Van Amstel tot Appel

Zondagmiddag is het jaarlijkse Winterbierfestival in Gouda, maar er is geen relatie met het Amstel Quartet waarvan wij afgelopen vrijdag een concert bijwoonden. Dat was in de Nieuwe Kerk aan het Spui. Het was een klein maar fijn concert waarbij diverse stijlen en muziekgenres fusies aangingen, maar de nadruk lag op licht-klassieke muziek en jazz.

Het Amstel Quartet is een formatie van vier blazers, drie saxofonisten en een klarinettist en werd aangevuld met sopraan Klaartje van Veldhoven en haar echtgenoot, jazz-pianist Rembrandt Frerichs.

Van onze sportvereniging was een aantal mensen aanwezig onder wie Henriëtte Berning, Antoinet de Haan en Barend van Engelenburg. Er was niet veel publiek, naar schatting honderd mensen, wat niet wegnam dat het een perfect concert was. Naast composities van William Byrd, Henry Purcell, Kurt Weill, Maurice Ravel, Guillermo Lago en Michael Nyman passeerden ook eigen composities van Rembrandt Frerichs de revue.

Dank Klaartje en Rembrandt, het was weer mooi!

Testloop Laan van Poot

Vandaag, zaterdag dus, was de eerste testloop voor de CPC-lopers aan de Laan van Poot. Er konden 5, 10 of 15 kilometers worden gelopen. Zelf deed ik niet mee: zondag loop ik al in Clingendael. Ik ging wel even kijken en meteen wat foto's maken. Deze staan hier.

Wat mij opviel was dat er 'door de bank' genomen erg vlot is gelopen. En dat ondanks de sterke tegenwind op het stuk door de duinen richting Duindorp. Een aanzienlijk aantal lopers liep ruim onder de vijftig minuten op de 10 kilometer. Hoe er op de 5 km is gelopen weet ik niet omdat ik op dat moment in de duinen bezig was wat foto's te maken, maar dat zal voor het merendeel ook goed zijn gegaan.

APPEL!!

En dan was er vandaag ook nog tijd voor wat kunst. Juist op deze dag is er een nieuwe expositie in Gemeentemuseum Den Haag, met werk van Karel Appel.

Ik verwachtte grote drukte en enorm lange rijen voor de kassa, maar niets was minder waar. De tentoonstelling is echter meer dan de moeite waard: allemaal grote doeken van de meester die ooit zelf zei 'Ik rotzooi maar wat aan' maar ondertussen heel goed wist waar hij mee bezig was, namelijk prachtige, kleurrijke en fel-expressieve schilderijen maken. Ik ben zelf qua smaak niet zo ingesteld op abstracte kunst, maar maak voor Appel graag een uitzondering. Alhoewel, kun je Appel abstract noemen? Het is expressionistische figuratieve kunst, wel vaak op een bizarre manier. Ik hou wel van Appel, net zoals ik van het werk van Lucebert houd. Iets met Cobra...

Koning Winter is in aantocht!

Het gaat nu toch winteren. Komende zondag dus maar handschoenen aandoen en een extra shirt bij de Clingendaelcross. De mensen die onlangs aan de halve marathon van Egmond hebben deelgenomen hebben relatief geluk gehad, want toen was de temperatuur nog zacht. Niet dat het daarom makkelijker werd, want er stond een fikse wind. Uit eigen ervaring kan ik dat niet melden want ik deed niet mee.

Zelf heb ik al jaren niet meer meegedaan, met als voornaamste reden dat je met de gang naar en van Egmond zeker een dag kwijt bent. Ik vond trouwens nog een paar foto's die tijdens de editie 1982 zijn gemaakt, dus 34 jaar geleden!


Maandag heb ik het programma 2-4-8-4-8-4-2 minuten op eigen houtje, en overdag, uitgevoerd. Woensdagochtend eerst naar het krachthonk en met 'de jongens' goed bezig geweest met de halters. En 's avonds - ondanks aanvankelijke twijfel, want door verkoudheid niet echt fit - met de groep getraind.

Het programma was behoorlijk pittig: drie series van 200-400-600-400-200 meter. Odette was trainer van dienst en stelde voor dit op de baan te doen. Maar eerst uiteraard het ritueel van inlopen door de Vogelwijk, loopscholing rond de baan en een aantal korte sprintjes als warming-up. Daarna de baan op.

