Zondagsloopje op zijn kop

Het was een wonderlijke zondag. Ik zou vijf kilometer gaan lopen bij de kopjesloop in Delft die morgen, maar het is er niet van gekomen. Omdat de tram waarmee ik normaliter reis vandaag niet reed, kon ik - via bemiddeling door Jan G. - met Erik en Ellen meerijden. 

Ik vertrouwde er op dat er alternatieve manieren waren om op de plaats van bestemming te komen. Dus de OV-wijzer geraadpleegd, ik moest bij De Koplopers zijn en daar in de buurt stopte een bus. Na een tram- en treinreis via Laan van NOI naar Delft, nam ik de bus (30) naar Delfgauw en vanaf de bushalte was het nog een stukje lopen. Echter bleek daar wel het secretariaat van De Koplopers gevestigd maar dat was niet de plek waar de start en finish was. 

Het werd uiteindelijk toch nog een stevige wandeling van drie kwartier voordat ik op de plaats van bestemming was. Een joggende heer aan wie ik de weg had gevraagd, kwam later bij Ikea langszij, maar ditmaal in zijn auto. "Stap maar in, ik breng je naar de start". Dat was mooi! Na enig zoekwerk en omrijden kwamen we uiteindelijk bij de start aan. Ik dankte David - zo had hij zich desgevraagd voorgesteld - voor zijn behulpzaamheid maar voelde mij wel een beetje schuldig dat ik hem niets kon aanbieden. Snel liep ik naar het clubgebouw van DES om mijn startnummer op te halen en mij gedeeltelijk om te kleden. Ik had nog maar tien minuten. Toen ik uiteindelijk het pad naar de start afliep, hoorde ik dat het startsein gegeven werd. 

Er waren ditmaal - voor kopjesloopbegrippen - veel deelnemers, op de 5 maar vooral op de 10 kilometer. Dat had te maken met dat deze editie deel uitmaakte van de regionale 1 van de 4 lopen.

Ruim anderhalve minuut nadat de meute was vertrokken, ging ik van start. Ik zou de achterste lopers wel kunnen inhalen dacht ik, maar na 500 meter kwam er een loper terug: het was Jan G. die niet goed op dreef kwam vanwege spierpijn: daags ervoor had hij lang en hard getraind. Ik besloot met hem terug te lopen naar DES, waar we koffie dronken en weer teruggingen om lopers op de vijf kilometer te zien finishen. 

Alzo geschiedde! Naderhand mocht ik wel mee terugrijden met Erik en Ellen. Jan en ik kregen niet alleen die lift maar werden ook nog eens getracteerd op enkele smakelijke pitloze mandarijntjes. En eenmaal thuisgekomen, toch nog een paar kilometertjes gelopen, dus al met al toch nog wel in beweging geweest.

Maar eerlijk gezegd gaat het nog steeds niet optimaal wat het hardlopen betreft. Uiteraard moet ik aanvaarden dat de leeftijd een grote rol hierbij speelt, maar thuis gaf de weegschaal 82 kilo aan, wat voor mij veel te zwaar is (om nog een beetje uit de voeten te kunnen). Toch maar weer nog strenger zijn op wat ik in mijn mond stop.... 

De pittoreske kant van Rotterdam

Even een terugblik op de afgelopen dagen. Vorige week zaterdag ging onze kleine maar vertrouwde wandelgroep 'De Doornvogels' wandelen in Rotterdam. 

Na koffie te hebben gedronken in een uitspanning bij het Centraal Station, gingen we op weg. Het werd een echte stadswandeling ditmaal. We liepen eerst langs het water van de Heemraadsingel waar diverse opvallende kunstwerken staan, waaronder de drie houten appels van Cees Fransen en een grote zilverkleurige motor.

Het was zeker niet de eerste keer dat wij deze stad bezochten, maar de wandelingen zijn altijd weer een beetje anders. Ditmaal vooral omdat Delfshaven een belangrijk onderdeel van de wandeling vormde. Een opvallend stadsdeel dat associaties oproept met zeeuwse plaatsen als Middelburg, Veere enzovoorts. Delfshaven is een zogeheten bestuurscommissiegebied van Rotterdam, dat vroeger deel uitmaakte van Delft. Nadat het in 1795 zelfstandigheid verkreeg werd het in 1860 geannexeerd door Rotterdam.

