Niet alleen een natte rug

We beginnen met de 14-daagse weersverwachting voor Burgh-Haamstede. Speciaal voor de mensen die daar het trainingsweekend gaan beleven. Helemaal droog lijken we het niet te houden, maar het blijft wel erg zacht voor de tijd van het jaar.

Gisteravond was de eerste keer dit najaar dat we in het donker vertrokken voor de woensdag-training. Dus allemaal een reflecterend hesje aan of zo'n helgeel trainingsjack, al dan niet voorzien van een lichtgevende armband of iets dergelijks.

Maar dat het snel donker werd was eigenlijk het enige waaraan je kon merken dat het herfst is, want voor de zoveelste dag op rij was het superzacht weer. Maar niet te vroeg gejuichd, want we waren het sportpark nog niet af of het begon te regenen, eerst in de vorm van motregen maar dat ging vrij snel over in overvalste plensregen. Nou ga je niet smelten van een beetje regen maar dat was niet door Buienradar voorspeld!

Hoe dan ook: op het programma stond vandaag een duurloopje van bijna 90 minuten (oefeningen inbegrepen, dus bruto) met een kern van twee series: tweemaal 6-4-2 minuten in 10 km tempo, met telkens twee minuten rust tussen de tempo's en 10 minuten rust tussen de series. Sandra en Berry leidden de training.

We liepen de Laan van Poot in noordelijke richting af, en via de Nieboerweg, Duindorp en langs de Norfolklijn en de restaurants op de Dr. Lelykade. renden we naar de Scheveningse binnenhaven. Daar liepen we een tijd rond, vervolgens gingen we via Visaflagweg, Westduinweg, Houtrustweg en Laan van Poot terug naar de club met als afsluiting weer een bui regen op ons hoofd. Nou ja, wel verfrissend na zo'n training die toch wel vrij intensief was, en die plakkerige kleding zouden we snel voor iets drogers kunnen verwisselen.

Na afloop van de training gezellig in de kantine - ditmaal opgetuigd in Halloween-sfeer, evenals de barploeg - informeel vergaderd met 'de mannen van ons huisje' in Burgh-Haamstede komend weekend. Zoals hiervoor al vermeld wordt daar het jaarlijkse trainingsweekend gehouden en geloof mij: tussen het eten, drinken en wandeltochtjes door zal er ook worden hardgelopen!

Zomerse herfst in de regio

Even weer een paar dagen in één. Maandag en dinsdag waren 'oppas-dagen', waarbij ik voor maandagmiddag verlof nam van mijn grootvaderlijke verplichtingen. Afgesproken was namelijk om te gaan lunchen met enkele oud-klasgenoten bij Pavlov aan het Spui. De klasgenoten in kwestie waren Els Vis, Trudie Groeneveld, David van Es en ikzelf. Leuk om weer even te hebben bijgepraat, om nu en dan herinneringen op te halen is het niet nodig om steeds een officiële reunie te organiseren.

Klassefoto van 50(!) jaar geleden met op de achterste rij, derde van rechts: David van Es, middelste rij tweede en derde van rechts Els Vis en Trudy Groeneveld en voorste rij uiterst rechts 'moi'

Voor de rest van dit blogbericht zijn het vooral plaatjes die (tekst)gaatjes moeten vullen.

De eerste reeks hieronder 'schoot' ik gistermorgen (dus dinsdagochtend), tijdens een kort (40 minuten durend) loopje door het Westduinpark.

 
De foto hieronder is ook een mooie. Op de terugweg liep ik langs deze plant die in dit jaargetijde nog in volle bloei staat. Bizar? Niet als je weet waar deze rozegetinte overlever stond: bij het Stokroosveld... Maar nee, deze grap gaat niet op, het is geen stokroos maar ben er nog niet achter wat het dan wel is.  

Bieslandse Bos
En de foto's hieronder maakte ik later op de dinsdag in het Bieslandse Bos, tijdens een wandeling met onze kleindochter in de wandelwagen. Voor de zoveelste dag op rij was het een schitterend mooie zomerse herfstdag, zonnig, windstil en zeker wat later in de middag warm.

Laan van Meerdervoortloop voor menigeen Laan van Enzovoort...