De eerste serie deden we op de baan. Dat ging maar het was zó druk - ook door de vele CPC-trainingsgroepen - dat Odette besloot de resterende series op de Laan van Poot zelf te doen. Arie en Sonja liepen steeds op kop, zij zijn weer goed in vorm. Zelf merkte ik dat het zwaarder ging deze avond dan twee weken geleden, ik moest echt 'poot-aan' spelen om bij te blijven. Ja, ik weet wel, het is niet de bedoeling om per se bij te blijven (de tempo's moesten in 10 km tempo worden gelopen), maar het blijven wel tempo's natuurlijk en die kon ik slechts met moeite vasthouden.

Toch uiteindelijk weer tevreden met een goede training die al met al langer duurde dan normaal, bruto - oftewel uit en thuis - 100 minuten. Meteen goed voor het duurvermogen.

Tenslotte iets waar ik mij nogal kwaad over heb gemaakt. Iets met de politiek, namelijk de verkiezing van Mevrouw Arib tot kamervoorzitter. Verbijsterend. Geen misverstand: zij lijkt mij geen onaardige vrouw en zal ook capabel zijn, maar iedereen die de openbare 'sollicitatieprocedure' op tv heeft gevolgd, zal moeten beamen dat niet de kwaliteiten van de kandidaten de doorslag hebben gegeven (met name Bosma en Van Toorenburg presenteerden zich uitstekend), maar ultieme politieke correctheid.  Zelfs Frits Wester kwam tot deze conclusie. Dit is gewoon een oorlogsverklaring aan Wilders. Het effect zal echter averechts zijn denk ik zo. Het zijn spannende tijden!

Maar goed, ik ga het zeker niet steeds over politiek hebben maar blijf bij mijn recreatieve hardloop-leest. Is ook beter voor de bloeddruk.... 

Met de tijdmachine naar de zestiende eeuw

Drieluik Hooiwagen - Jheronimus Bosch (met links het paradijs, rechts de hel en in het midden de hooiwagen, dat staat voor de aandacht van de mens voor materiële zaken waarbij niemand oog heeft voor het geestelijke (verbeeld door de figuur van Jezus in de hemel)). Er is in dat opzicht nog niet veel veranderd....

Vandaag (oh nee, gisteren alweer, net iets te laat gepost) reisde ik met de trein naar de 16de eeuw, althans op weg naar een '16de eeuw experience' zoals dat in hedendaags jargon heet. Locatie: Museum Boymans van Beuningen. Voluit luidt de titel van de expositie: "De ontdekking van het dagelijks leven van Bosch tot Bruegel".

Onderweg naar Rotterdam had iemand een aanvaring met een aantal mede-passagiers die even verderop met elkaar in gesprek waren. "Dit is een stilte-coupé!" riep de - al wat oudere - man die verdiept zat in zijn puzzelboekje. "Maar je mag toch wel een beetje praten?" reageerde een van de aangesprokenen verbolgen. "Nee mijnheer, het is niet voor niets een stilte-coupé, als u wilt praten kan dat in elke andere coupé. Regels zijn regels." "Wat een gezeur" hoorde ik de ander mompelen, maar daarna werd het wel rustiger. Tja, over een stilte-coupé is m.i. geen enkele discussie mogelijk: daar heerst stilte. De meeste mensen lopen ook snel door naar een andere coupé zodra ze in de gaten hebben dat ze in een stiltecoupé zitten en toch willen praten. En terecht.

Er zijn mensen die het hele idee van een stiltecoupé onzin vinden. Prima, maar die coupés bestaan nu eenmaal, kennelijk voorzien ze in een behoefte. Uiteraard is het ieders vrije keus om hier al dan niet gebruik van te maken. Persoonlijk vind ik het wel lekker, die rust.

Pannenkoekenbakkerij - Pieter Aertsen

Stil was het overigens ook niet in voornoemd museum, integendeel. Dankzij de Museumjaarkaart, de media-aandacht voor groots opgezette exposities en wat al meer, is het museumbezoek de laatste twintig jaar gigantisch gestegen. En evenals laatst in Amsterdam 'Van Gogh en Munch' stond ook hier een - weliswaar iets kleinere - rij voor de kassa's. De publieke belangstelling is zó groot dat de expositie met een week is verlengd: tot en met 24 januari kun je nog genieten van de unieke schilderijen waarop het dagelijks leven in de 16de eeuw wordt verbeeld.

The Purchase Contract - Quinten Masys

De bezoeker wordt meegevoerd in de wereld van bordelen, schaatsende menigten, dansende boeren en ongelijke liefde. In zo'n veertig schilderijen en evenzoveel prenten wordt met veel ironie, satire en zelfspot de maatschappij weerspiegeld.

Strijd tussen vasten en carnaval - Pieter Bruegel de Oude

Soms is er sprake van een moraal, maar de humor overheerst. Niets ontsnapte aan de aandacht van de kunstenaars. Jheronimus (Jeroen) Bosch begon rond 1500 met het schilderen van het dagelijks leven. Waarom hij dit ging doen is niet bekend, maar het resultaat is fenomenaal,

The Tearful Bride - Jan Sanders van Hemessen

De generatie na hem met onder anderen Lucas van Leyden, Marinus van Reymerswale, Jan Sanders van Hemessen en Quinten Massys, zette de schilderkunst op zijn kop. De boerentaferelen, feestvierders en muzikanten van Pieter Bruegel de Oude vormden de afsluiting van pioniers.

De boer en de vogelneststroper - Pieter Bruegel de Oude

Het is de eerste keer dat deze bijzondere geschiedenis in een tentoonstelling wordt verteld. Met bruiklenen van musea en particulieren uit New York, New Orleans, Wenen, Madrid en Berlijn brengt Museum Boijmans van Beuningen topstukken uit de hele wereld bijeen.

Wie geïnteresseerd is en de tijd heeft, over deze tentoonstelling zijn diverse symposia gehouden en lezingen gegeven. Deze kunt u op deze site van Arttube.nl checken! Met onder andere lezingen van Herman Pleij (altijd lachen). Best de moeite waard!                                          

Van voorzittershamer tot trainingszweep

Even een trainings-update van de afgelopen dagen: op maandag, twee dagen na de oliebollencross, heb ik een duurloopje van 70 minuten volbracht - deels door de duinen, deels over het strand - . Woensdagochtend weer de serie oefeningen gedaan in ons krachthonk, tezamen met de andere vaste klanten. Het was vrij druk in het honk, heeft misschien ook te maken met goede voornemens.

Woensdagavond zoals altijd de groepstraining. Op het programma stonden lange tempo's volgens het schema 5-10-5-10-5 minuten, met vijf minuten rust tussen de tempo's in. Omdat ik bij het inlopen een beetje buikkramp kreeg, besloot ik het programma op eigen houtje te volbrengen. Jenny hield het vanwege een lichte trainingsachterstand ook voor gezien, dus samen liepen we terug naar de Laan van Poot en hebben we - eveneens samen - de training afgewerkt. De eerste 5 en 10 minuten op de baan, daarna 5-10-5 minuten op de Laan van Poot zelf.  Vooral de Laan van Poot-sessies werden in een rap tempo afgewerkt (dl. 4 tempo ;-)), dus uiteindelijk werd het nog een prima training.

Terug in het clubhuis, waren er broodjes kroket en werd officieel afscheid genomen van (inmiddels ex) voorzitter Ruud Fabrie, die er tijdens de nieuwjaarsreceptie niet bij was vanwege verblijf in het buitenland. Louis Hueber had dit weer goed geregeld met een inleidend filmpje over de successen van Haag Atletiek en een toespraak, waarna Carel Knoester zowel de microfoon als het woord overnam en Ruuds negenjarig bestaan als voorzitter in vogelvlucht beschreef. En daarover ook de loftrompet opstak. Zo is Haag Atletiek onder Ruuds 'bewind' Nederlands kampioen geworden (met de teams). Nu hij het voorzitterschap heeft neergelegd gaat Ruud zich wijden aan het 'trainerschap'.

Wat Carel niet vermeldde was dat Ruud het in die periode niet alleen druk had met zijn school - hij is directeur van een basisschool - , het voorzitterschap, zijn gezin en de trainingen, maar ook een zware universitaire studie Openbaar Bestuur heeft gevolgd en met succes heeft afgerond.

Carol

Het bruggetje van Carel naar Carol komt voor dit bericht goed uit, want Carol is de titel van de film die ik woensdagmiddag zag, in Het Filmhuis. Een mooie film! De eerste scène komt tegen het eind weer terug en het eindshot kan ronduit schitterend genoemd worden. Ik moest er in het begin wel even inkomen.


