Wie heeft de grootste?

Het was een mooie dag voor een dagje Hoge Veluwe. Dat voelde ik al toen ik 's ochtends een wandelingetje ging maken naar de duinen en waar deze teunisbloem en rozen graag voor mij wilden poseren.

Iets eerder dan gepland ging ik in oostelijke richting, na eerst een dunne fleece te hebben gekocht bij Bever Sport in de Torenstraat. Ik ging namelijk op de fiets naar het station en alleen met t-shirt en jackje aan bleek aan de frisse kant.

Met de trein naar Utrecht, waar enkele minuten later de trein die ook Ede-Wageningen aandeed vertrok. Daar aangekomen duurde het ook niet lang voordat de bus richting Apeldoorn kwam, met een stop op de rotonde bij Otterlo. Daar stond het taxibusje naar Nationaal Park De Hoge Veluwe al klaar, je kon bij de chauffeur meteen het toegangskaartje voor het park kopen.

Diezelfde chauffeur zette mij even later voorbij de ingang af, bij de halte Witte Fietsen stalling. Dit omdat ik aangegeven had meteen te willen fietsen. Alzo geschiedde. Ik ben de rest van de dag bijna niet meer van die fiets - ze zijn nu allemaal voorzien van een kinderzitje - afgeweest, afgezien van de lunch met de traditionele appelpannekoek met - naar keuze - kaneel, stroop, poedersuiker enzovoorts. Dat was mijn eerste stop, bij De Koperen Kop, nog geen drie kilometer van de ingang.

Laat ik jullie niet vervelen met verhalen waar ik allemaal gefietst heb, laten we volstaan met de mededeling dat het heen en weer was. Tweemaal bij het Koeverbos, waar je vanaf de wildkansel het wild kunt observeren, en tweemaal op de Hoge Veluwe zelf, vrij snel nadat je het Kröller Muller Museum bent gepasseerd en over het wildrooster bent gegaan. Je ziet het al aan de dikke rijen auto's en de rij indrukwekkend teletoeters, waarvan bij sommigen de aanduiding 'kanon' bepaald geen overdrijving is. Zoals de edelherten in dit seizoen hun hinde-dames en rivalen imponeren met hun gigantische gewei, zo lijken de mannen - dikwijls in groene of kaki-kleurige outdoorkleding gehuld - hun status te willen vestigen met die giga-telelenzen. Een verlengstuk van hun eh... dinges? Ach, dat zal lang niet op iedereen van toepassing zijn, maar wel kosten dat soort attributen een vermogen.

Ja, dan ik met mijn lullige powershotje. Nou, ik kan er niet mee zitten, je foto's krijgen wel niet die super-professionele kwaliteit maar wat mij betreft zijn ze goed genoeg als illustratie.

Zo vertellen deze foto's het verhaal van mijn tweede bezoekje aan het Koeverbos, het was toen even voor drieën en dit edelhert, vermoedelijk een plaatshert (= hert met een harem), nam een uitgebreid modderbad. Hij genoot er duidelijk van. Herten nemen vooral in de bronsttijd modderbaden. Niet alleen om verkoeling te zoeken, maar vooral omdat modder een probaat middel tegen parasieten lijkt te zijn. 

En op de Hoge Veluwe zelf, met die auto's en teletoeters, was er vooral later die middag de nodige activiteit. Dat werd nog eens versterkt door de appeltjes en voedselbrokjes die deze jachtopzieners kwamen uitstrooien. Niet lang daarna kwamen de herten uit de dekking. Een groot roedel hinden met eerste- en tweedejaars kalveren en een plaatshert. Ook verderop in het bos zelf hoorde je herten burlen.

Op zeker moment gingen de hinden naar het linkerveld toe waar ook een heleboel auto's en fotografen stonden te wachten op de dingen die komen zouden. Het hert er achteraan. Dat werd spannend, want er stond nog een hert te burlen op weg erheen. Echter toen het plaatshert op hem afging koos dat hert - ook bepaald geen kleine jongen -  het hazenpad. Of moet ik in dit verband hertenpad zeggen?

Wel leuk was het tafereel toen het hele roedel zich op dat linkerveld bevond. Een kalfje werd helemaal gek van opwinding, hij (of zij) rende en sprong rond, spatte in het water en rende weer een paar ronden over het veld, heen en weer, op en neer. Enkele iets oudere kalveren en een paar hinden volgden zijn voorbeeld.

Ik ben niet zo heel lang gebleven, om half zeven fietste ik - wel in snel tempo - terug naar de uitgang, waar het busje terug naar de Rotonde zou stoppen. En dat gebeurde ook, ik kon meteen overstappen op de bus naar station Ede-Wageningen (een luxe touringcar ditmaal!). De terugweg ging ook zeer voorspoedig, om kwart over negen was ik thuis. Even tv kijken, even bloggen en dan naar bed. Morgenochtend een lange duurloop!

A beautiful Day

Het was een mooie uitvaart gisteren, sober maar uitstekend verzorgd. Muziek, toespraak, powerpointpresentatie met 22 foto's 'fragmenten uit het leven' van mijn vader. Familieleden ontmoet die ik 51 jaar geleden voor het laatst zag. Foto's bekeken uit die tijd, waar zij ook op staan. Iedereen sterk veranderd, maar de herinnering is levendig, alsof het gisteren was. Maar tijd is ook een merkwaardig begrip, door mensen gecreërd om dingen te ordenen en zaken die je bewust ervaart beter te kunnen plaatsen. Tijdsbesef is ook weer zoiets, terwijl alle mystici en geestelijk leiders unaniem spreken over een eeuwig NU, alles vindt nu en op hetzelfde moment plaats. Objectief bestaat er geen gisteren, morgen, honderd, duizend jaar geleden, over een miljoen jaar. Alles vindt nu plaats. Dat is iets onvoorstelbaars, wij zijn denk ik niet toegerust om dit vanuit onze zintuigelijke conditionering en met ons op deze (stoffelijke, aardse) wereld toegerust brein ècht goed te begrijpen.

Maar laten we het filosoferen maar even voor wat het is, hoe boeiend ook. Hoe wonderlijk het ook mag klinken, het was een bijzondere dag. Het is alsof je door een bepaalde kracht of  krachten - de nuchtere mens zou zeggen: in jezelf, de meer mystiek georiënteerde: (ook) met inspiratie van buiten - wordt geleid om precies het juiste te doen, recht te doen aan degene die is overleden. Zonder enige vorm van zelfingenomenheid, maar wel met dankbaarheid, meen ik te mogen stellen dat dit gelukt is.

Vandaag ga ik nog het een en ander regelen, de nasleep van de afgelopen dagen, en daarna uitwaaien op de Veluwe. Ik hoop nog wat foto's te kunnen maken van de natuur aldaar, met name van de edelherten. De bronsttijd is aangevangen, ook hier zien we weer hoe alles de cyclus van de natuur volgt. Hopelijk vanavond of morgenochtend wat plaatjes.

Lopen tussen de bedrijvigheid

Een echt gezellig blogje wordt dit niet misschien, maar dat komt wel weer. Wel zijn er positieve ontwikkelingen te melden: het lijkt er op dat mijn oude weblog binnenkort toch online komt, maar er moet nog wel wat gesleuteld worden door het team van weblog.nl. Nou ja, we hebben zo lang moeten wachten, die paar dagen kunnen er ook nog wel bij.

Ondanks de hectiek van de afgelopen dagen ben ik tòch gaan trainen maandagavond. Nog steeds kunnen we 's avonds met licht lopen, dus het kàn nog: lopen door de duinen. We waren met z'n negenen als ik mij niet vergis. Het werd een loop van ongeveer zeventig minuten, met daarin drie series van 2-3-2 minuten. Die minuutjes mochten best pittig worden gelopen. Dat hebben we dan ook gedaan! Wel heb ik de laatste serie voor mezelf gelopen want er was redactievergadering en ik moest eerst nog naar huis om mij te douchen en om te kleden. Daarna op de fiets terug naar de club.

Wat een storm overigens maandag! Gek genoeg had ik er met het lopen geen centje last van, maar fietsen en lopen door boomrijke lanen was niet van gevaar ontbloot. Overal lagen boomtakken her en der verspreid. Heftig! En dat terwijl de temperatuur prima was, nazomerse waarden bereikte.

Sfeer en Rythme (1951), met Fred sr. achter de piano

Dinsdag niet veel en zeker niet lang gelopen. Twintig minuutjes, niet langer. Afgelopen zondag zijn wij druk bezig geweest met het uitruimen van de kamer annex keuken die mijn vader bewoonde. Een hele klus die dankzij mijn vrouw en dochter (auto) goed is geklaard. Heel wat dozen, zakken en wat dies meer zij opgeruimd, in containers gedumpt. Thuis een begin gemaakt met het doorspitten van de vele tientallen foto-albums en correspondentie. Dat was erg leuk, hoe raar dat woord in deze omstandigheden ook mag klinken. Foto's van familieleden en jouzelf, briefkaarten en brieven die je ooit kreeg of anderen kregen en waarvan mijn vader de originelen of kopieën bewaarde, foto's van mijn vader vanaf zijn geboorte in 1917 tot een maand geleden, de jazz-bands waar hij ooit als saxofonist en pianist deel van uitmaakte. Ook bij The Bouncers, een voorloper van de Dutch Swing College Band met Peter Schilperoort. Het is allemaal teveel om op te noemen. Dus ook bezig geweest met een powerpointpresentatie, en een toespraak.

The Bouncers, 1939
(Met mijn vader links, Peter Schilperoort derde van links)

Woensdag in de vooravond was er gelegenheid om afscheid te nemen in de rouwkamer. Dus niet naar de club geweest om te trainen, dat heb ik overdag gedaan: tachtig minuten intensieve duurloop naar de Laan van Poot, vervolgens de duinen in en daar kris-kras allerlei verschillende paden ingeslagen, richting Duindorp en terug, uiteindelijk weer uitkomend op de Savornin Lohmanlaan en wederom via Laan van Poot - Sportlaan en Zonnebloemstraat terug naar huis. Met de laatste zeven minuten heel snel. Het laatste stuk in de duinen, vlak voor de op- en afrit naar de Fuutlaan, zag ik weer de (of een) vos. Hij stond nogal sullig of dromerig naast een bankje waarop een ekster zat die hem luid aan het uitschelden was. Reintje trok zich daar weinig van aan, evenals van die rare loper die hem enthousiast toezwaaide en iets dwaas zei in de geest van: "Goedemorgen Reintje, lekker weertje vind je niet?"

Eerder die morgen ging ik naar Crematorium Ockenburgh om de muziek te bespreken met een mijnheer die daarover ging. De powerpointpresentatie - met een selectie van 22 foto's en bijbehorende teksten - had ik op USB-stick gezet en die overhandigde ik. Daarna naar de bibliotheek, maar de cd waarop muziek stond die ik bij die presentatie wilde laten horen was er niet, dus dat heb ik aan die mijnheer overgelaten. We zijn er uitgekomen.

Na de rouwkamer later die dag thuis wat extra's gegeten - ik werd een beetje duizelig, waarschijnlijk een combinatie van de vermoeienissen van de afgelopen dagen en te weinig eten - en de laatste hand aan de toespraak gelegd.

Time Out

Gelet op het geringe aantal reacties geloof ik dat men de weg naar dit (voorlopige) weblog nauwelijks weet te vinden, maar de laatste dagen is het sowieso rustig hier. Dit heeft te maken met het feit dat mijn vader afgelopen vrijdag overleden is. Hij is 94 jaar geworden, een mooie leeftijd.

Een en ander betekent wel dat mijn hoofd eventjes naar andere dingen staat dan naar webloggen. Er moest - en moet nog - van alles geregeld worden. Dat ik zaterdag voor mezelf  nog twee uur gelopen heb was de enige activiteit die op een loop-blog als dit vermeld kan worden.

Voor de rest blijven we maar hopen dat het ooit nog goed komt met weblog.nl, het duurt nu wel héél erg lang. Gelukkig heb ik een backup van tevoren gemaakt, maar het wordt een heidense klus om alles - inclusief archief - over te zetten. Maar zoals gezegd, hopelijk is dat niet nodig en komt de boel snel weer online. Met mij hopen dat nog eens zo'n 395.000 webloggers....

Back Home met Golden Earring

Niet te geloven. De Golden Earring bestaat dit jaar 50 jaar! Een jubileum, inderdaad. Een Golden jubileum. Het Haags Historisch Museum viert dit heugelijke feit met de tentoonstelling Golden Earring - Back Home. Op 3 september jl. geopend, tot en met 26 februari 2012 te bezichtigen.

Nu was het vanmorgen weer eens lekker regenachtig weer, dus mooie gelegenheid om die expositie te bezichtigen. Het Haags Historisch Museum is hoe dan ook een bezoekje meer dan waard, al was het maar om al die oude schilderijen van Den Haag te zien en in de benedenzaal, als lichtbeeld geprojecteerd op een muur, een historisch overzicht van het ontstaan van Den Haag en een tijdpad van hoe de stad (of dorp, want Den Haag heeft nooit stadsrechten verkregen) in de loop der jaren is uitgebreid.

Langharig werkschuw tuig of de drie musketiers met hun Lady Winter?

Giethoorn, 1971

Maar goed, ik kwam dus vooral voor die expositie van The Golden Earring. Daartoe moet je helemaal naar de bovenste verdieping. Daar wordt je meteen zo'n veertig, vijftig jaar terug in de tijd geplaatst. Er liep een aantal ouderen rond wat niet zo gek is natuurlijk. De tentoonstelling geeft vooral een tijdsbeeld, de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, toen ik er uitzag zoals op bijgaande foto's. Veel haar, en daar waren de jongens van de Golden Earring ook in ruime mate mee bedeeld. (jawel, dit blogje biedt meteen gelegenheid om eigen nostalgische zaken te etaleren)...

Zelf heb ik helaas niet het muzikale talent geërfd van mijn beide ouders, dus mijn bandjes-activiteit is niet om over naar huis te schrijven. Maar ik hield wel erg van muziek, zeker de 'beat-muziek' (zoals de pop- en rockmuziek toen werd genoemd) van die tijd, en later de prog-rock, vond ik geweldig. 

Wat je nog meer ziet bij die tentoonstelling: een tienerkamer en een geluidsstudio, monitors met koptelefoons waar je verhalen van Hagenaars die toen jong waren kunt beluisteren. Of fragmenten van optredens van de fameuze band, die als pop-band is begonnen, een psychedelische perioden heeft gekend en als rockband roem heeft verworven. En overal zie je attributen: singles, lp's, posters, t-shirts, instrumenten en portretten.

Uiteraard ontbreekt ook niet een heuse Puch, de brommer met het hoge U-vormige stuur waarmee je 'de blitz' maakte in die tijd. Zoals heel Den Haag destijds 'een blitz-stad' werd genoemd vanwege de vele goede bandjes die daar als paddenstoelen uit de grond rezen. Den Haag had ook een bloeiend uitgaansleven, er traden veel bands op. De Marathon, Club 192, zelf heb ik het ook meegemaakt. The Golden Earring heb ik vaak zien optreden, maar ook The Haigs (toen nog met Barry Hay als zanger), Hu and The Hilltops (met twee oud-klasgenoten), Sandy Coast, Living Blues, ach, ga het rijtje bands uit die tijd maar af. Ook veel buitenlandse bands maar dat is een ander chapiter.

Leuk om eens te gaan kijken, zeker voor Hagenaars en Hagenezen. Voor de liefhebbers: er worden de komende maanden ook vier lezingen gehouden over de 'Haagse muzieksien' en op woensdag 7 september is er een talkshow 'Den Haag Beatstad' in Pathé Buitenhof. Met popjournalist Stan Rijven als gastheer. Meer info

In de middag werd het zowaar droog en ben ik een stukje gaan lopen. Ongeveer veertig minuten. Eigenlijk zou ik het aantal week-kilometers wat moeten opschroeven, zaterdagochtend kan ik wat dat betreft een flinke slag maken.

Noodblog!

Nog steeds welkom op 'het noodblog'. Frank Inklaar suggereerde dat dit weleens een van de nieuwe woorden van 2011 zou kunnen worden. Wie weet, zoals het er nu naar uitziet kan het nog even duren voor het oude (maar ook weer vernieuwde) weblog weer online is. Er is nog steeds veel gedoe met de migratie, bijna 400.000 bloggers zijn nog steeds offline. Nou ja, dan maar even zo.

Klimatologisch is het al herfst, kalendertechnisch moeten we nog een week of twee wachten. Toch viel het weer  gisteren, op die woensdagavond, best mee. Geen regen, behaaglijke temperatuur. Mooi loopweertje dus.


Gek genoeg was het rustig deze avond, maar nu spreek ik alleen voor onze eigen Groep 5. Eveline, Ellen, Anja, Yvette, Ton en Gerard. En ikzelf. En trainer Wim natuurlijk, maar hij was op de fiets. We hebben er in ieder geval een mooie training van gemaakt. Deels nog door de duinen. Het kwam neer op een duurloop met een nogal gecompliceerde pyramide: 4-4-6-4-6-4-4- minuten, het is sneller opgeschreven - of ingeklopt zo u wilt - dan uitgevoerd. Wat niet wil zeggen dat het traag ging. Integendeel, vooral de dames - met Yvette letterlijk steeds op de eerste plaats - gingen als een speer. Ik heb mezelf wijselijk wat rustiger gehouden dan anders door niet per se met die 'kop' mee te gaan, de Vlietloop en de snelle maandagavondtraining zaten immers nog in de benen.

De Garmin geeft trouwens de training van afgelopen maandag weer. Die van woensdag heeft-ie kennelijk niet 'gepakt', mogelijk heb ik teveel gevogeld met die knopjes. Maandag was dus ruim tien kilometer, vandaag is er al met al zo'n 12,5-13 kilometer zijn gelopen met een gemiddeld tempo van 5'50'' per kilometer (rustpauzes meegerekend).

Na afloop was er zoals altijd de bijeenkomst in de kantine. Daarvoor in de fitness-ruimte wat aan toestelletjes gehangen maar dat mag geen naam hebben. Misschien wel een idee om dat weer wat regelmatiger te doen. Maar zo direct na een training heb ik altijd meer zin om 'de polsspieren te trainen' zoals de klassieke pose op bijgaande foto duidelijk maakt. Met dank aan Arne, die 'm met zijn Nokia maakte en naar mij toezond. Zo'n foto kan alleen maar op internet als je geen carrière meer kunt maken ;-), ook al hebben wij ons bepaald rustig gehouden deze avond. Er is wel volop gepraat over de op handen zijnde najaarsactiviteiten: vrijdag de 'afscheid van de zomer borrel' in De Fuut, de BBQ zaterdag bij de club (maar daar ga ik niet heen ditmaal), een bierproefavond die door twee groepsgenoten wordt georganiseerd, de Berenloop (wel of niet de hele marathon), het trainingsweekend enzovoorts. En dat zijn alleen nog maar de sociale clubactiviteiten. Zo komen we de herfst wel door. Maar niet vergeten: 'blijven trainen hè?'

Loopgekken

Er is altijd baas boven baas. Gek toch dat je onmiddellijk na een wedstrijd, of dat nu vijf of tien kilometer is, of zelfs na een halve marathon, denkt: 'Nee, géén hele marathon! Ik moet er niet aan denken!' Maar ik heb er toch wel een paar gelopen in mijn leven. En dat is niks, als je de afstanden neemt die al die ultralopers afleggen, alleen al in Weblog-land.

Zo is er bij ons op de vereniging een jonge ultraloper die deze kwalificatie als geen ander verdient: in 52 dagen tijd heeft hij 5000 kilometer gelopen. Ja, je leest het goed: vijfduizend kilometer, dat is dus een kleine 100 kilometer per dag. Ik ga deze man, Pradheem Hoogakker, beslist eens interviewen voor ons clubblad. In het AD stond trouwens ook al een heel interview met hem.

Nou, over dat boek van Wim Derksen heb ik het al gehad. Afgelopen zaterdag was de boekpresentatie bij strandtent 'La Cantina' in Scheveningen. Wim Derksen (in het dagelijks leven hoogleraar bestuurskunde en tot voor kort directeur van het Sociaal Planbureau) bood het eerste exemplaar van zijn boek 'Loopgek' aan zijn trainer Huib van der Sluis aan.

Derksen traint vijfmaal per week en loopt duizenden kilometers per jaar. In kleurrijke persoonlijke verhalen vertelt hij in dit boek hoe hij marathons heeft leren lopen. Hij gaat niet alleen in op de techniek, maar is vooral opvallend openhartig over hoe verslavend zijn 'loopgekte' is, hoe allesoverheersend voor hemzelf en zijn gezin. Het boek leest lekker weg, is in een heel heldere, vlotte stijl geschreven. Ik kan het een ieder, lopers maar ook mensen die niets met marathon- en ultralopen 'hebben', met een gerust hart aanraden. Je krijgt gewoon zin om je loopschoenen aan te trekken en een heel lang stuk te gaan rennen! En nee, ik krijg geen percentage van de opbrengst, dit is puur mijn persoonlijke mening.

Een van Derksens uitspraken is: "Hardlopers zijn meestal aardige mensen, die er allemaal op hun eigen niveau het beste van proberen te maken". Of woorden van gelijke strekking.  Daar moest ik aan denken toen ik mij gisteravond, daags na de Vlietloop, weer ter training begaf met Wim, Eveline, Ellis, Jan en Jos. Een klein groepje dus. We gingen een duurloopje doen met twee of drie series 5x30 seconden versnellingen. En dat ging best wel weer goed. Na afloop van de training alles bij elkaar 10 kilometer gelopen. Heerlijk gelopen, ondanks de aanvankelijke stijfheid van de Vlietloop nog in de benen...

Of het er vandaag van komt, lopen? Dat hangt sterk van het weer af. Ik 'hoef' maar 45 minuten 'van het schema' dus waarschijnlijk gaat het lukken. Jawel, dit is weer een ander verhaal dan 'vandaag 90 kilometer gelopen, over twee weken Winschoten'... Maar lange ultra's of vijf kilometertjes, loopgekken zijn we allemaal ;-)...