Muzikale herinneringen (deel 2)

Het is begin 2014, eigenlijk niet meer het geëigende moment om terug te blikken. Maar wie A zegt moet ook B zeggen: ik ben op 31 december vorig jaar (..) begonnen met een muzikale terugblik op mijn leven en had aan één blogpost niet genoeg.

Ik was gebleven bij de periode voor mijn twintigste. In die tijd werkte ik overdag bij Succes-Nederlandse Boekenclub, eerst op de huisdrukkerij, naderhand op de lay-out afdeling (tegenwoordig zou men zeggen de afdeling vormgeving). 's Avonds ging ik naar de 'tekenacademie' aan de Prinsessegracht, vijf avonden per week, vijf jaar lang. Daar kwam ik ook - via café 'De Wiener (Konditorei)' - in de Haagse 'Sien' terecht. Ik stond dus met één been (zit in mijn aard, ik wil(de) nooit gebonden zijn aan één specifieke groep) in het artistieke wereldje van (Haagse) hippies en andere linkse jongens en meisjes. Overigens heb ik - afgezien van een zo nu en dan een aangeboden of rondgaand 'stickie' - dat bij mij nagenoeg geen effect had - nooit drugs gebruikt.


Zomer 1968 was wel de tijd van legendarische popconcerten in o.a. De Houtrusthallen met een werkelijk ongelofelijke line-up: Pink Floyd, Traffic, The Move, Cream, Kinks, The Zombies, Manfred Mann. Naar de muziek uit die tijd luister ik vandaag de dag nog met veel plezier. Later waren er ook popconcerten in De Vliegermolen, in Voorburg. Daar zag ik onder meer Focus, Colin Blunstone en Rod Argent, Golden Earring, Earth and Fire, Soft Machine en The Faces met Rod Steward.

Colin Blunstone (Zombies) in de Vliegermolen (foto Ron Verboom)

Als mij de vraag gesteld zou worden welke plaat ik mee zou nemen naar het spreekwoordelijke onbewoonde eiland, dan zou het antwoord - toen en nu - ongetwijfeld 'Third' zijn van Soft Machine. De eerste keer dat ik kennismaakte met hun muziek was in 1969, op weg van het station Rotterdam Centraal naar het Kralingse Bos, naar het éérste grote openluchtfestival van Nederland, dit in navolging van Woodstock. Ik hoorde wonderlijke, over elkaar heen buitelende klanken, hectisch en dromerig tegelijk, avantgardistisch maar wonderschoon. Later begreep ik dat het 'Out Bloody Rageous' van The Soft Machine was, een groep die het vooral bij 'de artistiekelingen' uit die tijd (tegenwoordig zouden we zeggen: het clubcircuit) goed deed. Vanaf dat moment was ik verkocht, ik ben altijd een groot liefhebber van hun muziek geweest. Robert Wyatt, Mike Ratledge, Hugh Hopper, Elton Dean... De overgave, passie en geconcentreerdheid waarmee de groep musiceerde was 'awesome'.



Ik zag ze een keer in een sousterrain van het Gemeentemuseum Den Haag - ongeveer ter hoogte waar nu het fotomuseum GEM staat - en vond het geweldig-intrigerend. Naderhand ging ik ook naar een optreden van Soft Machine in De Doelen in Rotterdam, waar ik naderhand ook onder mer The Byrd zag optreden. Het concert was laat afgelopen, er was geen openbaar vervoer meer en met een vriend liep ik helemaal vanaf Rotterdam langs de grote weg naar Den Haag, in de ochtendschemering kwamen we in Delft aan waar we het laatste stuk met de tram gingen.

Ik ging indertijd en de jaren erna ook (heel) vaak naar 'Kjoebie' oftewel Cuby and The Blizzards, ook nog in de tijd dat Herman Brood nog bij hen speelde. Die intensiteit van Harry Muskee en dat geweldige gitaarspel van Eelco Gelling, ik lustte er wel pap van.