Ongepland kwamen we langs een kerk. Onze steelse blikken naar binnen trokken de aandacht van een aldaar aanwezige dame en een rijzige heer, die ons nodigden verder te komen. De dame gaf vervolgens een korte rondleiding door de kerk, waarbij wij allengs meer te weten kwamen van de geschiedenis van de Pelgrims Vaders, zo heet ook de kerk. Meer info hier! 

Na het bezoek aan deze kerk liepen we door langs het water en kwamen we na enige tijd aan bij het gebied rond Hotel New York. Onderweg zagen we veel beelden, met als meest opvallende het Slavenmonument. 

Eerder zagen we in de verte drie personen 'abseilen' van de Euromast. Zij liever dan ik, maar ik heb dan ook hoogtevrees.

 
Ook nog even met de watertaxi het water overgestoken naar Hotel New York, waar we in het parkpaviljoen de lunch genoten. Zelf bestelde ik een erg smakelijke pittige warme currysoep. 

Laatste bezienswaardigheden van deze dag waren de 'Lost Luggage Depot' van Jeff Wall langs het water en het herdenkingsmonument. Nog steeds aangrijpend, al die namen van jonge - veelal joodse - kinderen die in WO II het leven lieten.

Wat verder de afgelopen dagen?

Uiteraard de gebruikelijke sessies in het krachthonk, dagelijkse wandelingen en af en toe wat hardlopen (korte stukjes, maximaal een half uur).

Verder enkele bezoekjes gebracht aan oude vrienden (Bas, Tom, Ria) waarvan ik - herkennen jullie dat? - het gevoel kreeg hen een beetje te hebben veronachtzaamd de afgelopen jaren. Het was in alle gevallen een leuk weerzien, alsof de tijd had stilgestaan. Je pakt meteen de draad - soms van dertig, veertig jaar geleden - gewoon, op een natuurlijke manier weer op. Ik denk er toch over om in de nabije toekomst wat kleinschalige reunietjes te entameren.

En ook nog naar het Filmhuis, maar daarover later. Anders wordt dit bericht te lang....

Puinduinrun met menige Stairway to Heaven... Maar in de hemel is geen....

En weer was er een Puinduinrun! Een loop waaraan ik meermalen heb deelgenomen, maar dit jaar niet. Voorgaande jaren ook niet trouwens, dat kwam deels door cojona  Door blessure heb ik heel weinig gelopen de laatste tijd, en het is nog niet helemaal over. En dan, klimmen is niet mijn ding, zeker niet tegen die lange heuvels en steile trappen op. Maar eerlijk is braaf: het is en blijft een inspirerend evenement met een  uitdagend parcours. 

Zo was ik er vanochtend toch even bij, letterlijk aan de zijlijn, en heb mij toch enigszins verdienstelijk gemaakt met het maken van foto's.

https://myalbum.com/album/nEQGsJq2twka/

Eerder dit weekend had ik thuis een stel 'biervrienden' van Haag Atletiek op bezoek. Eens in de zoveel tijd komen we bijeen, dan eens bij die, dan weer bij een ander, en ieder neemt twee flesjes bier dat in het thema van het moment past. Ditmaal was het thema 'Winterbier'. 

Om de ergste (eventuele) ongerustheid bij de lezers weg te nemen: motto van dit soort bijeenkomsten is 'Geniet en drink met mate(n)'.  

Er is zowaar ook nog een uitslag van de proeverij, dit aan de hand van de door aanwezigen gegeven cijfers. Het kerstbier van Carolus (Christmas) kwam als 'winnaar' uit de bus, direct gevolgd door het door Robbert van der Elst zelfgebrouwen bier 'Achter de duinen' ('whiskey infused'). De 'Hibiscus Hipster' van brouwerij Kompaan behaalde het brons.

Het minst gewaardeerd werd de 'Red Pepper' ale van - eveneens - Kompaan. Dit vanwege - de naam zegt het al - de wel erg overheersende peper.

Het winterbier dat ikzelf had gekozen was 'Troubadour' van de belgische brouwer 'De Musketiers'. een lekker zoetig winterbier met een subtiel bittertje dat uitstekend combineerde met de zelfgebakken appeltaart...