Loopje numero twee dit weekend! Tenminste, bij ons aan de kust want overal in het land worden lopen georganiseerd en trekken tienduizenden medelanders de hardloopschoenen aan.

Waar gisteren (zaterdag) in Monster drie afstanden konden worden gelopen op een duin- en strandparcours, zo was er vandaag - amper vier kilometer noordelijker - de Laan van Meerdervoortloop, met start en finish op het Deltaplein te Kijkduin, en via een overwegend straten- en duinparcours met de laatste drie kilometers over strand.

Met buurman Jan de Vries en zijn jonge (naar later bleek behoorlijk snelle) Amerikaanse neef gingen we al fietsend door de duinen naar Kijkduin. Daar de fiets neergezet en naar Corneille gelopen. Nee, niet de schilder, de goede man leeft niet eens meer, maar wel het etablissement dat zijn naam draagt en Henk Moesman als verzamelpunt en verkleedruimte voor onze groep had geregeld. Sanny was er al, even later zag ik ook Sandra, Jetze, Berry en Karin, en uiteindelijk was er voldoende afvaardiging van 'Groep 7' om gezamenlijk een stukje in te lopen en wat voorbereidende oefeningen te doen. Daarbij voegden zich ook vader en zoon Fred (broer van buurman Jan) en Jeroen de Vries.

Al eerder was er een jeugdloop. Om 14:00 uur was de start van de lopers op de 5 en de 10 kilometer. Keurig op tijd gingen we van start. Onze groep stond vrij achteraan, dus het duurde wel een tijdje voordat wij een beetje op gang kwamen. Pas toen we de bocht omgingen naar rechts, was er wat meer ruimte.

Geheel tegen mijn gewoonte in, ging ik ditmaal rustig en ontspannen van start en dat is mij goed bevallen. Ik kon dat tempo de hele tijd volhouden en liet mij niet verleiden tot versnellinkjes tussendoor. Het was meer een kwestie van 'go with the flow'. En dat ging.

Bijna op de helft! (Foto Rob Pronk)

Wat een heerlijk weer was het, de zon scheen dat het een aard had. Puur zomer, en dat op 1 november! Maar goed dat ik even van tevoren mijn t-shirt had uitgetrokken en 'slechts' in singlet en korte broek liep. Omdat ik mij niet overdreven druk maakte, was het goed te doen.

Nu lijkt het wel of ik beweer dat het een makkelijk loopje was, maar dat was niet het geval. Vooral in de tweede helft - te beginnen in de duinen ter hoogte van Fuutlaan - zaten gemene klimmetjes en op de terugweg over het strand was vooral het laatste stuk met de opgang naar de boulevard van Kijkduin loodzwaar door het mulle zand waar je bij elke stap helemaal in wegzakte.

Foto: Rob Pronk

Toch kan ik niet anders dan zeer tevreden zijn over mijn eindtijd (55'47'' netto), zeker omdat ik mij niet stuk heb gelopen. Maar misschien wel juist daarom!

Na afloop op het terras bij Corneille onder het genot van koffie of iets anders in het zonnetje gezeten.

De uitslagen staan inmiddels online! Even wennen aan het scherm, maar voor de rest ziet het er netjes uit. Alleen jammer dat je alleen individueel kan kijken en niet op (bijvoorbeeld) 'naam vereniging' en ook mis ik die lange uitslagenlijst een beetje maar dat kan aan mij liggen.

Beetje huiswerk gemaakt, voor Groep 7 zijn de netto-uitslagen als volgt:

Dorothe          54:16
Gusta              55:45
Jetze en Fred  55:47
Gerdien          56:06
Sandra KdG   56:31
Ton                57:12
Alice              57:19
Berry              57:39
Sandra K.      1:01:32
Sanny S.        1:01:33

Misschien ben ik nog iemand vergeten? Karin kwam ik niet tegen in de uitslagen, om die reden staat zij niet bij bovenstaand rijtje.

Hoe dan ook: het was een mooie dag, lekker gelopen en op naar het volgende evenement! Zoals het trainingsweekend in Burg Haamstede, daar wordt ook traditioneel een crossje gelopen.