Maar goed, als ik over concerten begin ben ik morgenochtend nog bezig, ik zal mij beperken tot die èchte mijlpalen in mijn muziekbeleving.

Dan kom ik toch op die tweede groep - naast Soft Machine - die een enorme impact op mij heeft gehad, Led Zeppelin. In 1969 zag ik ze voor het eerst in het toenmalige Circustheater. Dat was in de tijd van hun tweede LP, die ik daags na het concert prompt kocht, of ik had 'm al (kan ik mij niet meer herinneren). Ik heb nadien al hun LP's gekocht en grijsgedraaid en nòg véél later (in de jaren tachtig en negentig) struinde ik platenbeurzen af voor bootlegs van hun live-concerten. Daarmee begon ik tijdens een reisje voor mijn werk naar Parijs, op een of andere markt. Ik vond echt alles goed wat zij deden, voor mij bevatte het alle ingrediënten: muzikale genialiteit, passie, romantiek, licht en schaduw, het volle leven. 'Stairway to Heaven' is uiteraard - en volkomen terecht - hun klassieker maar alles wat zij aanraakten veranderde in goud.

Het laatste concert van Led Zeppelin dat ik zag was in het voorjaar van 2013, in de bioscoop! Een werkelijk verbluffend goede registratie van het allerlaatste concert dat de groep ooit gaf, in 2007 in het Londense O2 theater. Daar was ik ook bij, ik was één van de 18.000 mensen (van de 12 miljoen) mensen die geselecteerd waren! Ik ging er heen met clubgenoot Michel Oosschot.




Als ik eenmaal op de 'herinner-stoel' ga zitten schiet er van alles bij je binnen en blijf ik aan de gang, dus ik kap er mee voor vandaag.

Gelukkig Nieuwjaar!

De foto is van 1993 maar de wens is ieder jaar hetzelfde: gezondheid, wijsheid, creativiteit en geluk in 2014!!

 

 

Muzikale herinneringen (deel 1)

De laatste uren van 2013 zijn geslagen! Op de laatste dag van dit jaar een terugblik, maar een andere dan wat men gewend is. Het is geen terugblik op het afgelopen jaar, maar op de muziek waarmee ik ben opgegroeid. Niet alle muziek natuurlijk, het zijn nummers die voor mij persoonlijk op een bepaalde manier 'Signs of Time' zijn. Niet noodzakelijkerwijs de beste songs of de mooiste muziek, maar wel nummers die mij zijn bijgebleven. Of mij zo te binnen schieten. Herinneringen aan bepaalde perioden in mijn leven.

Hoewel zelf niet erg muzikaal, had ik wel muzikale ouders: mijn vader speelde piano in diverse jazz-combo's en heeft zelfs nog even meegespeeld met de Dutch Swing College Band.

Mijn moeder speelde piano en had als meisje van zestien al een kinderoperettegezelschap. Naderhand werd dat een volwassen operettegezelschap van wel veertig leden, die vele decennia lang optrad in de regio, naderhand met mijn stiefvader als zakelijk leider. Vooral veel uitvoeringen in onder meer de vroegere Dierentuin, het Congresgebouw en het gebouw van K&W dat ooit is afgebrand (ik zie nog toenmalig eigenaar Zwolsman uit zijn auto stappen en - bezorgd of tevreden?! - toekijken bij de bluswerkzaamheden, maar dit terzijde).

Mijn moeder gaf ook zangles, ik weet nog goed dat er dagelijks vele mensen over de vloer kwamen, de meesten maakten deel uit van het operettegezelschap. Na het inzingen van toonladders werd er een een uurtje liederen zongen, meestal operette, ook Schubert en liederen uit het American Songbook.

Ik had veel respect en bewondering voor wat mijn moeder deed maar operette was niet echt 'mijn' muziek. Wat als kind wel mijn muziek was weet ik niet zo goed meer, mijn ´smaak´ heeft zich pas later ontwikkeld, rond mijn puberteit. Dat zal vaak het geval zijn denk ik. Wel heb ik herinneringen aan 'De Postkoets' van The Selvera's en 'Kom van dat dak af' van Peter Koelewijn.