Het verhaal gaat over Carol (Cate Blanchett), een elegante, zeer welgestelde vrouw die voor de kerst op zoek gaat naar een cadeautje voor haar dochtertje. In het warenhuis wordt ze geholpen door Therese, een meisje van midden twintig (Rooney Mara). Zij maakt indruk op Carol en wel zodanig dat zij haar niet meer uit haar gedachten kan bannen. Naderhand nodigt zij het meisje bij haar thuis uit en hoewel er op dat moment nog steeds 'niets is gebeurd' reageert haar man woedend en komt hun huwelijk, dat toch al niet geweldig is, verder onder druk te staan. Maar ook bij Therese is iets geraakt: zij raakt verstrikt in haar gevoelens waardoor de nog prille relatie met haar vriend op de klippen loopt.

Beide vrouwen zijn dan alleen met kerstmis en Carol stelt Therese voor om met haar een autoreis door Amerika te maken. De gevoelens die dan nog steeds sluimeren komen verder tot ontplooiïng. De vrouwen worden verliefd en beginnen een relatie. Dat blijft niet zonder gevolgen; Carols echtgenoot laat via zijn advocaat weten te willen scheiden. Op het moment dat Carol hierdoor de voogdij over haar dochtertje dreigt te verliezen, verbreekt zij de verhouding met Therese. De film kent echter uiteindelijk een 'happy end' wat het eerder gememoreerde eindshot overduidelijk maakt.

Nieuwjaarsreceptie na oliebollencross

Er zijn van die loopjes waaraan ik altijd meedoe. Daartoe behoort zeker de jaarlijkse Oliebollencross bij Haag Atletiek. Ook al 'ligt' die cross mij niet echt (kan beter schrijven 'ècht niet'), ik ben altijd van de partij. Zo ook zaterdag. Altijd gezellig.

Op weg naar en in de kantine en later langs het parcours in de duinen zijn er heel wat handen geschud en - voor zover gewenst - kussen uitgewisseld. Ik was er tegen half een. Bij het parkeren van de fiets kwam ik er achter dat ik wel mijn sporttas, maar niet mijn extra rugzak met handdoek, shampoo en verschoning had meegenomen. Dus eerst maar mijn startnummer opgehaald en daarna terug naar huis. Kon ik meteen inlopen. Een half uur later was ik terug met rugtas.

De 'korte cross' (4000 m.) was juist van start gegaan. Ik ging het rechterduinpad op naar boven, een mooie plek om een paar foto's en een kort filmpje van de passerende deelnemers te maken.


Nadat bijna alle deelnemers aan de korte cross waren gefinishd (uitslagen hier), keerde ik terug naar de baan en het clubhuis. Rugzak bij sporttas gevoegd, schoenen omgewisseld en voor de tweede keer naar de startlocatie. Die was op het veld links van het Fuutpad. Ook hier weer de nodige nieuwjaarswensen uitgewisseld.

Om 14:00 uur was de start van de 'lange' cross (8000 m.). Ik was een van de deelnemers. Beducht als ik was voor het stuk omhoog, zo'n driehonderd meter vanaf de start, ging ik rustig weg, een beetje achteraan. Die ochtend had ik geconstateerd dat er vooral de laatste twee weken wat kilootjes zijn bijgekomen dus had ik weinig fidusie in een goede (af)loop.

Het komt er op neer dat ik niet de benen uit het achterwerk heb gelopen maar meer 'op behoud', en dat was al zwaar genoeg. De meeste mensen vinden de kerstloop zwaarder dan de oliebollencross maar bij mij is dat juist andersom. Maar toch, hoe zwaar ook, de vier ronden waren relatief snel voorbij. De laatste kilometer kon ik nog twee lopers inhalen en daarna een korte run naar de finish. Wat niet wegneemt dat ik ruim twee minuten langzamer was dan vorig jaar. Nou ja, 'boeiuh' en meteen een mooi voornemen om weer wat af te vallen.

Er zijn veel foto's gemaakt, check de website en facebookpagina van Haag. Zelf heb ik er ook enkele gemaakt, van de korte cross staan deze hier.


Na afloop meteen onder de douche en mij in het pak gehesen. Geen smoking ditmaal, is vandaag de dag wellicht wat overdreven maar achteraf gezien hàd het gekund. Daarna naar de kantine waar het een drukte van belang was. In verband met mijn voornemen was het maar goed dat de oliebollen al op waren... Foto's van de receptie staan hier.

Ditmaal was het niet de voorzitter die als ceremonievoorzitter optrad en de Nieuwjaarstoespraak hield, maar Louis Hueber. Wij hebben namelijk geen voorzitter op dit moment, en de mensen die benaderd zijn om zich kandidaat te stellen hebben - allen om goede, hun regarderende redenen - bedankt voor de (weliswaar grote) eer. Er is dus nog een vacature! Iemand? Niet allemaal tegelijk!

De toppers van Haag Atletiek

Maar Louis kweet zich voortreffelijk van zijn taak. Nadat even werd stilgestaan bij een aantal clubleden die ons het afgelopen jaar zijn ontvallen, werden onze sporters die in 2015 buitengewoon hebben gepresteerd in het zonnetje en de bloemetjes gezet. Op deze plek zal ik niet te veel uitwijden over de receptie en de huldigingen, op de website van Haag Atletiek en in het clubblad 'Haagse Bluf' zal daar ongetwijfeld meer gedetailleerd - en met naam en toenaam - over gerapporteerd worden.

Wel leuk was dat de twee 'langst trainende' trainers Ton Gerritsen en Wim Hartman tot erelid zijn benoemd. Terecht, dat zijn toch twee iconen die tot op de dag van vandaag vol enthousiasme hun kennis en ervaring met het looplustige volk delen.

Om kwart over vijf werd het sein tot gratis drinken gegeven, en later die avond gingen de voetjes van de vloer. Het was aanmerkelijk drukker op de dansvloer dan vorig jaar, maar de meesten hielden het na deze gezellige en sportieve dag wel voor gezien. Volgend jaar weer!

Eindejaarstraining

Gisteren, woensdag 30 december 2015, was de laatste trainingsavond van het jaar. Met de Oliebollencross op 2 januari in het vooruitzicht, werd het geen al te zware training, maar wel een prettige.

Eerder die dag, en wel 's ochtends om 09:30 uur, ging ik fitnessen in het krachthonk. Alle andere 'jongelui' waren aanwezig: Menno, Allan, Wim, Willem, Arie, Pierre en Carel. Het werd een vruchtbare sessie, vooral omdat het bankdrukken mij steeds makkelijker afgaat.

Ondanks de inspanningen van overdag, zag ik de looptraining met vertrouwen tegemoet. Hoewel, ook enigszins bevreesd want ik heb - eufemistisch gesproken - overvloedig gegeten de afgelopen dagen. Maar afgezien van een wat onbestemd gevoel in de buik dat mij op de terugweg, tegen het eind van de training, tot trager lopen dwong, viel dat mee. Over de training kunnen we nog korter zijn dan de training zelf: het werd een stevig duurloopje (dl. 2) van 70 minuten netto over louter straat, niet mijn favoriete route maar in deze duistere tijden prima. Sanny was trainer van dienst deze avond, en bood de gelegenheid voor een tweetal langere versnellingen (van pakweg 800 meter van punt x tot aan de stoplichten). En dat ging tegen verwachting in gesmeerd, vrij ontspannen achter koplopers Sonja en Peter aan lopend.

Op deze laatste trainingsavond van het jaar wilde de sympathieke barploeg van deze avond wel even op de foto. Er waren zelfs oliebollen, al verzuchtte een van de lopers die nog niet gegeten had dat-ie een hongerklap had en zijn broodje kaas of iets anders 'gezonds' miste. Zelf miste ik vooral de krenten in mijn oliebol, maar dat mocht zoals altijd de gezelligheid niet drukken.

En oh ja, het was helemaal niet mijn plan om dit stripje dat ik in de jaren zeventig voor een personeelsblad maakte hier te plaatsen. Ik zocht een plaatje van Vadertje Tijd en kwam hierop uit, dus vooruit dan maar.

Vadertje tijd...wie zin heeft om op deze dag nog wat te mijmeren over het begrip 'tijd', barman - met baard en kerstmuts - Paul Kruijssen heeft daar op zijn filosofisch getinte blog een mooie beschouwing over geschreven.

Eigenlijk zou ik ook nog een soort van jaaroverzichtje moeten maken, al was het maar voor mijzelf. Maar er moeten nog boodschappen worden gehaald, oliebollen gekocht en daarna in de keuken achter de potten en pannen voor het bereiden van soep, salade en wie weet wat nog meer.

Misschien heb ik later vandaag nog even de tijd voor een overzichtje, anders komt dat volgend jaar wel een keertje - of niet - en is dit het laatste berichtje van een zeker op het gebied van het wereldgebeuren turbulent 2015.

In ieder geval wens ik u allen een goede jaarwisseling toe! Met spekjes en zo, zou een zekere dominee zeggen.

Drenthelen na de kerst

Het is enkele dagen rustig geweest op dit blog. Dit ondanks alle drukte en gedoe die de feestdagen met zich meebrengen. Of misschien juist daardóór! Want verhalen over boodschappen doen, koken, eten en drinken, wat moet je daar nu over zeggen? Bovendien is kerstmis bij uitstek een familiedag en niet iedereen waardeert het om dit te delen met de buitenwereld. Niettemin: eerste kerstdag is bij ons in huiselijke kring gevierd met kleine cadeautjes onder de kerstboom.

Bovendien zijn wij de dagen erna naar Drenthe gegaan voor familiebezoek. Tweede Kerstdag hebben wij er doorgebracht. Die ochtend gingen we met de trein naar Assen waar we werden opgehaald door een van de twee zonen. Eenmaal in Gieten. maakten we later in de middag een wandeling in de directe omgeving, om en nabij het Zwanenmeer.


's Avonds hebben we thuis de maaltijd genoten. Bijzonder was de wijn die werd geschonken: een Saint Emilion uit 1983, dus maar liefst 32 jaar oud. Mijn zwager had die fles ergens in de voorraadkast gevonden en zorgvuldig afgestoft. De verwachting was dat dit inmiddels wel tot 'bocht' zou zijn verworden, maar het tegendeel was waar: heerlijke wijn was het, de eerste dronk was een tikje zurig maar eenmaal in de mond bleek het een volle, fruitige wijn. Binnen de kortste keren hadden wij 'm soldaat gemaakt.

Oh ja, en over wijn gesproken: dit schilderijtje kwam mij bekend voor ;-)...

Zondagochtend vroeg uiteraard de loopschoenen aangetrokken en een stukje gelopen. Drenthe is een hardloopprovincie bij uitstek, vooral ideaal voor langere duurlopen. Die zondag bleef het echter bij een krap uurtje. Op deze 'derde kerstdag' gingen we 's avonds naar Groningen. Eerst op bezoek bij hun andere zoon, daarna uit eten. Dat was in het giga-grote wokrestaurant Euroborg. Niet bij uitstek dè gelegenheid voor een intiem dineetje, gelet op de mensenmenigte die het restaurant bevolkt.

Maar je kunt er heel goed en uitgebreid eten, Je betaalt voor twee of drie uur, binnen die tijd kun je eten en drinken wat je wilt en hoeveel je wilt. 'La Grande Bouffe' is de cultureel-verantwoorde term voor wat je er kunt doen, 'vreetschuur' klinkt grover maar is ook Hollands-directer. Lekker decadent, maar het heeft ons prima gesmaakt. Het enige is dat de kilo die er deze avond is bijgekomen er de komende tijd weer af moet. Maar voor een loper moet dat geen probleem zijn.

De weg van Gieten naar Rolde

Maandagochtend dus weer hardlopen. De vraag was of dat ging lukken want 's nachts schoot er plotsklaps een felle pijn door mijn rechterkuit vanwege een kramp die zeker een minuut aanhield. Bij het opstaan de volgende ochtend voelde ik 'm nog steeds. Nadien toch maar de loopschoenen aangetrokken.


Vanaf ons logeeradres is het - met een omweg en onder een tunneltje door - circa tien minuten lopen naar de autoweg vanaf Gieten naar Rolde. Van daaruit liep ik een stuk langs die weg tot aan het pad waar je linksaf het bos inloopt, even later kom je bij een pad linksaf naar Het Nye Hemelrieck, en even daarvoor weer dezelfde weg terug. Tegen alle verwachting toch nog 100 minuten achter elkaar gelopen.

's Avonds het vele eten van maandagavond gecompenseerd met een rauwkostsalade van diverse groenten en kalkoen, met avocado en garnalen als voorafje.

Dinsdagochtend (vandaag) was de laatste dag Drenthe. We stonden vroeg op, want er stond een aardig autoritje op het programma.

Op deze dag reden wij namelijk met onze zwager naar het mooie vestingstadje Heusden, dit in verband met de uitvaart van een tante van mijn vrouw en schoonzus. Vanaf Gieten was het een pittig stuk rijden naar Brabant, bijna twee-en-een half uur, en dat zonder oponthoud en met flink doorrijden. Het was een veelbewogen dag en een mooie plechtigheid maar vanwege het privé-karakter laat ik verdere details hierover uiteraard achterwege.