Van kopjesloop tot Aznavour

Terugblik op de afgelopen dagen. Wellicht meer dan vier russen hebben inmiddels afscheid genomen van de cultuurbarbaar, die zich weer fit voelt. 

Maar een maand zonder trainingen van betekenis, (alweer) aangekomen en geen deelname aan loopjes, is niet bepaald bevordelijk voor de vorm. 

Dus letterlijk en figuurlijk schoorvoetend  meegedaan aan de Kopjesloop. Dat was afgelopen zondag. Ook al kostte het moeite, de vijf kilometer is volbracht. 

Maandagmiddag nog een uurtje bij Paul Versteegh in zijn atelier gewerkt. Moet nog wel een beetje op dreef komen, niet alleen met lopen maar ook met schilderen. Komt wel weer.

Gisteren (woensdag 12/2) eerst getraind in het krachthonk en na het afsluitende bakkie in het clubhuis terug naar huis. Moest nog iets voorbereiden voor de theaterklas die middag. 

Dat werd weer een leuke inspirerende les onder de bezielende leiding van Robin. 

Ook waren er vier nieuwe gezichten bij, drie dames en  buurman-clubgenoot Roelf. 

Eerst een warming up en oefeningen om de lichaamshouding te verbeteren, waarna wij de opdracht kregen om met de gegevens: binnenkomen - luisteren - kijken - stank detecteren - weggaan een improvisatie te doen. Ieder voor zich, want in mei gaan wij stuk voor stuk een solo-optreden (monoloog) uitvoeren, en het is zinvol om dit soort oefeningen als voorbereiding te doen..

Na afloop heeft Roelf ons (Ton en Fred) getracteerd op een afzakkertje bij Nationaal.

Na thuiskomst toch nog zo'n drie kwartier gelopen met enkele langere tempo's (3x ca. 800 meter). Dat ging alweer iets beter dan zondag.

Monsieur Aznavour

Nu heb ik het nog niet gehad over ons matineuze bioscoopbezoek op maandag 10/2. 

Naar aanleiding van een tip gingen wij naar Het Buitenhof, waar in Pathé de film 'Monsieur Aznavour' van regisseur Mehdi Idir draaide.

Wij hadden er geen spijt van! Een mooie en bij vlagen ontroerende film.

De ruim twee uur durende film is verdeeld in een aantal episodes. Het begint met historische beelden van de Armeense genocide.  

Vervolgens komen we in de periode waarin het gezin Aznavourian In Parijs verbleef, in afwachting van een visum. 

De kleine Charles voelde al het artistieke vuur branden en trad op met zijn zusje. 

Als adolescent maakte Charles (gespeeld door Tahar Rahim) furore als entertainer (zanger, dans en conference) met zijn compagnon Pierre Roche. 

Van lieverlee wilde Charles meer de solotour op, al ging dat niet onmiddellijk van een leien dakje. Een doorbraak kwam toen hij in het voorprogramma van Edith Piaff mocht optreden. Zij zag wel dat hij talent had maar had haar twijfels of hij succesvol zou worden als solo-artiest. Charles liet zich echter niet door haar ontmoedigen en zette door, met vallen en opstaan maar uiteindelijk met groot succes.

De gedrevenheid is de rode lijn in deze film, Aznavour komt naar voren als een weliswaar bescheiden en liefdevol mens, maar ook als een man met grote veerkracht en ambitie: "Ik wil net zoveel gaan verdienen als Frank Sinatra". 

Het heeft ook voor problemen in het relationele vlak gezorgd. Hij is vier keer getrouwd geweest, had vier kinderen en een zoon uit een vluchtige relatie die op vrij jonge leeftijd id overleden, naar verluidt door overmatig drugsgebruik.

De acteur die Aznavour speelt (Rahim) lijkt uiterlijk op de iconische zanger (vooral op oudere leeftijd), maar zingt ook 'live' in de film. Dat doet hij zeker niet onverdienstelijk. Overigens hoor je ook soundtracks van 'de echte' Charles Aznavour: klassiekers als La Bohème, Emmenez-moi, me voyais déjà worden we langs belangrijke momenten uit zijn leven geloodst. 

Ik zou zo zeggen: gaat dat zien!

Eerst de toetjes, dan de rest: 'Hé, Gezellig!'