Ik kwam ook weleens bij mijn neef en nicht thuis destijds. Zij hadden een heuse platenspeler en ook wat plaatjes (singles), en ik wilde steeds maar weer dat nummer van The Platters horen, 'Smoke gets in Your eyes'. Prachtnummer, geweldige zang met van die dramatische uithalen, vooral op het eind.

Later, ik zat nog op de lagere school, placht ik een of twee keer de 'Louis Prima' act uit te voeren voor de klas. Dat liedje, 'Buena Sera' was romantisch en dynamisch tegelijk (voor die tijd, 1958). Het was een heel populair nummer destijds, om niet te zeggen een wereldhit. Je kon je hier lekker op uitleven!

Op de middelbare school kwam ik juist op het moment dat Cliff en Elvis op het hoogtepunt van hun roem waren. Daarna kwamen de Beatles, kort daarop The Rolling Stones. Wat ik een erg goed nummer vond destijds was 'I Want To Hold Your Hand' van The Beatles.

Ik hoorde niet tot de populaire jongens, was een ´softie´, aan de dikke kant en had een hekel aan gymnastiek. En heel onzeker op het gebied van meisjes, verliefdheden kende ik wel maar allemaal heel erg op afstand. Dat veranderde wel met de jaren. 's-Zomers ging ik naar De Katjeskelder in Oosterhout, mijn grootouders hadden daar een caravan en ik ging er heen om vakantie vieren. Rond mijn vijftiende levensjaar hoorde ik op de radio aldaar een nummer dat ik prachtig vond: 'It's Over' van Roy Orbison. Ik heb dat heel wat keren voor mij uit geneuried en gezongen.

Niet alleen in het hoogseizoen, ook tussendoor ging ik soms naar De Katjeskelder toe, op mijn Mobylette EEG tuffend van Den Haag naar Brabant. Daar vond ik, zeker later - ik was toen een jaar of zeventien, achttien - aansluiting bij een groep jongeren, vrienden en vriendinnen, velen kwamen uit Rotterdam. Daar kreeg ik veel te maken met muziek, zag bekende bandjes uit die tijd. Ik herinner mij nog een optreden van Les Baroques, en later kwam de KRO langs voor opnamen van het radioprogramma ´Everybody Happy´ dat gepresenteerd werd door Theo Stokkink. Boudewijn de Groot (foto) trad toen op en The Tornados uit Hilversum.

Maar de muziek die ik toen vooral hoorde kwam uit de jukebox van het plaatselijke café, in een vrijstaand gebouw tegenover het openluchtzwembad De Warande, waar wij ook brainbox-zanger Kaz Lux menigmaal zagen zwemmen. Als jonge puber was ik diep onder de indruk van die krachtige trotse man met zijn lange zwarte haren, dat zag je toen (1967) nog niet zoveel. Maar terug naar dat café: daar kwamen wij, dat groepje jongeren van de camping, om te biljarten en wat te drinken (toen nog cola volgens mij), en af en toe een kwartje in die jukebox. De keuze was beperkt, ik koos meestal voor 'The House of the Rising Sun' van Eric Burdon and The Animals of  'Hello Josephine' van The Scorpions.

Liedjes die mij uit die tijd ook zijn bijgebleven waren 'Ferry cross the Mersey' van Gerrie and the Pacemakers, 'Mrs. Brown You've Got A Lovely Daughter' van Hermans Hermits en 'One in the Middle' van Manfred Mann. Echt van die liedjes die blijven rondzingen in je (in ieder geval mijn) hoofd.

Maar dit blogje begint uit de hand te lopen, en we zijn pas bij de periode vóór mijn twintigste levensjaar. Beter om er toch maar een serie van te maken. In het nieuwe jaar deel twee van de muzikale herinneringen!

