Elswout paddenstoelen te fotograferen. Je moet toch wat in dit seizoen.

Toch lijkt het nu, gerekend vanaf zondag, wat hardlopen betreft, beter te gaan. Zondag was de Kopjesloop in Delft en daar ging ik heen, deels met de tram en van daaruit met de auto. Jan G. en ik kregen namelijk een lift van Ellen en Eric. Zelf deed ik mee aan de 5km, en dat leek aanvankelijk (voor mijn gevoel) goed te gaan, maar na 2,5 kilometer kreeg ik dusdanige darmklachten dat ik ben uitgestapt en wandelend door het bos de weg terug naar het start- en finishgebied heb gevonden. Een heuse DNF dus, maar toch had ik er geen slecht gevoel over omdat het lopen 'an sich' een stuk soepeler ging dan de afgelopen maanden.

Dat bleek ook dinsdagochtend. Toen wederom kort, maar plezierig getraind met zes tweehonderdjes tempo en ook de laatste vijf minuten voluit. Zo'n veertig minuten al met al, inclusief warming up en inlopen. 's Middags weer naar Vroondaal met de benenwagen. In De Heemtuin zowaar nog wat paddenstoelen gespot. Die gaan hierbij....

In chronologische volgorde: Beurszwam - Tondelzwam - Geschubde inktzwam - Reuzenchampignon - Goudvliesbundelzwam - Porseleinzwam - Parasolzwam - Berkenboleet

Ook op de Hoge Veluwe wordt druk getwitterd...

 

Een actief weekend was het, zeker voor de vele, vele hardlopers hier te lande. Sowieso in Den Haag, waar na twee jaar coronagedoe - eindelijk - weer de City Pier City Loop (CPC) werd gehouden. En het wèrd een echte 'ouderwetsche' CPC, echter met dit verschil: de loop werd ditmaal in het herfstseizoen gehouden. Gelukkig wel met mooi weer.

Vijf kilometer gelopen, kan merken dat ik weinig intensievere duurlopen doe want die vijf kilometertjes ervaar ik momenteel al als behoorlijk zwaar. Dat komt ook omdat het niet zo soepel meer gaat, vooral de benen worden strammer maar ach: ik mag zeker niet klagen. Probeer wel te focussen op volgend jaar, dan wordt het weer 10 kilometer en héél, héél misschien 'de halve'. Sowieso een keer per week weer toewerken naar een langere afstand. 

Na mij door de vijf kilometer te hebben gezwoegd, ging ik 's middags naar De Hoge Veluwe. Alweer. Ik verwachtte daar wat mooie plaatjes te maken. Zo geschiedde. Ik was er laat in de middag, rond 16:00 uur. Meteen een witte fiets gepakt en linea recta naar de Wildbaanweg. Hele rijen auto's stonden daar weer met hun eigenaars, die in  de meeste gevallen hun fotocamera's met vaak indrukwekkende telelenzen op de bosrand gericht hielden.

Alleen was het, evenals twee weken geleden, erg rustig waar het de hertenbronst betrof. Ter plekke was een roedel met een dominant plaatshert, en in de buurt liepen nog twee 'grote jongens' rond, maar die lieten zich amper zien. Eigenlijk gebeurde er vrij weinig, afgezien van wat geburl zo nu en dan.

Later fietste ik door naar het veld bij Oud-Reemst, waar ook edelherten te zien zijn. Maar ook daar was het rustig. Lange tijd was er alleen een roedeltje hinden en ander kaalwild te zien, maar zonder mannetje. Wel liet een vosje zich af en toe zien. Pas later voegde een ander roedel met plaatshert zich bij hen. Maar ook nu bleef het rustig, er werd amper geburld, ook niet door herten in de omgeving.

Waar de herten meer op dreef zijn, is in onze eigen residentiële Koekamp. Er leeft daar op dit moment een mooi roedel hinden met kalveren en een aantal jonge mannetjes - spitsers - en drie jongvolwassen herten waarvan één duidelijk dominant is. De laatste dagen loopt hij luid burlend heen en weer en tracht weglopende hinden terug te drijven naar het roedel (zie foto hieronder). Door al die drukte is hij aardig afgevallen dus het zou mij niet verbazen als hij aan het eind van de bronst (begin oktober) zijn plaats moet afstaan aan de nummer twee. Maar dan moet er wel om gevochten worden en het is de vraag of dit gaat gebeuren...