Halve van Monster aan de zijlijn

Het beloofde een mooi weekend te worden. Op de eerste helft daarvan, deze zaterdag, valt in ieder geval niets negatiefs op te merken. Strakblauwe lucht, de hele dag zon. Na een ochtendje beurtelings schilderen en desktoppen (inclusief facebooken en tv-programma's bekijken), beklom ik even na een uur 's middags het ijzeren ros.


Stuk Laan van Meerdervoort afgepeddeld, daarna via de duinen voorbij Kijkduin richting Monster. Daar werd vandaag de jaarlijkse halve marathon gehouden, daarnaast kon men ook 10 km of 5,5 km lopen. Het had weinig gescheeld of ik had ook meegedaan, maar koos op het laatst toch voor de Laan van Meerdervoortloop. Die wordt zondag (op het moment van schrijven dus morgen) gehouden.


Echter deed een aantal goede bekenden mee, onder wie Eddy Doorschot en Rutger Kramer; ook een afvaardiging van onze trainingsgroep 7: Berry Verkijk, Karin Dee, Ana Pescadinha (21.1 km) en Sonja van Breukelen (10 km). Ik heb mij vandaag vooral bezig gehouden met toeschouwen, wat foto's schieten en filmpjes maken van de start van de 21.1 km en van de 10 en 5.5 km.

  Vandaar dat dit blogje ditmaal vooral bestaat uit genoemde filmpjes, een paar losse foto's en een link naar Mijn Album waar meer foto's op staan (met meerdere foto's van mensen uit onze trainingsgroep).

Tango in de herfst

Waar ik niet goed of of zijn minst redelijk in ben, interesseert mij ook minder. Misschien is dat een algemeen menselijke eigenschap, maar vooral om die reden ga ik zaken als voetballen, dansen, schaken of wiskundige vraagstukken een beetje uit de weg. Wat niet wegneemt dat ik mij de fascinatie of  passie van mensen voor deze zaken - en eigenlijk welke zaak dan ook - heel goed kan voorstellen.

Maar ik merk meteen dat het bovenstaande niet helemaal klopt: een goede hardloper ben ik nooit geweest, hooguit (ooit) een goede trimmer, maar de passie voor het lopen zal mij nooit verlaten (zolang het lichaam meewerkt). En hoewel ik zelf geen geweldige danser ben - wat een eufemisme is - kan ik de schoonheid van en gepassioneerde gedrevenheid achter een dans als de tango goed aanvoelen. Vandaar dat ik dit een keer wilde verbeelden. Een week of wat geleden kocht ik een stuk karton maar ik ben altijd wat 'brokkelig' als het er op aan komt te beginnen met schilderen, en ook om het af te maken. Meer last van een 'schilders-blok' dan van een 'writers block' zeg maar.

Gisteravond was het trouwens weer workshoptijd! Lekker met z'n vieren 'kleuren' in het atelier van Thea Bonnecroy, onder leiding - nou ja, min of meer - van Paul Versteegh.

Eerst wat knip- en plakwerk met gekleurd papier op wit papier, daarna toch nog een paar snelle acrylschilderingen op stevig papier gemaakt. Dat gaat wat mij betreft heel spontaan, op het moment dat ik begin met verven heb ik geen flauw idee wat het gaat worden. Dat geldt ook in min of meerdere mate voor de andere workshoppers Paul en Vincent. Het resultaat heeft dan ook vrijwel altijd het karakter van een oefening, maar daar is op zich niets mis mee lijkt mij.

Heen en weer over Laan van Poot

Gisteravond ging de korte weg naar de Laan van Poot op het laatst vergezeld van enorme herrie, een bijna angstwekkend krijgsgejoel van viriele jonge mannen, zware ontploffingen, vuurwerk en kruitdamp dat zich tot ver in de omgeving verspreidde. Dat pandemonium kwam uit de Bosjes van Pex. Was de burgeroorlog uitgebroken?

Naderhand begreep ik dat het om een voetbalwedstrijd tussen de regionale amateurclubs HBS en Kozakken Boys ging, een strijd die naderhand in het voordeel van de kozakken is beslist.

Maar goed, 'we' gingen niet voetballen maar hardlopen.

Trainer Arie was er niet bij gisteravond. Hij is gisteren geland in New York, waar hij zondag de marathon zal lopen. Dat is knap, want amper drie maanden geleden zat hij aardig in de lappenmand. In korte tijd is hij hersteld en hoewel het niet erg waarschijnlijk is dat hij straks zijn snelste tijd ooit gaat lopen, is hij helemaal klaar voor de 42 kilometer en 195 meter.

De rest van 'zijn' groep was er ook helemaal klaar voor deze avond, maar dan voor de training. Odette was trainer van dienst en onder haar leiding hebben wij een viertal 'heerlijke' kilometertjes gelopen in 10 km tempo. Dat ging - uiteraard na het inloop- oefeningen en driemaal zeventig meter versnellinkjes - over de Laan van Poot en terug. De kilometers gingen in wedstrijdtempo (ietsje daaronder) maar ondanks mijn voornemen het rustig-aan te doen, kwam ik 'op natuurlijke wijze' toch steeds op vijf minuten uit, twee keer zelfs ietsje daaronder, in het kielzog van de voorste lopers Peter, Sonja, Carla en Gusta.

Later, na de training, nog heel even in een druk krachthonk geweest. Normaliter een plek waar vooral jonge, al dan niet veelbelovende, atleten trainen maar tevens een aantal krasse knarren (hierover is ook al een stukje in ons clubblad gewijd). Ditmaals was echter de jeugd in de meerderheid, waarbij de schoonheid van de dames schril contrasteerde met onze oude verweerde koppen. Uiteraard "I speak for myself" :-)...

Overdag nog even een 'filmhuisje gepikt', en koos - min of meer gevoelsmatig - uit een van de drie middagvoorstellingen voor 'Ixcanul', de naam van een grote vulkaan in Guatemala. De film gaat over Maria, een jong meisje dat met haar ouders deel uitmaakt van een simpele maar hardwekkende Maya-gemeenschap. Zij leven van de koffiepluk.

Maria is voorbestemd te trouwen met de voorman op de plantage, maar zij voelt zich veel sterker aangetrokken tot de jongere koffieplukker Pepe, terwijl ze droomt van het moderne leven in de stad. Pas nadat zij Pepe heeft verleid en door hem is bezwangerd, ontstaan er problemen. Nadat pogingen om de zwangerschap af te breken zijn mislukt, besluit de moeder van Maria het kind te laten komen. Een slangenbeet doet Maria in het ziekenhuis belanden, waarbij haar leven ternauwernood wordt gered. Echter krijgt zij te horen dat haar baby het niet heeft gehaald en later wordt het met veel toeters en bellen in een gesloten kistje te grave gedragen. Maar of de baby echt is overleden....

In de maneschijn

Maar even een paar dagen bij elkaar gevoegd.

Wat een enorme opkomst maandagavond bij de training. Maar liefst 19 personen telde onze groep. Kwam het door het prachtige weer - zacht, windstil - of was het puur toeval? Ik hou het op de weersomstandigheden. En het was bijna volle maan, dinsdag was-ie echt vol!

Sanny Schoon was maandagavond 'opperhoofd van dienst' zoals zij zichzelf - desgevraagd - met een knipoog aanduidde. Die grote groep was in ieder geval niet goed voor haar keel: op luide stem gaf zij haar instructies opdat deze ook de hekkensluiters van de groep zouden bereiken. Het werd een plezierige training van 80 minuten bruto, met vooraf naast de gebruikelijke oefeningen ook nog wat korte versnellingen.

De kern van het programma werd in Kijkduin, op de Machiel Vrijenhoeklaan en op de Kijkduinsestraat afgewerkt en bestond uit twee series van vijfmaal 30 seconden in hoog (5 km) tempo, met steeds twee minuten rust tussen de versnellingen en 10 minuten rust tussen de beide series.

Woensdagavond (vanavond inmiddels) gaan we een aantal 'snelle kilometers' lopen, als ik uitga van het trainingsschema. Dat alles ter voorbereiding van de Laan van Meerdervoortloop a.s. zondag 1 november en waarvoor ik 'na ampel beraad' heb ingeschreven.