Op bezoek bij Caspar en Coco

Mooi zomers tafereeltje, is het niet? Ja, alleen is de foto wel hartje winter genomen. Vandaag om precies te zijn, ter hoogte van de Groot Hertoginnelaan. Ik was juist op de terugweg van een bezoek aan het Gemeentemuseum waar het vandaag waanzinnig druk was. Een lange rij mensen stond voor de kassa, het leek het Louvre wel of, dichter bij huis, het Rijksmuseum.

Erg lang ben ik niet gebleven ditmaal, ik heb een gedeelte van de collectie uit het Mauritshuis bewonderd waaronder een subtiel schilderijtje van een verre voorvader, Caspar Netscher. Toch wel apart om je naam in een museum aan te treffen. Op het schilderij staat een bellenblazend jongetje afgebeeld.

Daarnaast heb ik - zij het vluchtig - de expositie over Coco Chanel bezichtigd. Het is een mooi ingerichte, uitgebreide tentoonstelling met veel fotomateriaal, uitvoerige tekstinformatie en een groot aantal creaties van de legendarische mode-ontwerpster. Ik was net te laat voor de lezing over deze eigenzinnige vrouw, maar waarschijnlijk zat de aula toch al vol. Hoe dan ook is het plan om er vóór 2 februari - de uiterste datum om deze expositie te kunnen zien - nogmaals heen te gaan, dan is het hopelijk wat rustiger en kan ik alles op mijn gemak op mij laten inwerken.

Overigens heb ik vanmorgen nog een aardig stukje gelopen, net als gisteren grotendeels door de duinen. Het lopen ging wel iets beter dan gisteren. Lekker weertje trouwens, de zon liet zich niet onbetuigd. Na een uurtje was ik weer thuis.

Moeizame duurloop...

Zo zoetjes-aan wordt het toch tijd om wat meer duur aan mijn (duur)loopjes toe te voegen, dit met het oog op de marathon komend voorjaar. Die wil ik in ieder geval proberen uit te lopen (mijn ambities passen zich keurig aan mijn leeftijd aan). Of dat gaat lukken, we shall see. Dan moet het in ieder geval niet zo belabberd gaan als vandaag.

Een combinatie van kerstkilo's en nog niet hersteld zijn van de kerstcross - die heel moeizaam ging wat mij betreft - maakte dat ik al snel moest afhaken van Groep 5. Er deden aardig wat 'leden' mee met de groep van Wim: Rob, Dick, Hans (grote), Patrick, Arne, Michel, Hizkia, Eveline, Yvette en wie ik nog vergeten ben (hopelijk niemand). Wij liepen via de duinen naar Kijkduin. Daar zagen we nog een prachtige regenboog, die hing boven zee en de pot met goud zal ergens aan de vloedlijn gestaan heben. Zul je altijd zien, niemand had een fototoestel of iPhone bij zich, zelfs ik niet... Nou ja, dan jat ik er maar eentje van het net! ;-)

Vanaf Kijkduin ging het verder, via de duinen. Het inlopen en de korte versnellingen gingen nog wel, maar al snel nadat we met de eigenlijke duurloop van 90 minuten waren begonnen merkte ik hoe stroef het ging, al snel liep ik 'boven mijn adem' terwijl het echt niet overdreven hard ging. Bovendien kreeg ik andere klachten die het mij onmogelijk maakten om bij te blijven. Ook nog een korte sanitaire stop, mijn zoveelste deze ochtend, daarna weer achter de groep aan die toen zo'n honderd meter voor mij liep. Maar op een kruising zijn zij kennelijk een ander pad ingeslagen, want ik heb ze niet meer gezien. Nou ja, dan zelf maar proberen om die 90 minuten vol te maken. Dat is uiteindelijk gelukt, maar echt van harte ging het niet: vage pijntjes in heupen en knieën, zwaar, het ging in een langzaam tempo. Toch, als ik het inlopen meereken en het uitlopen terug naar huis, kom ik op bijna twee uur bruto. Maar dat is nog niets natuurlijk en zeker niet als die twee uur al zo onwijs zwaar gaan. Ik heb kennelijk weer last van de jaarlijkse winterdip!

Een weinig heroïsche pose...