Eenmaal terug in Otterlo, heb ik in Het Smulhuis tegoed gedaan aan pannenkoek met appel en een Texelse Skuumkoppe. Om vijf voor negen de bus richting Ede-Wageningen gepakt en met de trein naar Utrecht. Overstappen op de trein naar Den Haag CS, maar ter hoogte van Leidschenhage werd omgeroepen dat de trein niet verder reed vanwege een aanrijding van iets (persoon?) met de trein voor ons. We stapten allemaal uit en gingen met de trap naar boven, naar het perron waar de Randstadrail komt. Met een volgeladen RRR lijn 4 - die zowat overal stopte - naar Den Haag CS, waar ik overstapte op lijn 3. Om kwart voor twaalf thuis.

Liege & Lief

Van zaterdag 17 tot en met dinsdag 21 september genoten wij van een korte maar mooie vakantie bij onze zuiderburen. Met de trein via Maastricht naar Luik (Liège) en terug.

Dag 1

We verbleven in het IBIS-hotel in de Rue Guillemin. Het klinkt misschien wat onpersoonlijk, zo'n groot hotel dat deel uitmaakt van een internationale keten, maar het tegendeel is het geval. Wij werden hartelijk ontvangen door de dame van de receptie, die vervolgens zeer behulpzaam was bij het verstrekken van informatie. 

De kamer was brandschoon en overal waren de muren en wanden versierd met afbeeldingen van strips, terwijl op de kamers zelf stripboeken (met de sexy blondine Natacha die allerlei spannende avonturen meemaakt) waren neergezet.

Ook het uitgebreide ontbijtbuffet bleek een voltreffer.

Die eerste dag brachten we 's ochtends door in Maastricht, waar we zelfs nog even (ongepland) hebben geshopt en ons te goed hebben gedaan aan cappucino en gebak. Zelf nam ik kruisbessenschuimvlaai met slagroom: uitzonderlijk lekker! 

Daarna terug naar het station voor de overstap op de trein naar Luik. Rond twee uur 's middags waren we daar. Vanaf het mooie station met de kleurrijke daken liepen we binnen vijf minuten naar het hotel. Na het inchecken en de bagage op de kamer te hebben gezet wandelden we naar het centrum van de stad, wat neerkwam op ongeveer een half uur lopen. Naast een bezoek aan de cathedraal - altijd mooi en indrukwekkend - gingen we op zoek naar een restaurantje voor het avondeten. Dat werd uiteindelijk La Valaisanne en we bestelden mosselen, uiteraard met waalse patatten. Helemaal prima.

Dag 2

Het was - tegen de verwachting in - heel redelijk tot goed weer, met alleen op de tweede dag een paar keer een buitje maar toen zaten we, juist op dat moment, beschut op een terras of in een museum (Musée Boverie). Het museum bezochten we zondagochtend, op de tweede dag. Dat was 's ochtends vroeg, na het ontbijt (al eerder die ochtend had ik mijn loopje gedaan).

Het was heerlijk rustig in het museum. Afgezien van het personeel - suppoosten en dergelijke - waren wij de enige bezoekers. Wat wel prettig was, zo kon je de schilderijen op je gemak bekijken.

Om het museum te bereiken moet je eerst een lange brug over die uitkomt op een park. Daar heb ik de volgende dagen iedere keer een stukje hardgelopen.

Na het museum zijn we via de zondagsmarkt (La Batte) bij Pont Passerelle Saucy naar Montagne de Buuren gegaan, een megahoge stenen trap die je kunt beklimmen. 370 treden maar liefst. Toen we eindelijk boven waren aangekomen zochten we een biercafé, maar daarvoor moesten we toch weer naar beneden, 370 treden trap-af. Niet echt een makkie voor iemand met hoogtevrees en gevoelige knieën....

Maar het bier bij 'Brasserie C' en de gezellige locatie maakte veel goed.

Op de terugweg naar het hotel kwamen we opeens in een optocht terecht. Dat was in het kader van de Waalse feestdagen, een soort carnaval.

Dag 3

Tijdens de bijna achttien kilometer lange wandeling op de derde dag (eerst met een boemeltreintje van Luik naar Bomal, van daaruit 11 km wandelen door het hart van de Ardennen) liepen we langs de Ourthe, een rivier met zowel smalle als brede gedeelten, aan weerskanten waarvan veel landschappelijk schoon te zien is. Uiteindelijk arriveerden we in Durbuy. Het is het kleinste oude plaatsje van de Ardennen, dus het werd geen lang bezoek, wel met tweemaal terrasbezoek. Toen ging het dezelfde weg terug. Overigens was het weer de hele dag uitgesproken mooi, met een mix van wolken en zon.

In dit Franstalige deel van België - soms waan je je er letterlijk in Frankrijk - is het natuurlijk goed eten. De bourgondiërs onder ons komen er wel aan hun trekken komen. We hebben elke avond ergens anders gegeten. Over de mosselen bij La Valaisanne hebben we het al gehad.
Zondagavond hadden we - na die lange wandeldag door de Ardennen - weinig puf weer om naar het centrum te lopen, dus kozen we een restaurantje in de directe buurt van het hotel. Dat werd Brasserie Liégoise. Het was er vrij rustig en het eten was prima. We gingen nu voor de Filet de St-Pierre aux poireaux. De smakelijke, stevige witvis in dit gerecht is afkomstig van de Zonnevis.

En de laatste avond aten staken we vanaf het hotel de Rue Guillemins over gingen bij Brasserie Le Concordia naar binnen. Dit restaurant ademt een typisch 'Parijse' sfeer, zowel qua entourage als het vriendelijke - in zwart-wit gestoken - bedienend personeel en de keuken. Het eten - we kozen voor konijn met pruimen - was voortreffelijk Daar werd het konijn met pruimensaus of, zoals het in de franse taal veel mooier klinkt, 'Lapin aux Pruneaux'. Erg lekker.

Nog weinig reuring op De Hoge Veluwe

Zaterdagochtend een relatief rustig Parkloopje in het Zuiderpark volbracht (5km). Grappig, ditmaal niet één bekende, hoewel deelname gratis is. Gelet op het groot aantal buitenlanders (vooral britten) dat meedoet kan worden gezegd dat het een soort 'expat-loop' is, hoewel iedereen kan meedoen.

De volgende dag maar weer eens naar De Hoge Veluwe. Een jaarlijkse gang voor mij - traditioneel als ik ben - want dan is het de bronsttijd bij de edelherten. Tegenwoordig wordt daar op alle mogelijke manieren aandacht aan geschonken, op radio, tv, natuurdocu's etc. waardoor er veel meer belangstelling voor is dan - pakweg - dertig, veertig jaar geleden. Er is ook al sinds een paar jaar een heus NK Hertenburlen. 

Al op Den Haag CS kwam ik sportvriend Hans Drabbe tegen, hij ging er ook een dagje op uit. Tot en met Utrecht hebben wij samen gereisd, zij het dat wij tegenover twee dames zaten (klaarblijkelijk een moeder en dochter) en Hans een gezellige babbel startte over de schoonheid van ons land en Gelderland met zijn mooie plaatsjes in het bijzonder. De dames kwamen daar vandaan (Winterswijk) en hadden een weekendje Den Haag gedaan.

In Utrecht bleek dat Hans en ik op allebei moesten overstappen op de trein richting Nijmegen. Zelf stapte ik uit in Ede-Wageningen, pakte daar bus 108 naar Otterlo, waar een busje stond die naar de Hoge Veluwe ging (ingang Otterlo).

Over De Hoge Veluwe kan ik kort zijn. Hoewel het een lange middag werd, met veel heen- en weerbewegingen op een witte fiets (eerst vanaf de ingang naar het bezoekerscentrum, dan naar het restaurant en shop, en daarna naar De Wildbaanweg en twee keer op en neer naar Oud Reemst) heb ik aanmerkelijk minder van het bronstgebeuren gezien dan voorgaande jaren. Komt misschien omdat de bronst nog niet op zijn hoogtepunt is (dat is meestal in de laatste week van september en begin oktober), maar heb daar ook andere vermoedens bij. Hier kom ik nog op terug.