Borrel van Ton bij Nationaal, na de voorstelling van de Hoftheatershow 

In de hele maand januari heb ik geen blogbericht geplaatst. Ik kwam daar zojuist pas achter. Verkoudheden en griepjes, somber grauw weer, druk-druk-druk met de dingen van alledag, gebrek aan inspiratie, weinig tot niet trainen en deelnemen aan loopjes, het is allemaal niet zo vermeldenswaardig. Ook veel tijd kwijt met kijken naar onafhankelijke media, naar programma's die ik en mijn 'bubbelgenoten' interessant vinden, al was het maar omdat daar zaken worden belicht die in de mainstream media amper tot niet aan de orde komen. 

Ook is de regelmaat van woensdag- en vrijdagochtend wat stoeien in het krachthonk en twee, drie keer per week een klein stukje joggen er in gebleven. Je moet toch wàt, als oudere lopert.

Februari startte goed. Ik probeer weer een beetje te schilderen, hopelijk komt er snel wat meer inspiratie. Vrijdag nog even uitgeweken naar het Kunstmuseum, waar onder meer een uitgebreide tentoonstelling van allerlei toetjes, puddingen, gebak en andere nagerechten te bezichtigen is. De lekkernijen zien er allemaal zeer natuurgetrouw uit, al zijn ze van uiteenlopende materialen vervaardigd, van wol tot klei en wat al niet. 

Zaterdag was een min of meer grote (mid)dag voor tientallen cursisten van het Hoftheater in het Koorenhuis. In de theaterzaal gaven drie klassen (twee theaterklassen en een musicalklas) een voorstelling voor het publiek. Ton van der Pol en ik-zei-de-gek mochten met vijf dames (hun klasgenoten) het spits afbijten met 'In het OV'. Misschien komt daar nog een filmpje of fotomateriaal van.

Daarna was er de Musicalklas, waarbij een groep jonge vrouwen met uiteenlopende karakters en talenten een compilatie van bekende musicalnummers brachten, met de nodige zang en dans. 

De derde en laatste groep van die middag was een gezelschap vrienden en bekenden die op visite kwamen, en waarbij veel bekende verjaardags clichés de revue passeerden. De begeleidende muziek 'Hé, gezellig!' was zeer toepasselijk. Bij thuiskomst even Spotify en Youtube geraadpleegd, het bleek een hilarisch nummer van Robert Long te zijn.

Na afloop van de voorstelling gingen we nog 'en petit comité' naar Café-restaurant Nationaal aan de overkant, hoek Prinsegracht/Boekhorststraat, waar vroeger (ín mijn jongste jaren') Café Wuck zat.  Gezellig wat drinken en napraten, het was ook nog voor de verjaardag van Ton vorige maand.

Maar de 'culturele dag' was nog niet afgelopen! 's Avonds ging ik met Joop Nennie naar de Heilige Antonius Abtkerk voor een klassiek (koor)concert 'Cantamus Alati' onder leiding van Kees van der Linden. Joop had mij eerder gevraagd of ik belangstelling had, clubgenoot Esmeralda was een van de koorleden.

We gingen op de fiets. Hoewel we zeker niet te laat waren, stond er een lange rij te wachten. Uiteindelijk bleek de hele kerk (prachtig interieur trouwens) vol 'uitverkocht'. En terecht, want het was een koor van hoog niveau. Zelf  sprak vooral het deel na de pauze mij zeer aan, met muziek van Michael Hurd en Cecilia McDowell.

Bezigheden in Week 50

De donkere dagen voor kerstmis. Dat kun je wel zeggen, de zon laat zich amper zien en deze dagen zijn donker, kil en bij wind en neerslag uitgesproken onaangenaam. Een van de redenen dat de looptrainingen op een laag pitje staan en ik zelfs een paar keer zo'n leuk 'Delft-loopje' heb overgeslagen.

Tot vandaag (zondag). Het was de laatste 'Bertusloop' van dit jaar, dus daar moest ik maar eens aan meedoen. Dat ging niet van harte, want de afgelopen weken heb ik amper getraind en heb maar liefst drie weekenden achter elkaar niet meegedaan aan een prestatieloopje. 

De Bertusloop startte vroeg, om 10:00 uur, wat betekende dat ik mij na het ontbijt moest haasten. De bus naar Leyenburg miste ik net, wat betekende dat ik met volle bepakking flink moest doorstiefelen (20 minuten) naar busstation Leyenburg om daar de bus naar Delft te halen. Wat nèt lukte.

Een half uur voor de start was ik bij Onder Ons. Toiletbezoek, inschrijven en omkleden. Veel tijd voor een opwarming was er niet, maar ik had er inmiddels in totaal drie kilometer - in fors wandeltempo afgelegd - op zitten. 

Hoe dan ook is het gelukt om de vijf kilometer non-stop te lopen. Het ging niet makkelijk en ook niet snel, maar vanwege de 'trainingsdip' viel het mij niet eens erg tegen. 

Eerder de afgelopen week: ik ben een trouw bezoeker aan het krachthonk, en die sessies worden soms gevolgd door een lichte looptraining. Zoals woensdag. Het was redelijk goed weer, windstil en droog dus na de koffie op het grasveld, drie series van 2-4-2 minuten tempo, terwijl Ton en Vincent hetzelfde programma buiten het sportpark afwerkten. 

Ondertussen waren trouwe vrijwilligers druk doende het clubhuis 'kerstklaar' te maken.

Later weer  naar de Prinsegracht, naar Het Koorenhuis voor de wekelijkse sessie Improvisatietheater. Het was de op een na laatste les dit jaar, volgende week zijn er nog workshops naar keuze. In 2025 gaan we weer verder!

De volgende dag in het atelier van Paul Versteegh weer wat geschilderd. In deze duistere tijden kan het geen kwaad ook in creatief opzicht bezig te blijven.

Naar de film!

Ook weer een 'filmpje gepikt' in het Haags Filmhuis. Dat was zaterdag, Het werd 'La Cocina', een Amerikaanse dramafilm uit 2024 van regisseur Alonso Ruizpalacios,

De film is in zwart-wit opgenomen, met heel af en toe wat kleur, bijvoorbeeld bij verandering van lokatie. 

The Grill is een zeer druk bezocht eethuis in New York, wat met zich meebrengt dat het constant bijzonder druk en hectisch is in de keuken. Op zeker moment blijkt dat er geld uit de kassa is verdwenen, waarna alle arbeiders worden ondervraagd. 

De meesten van hen zijn illegale immigranten die moeite hebben om een baan te vinden. Een van de koks is Pedro, een jonge Mexicaan, een dromer en onruststoker, die verliefd is op Julia, een Amerikaanse serveerster die zich niet wil binden aan een vreemdeling zonder papieren. De eigenaar van de tent belooft Pedro te helpen met zijn papieren. 

Maar op zeker moment wordt Pedro ervan beschuldigd het geld te hebben gestolen. En als hij ontdekt dat Julia een abortus heeft ondergaan, gaat hij op de meest extreme manier door het lint. Dat levert aan het eind heftige maar ook onwillekeurig hilarische beelden op.

 

Allemaal theater

Mooi filmpje, mooie muziek van The Cure. En zeer van toepassing, zowel op dit seizoen als deze tijd.

Tja, deze tijd. Er gebeurt van alles, zeker op wereldschaal en helaas vaak in negatieve zin. Ondertussen zeggen of denken wij allemaal 'Het is toch wat, hè?' en gaan gewoon verder met 'ons eigen ding' te doen, wat misschien niet eens zo onverstandig is.

Zelf heb ik mij deze maand ingeschreven voor een cursus improvisatietheater bij het Koorenhuis. Dit in navolging van - en geïnspireerd door - clubgenoot Ton van der P. 

Gisteren was de tweede (met de kennismaking op 20 september meegerekend derde) keer dat ik erbij was. Het is een groep van tien personen die opdrachten uitvoeren op basis van aangegeven thema's. Dit onder de bezielende leiding van dramadocent Thereza Kooijmans. 

...uit de jaren tachtig (scene uit een stuk van Goldoni)...

Erg leuk om te doen, het geeft veel positieve energie. Naast spelplezier krijg je ook inzicht in eigen handelen in relatie tot je medespelers. In een theatersetting speel je een rol, op zo'n moment speel (ben?) je een ander persoon en dan doe en reageer je totaal anders dan in het dagelijks leven. Daar ben je nu eenmaal je normale (nou ja) zelf, een persoon die zich aanpast aan de (al dan niet voorgeschreven) normen van de omgeving.

Helemaal onbekend met theater was ik nu ook weer niet, vroeger speelde ik vaak toneel bij diverse amateurtoneelgezelschappen. 

Vandaag gingen we - na een korte looptraining in de ochtend - naar het clubhuis van Haag Atletiek. Nu eens niet voor de krachttraining (dat deed ik woensdag al), maar voor een lunchmaaltijd met drie gangen.

Het is de tweede keer dat ik aanschoof  en wederom is het goed bevallen. Eerste gang: linzen-wortelsoep met brood en kruidenboter, daarna vegetarische lasagne en als dessert warme Apfelstrudel met een bolletje ijs en slagroom. Dat alles bereid door Jaimy onder auspicien van kookmeester Ruud Fabrie. Voor herhaling vatbaar!

Crossen over Atumn Leaves

(foto: Lodewijk van Dongen)

Er viel dit weekend voor 'De recreatief hardlopende mensch' genoeg te kiezen in de regio. Zo waren er op zondag in Delft en omgeving maar liefst twee 'loopjes', te weten de Bertusloop bij de Kerkpolderweg, en verderop in Nootdorp (bij die molen) de Dobbeloop. En dan was er bij de Hague Road Runners nog de Clingendaelcross. 

Eigenlijk was ik daags ervoor in dubio of ik überhaupt zou gaan lopen, met mijn stram-gevoelige benen en rug. Dat zou dan een derde lopeloos weekend worden. En dat terwijl ik de afgelopen weken amper heb getraind, deels door het slechte weer - ben in de loop der jaren steeds meer mooi-weer-loper geworden - en deels door andere zaken die, zeg maar, 'leeftijdsgerelateerd' zijn. Maar goed,  ik ben dagelijks in beweging, fietsen, wandelen en krachthonk, dus met de fitheid zit het wel snor.

Op het kwalitatief uitermate teleurstellende weer op zaterdag, volgde een zonnige zondag met een voor novemberbegrippen zeer aangename temperatuur. Dus op de ochtend zelf een besluit genomen: naar Clingendael om mee te doen aan 'de korte cross' (twee ronden, totaal 3,75 km). Niet als wedstrijd, maar als 'een soort van' training. 

Er was ook een lange cross (ca. 7,25 km oftewel 4 ronden), waaraan vooral de wedstrijdlopers van de regionale hardloopverenigingen deelnamen. Mooie cross om te strijden voor een plaats in het klassement.

Op de fiets naar Groenendaal naar het inmiddels behoorlijk drukke clubhuis van de haagse wegrenners, en na-ingeschreven. 

Veel bekenden gezien uiteraard, praatje hier, praatje daar en dan nog omkleden zodat er nauwelijks tijd over was voor een goede warming up. 

Al lopende naar de start in het bos bij Clingendael, was ik niet vooruit te branden: mijn conditie was duidelijk achteruit gegaan terwijl de benen stram, stijf en licht-pijnlijk aanvoelden. Dus helemaal achteraan gestart en er een rustig trainingsloopje van gemaakt. Het werden twee rondjes over flink geaccidenteerd terrein. Korte pasjes, probeerde hier en daar wat te versnellen maar dat ging niet. Wel regelmatig aan de kant stilgestaan om de snelle jongens en meiden die aan de wedstrijdloop (4 ronden) deelnamen te laten passeren.

Toch wel tevreden dat ik het heb volbracht, en na afloop was het gezellig-druk in het clubhuis van de HRR. Er waren pannenkoeken maar vanwege de grote belangstelling moest daar wel een tijdje op gewacht worden. Uiteindelijk is dat toch gelukt en het moet gezegd: er was niets mis met die pannenkoek! 

Van Dior naar IJsbrand

IJsbrand en Fred: er zit zo'n vijftig jaar tussen beide opnamen: de bovenste links is midden jaren zeventig gemaakt, ergens in Frankrijk (vermoedelijk Brive, in de Dordogne) waar we met vrienden Bob en Nel op bezoek gingen bij Janneke. Zij was nog maar net verhuisd van Nederland naar Frankrijk om met haar Jacques een nieuw leven te beginnen.

De tweede foto is vanmiddag gemaakt bij Pex, IJsbrand had mij een paar weken geleden geappt of hij een keer langs kon komen. Leuk uiteraard. Met de auto vanaf Aarlanderveen was hij in een uur in het Haagje.

Na wat gezellige kout gelardeerd met herinneringen aan de seventies en gemeenschappelijk vrienden (we zouden volgend jaar wel weer een 'soort van' reunie willen organiseren), besloten we een korte wandeling te maken die al snel eindigde bij Pex, waar we een pannenkoek als lunch consumeerden.

DIOR in het Kunstmuseum

Om nog even in Franse sferen te blijven: dinsdag ging ik naar het Kunstmuseum, ditmaal voor de grote Dior tentoonstelling.

Nu ben ik geen uitgesproken modefan, maar was zeer te spreken over deze expositie, waar de mooiste creaties van de befaamde modekoning te bezichtigen waren. Dure en stijlvolle kleding die ontworpen werd en werd gedragen door beroemde vrouwen als prinses Gracia van Monaco en filmdiva Elisabeth Taylor.

Er valt veel te vertellen over de expositie, met name ook over het leven en werk van Dior en mensen (waaronder mode-ontwerpers) die hij geïnspireerd heeft. De bezoeker wordt daar uitvoerig over geïnformeerd via de borden die in elke zaal hangen. Ook via de website van het museum!

 

Van Dieppaars tot Kandinsky

Ik had al het een en ander op Facebook gezet, maar deel nu ook dit bericht op mijn blog. Zo blijft de herinnering beter bewaard.

Zoals geschreven was het een geweldig concert van Deep Purple, waarbij Jefferson Starship - gemakshalve noem ik het maar even de follow up van Jefferson Airplane - in het voorprogramma stond. 

Laatstgenoemde groep - met onder anderen bevlogen frontvrouw Cathy Richardson en een opvallend helder klinkende David Freiberg (86 jaar!) - had er duidelijk zin in. Naast enkele hits uit de jaren tachtig (Sarah, Nothing's gonna stop us now en We Built this City) werden twee echte Jefferson Airplane klassiekers ten gehore gebracht: White Rabbit en Somebody to love.

Hoe goed ook, die ondefinieerbare magie van Jefferson Airplane - destijds vooral bewerkstelligd door de 'presence' en indringende stem van Grace Slick en de smartelijke tenor van Marti Balin - miste ik wel een beetje.

Na hun optreden volgde een pauze waarbij de apparatuur en muziekinstrumenten van het Starship van het podium werden verwijderd, en het drumstel van Ian Pace met daarop de letters 'Deep Purple' zichtbaar werden. Het duurde toch nog even voordat aanzwellende symfonische klanken het intro van de groep inluidde. Het spits werd afgebeten met een echte klassieker, 'Highway Star'.

Het was de start van een geweldig concert dat het voltallige publiek twee uur lang in de ban hield. Vrijwel niemand - zeker niet degenen die vooraan bij het podium stonden - verliet de zaal voor een consumptie of sanitaire stop, zelfs niet bij de toegift.

Opvallend was de rol van topmusici als toetsenist Don Airy en de 'nieuwe' sologitarist Simon McBride. Airy ging bij vlagen helemaal los op zijn keyboards, waarbij hij tijdens solomomenten accoorden van 'Tulpen uit Amsterdam' en 'Hocus Pocus' op speels-virtuoze manier verwerkte. Nog opvallender was de verbluffende virtuositeit van de 'nieuwe' sologitarist Simon McBride, bij vlagen deed zijn spel aan Jimi Hendrix denken. 

Roger Glover (boven) en Simon McBride

De dagen erna stonden deels in het teken van museumbezoek. Donderdag gingen wij met kleindochter Chloë naar De Gevangenpoort. Zij wilde dat graag zien, opdat zij er naderhand iets over kon vertellen in de klas.

Later wederom naar Amsterdam, naar het d'Hart Museum, voorheen de Hermitage. Ik ging er heen voor de Kandinsky tentoonstelling. Het was er mega-druk. 

Maar hoe dan ook was het een goed opgezette expositie, over diverse zalen en drie verdiepingen verdeeld. De bezoeker wordt - al dan niet onder begeleiding van een gids of via een audiotour - door de zalen geleid. 

Borden bij de schilderijen geven uitgebreid informatie over levensloop, wandel en handel van de kunstenaar en de stroming die hij vertegenwoordigde. Er is uiteraard veel werk van Kandinsky te zien, maar ook van zijn tijdgenoten. Mooi opgezette expositie en mooi kleurrijk werk, al heb ik eerlijk gezegd geen echte (gevoelsmatige) 'klik' met zijn schilderijen: te abstract-geometrisch naar mijn smaak. 

Na dit museumbezoek ben ik nog even wezen kijken bij 'de buren' van de Hortus Botanicus.