 

De komende tijd ga ik mijn lange duurlopen zelf doen, ik kan dan mijn eigen - constante - tempo lopen en de groep hoeft zich geen zorgen te maken als ik opeens verdwenen ben. Ik heb het vroeger altijd 'in mijn uppie' gedaan en dat werkte goed. De trainingen op de maandagen en/of woensdagen probeer ik wel zoveel mogelijk met de groep te volgen, dat zijn toch de kwaliteitstrainingen...

De uitslagen van de kerstcross zijn nog steeds niet online, ik begreep dat er moeilijkheden waren met het verwisselen van startnummers of iets dergelijks... Nou ja, dan maar even wachten.

Geen Alex Klaasen, toch Alex Klaasen

Groep 5 afvaardiging minus Jos

En zo zijn de kerstdagen weer omgevlogen. Gezellige dagen maar ook wel wat 'on-vrij', familiebezoek noopt tot veel thuiszitten en kokkerellen. De eerste kerstdag hadden wij een huis vol visite, de tweede kerstdag ook trouwens maar toen was er een vluchtmogelijkheid in de vorm van de Kerstcross; 's-middags gingen wij met onze dochter en schoonzoon naar de bioscoop (film: 'Sloof') en aansluitend 'uit eten' op de Denneweg, waar het deckxels goed eten was.

Wat die kerstcross betreft: ik had ingeschreven voor de 'korte cross' omdat we 's middags naar de kerstshow van Alex Klaasen zouden gaan in het La Mar Theater in Amsterdam. Echter had degene die de kaartjes had geregeld - en al betaald - zich vergist in de datum. De kaartjes waren voor afgelopen maandag. Balen, veel geld kwijt (4 personen) en geen voorstelling. Maar het heeft geen zin om te sippen, dus meteen maar naar een alternatief gezocht. Op zo'n superkorte termijn was er maar één optie: de bioscoop! En dat werd uiteindelijk de film 'Soof'': een 'dun' verhaaltje, maar wel een leuke komedie. Maar goed, ik hol vooruit.

 

Eenmaal bij de Laan van Poot aangekomen, startnummer opgehaald, omgekleed en naar het veldje aan de De Savornin Lohmanlan gelopen. Toch maar besloten om voor de lange cross (8,5 km) te gaan alhoewel ik mij niet superfit voelde: teveel gegeten en gedronken, niet veel getraind afgelopen week dus een tikje zwaarder, daar is bij mij niet veel voor nodig. Eerst even gekeken naar de 3,5 km (korte cross). Daar deden ook veel bekenden aan mee. Daarna was het de beurt aan de lange cross lopers. Er stond hen een uitermate heftig loopje te wachten.

In ruim 44 minuten rondde ik de afstand van 8,5 km, en zwaar dat het was! Een flink deel van het parcours ging door het nieuwe stuk natuurreservaat, met veel klimmetjes door een uiterst zacht duingebied. En een parcours met veel klimmen ligt mij voor geen kant, ik zag mij meermalen genoodzaakt om wandelend heuvel-op te gaan, maar eenmaal aan de top kostte het geen moeite om te herstellen en dan ging je weer. Wel was ik snel weer hersteld nadat ik over de finish kwam.

In het clubhuis werd warme chocolademelk geschonken en er was kerststol, uitstekende ingrediënten voor een verder herstel na geleverde inspanning.