Op de achtergrond - en een enkele keer op de voorgrond - was er muziek dat ging van David Crosby, The Doors, Rob de Nijs en Rory Gallagher tot Stromae en Mister Mister, en nog heel veel meer.

Hoe dan ook: het was weer errug gezellie! 

Winterse cross door Westduinpark

Foto: Ferwin Hoogeveen

Vandaag was er bij onze vereniging Haag Atletiek een enigszins verlate nieuwjaarscross in het kader van de 1 van de 4 crossen. Ook een loop in het kader van het Haag110 klassement, want de vereniging bestaat dit jaar 110 jaar. 

Er waren bijna 200 deelnemers, waarvan 12 op de jeugdcross, 60 op de korte cross (3800 meter) en 135 op de lange cross (8200 meter).

Zelf deed ik gewoon mee om het meedoen, het is immers een jaarlijkse traditie. Niet voor de wedstrijd want ik heb al een paar weken bijna niet getraind en van enige snelheid is absoluut geen sprake (meer). Positief was wel het weer: echt winters, het vroor licht maar de zon scheen constant. Ideaal loopweer dus. 

Van hardlopen (of wat daar voor door moet gaan) is niet veel gekomen, op bepaalde delen van het parcours - paardenpaden die moesten worden beklommen - was de zandige ondergrond zo hard bevroren en vol hobbels en gaten dat ik daar ben gaan wandelen. Wil dit jaar wel blijven hardlopen dus ik vermijd het risico op een blessure of val. 

Bovendien passeerden wij - langs een van die grillige zandpaden heuvelopwaarts - tot twee keer toe een aantal Schotse Hooglanders, waaronder een reusachtige stier met angstwekkend lange hoorns. Die wil je niet graag in je lijf hebben. Gelukkig had het dier geen kwaad in de zin en stond er klaarblijkelijk alleen om de lopers aan te moedigen. 

Uiteindelijk kwam het er op neer dat een flink deel van de 3800 meter (korte cross) wandelend is afgelegd. 

Aanvankelijk ging het nog goed... (foto Lodewijk van Dongen)

Na afloop was er erwtensoep en glühwein in de kantine/het clubhuis en viel er genoeg (na) te praten met deze of gene. 

Op naar het volgende loopje! 

Bewogen eerste week van het jaar!

Afscheid Menno de Rijk

Het wat mij betreft belangrijkste evenement van de afgelopen weken was het afscheid van Menno de Rijk. 

Menno heeft, ondanks zijn nog altijd grote energie, scherpzinnigheid, sociale instelling en gevoel voor humor, de 100 jaar nèt niet gered. Maar met 99 jaar heeft hij de leeftijd der zeer sterken bereikt. Misschien had hij zelf wel een paar jaar doorgewild, want ideeën voor de toekomst had hij nog te over, zo bleek uit een speech van een van de aanwezigen.

Ooit mocht ik Menno, een van die senior-mannen van het krachthonk, interviewen voor het clubblad. Ook in het laatste clubblad is een interview met hem verschenen. Verdere info over deze markante man hier! 

Zeker 150 (grove schatting mijnerzijds) vrienden, kennissen en familieleden waren in De Kas bij Villa Ockenburgh bijeengekomen om Menno's afscheid bij te wonen. Er was een duo (violist en pianist) die voor de muzikale omlijsting zorgde, er waren mooie foto- en filmbeelden met de levensgeschiedenis van Menno - vanaf babytijd tot zeer recent - en met anecdotes en goede herinneringen gelardeerde speeches. 

Na afloop vormden de aanwezigen buiten onder het prieel een lange erehaag waar de kist, gedragen door zoon en andere familieleden, voorbijging en naar de auto werd geleid die Menno naar zijn laatste rustplaats ging brengen. 

Daarna was er een receptie die, zoals zo vaak bij dergelijke gelegenheden, erg gezellig was. Niet in de laatste plaats omdat veel oude bekenden elkaar weer na korte of langere tijd zagen. 

Doornvogels/wandelgroep op de culturele toer

Wat wandelen betreft: eerder deze week maakte ik een rondje Solleveld, alles bij elkaar zo'n zeven kilometer. Eerlijk gezegd is er wat natuurschoon betreft duidelijk minder te beleven en te zien dan in andere seizoenen, maar ook nu zijn er details en hoop je op onverwachte ontmoetingen met een of andere vogel of ander dier. De Homo Sapiens is er duidelijk in mindere mate aanwezig dan elders!