In het bezoekerscentrum was/is een opstelling met videobeelden over de moeflon te zien, en tegelijkertijd ging het ook over die andere omstreden gast, de wolf. Die zou een gevaar zijn voor de moeflonstand. Men kon een petitie ondertekenen wat er op neer kwam de wolf te mogen 'verwijderen' opdat de moeflon behouden kan blijven.

Tja, het blijft lastig. Ik heb ook over die petitie een dubbel gevoel. Wil men de wolf ook weghebben omdat hij wellicht als een natuurlijke beheerder kan worden gezien? Men wil zelf beheren. En dat is het nu net. Mijn indruk is dat het beheer op het Nationale Park wat al te enthousiast en rigoureus wordt doorgevoerd. Dit temeer omdat ik opvallend weinig edelherten zag deze dag. Met de wetenschap dat de herten zich juist nu (september/oktober) concentreren op enkele lokaties (Met name langs de Wildbaanweg en het veld bij Oud-Reemst) vind ik zo'n twintig hinden - inclusief kalveren - en twee mannelijke edelherten in totaal wel erg mager. Waar zijn die andere herten? Ik heb ze noch gezien, noch gehoord.

Vorige jaren had ik op dit soort rustige dagen ook het gevoel dat er heel veel herten worden 'geruimd'. Ik moet zeggen dat dit bericht uit 2021 die indruk bevestigt. Doel van het afschot zou zijn de biodiversiteit te verbeteren. Als mij echter één ding is opgevallen gisteren is dat de biodiversiteit mij nogal tegenvalt. Mooie landschappen, daar niet van, maar ook kaalslag want er wordt veel gekapt. Ook zag ik geen enkele moeflon, ree, wild zwijn enzovoorts. En dat terwijl ik toch heel wat kilometers heb getrapt op dat witte fietsje. Ook geen paddenstoelen, maar daarvoor is het wellicht nog te warm.  

Kap nâh!

Maar goed, het bovenstaande is slechts een waarneming van een dagjesmens. Misschien had ik gewoon 'een slechte dag' voor wat betreft het zien van dieren, want over het weer geen klachten: bewolkt met veel zon. Feit is echter dat er intensiever wordt beheerd en men daarbij wat door lijkt te schieten (pun intended). Wat ook jammer is want dat doet  sterk afbreuk aan de bronstbeleving.

Over de terugweg: ik vertrok om vijf over zeven vanaf Oud Reemst naar ingang Otterlo (nu dus uitgang). Daar was ik om 19:40 uur. Zette daar snel mijn witte fiets neer en liep zo hard ik kon (niet hardlopend, dat lukte niet vanwege mijn zware rugzak met camera en verrekijker maar vooral vanwege de stijfheid door dat gefiets) naar de bushalte. Daar vertrok om 20:00 uur de bus naar Ede-Wageningen. Ik moest alles op alles zette en haalde de bus maar nèt, hij zette zich al in beweging.

Maar de trein van Ede-Wageningen naar Utrecht CS en verder was een regelrechte ramp. De trein was geheel en al volgeladen, tot en met de tussenruimtes en gangpaden toe. De mensen stonden hudje-mudje op elkaar, als de spreekwoordelijke haringen in een ton. En dat de hele trein door! Zelf stond ik in zo'n tussenruimte ingeklemd tussen fietsen en mensen. Het werd gevaarlijk warm en toen de reis na circa 40 minuten in Utrecht arriveerde, heeft menige uitstapper dit als een regelrechte bevrijding uit de hel ervaren. 

De conductrice (mag je dit nog zeggen?) maakte vlak voor Utrecht haar excuses via de intercom en adviseerde iedereen een klacht te 'appen' aan de NS, want zelfs zij vond deze opgepropte benarde situatie mensonwaardig (of woorden van gelijke strekking).

Maar goed, ook dat hebben we weer overleefd!