En waarachtig: vandaag al lag de envelop met startnummer op de deurmat. Dat is snel!

Gisteren een rustdagje, maar 'rust' is een betrekkelijk begrip, want we hebben een flink stuk gefietst: op en neer naar Delft, met aldaar een bezoek aan het vers verbouwde Museum Het Prinsenhof.

Schitterend weer natuurlijk, dus na de fietstocht via het Wateringse Veld en een stukje Delfland kwamen we uiteindelijk aan in het centrum van Delft, waar wij de fietsen vastmaakten aan een bruggetje vlak bij het museum. Eerst maar koffie drinken bij Het Koningshuis, op een van de terrassen op De Markt. Het werd zowaar bloedwarm, zo beschut in de volle herfstzon. Op verzoek maakten wij een foto van twee dames (kennelijk vriendinnen van elkaar) die naast ons zaten, Zij waren gaarne tot wederdienst bereid.

Daarna naar het museum, waar we al vaker zijn geweest maar toch interessant blijft.

Veel schilderijen en geschiedenis over Willem van Oranje in relatie met zijn niet minder beroemde tijdgenoten zoals Alva, Philips II en Karel V.

Ook veel aandacht voor het befaamde Delfts Blauw. Je kon zelf een vaas digitaal beschilderen en ook wat vogelen met perspectief en het resultaat naar jouw huisadres mailen. Vooral voor kinderen veronderstel ik, maar in veel mannen schuilt een kind...

Bij het entree was een recu voor gratis koffie bij Het Stadscafé of Bakkerij Suyckerbuyck inbegrepen. Na het museumbezoek gingen we naar laatstgenoemde bakkerij omdat we Het Stadscafé al kenden, De koffie met aardbeienslof lieten we ons goed smaken.

Daarna weer onze fietsen opgezocht en naar huis gepeddeld, ditmaal via Rijswijk/In de Bogaard, een omgeving die ik goed ken vanwege mijn ministeriële arbeidsverleden. Maar wat is er langs die weg van Delft naar Rijswijk in twintig jaar tijd veel veranderd zeg: vrijwel al het groen is er verdwenen, het is een en al bouwput, nieuwbouwwijk en nieuwe wegen wat de klok slaat.

Nederland is vol, maar wie dat beweert loopt kans bestraffend toegesproken of vierkant uitgelachen te worden. Maar ja, 'De Club van 10 miljoen' werd jaren geleden al door de politiek en de media nagenoeg genegeerd, in ieder geval beslist niet serieus genomen ondanks de - wat mij betreft - zinnige, constructieve (en zeker niet-racistische!) ideeën en suggesties van oprichter Gerbrands om dit onderwerp in ieder geval eens serieus op de agenda te plaatsen. Daarmee is er nog geen begin van een oplossing, maar het probleem is dan wel benoemd.

Maar nee, die club wordt in de beeldvorming uiteraard neergezet als 'een stel gekkies'  en ondertussen worden de problemen alleen maar groter. Vingerwapperen naar 'goede voorbeelden' als Zweden en Duitsland lijkt mij onzinnig en ook onterecht: dit zijn landen die geografisch gezien vele malen groter zijn dan hier waar alles maar op elkaar gepropt wordt en dan heb ik het vooral over dat ongebreidelde bouwen overal: wegen, woningen, enzovoorts. Nederland is één grote bouwput, maar in de media wordt dat vaak met gejuich begroet: "Nederland is nooit af" hoorde ik gisteren op de radio iemand enthousiast roepen. "Komende jaren komen er veel nieuwe woningen bij" is laatst aangekondigd, zeker 750.000 woningen. Dit is geen idee of suggestie, dit gaat gewoon gebeuren!

Straks geen stukje groen meer over? "Jammer jôh, maar mensen gaan voor, iedereen moet goed kunnen wonen." Maar het wordt alleen maar erger, dat ziet een kind. Kijk eens - bijvoorbeeld - naar Noord-Frankrijk, zeeën van ruimte en zelfs als je daar een miljoen woningen bij zet blijven er zeeën van ruimte over. Maar ja, daar is weer minder economische activiteit. Hoe je er ook over wilt denken, de balans is ver te zoeken!