's Middags dus in Theater Pathé aan het Buitenhof naar de film 'Soof' gekeken, in een uitverkochte zaal (wel wat anders dan wat je doorgaans in Het Filmhuis ziet, waar je soms met een handjevol mensen naar een geweldige film zit te kijken). Het was een leuke, gezellige, grappige film over liefde en (on)trouw. Soof is een moeder van drie lastige kinderen, vader heeft een goede baan, is kostwinner en veel weg voor zijn werk. Totdat bij een gelegenheid blijkt dat Soof fenomenaal kan koken, iets dat ook de charmante womanizer Jim (Dan Karaty, bekend als jurylid van 'So you think you can dance?') opvalt, maar niet alleen dat: hij valt als een blok voor  haar en helpt haar aan klandizie voor haar kookkunst. Dat leidt er toe dat manlief zijn baan opgeeft en een 'sabattical' neemt en Soof het geld verdient met koken en uiteindelijk met een eigen restaurant. Ondertussen weet Jim een aanvankelijk wat tegenstribbelende Soof toch te verleiden wat de nodige reuring in het gezin teweeg brengt. Uiteindelijk loopt het allemaal goed af, althans 'zoals het hoort' in onze maatschappij. Kortom, een echte feel good movie, maar veel om het lijf had de film nu ook weer niet. Wel een goed gecaste film met veel BN'ers waaronder Chantal Jansen en... Alex Klaasen. Hadden wij 'm toch nog gezien op tweede kerstdag! By the way: waarom woont geen enkel normaal gezin in speelfilms in een gewoon rijtjeshuis?!

Daarna eten bij restaurant Deckxels op de Denneweg, waarvan ik niet veel meer kan zeggen dan dat het driegangenmenu met dessert na deckxels lekker was.

Zojuist (vrijdagochtend, maar het lijkt wel maandag voor mijn gevoel) weer vroeg uit de veren maar omdat wij logees hebben en ik hen niet vroegtijdig wilde wekken ben ik maar een stukje gaan wandelen. Het was echter gedaan met het superzachte weer, bovendien begon het te regenen. Met de tram (lijn 3) naar Centraal Station gegaan, krantje gekocht en terug met lijn 2. Daarna een stukje lopen, maar de regen was inmiddels overgegaan in plensregen dus half schuilend, half joggend vervolgde ik mijn weg. Bij de buurtsuper heb ik nog tien minuten staan wachten tot-ie open ging, daarna wat broden gekocht voor het ontbijt, dat ik inmiddels heb voorbereid. Alles staat nu klaar. Momenteel is er nog steeds geen leven in de brouwerij dus daarom klop ik deze laatste woorden in.

Fijne kerstdagen!

Frank en moeder Van Putten gaan met hun tijd mee...

Het is een jaarlijks terugkerend dilemma waar niet alleen moeder en zoon Van Putten mee zitten: het versturen van de kerstkaarten. Zeker nu steeds meer mensen de wondere wereld van Facebook en andere sociale media betreden is het niet strikt noodzakelijk meer om iedereen een kaart te sturen.

Zelf sturen wij nog steeds kaarten aan de hand van een standaardlijst dat elk jaar tegen de kerst tevoorschijn wordt getoverd. Daar staan de namen en adressen op van 'de naasten', familie- en schoonfamilieleden. Verder staan er goede vrienden op die je jaar in jaar uit een kaart stuurt ook al zie je ze de rest van het jaar nauwelijks of niet meer (wat net zo goed aan mij als aan hen ligt, zo gaat het leven, mensen hebben het druk met werk, gezin, nieuwe relaties/contacten etc.). Toch is kerstmis een moment om te laten weten dat je ze niet vergeten bent. Klinkt was soft misschien, maar zo is het wel.

Voor mijn trainingsgroep heb ik vorig jaar zelf een kaart gemaakt. Sorry, jongens (en meiden) maar ik was te laat èn te lui om iets nieuws te bedenken. Daarom een reprise! Ik weet het, ik weet het, een paar gezichten zien we niet meer omdat ze afscheid van de vereniging of Groep 5 hebben genomen, en twee gezichten ontbreken nog. Bij gelegenheid pas ik de tekening nog aan.

En wat de facebookvrienden betreft, waaronder veel mensen van Haag maar ook een flink aantal 'oude' vrienden, waarvan een aantal via Facebook 'herontdekt' zijn (facebook is wat dat betreft net een digitale versie van Spoorloos of Memories). Maar ja, ga er maar aanstaan om ruim tweehonderd mensen een persoonlijke e-mail te sturen of een persoonlijk bericht. Gelukkig hoef ik mij niet schuldig te voelen want wie doet dat nou wel!

Daarom maar een algemene maar daarom niet minder welgemeende wens: