Zeppelin 'meet and greet' met Ab en Robert

Sta ik deze week opeens in de Voetbal International! Toch verrassend voor iemand die een succesvol  kandidaat zou zijn voor 'De slechtste voetballer van Nederland' - als dat programma al zou bestaan. Bovendien - of misschien wel daarom - heb ik nooit veel belangstelling kunnen opbrengen voor die sport. Wat behoorlijk on-Hollands mag heten.

Het zit zo: gisteren kreeg ik een mailtje van ene Martine uit Hilversum. Zij schreef dat er deze week in voornoemd blad een interview is verschenen met haar echtvriend Ab Schuurmans, die ooit door zijn extreem lange haar een opvallende voetbalscheidsrechter in de eredivisie was. Eén van de foto's toont Schuurmans en mijn persoontje tijdens een 'meet and greet' met Robert Plant en Jimmy Page in Ahoy. Dat was in 1995 in Ahoy, vlak voor hun optreden aldaar.

Na dat mailtje dook ik meteen het plakboek op waarin meer foto's die tijdens deze sessie zijn gemaakt zijn geplakt. Ik scande de vermoedelijke foto in en mailde die naar Martine. Het ging inderdaad om dezelfde foto.

Uiteraard vandaag meteen bij Bruna de Voetbal International gekocht! Met het mooie interview met Ab over zijn scheidsrechtersverleden en zijn immense platenverzameling.

   Ik ken Ab ook van de platenbeurzen waar hij - tot op de dag van vandaag - een veelgeziene persoon is, we deelden onze onvoorwaardelijke muzikale liefde voor Led Zeppelin. Ook kwam ik hem af en toe tegen in Hilversum waar hij woont en ik werkte. Platenhuis 't Oortje was een locatie die veelvuldig door hem werd bezocht.

Gisteren naar het Gemeentemuseum en het GEM Fotomuseum. Vanmorgen naar het krachthonk en later naar Heempark H.J. Bos, voordat ik bij tuincentrum Ockenburgh wat plantjes kocht voor de schaduwrijkere plekken in de tuin. Ditmaal met mijn telefoontje wat foto's gemaakt, ik kom daar in een volgend blogje op terug.

 

Van Lentetuin tot Lenteloop

Na weken van volkomen stilte in en rond de vijver, zijn er de afgelopen week tekenen van leven waargenomen. Tijdens tuinwerkzaamheden hoorde ik met regelmaat de knorrende roep van de bruine kikker. Een keer zag ik zelfs een paartje zitten, op elkaar, maar ze houden zich goed verscholen onder de bladeren van de dotterbloem die op dit moment in bloei komt.

Ook is er wat kikkerdril in de vijver - deels afkomstig uit een vijver van vrienden uit de buurt - waar ook de kleine watersalamanders zich tegoed aan doen. Er blijft echter genoeg over. Vanmorgen ging ik in alle vroegte met mijn emmertje naar een naburig watertje om wat kikkerdril te scoren. De oogst zal ik desgewenst delen met mijn directe buren, een klein deel gaat in een bakje 'voor educatieve doeleinden'(lees: om mijn kleindochter de ontwikkeling van zwart stipje tot kikkervisje en tenslotte tot kikkertje te tonen).

'College' voor schoolkinderen over wat leeft en groeit rond de vijver (ca. 15 jaar geleden) 

Zo, dat was het 'vroege vogels' momentje van dit bericht. Ook nog iets over sport. Naast de inmiddels bekende ochtendsessies in het krachthonk met de 'Benidorm Bastards', is er ook nog getraind. Gelopen dus.

Nou, over de maandag zal ik het maar niet hebben. Nou ja, toch wel iets want dat is wel zo eerlijk. Maandag hadden we een training met 5 maal 1000 meter. Maar het lijf wilde totaal niet: stram, gevoelige knieën, pijnlijke benen. Ik kreeg het al moeilijk bij het inlopen en na amper tien minuten ben ik afgehaakt en ben mijn eigen gang gegaan. Wat al moeilijk genoeg was. Op mijn manier heb ik nog wel een stuk of vier 'duizendjes' gelopen maar er zat geen fut in. Kennelijk heeft de combinatie duurloop en wandelen op zaterdag, zwaar fietsen en tuinwerk op maandag er in gehakt. Of ik had gewoon 'mijn dag niet'.

Toch woensdagavond weer geprobeerd, nu was er inlopen en wat loopscholing in de duinen, waarna op de baan de kern van het programma werd uitgevoerd: drie keer 6 x 200 meter in 5 km tempo. Zo slecht het maandag ging, zo goed ging het woensdag. Sterker nog, de tweehonderdjes gingen allemaal ruim onder de minuut, en op het laatst zal ik er een paar in 51/52 seconden hebben gelopen. Fijn gelopen, heerlijke training! De les die ik er vooralsnog uit trek is dat herstel van een zwaardere inspanning cruciaal is, zeker nu de jaren vorderen. En ook dat schoeisel niet onbelangrijk is: nu had ik mijn lichte, soepele hardloopschoenen met weinig demping aan. Scheelt toch.

Nu even pas op de plaats tot zondag, want dan is de Zier Lenteloop. Ben van plan om die in een ontspannen tempo te gaan lopen, gewoon genieten van de Lente! En om de tijd geef ik geen Zier!

Aan de zijlijn in Rotjeknor

Zo, de marathon zit er weer op! In 4 uur en 16 minuten gefinishd. Het was zwaar. Haha, grapje. Dat was in 2009, de laatste keer dat ik een marathon liep. Momenteel loop ik niet eens een deuk in een pak boter. Ook toen was de tijd niet opzienbarend, al is het een feit dat ik - toen en nu - nog rotter dam.