Zaterdag zou de maandelijkse wandeling met ons vaste wandelgroepje hebben plaatsgevonden. Echter ging de wandeling wegens de verwachte weersomstandigheden niet door, in plaats daarvan gingen wij naar het 

Fotomuseum Den Haag en het Kunstmuseum

We hadden afgesproken bij Fotomuseum Den Haag. Vóór elf uur zaten wij in het museumcafé aan de cappucino. Even later gingen we de diverse tentoonstellingen bezoeken. Zo is er tot 23 maart 2023 de grootste overzichtstentoonstelling tot nu toe van Judith Joy Ross (1946), een van de belangrijkste Amerikaanse portretfotografen. 

Na ook de andere exposities (van Rein Jelle Terpstra en W.F. Hermans (zijn fotowerk)) vluchtig te hebben bekeken, gingen we in het naastgelegen Kunstmuseum Den Haag lunchen en de diverse exposities bezoeken. Waarbij vooral de tentoonstelling met tientallen creaties van mode-icoon 'Balenciaga in Black' en een uitgebreide schilderijententoonstelling van de transgender artiest Nicole Eisenman en haar tijdgenoten de aandacht trokken.

Nieuwjaarsreceptie Haag Atletiek

Aansluitend op deze museale middag was de gang naar de Nieuwjaarsreceptie van onze vereniging Haag Atletiek. Het werd - 'na corona' - een receptie als vanouds, met speeches van voorzitter Pierre Heijnen en het in het zonnetje zetten van atleten die het afgelopen jaar successen hebben geboekt op diverse nationale en internationale atletiekevenementen. En daarnaast ook vrijwilligers die er ditmaal uitsprongen.

Ook het 'happy hour' met gratis drankje en hapje was in ere hersteld, en op het laatst werd er zowaar nog gedanst. Kortom: het was weer errug gezellig!

Zondag: Kopjesloop

En dat was er tenslotte de Kopjesloop in Delft. Mooie dag voor een loopje, tikje aan de frisse kant - wat wil je, het is januari - maar wel zonnig! 

De laatste tijd zat er bij mij een beetje de klad in het lopen, waaraan vooral lichte fysieke ongemakken debet waren. Toch maar weer eens proberen. Vijf kilometer, maar eens zien of ik die zonder onderbrekingen kon volbrengen. En zowaar, dat lukte. Weliswaar niet in een goede tijd, maar toch maar gedaan! 

Overigens weer aardig aangekomen (had al twee maanden niet op de weegschaal gestaan), het 'wintergewicht' is nu 82 kilo. Werk aan de winkel!

De dagen gaan weer lengen

Kerstmis 2022 is weer voorbij. Op naar de jaarwisseling, waarna ons ongetwijfeld een nieuw roerig jaar te wachten staat.

Eerste kerstdag was een uitgesproken familiedag bij ons, de (klein)kinderen kwamen bij ons eten. Tweede kerstdag was eigenlijk vrij rustig, zij het dat ik 's ochtends nog één rondje kerstcross heb meegelopen bij onze club Haag Atletiek. Kon wel merken dat ik een paar weken nagenoeg niet heb getraind, het ging heel moeizaam maar goed, toch nog 'iets' gedaan en na afloop was het weer gezellig in het clubhuis van Haag Atletiek.

Menigeen zal de afgelopen dagen in de keuken hebben gestaan. Dat was ook bij mij het geval, maar daags voor eerste kerstdag ging ik naar een andere keuken. Dan heb ik het over Johan van der Keuken (1938-2001). Van der Keuken was een Nederlandse cineast, fotograaf en essayist die in binnen- en buitenland naam maakte met zijn foto's, fotoboeken en films. Veelal werk dat zich beweegt tussen visuele poëzie en documentaire.

In de tijd dat ik op de afdeling film van het ministerie van CRM (later WVC) werkte heb ik Van der Keuken leren kennen als een sympathiek, fijnzinnig en tevens bevlogen mens. Iemand die veel en graag kon vertellen over zijn werk, op een beschouwend-intellectuele en tegelijkertijd gepassioneerde manier. 