Nadien ging ik wel elk jaar naar Rotterdam, maar dan als toeschouwer. Dit jaar ook, met Jan Groeneveld die dat ook leuk vindt: lopen en kijken naar lopen. Zoals steeds gingen wij op het 41km punt staan waar wij de eindeloze stoet lopers aan ons voorbij zagen gaan. Aan de andere kant zag je marathonlopers in tegenovergestelde richting uit een viaduct komen, dat waren de lopers die op dat moment zo'n 27 kilometer hadden gelopen dus nog 15 kilometer moesten doorbikkelen.

Bij het maken van foto's heb ik mij beperkt tot lopers die ik (her)kende, de meesten van onze club. Ik heb geprobeerd deze hieronder te plaatsen. Lang niet elke clubgenoot heb ik kunnen spotten maar ongetwijfeld zijn ze allemaal door een of meer van de vele professionele fotografen vereeuwigd.

Toch nog verlate paashazen...

De afgelopen dagen weer wat meer bewogen. Woensdag 40 minuten lopen naast de krachthonk-sessie ochtends, vrijdagochtend 50 minuten met het groepje van Maarten de Niet. Wat loopscholing en snelheidsloopjes op het grasveld, vervolgens 4 (van de 5) 'tweehonderdjes' op de baan en daarna voor de tweede keer deze week krachthonk.

Vrijdag was ook een echte 'buiten-in-de-tuin-zitdag', niet in de laatste plaats vanwege de stralende zon en de aangename temperatuur.

Vandaag (zaterdag) was de maandelijkse wandeling van de Doornvogels. Om elf uur hadden we afgesproken op station Bilthoven. Omdat ik echter vanmorgen vroeg wakker was, ben ik eerst gaan hardlopen. De bedoeling was een duurloopje in rustig tempo, en zowaar, voor de eerste keer sinds maanden liep ik langer dan een uur achter elkaar: 75 minuten om precies te zijn. En het ging nog redelijk ook.

Na het ontbijt naar Centraal Station Den Haag, waar ik met Walter had afgesproken. Met de trein naar Utrecht CS, daar overstappen op de sprinter naar Baarn. Op station Bilthoven hadden we met de anderen afgesproken, alhoewel Loes ook al in de sprinter was.

De route die we vandaag liepen was de NS-wandeling van Bilthoven naar Utrecht CS, ca. 14 kilometer. Mocht je willen weten waar en hoe we hebben gelopen, ziehier de beschrijving. Ik beperk me tot de foto's die ik onderweg maakte.

Hoewel er natuurrijkere wandelingen zijn, viel er onderweg genoeg te genieten aan bos, weiland en stadsparken. Ik vond het een heel aardige wandeling. Veel kwinkelerende vogels, lammetjes in de wei, doldrieste hazen, kleurrijke stinzenplanten in menige berm en ontspruitend groen aan - vooral jongere - bomen en struiken. Het is lente!


Wel moesten wij vanaf Bilthoven zeker zes kilometer sjieke villawijken, boslanen en weidegebied trotseren voordat we iets tegenkwamen waar je koffie kon drinken.


Dat was een pittoresk, 'Pipo de Clown' achtig huisje op wielen, tegenover Fort Voordorp. Je kon hier zelf koffie zetten en daarvoor een euro in een daartoe bestemd doosje deponeren.

Daarvoor passeerden we diverse opmerkelijke - maar voor het publiek niet toegankelijke - locaties, zoals de Kees Boekeschool, waar onder anderen Prinses Beatrix en haar zusjes vroeger onderwijs genoten.


Even later gingen we linksaf bij het Verloren Kerkhof, een monument voor zwervers en zelfmoordenaars. We betraden vervolgens natuurgebied De Leyen. Via statige boslanen, afgewisseld met stukken weiland en boerderijtjes, kwamen we bij Landgoed Beukenburg. Op de weilanden ernaast hadden de hazen de lente al aardig in hun bol, ze renden elkaar in hoog tempo achterna, vermoedelijk allemaal 'rammelaars' die om de gunst van de vrouwtjes - of het vrouwtje - streden.


Tenslotte liepen we via een lang verhard stuk weg dat grotendeels langs zandwinningsplas De Hooge Kampse Plas liep, naar voornoemd koffietentje.

Daarna was het nog een aardig stuk lopen. Vrij snel stuitten we op een uitspanning met een groot buitenterras met zowel loungebanken als loungemuziek. Het was er begrijpelijkerwijze erg druk. De zon scheen met volle kracht en de wind, die eerder deze ochtend nog gemeen koud blies, was gaan liggen.

Daarna wandelden we verder en via een mooi park waar lentebloemen lustig bloeiden bereikten we allengs bewoond gebied, de mooie buitenrand van Utrecht: Emmalaan, Museumlaan, Maliebaan en het grillige Utrechtse singelgebied waar onder meer sterrenwacht Sonnenburg ligt.


Uiteindelijk bereikten we het centrum van Utrecht, waar de terrassen allemaal druk bezet waren, dus gingen we ergens naar binnen om een lekker biertje te vatten met een 'croque monsieur' erbij.


Daarna liepen we - inmiddels met z'n drieën, wandelgenote Tinie was iets eerder afgehaakt -  naar Centraal Station Utrecht. Voor wie er een tijd niet geweest is, ziet dat niet alleen Hoog Catharijne maar ook het hele binnenwerk van het station sterk is veranderd. Uiteindelijk wijzen de vele bordjes de dolende reiziger wel de juiste weg. Bij het station namen we afscheid van Loes en namen de trein huiswaarts. We kunnen terugkijken op een mooie dag en dito wandeling.

Op de terugweg zagen we honderden brandganzen fourageren op de weilanden tussen Woerden en Gouda