 

Met Ed van der Elsken behoorde hij tot de topfotografen van zijn generatie.  Dus toen ik las dat er momenteel een expositie van zijn werk in het Nederlands Fotomuseum  te zien is, moest ik wel naar Rotterdam. De tentoonstelling 'De kunst waarvan ik het meest houd' is tot en met 5 februari 2023 te zien.

Op weg daarheen nog een paar plaatjes van Rotterdam gemaakt, wat in al zijn uitbundige moderniteit steeds meer of minder interessante beelden oplevert. Hier kiekjes in de metro (halte Wilhelminaplein).

Naar de films...

Over hardlopen valt niet zo gek veel te melden. De laatste weken heb ik onder meer last van stramme benen/schenen en uitstralingspijntjes. Alleen met hardlopen. De ene dag heb ik er iets minder last van dan de andere. Met wandelen heb ik die problemen veel minder. Trainen - of wat daar voor door moet gaan - doe ik momenteel vooral op eigen houtje. 

Wat regionale loopjes betreft was er afgelopen weekend keuze in overvloed (Clingendael cross, Dobbeloop, Bertusloop). Toen kwamen onze kleindochters logeren. Nu was het, naast genoemde fysieke ongemakken, ook nog eens slecht weer dus geen ramp om een keer een loopje over te slaan. 

Heel gezellig, we zijn toen op die regenachtige zondag naar de bios gegaan, naar Pathé op het Binnenhof. 

Het werd Knor, een Nederlandse zogeheten 'stop-motion' film waaraan regisseur  Mascha Halberstadt zeven jaar heeft gewerkt. Dat was dus monnikenwerk, maar het resultaat mag er zijn! Het is mooi gemaakte film geworden, naar een leuk verhaal van Tosca Menten. Niet alleen leuk voor de kinderen maar ook voor hun volwassen begeleiders. Na afloop hebben we in De Passage bij Deluca geluncht.

Maar ik was al eerder naar Het Filmhuis gegaan voor de film 'Les passagers de la Nuit' met Charlotte Gainsbourgh (dochter van Serge en Jane Birkin) in de hoofdrol. Een film die de sfeer van de jaren zestig in Parijs ademt. 

De week daarop wederom naar het filmhuis voor 'Le Bonheur', een van de vele films waarmee regisseur Agnès Varda een duidelijk stempel drukte op de Nouvelle Vague beweging van de jaren vijftig en zestig. Le Bonheur is een typische jaren-zestig film, doordrenkt van een zoet-romantische sfeer: pastorale natuurbeelden, mooie gelukkige mensen, zich afspelend in een tijd waarin vrije liefde, niet beperkt tot één persoon, geen taboe meer was... en door alle partijen getolereerd werd. Te mooi om waar te zijn lijkt het, en het is dan ook niet (helemaal) waar. Sterker nog: het verhaal culmineert op trieste wijze...

Tenslotte hebben wij de donderdagmiddag in Delft doorgebracht. Ik had nog ergens een VVV-cadeaubon liggen die tot 24 december 2022 geldig was, dus enige spoed was geboden.

In Delft was het een stuk lopen naar Kobus Kuch, waar de lekkerste appeltaart van Delft wordt geserveerd. Dit naar eigen zeggen, maar bescheidenheid in deze zou vals zijn want de appeltaart is inderdaad top! Met een harde korst, voldoende kaneel en een flinke dot slagroom.

Daarna een stadswandeling gemaakt die voorlopig eindigde in Theater Pathé. We gingen naar een middagvoorstelling van 'Ticket to Paradise' met twee iconische filmsterren in de hoofdrol: George Clooney en Julia Roberts. 

Zij spelen een gescheiden echtpaar, die nog maar één ding gemeen hebben: hun liefde voor dochter Kimberley. Na haar afstuderen als advocaat gaat ze met een vriendin op vakantie naar Bali, waar ze verliefd wordt op een inheemse jongen. Het komt al snel tot een huwelijk, maar dat is niet geheel naar de zin van haar ouders. Een leuke 'feel good' film met hilarische momenten.

Die VVV-bon hebben wij verzilverd bij het griekse restaurant Athenes Olijf. Zowel de maaltijd (moussaka) als de bediening was top. Een goede afsluiting van een halfdagje-uit!