Haags winkelen en dan naar Hoenderloo!

De lezers van mijn weblog zullen weer een lang weekend (tot en met maandag 14 november) verstoken blijven van berichten. Er is trainingsweekend van onze vereniging! Vanmiddag ga ik met Joop en de anderen mee naar Hoenderloo. Twee hardlopende kunstenaars (mijzelf niet meegerekend) zitten in ons huisje (een van de 13 huisjes, er gaan in totaal zo'n 70/80 mensen mee), we hebben afgesproken zo nu en dan wat schetsjes te maken. Ik doe mee met de professionals. Als het er van komt tenminste. Straks eerst nog wat proviand inslaan.

Sigarenzaak Van der Graaff - een van de oudste Haagse Winkels (foto Haags Historisch Museum)

Over winkelen gesproken: gistermiddag nog even in het Haags Historisch Museum een expositie bezocht over Haags Winkelen vanaf het begin van de vorige eeuw. Een aantal van die winkels bestaan vandaag de dag nog steeds, zoals Meddens, Pelger, Van der Graaff... Typisch Haags!
Zo'n expositie is altijd weer een nostalgische trip. Niet alleen vanwege de foto's, posters en andere attributen. Een aantal daarvan plaats ik hier.

Niet dat de Cultuurbarbaar nodig is voor dit soort nostalgie, er zijn heel wat foto-sites over 'oud Den Haag' en Scheveningen. Maar je herkent weer dingen uit je eigen jeugd. Nou ja, als de sombere voorspellingen over een economische recessie uitkomen, komt er een periode waar alleen de alleroudsten onder ons (maar die lezen dit niet denk ik) herinneringen aan hebben, nostalgie met een erg sober randje: de jaren dertig!

Training voor Hoenderloo...

Wim Hartman, onze trainer (of trainert, zoals Willem van Hanegem zou zeggen) zei het woensdagavond al: "Vrouwen zijn gemakkelijker te trainen voor een marathon dan mannen. Bij mannen zit er altijd iets in van te hard willen gaan, een element van competitie. Er is dus meer kans dat ze zich bij een marathon over de kop lopen". Dat klopt! Al eerder had ik iets geschreven over het ongelooflijke uithoudingsvermogen van vrouwen op een lange afstand. Verbazingwekkend was het ook hoe soepel Eveline en Anja (na de marathon van afgelopen zondag) meegingen bij de training, al moet gezegd worden dat ze zich bij de tempo's heel gedeisd hielden. Misschien juist daardoor... Het programma was een duurloop door de duinen, met twee tempo-blokken volgens het schema: 6-4-2 minuten. Gek eigenlijk, als je dit zo opschrijft lijkt het een makkie, maar je moet er wel voor werken. Echt wel!

Duurloopje tijdens trainingsweekend in 2010

Wat mij betreft ging het als een zonnetje. Steeds liep ik met de voorsten mee, zonder mij te forceren. Het is wel zo dat versnellen tijdens een training een stuk makkelijker gaat dan tijdens een wedstrijd. Dit om de simpele reden dat bij een training niet zo lang achter elkaar snel gelopen hoeft te worden, het is te overzien...

Dit was de laatste training deze week die in Den Haag zal worden volbracht. De eerstvolgende training zal vrijdag plaatsvinden, in Hoenderloo. Komend weekend - van vrijdag tot en met maandag - is het trainingsweekend van Haag Atletiek. Dat gaat echt gezellig worden, en er wordt nog gelopen ook! Trainingen en een heuse cross, de Wim Hartman cross! Zo genoemd naar onze trainer die tevens trainerscoordinator van onze vereniging is en het parcours heeft uitgestippeld.

Terug uit Terschelling

Zo, we zijn terug uit Terschelling. Tenminste, van onze trainingsgroep zijn Patrick, Ellen en ikzelf terug. De anderen, Anja, Yvette en Eveline bleven nog een dagje.

Twee dagen weg, maar het was weer - als vanouds - een mini-vakantie. Zaterdagochtend reisden wij - de drie hiervoor genoemde dames en ik - in de auto van Anja af naar Harlingen. We vertrokken om kwart voor tien en even voor twaalven waren we ter plekke. Snel een parkeerplaats zien te vinden, want de snelboot vertrok om half een. Dat lukte nog net. Een voorspoedige overtocht en een snelle rit met de transfer-bus verder, arriveerden we in Midsland, vanwaar het een klein stukje lopen door het pittoreske dorpje naar pension De Wadvaarder was.

Daar wachtte mij een verrassing. Nauwelijks had ik een paar stappen in het pension gezet, of ik keek in het gezicht van mede-blogger John de Boer en zijn vrouw Ans. "Wat doe jij hier?" Rare vraag natuurlijk, want dat was wel duidelijk. Maar erg toevallig! Vorige week was ik onder andere met John bij Rinus voor het onvergetelijke tripje bij de Hoogovens, en nu troffen we elkaar hier, uitgerekend in dit rustieke pension. Maar goed, John was van plan om een snelle marathon te gaan lopen. Of dat gelukt is? Lees zijn blog, hij zal het liever zelf willen vertellen. Tipje van de sluier: het is 'm ruimschoots gelukt!

We hebben even 'ge-chilled' in het rusthoekje aan het eind van de ontbijtzaal, maar later in de middag gingen we een stukje wandelen. Ook nog even wat gedronken en gegeten in een beschut hoekje op het zij-terras van een eetcafé. Daar kwamen we onze andere snelle groepsgenote Ilse tegen, later kwam zij met haar dochter bij ons zitten. Helaas ging Ilse ook niet lopen vanwege een geïrriteerde achillespees. Maar ze was met haar man, kinderen en ouders op Terschelling en maakte er gewoon een leuk weekend van.

Terug naar het pension, lieten Eveline en Yvette zien waar zij sliepen. Dat bleek een soort tuinhuisje te zijn, compleet met badkamer, televisie en andere relatief luxe faciliteiten. Niet verkeerd! Daarna zijn wij naar het pension waar Anja overnachtte gelopen. Ook dat zag er goed uit, mooie kleurtjes en fraai houtwerk overal. Vervolgens werd het 'chillen' weer hervat.

Weer later op de avond zij wij gaan eten bij de Italiaan in de dorpsstraat. Eveline had dat geregeld. Het werd een groep van 17 mensen. Groepsgenoten met aanhang: Ilse met gezin en ouders, Ellen met haar ouders, Patrick en Gerard met hun egaas en Harry van Maanen met zijn vrouw. Harry zou hier zijn 40ste marathon lopen, maar had last van zijn heupen en besloot deze keer over te slaan.

Hoe dan ook was de sfeer er niet minder om. We hebben prima en copieus gegeten, zelf had ik tagliatelle met 'frutti del mare' besteld, dat ik na enig wachten - op de een of andere manier werd ik steeds door het personeel vergeten, ook al met het drankje vooraf - met smaak heb verorberd.

Om 22.00 uur of daaromtrent waren we klaar, dus een bezoek aan Hessel zat er niet in. Bovendien was iedereen moe, direct na thuiskomst zochten we onze respectievelijke nachtverblijven op.

Geslapen als een roos! De volgende ochtend niettemin toch heel vroeg wakker, en na een paar keer weer in slaap gevallen te zijn stond ik om half zeven op. Het eerste dat ik deed was de loopkleren alvast aantrekken en het startnummer opspelden, beter nu dan om dat later te doen. Altijd zo'n gedoe. Steels liep ik naar beneden en ging naar buiten, om - heel rustig - een stukje te joggen. Aan het eind van de straat liep al snel over in uitgestrekte weilanden waar je gewoon op kon lopen. Was wel even lekker zo, maar binnen twintig minuten was ik al terug. Ook al deed ik 'slechts' de halve marathon, ook daarvoor heb je wel wat energie nodig.

Tegen half negen ging ik naar de ontbijtzaal, waar Patrick en zijn vrouw al zaten te eten. Wij zouden de bus van kwart over tien nemen naar de start, waar we Ellen zouden ontmoeten. Van onze groep deden Ellen, Patrick en ik de halve marathon, Eveline, Anja en Yvette de 'hele' evenals Gerard die ook weer elders bivakkeerde met zijn vrouw. De dames waren er nog niet maar zij konden met een latere bus naar de Brandaris, de marathon zou een half uur later van start gaan.
Even later kwamen ook John en Ans ontbijten.

Meerdere lopers die in het dorp verbleven hadden het plan opgevat de bus te nemen, er stonden aardig wat mensen bij de halte. Gezellig met z'n allen naar West-Terschelling. Even later troffen we Ellen op de hoek van de Rabo-bank, meteen tegenover de start. De bagage bij de daartoe bestemde kraam gebracht en vervolgens een beetje inlopen en een lichte warming-up in een van de zijstraatjes onder de Brandaris.

En dan naar de start, Patrick - die van plan was om 'er voor te gaan' en meteen te kijken of de kuitblessure waarvan hij inmiddels hersteld was het hield - en ik stonden redelijk vroeg in het startvak, dus redelijk vooraan. Daar troffen we meer clubgenoten aan waaronder Floris. Ellen startte achteraan, het duurde zeven minuten voordat ze over de tijdregistratiemat kwam. Maar ze heeft de schade dubbel en dwars ingehaald, zo bleek later.

Meteen na het startschot gingen we er vandoor. Ik besloot ook maar meteen flink 'te gaan' en liep de eerste anderhalve kilometer vlak achter Patrick en Floris. Een losse veter redde mij van deze poging tot zelfmoord: ik moest wel aan de kant, want de ene na de andere loper riep mij waarschuwend toe: losse veter! Nou ja, inderdaad beter om even vast te binden. En dan weer door. Een feest van herkenning, dit parcours, zes keer eerder liep in de halve marathon op Terschelling. Tussen het publiek zag ik Karin 'van Sparta', zij zou naderhand een zeer goede 'hele' marathon lopen. weer later zag ik Ilse en haar gezin, ook zij moedigde ons aan en maakte op diverse plekken langs het parcours foto's. De weersomstandigheden waren prima, wel wat wind maar dat bleek geen 'bottleneck'.  In de duinen vlak voordat we het strand op gingen, kwam Ellen voorbij, dat was ergens tussen het 11- en 12 kilometer punt. 'Je gaat best snel Fred'. Ach, voor een oude man ging het wel maar echt heel gemakkelijk ging het niet meer, en Ellen was binnen afzienbare tijd een klein poppetje in de verte.

Het strand viel mee, afwisselend zachte en wat hardere stukken dus het hing grotendeels van jezelf af waar je het liefste of beste kon lopen. Daarna weer die zware klim naar boven en dan de duinen in met diverse klimmetjes. Dat was een vrij zwaar stuk. Het was ook daar weer dat ik weer last kreeg van mijn inmiddels bijna onvermijdelijke inspanningsprobleem en moest de toevlucht nemen tot een van de schaarse bosjes. Dat scheelde weer minstens een minuut of anderhalf, maar daarna kon ik weer flink doorlopen.

We bereikten de longway via het bos naar West-Terschelling, en uiteindelijk herkenbare punten. Nog maar twee kilometer. Door al dat gedoe had ik gedacht dat ik in 1.54 over de finish zou komen, maar dat werd toch nog 1.51 en toen ik thuiskwam zag ik dat het 1.50.50 was geworden. Zonder het storende oponthoud hier en daar was ik onder de 1.50 gedoken. Toch altijd nog vijf minuten langzamer dan in 2009, maar niettemin was ik tevreden. Wel twee minuten sneller dan het minder zware Amsterdam drie weken terug.

Na de finish ervaringen uitgewisseld met Patrick, die 1.40 had gelopen (matig tevreden met de tijd maar tevreden dat de blessure niet opspeelde) en Ellen, die een verbluffende 1.37 had gelopen. Geen pr zei ze, maar meer dan tevreden. Uiteraard.

Bij de terminal hebben we ons wat gewassen en omgekleed in de toiletten aldaar - het is behelpen, maar beter zo dan in je vieze natte kleren rond te blijven lopen - waarna wij een 'bockje' gingen drinken in een cafeetje in de buurt. Het was even zoeken naar een geschikt café, maar uiteindelijk hebben we die gevonden. Weer later in een ander tentje een pannenkoek gegeten en daarna maar eens kijken wanneer de marathonlopers binnen zouden komen.

Zelf liep ik naar het punt, ongeveer één kilometer van de finish. Het duurde even voordat ik de eerste bekende lopers zag. Maar ze kwamen uiteindelijk! Anja en Yvette liepen samen met Piet de Jonge op, vooral Anja zag er nog opvallend fris uit en zwaaide vrolijk naar mij. Yvette hield dapper stand maar zij had het wel wat zwaarder. vijf à tien minuten later kwam Eveline, ze liep nog steeds licht en luchtig als een zonnetje en straalde toen ze mij passeerde, met de duim omhoog. Geweldig. Even gewacht op Gerard maar hij kwam niet. Ik wist niet of hij nog liep of al eerder was gepasseerd. Toen maar teruggelopen naar de finish waar Patrick en Ellen de dames opvingen. Anja had nu wel last van haar kuiten, zo direct na de finish, en Yvette huilde letterlijk van de pijn in haar benen, ze moest echt even gaan liggen met de benen omhoog. Er kwam nog iemand van de EHBO bij maar uiteindelijk bleek het mee te vallen. Zodra ze rechtop stond kon ze weer wat lopen. Maar echt makkelijk was het niet gegaan.

Anja met 'haas' Piet de Jonge

Wel allemaal zo om en nabij de 3 uur en drie kwartier gelopen, fantastische prestatie! Ook Gerard, die net over de vier uur de finish passeerde, was naar omstandigheden tevreden. En later was-ie helemaal content toen bleek dat hij 3.59'52'' had gelopen! Het slot van een mooie marathon waarin onze Groep 5  zich prima heeft gemanifesteerd!

De marathonners gingen huns weegs, wij gingen andermaal naar de terminal. Die middag had Patrick nog geregeld dat hij en zijn vrouw met 'de vroege' langzame boot van 17.30 uur naar Harlingen konden oversteken, Ellen en ik zouden 'de snelle' van 18.30 uur nemen zodat we ongeveer gelijktijdig zouden arriveren. Wij konden vevolgens met Patrick meerijden naar Den Haag.

Ellen en ik zaten een tijdje op de bank en de ene na de andere bekende kwam naar ons toe. Eerst een jongen die mij bekend voorkwam. Het bleek Jeffrey te zijn, een loopmaatje van John de Boer die een stuk (15 km) met hem was opgelopen. Zelf had hij ook een mooie 3.32 gelopen. Met hem hebben we een tijdje gepraat. Ik ging een patatje mèt halen bij de viskraam en toen ik terugkwam weer bekenden, Liz en Wil, zij gaan ook altijd naar Terschelling. Wil is een ex-kamergenote van mij toen ik nog bij OCW werkte en we komen elkaar altijd op dit eiland tegen. Ook zij hadden weer een goed halve marathon achter de hielen. Een leuk weerzien, maar Wil had ook wat minder leuke berichten over goede collega's die de beruchte ziekte onder de leden hadden of hebben. Dat hoor je toch wel erg vaak om je heen.

Hessel was inmiddels weer traditiegetrouw aan het spelen en zingen op het podium in de terminal, nog steeds weet hij een opgewekt sfeertje te creëren met zijn aanstekelijke repertoire, samen met Tess. Mooi duo. Tijdens Hessel kwam er weer een goede bekende nar ons toe: Fred Inklaar, naamgenoot van clubvriend, bierproever, astronoom en ICT'er Frank. Hij vergezelde ons tijdens de reis naar de overkant.
Wie zagen we nog meer? Kees en Dini! Ook trouwe Berenlopers. Dini was eerste dame in haar categorie geworden in een mooie 1.27 op de halve marathon. Ze lieten zich graag vereeuwigen voor dit blog...



Eenmaal aan de overkant, waar het overigens niet stil was, moesten we nog even zoeken en bellen voordat we de heer en mevrouw Meijer tegenkwamen. Vervolgens nog even zoeken waar de auto ook alweer stond en daarna naar huis. Het werd een heerlijk ontspannen rit naar Den Haag, en dank zij deze 'lift' waren we nog redelijk vroeg thuis, met de trein had de reis langer geduurd. We konden met z'n allen terugkijken op een mooi kort weekend en een zeer geslaagde Berenloop.

Terug naar Terschelling...

... en zondagavond weer terug met een rugtas vol cranberriespulletjes en belevenissen! Goed weekend allemaal!

Moderne meesters in Mauritshuis

Jan Steen (1626-c.1679), ‘Soo voer gesongen, soo na gepepen’, c.1668-1670 (Mauritshuis, Den Haag)  

Vandaag maar eens naar de Mediamarkt getogen. Mijn digitale camera gaf geen sjoege meer en is vier weken geleden ter reparatie aangeboden via de servicedesk van Mediamarkt, waar ik vier maanden geleden de camera had gekocht. Binnen twee tot vier weken zou-ie gemaakt zijn, we zouden gebeld worden. De vier weken waren gisteren voorbij, diverse malen gebeld maar steeds in de wacht gezet. Dan maar zelf er heen.

Lang verhaal kort: de camera lag er al vanaf 20 oktober en we zijn dus niet gebeld. En een teleurstellend bericht: een reparatie zou de kosten van de camera verre overschrijden, bovendien betrof het waterschade en dat viel buiten de garantie. Tja, waterschade… Het zal wel, maar ik ben er niet mee gaan zwemmen, zoveel is zeker. Balen, binnenkort zal ik dus een nieuwe camera moeten kopen. Al met al toch een dure grap.



Maar goed, ik was nu toch in de stad en besloot naar het museum te gaan, naar het Mauritshuis om precies te zijn. Het Mauritshuis is beroemd om zijn prachtige collectie 17de-eeuwse oude meesters. Dan moet je denken aan Hollanders als Rembrandt, Vermeer, Jan Steen en Frans Hals, en Vlamingen als Rubens en Brueghel, en aan een Duitse kunstenaar als Holbein.

Op dit moment wordt er ook werk van moderne meesters geëxposeerd. Nou ja, modern, het gaat om kunstenaars die ook al heel lang dood zijn. Topstukken van Van Gogh, Monet en Dalí worden getoond naast hoogtepunten uit de eigen collectie. Dalí ontmoet Vermeer: Moderne meesters te gast bestaat uit verrassende schilderijenparen, één in iedere zaal van het museum. Ze laten zien hoe schilders in verschillende tijden met dezelfde artistieke vraagstukken omgingen.

Jan Steen (1626-c.1679), ‘Het oestereetstertje’, c.1658-1660 (Mauritshuis, Den Haag)

Zelf spreken de schilderijen waarop iets gebeurt, die een zekere expressie hebben, mij het meeste aan. De schilderijen van Jan Steen bijvoorbeeld, hebben altijd iets hilarisch, het zijn volkse taferelen waarbij het meestal een gezellige janboel is. Zoals op de foto helemaal bovenaan dit bericht, op het eerste gezicht zie je een gezellig ongedwongen familietafereel maar bij nadere bestudering valt op dat de vader (Jan Steen zelf) zijn zoontje pijp laat roken. Er is een theorie dat Jan Steen hiermee een moreel statement heeft willen afgeven: "in zo'n omgeving waar gerookt, gedronken en teveel lol wordt gemaakt, laat je je kinderen niet opgroeien'. Maar misschien zegt dit meer over de morele opvattingen van degeen die dit er in zag dan over Jan Steen zelf. Of Het Oestereetstertje, waarin sommige kunstkenners erotische elementen menen te herkennen. Dit vooral vanwege de oesters, een sterk seksueel getint symbool, zij werden vroeger gegeten om de zin in sex te stimuleren. En dan het meisje, dat de toeschouwer uitdagend-verlokkend aankijkt. Het is maar wat je er in wilt zien...

  

Johannes Vermeer - Gezicht op Delft, ca.1660/61, Doek, 96,5 x 115,7 cm
Mauritshuis, Den Haag



Generale Berenloop

Woensdagavond trainingsavond. Voor de meesten van onze groep was dat de laatste training voor de Berenloop op Terschelling. Anja, Eveline, Yvette en Gerard gaan daar 'de hele' lopen, Ilse, Ellen en ik 'de halve'.

Ik moet zeggen dat het heel goed ging, die training. Het was een duurloop van bijna anderhalf uur met af en toe versnellingen van drie à vier minuten. Ik liep steeds mee 'op kop' dus ik denk dat ik 'op' Terschelling minstens een heel behoorlijke halve marathon zou kunnen lopen. Wie ook meeliep was Dick. Wat is het lang geleden dat hij voor het laatst met ons meeliep, zeker vijf maanden geleden. Blessureleed. Maar hij kon de hele training meelopen, het ging heel goed! Sterker nog; in de laatste eindsprint was hij door niemand bij te houden.

En wie waren er nog meer bij? Anja, Eveline, Ellen, Ellis, Michel, Maarten, Gerard, Dick, Fred. Ze (wij) hadden er allemaal zin aan!

Na afloop van de training was het aangenaam verpozen in het clubhuis. Ilse had bardienst en had saté geregeld. Ik had echter al genoeg gegeten dus heb ik er niet van geproefd maar het zag er erg lekker uit!

Marjolein was er ook weer eens, zij was de winnares van de Vumc Gebouwenloop vorig weekend. Mag ook wel eens vermeld worden!

Sneller dan het licht

Vandaag ga ik een beetje op de spirituele toer, dus u kunt wegzappen... Misschien komt het omdat ik gisteren een ultraloper heb geïnterviewd die zeer spiritueel is ingesteld en zelf meditatielessen geeft. Wel interessant moet ik zeggen.

In Nederland gaan we prat op onze nuchterheid. Vooral mannen - de meeste denk ik - moeten niks hebben van spiritualiteit, Char, Derek, Het Zesde Zintuig en meer van dat gezweef. Alles dat in de verte naar mystiek of levensbeschouwing riekt wordt afgedaan met 'wat koop je er voor,' 'bedrog' of  'flauwekul'. Nee, dan voetbal of al die omhooggevallen BN-pubers uit de soap- en showbizz-wereld, dàt is pas interessant. Journalisten hebben er al helemaal een handje van: in kranten wordt er nauwelijks of geen aandacht besteed aan dit soort omstreden - maar als het waar is zeer wezenlijke - onderwerpen, en als dat al gebeurt is het met een ironisch-sceptisch ondertoontje.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen, de Boeddhistische Omroep bijvoorbeeld wil nog weleens een documentaire uitzenden die wat dieper gaat (en waar prompt geen hond naar kijkt), en een krant als Trouw gaat soms wel in op levensbeschouwelijke of spirituele zaken, maar als de VPRO een 'interessante documentaire' over bv. de hersenen uitzendt, wordt uitsluitend ingegaan op de fysieke aspecten ervan, de verbindingen en schakelingen tussen neuronen bijvoorbeeld, maar niet op wat het precies is wàt de hersenen activeert. Bewustzijn, ja, maar wat is dat nu precies, bewustzijn? Hoe moet je zoiets vaags nu definiëren?

Zo heb ik de laatste tijd veel boeken over Seth gelezen, een 'entiteit' die zich in de jaren zestig tot tachtig van de vorige eeuw manifesteerde door het Amerikaanse medium Jane Roberts en hele boeken dicteerde. De man van Jane, Robert Butts, noteerde alles wat Seth zei minutieus en alles is naderhand in boekvorm uitgegeven. Vele boeken zelfs, het waren stuk voor stuk bestsellers. Wie of wat Seth was zal waarschijnlijk nooit helemaal duidelijk worden, maar wel duidelijk is dat hij met grote gedecideerdheid, nuchterheid en kennis van zaken - in duizenden jaren vergaard - ongelooflijke dingen 'doorgaf' over wat leven en dood inhoudt. Zo gaf hij aan dat de mens te allen tijde zijn eigen werkelijkheid schept (dus ook wat hem overkomt in het leven), dat het bewustzijn aan de materie vooraf gaat, dat ons tijdsbesef (vroeger - nu - toekomst) een logisch en noodzakelijk gevolg is van onze op de materie gefocusde zintuigen (maar alles bestaat tegelijkertijd), wat een mens onmiddellijk na de dood kan verwachten, hoe iemand een glimp over een vorig leven kan opvangen en op welke manieren een mens zich kan oefenen in het vinden van kernpunten in deze wereld van materie die de geest openen voor het ongeziene en ongekende, het buitenzintuigelijke. Seth spreekt in al die boeken als een inspirerende, 'onmenselijk' wijze en hoog-intelligente gids die de mens naar een steeds groeiende spirituele bewustvoering lijkt te willen voeren.

Flauwekul! Ik hoor het menigeen denken na het inkloppen van bovenstaande woorden. Maar als het al flauwekul is, dan is het uitzonderlijk fascinerende flauwekul. Lees bijvoorbeeld zijn boek 'Seth Spreekt' eens. Ik ben er zelf van overtuigd dat sterfelijke mensen zoals wij, die zich in het 'hier en nu' van onze materiële leven manifesteren, onmogelijk de door Seth geponeerde denkbeelden op die manier voor het voetlicht hadden kunnen brengen. ook Jane Roberts niet, die zich aanvankelijk zelf afvroeg of Seth een afsplitsing van haar eigen persoonlijkheid was of een onafhankelijke entiteit. Tijdens de jarenlange sessies waarbij Seth (via Jane) alle vragen van de vele belangstellenden die hem wilden spreken, direct, adequaat, met veel kennis van - ons onbekende - zaken beantwoordde, wees alles er op dat het laatste het geval was.

Wat ik heel opmerkelijk vond was de volgende passage in het boek. De vraag werd in 1971 aan Seth gesteld, dus lang voor de (waarschijnlijke) ontdekking dat er deeltjes bestaan die (nog) sneller dan het licht zijn.

Vraag van ene M.H.: "Bestaan er sneller-dan-het-licht-deeltjes zoals bijvoorbeeld de elektromagnetische energie of EE-units, die Seth in de appendix van The Seth Material ter sprake brengt?"

Antwoord Seth: "Ik heb je enige tijd geleden al gezegd dat er vele gradaties bestaan van materie, of vorm, die jullie niet hebben waargenomen. In jullie termen: veel van deze deeltjes, die dergelijke constructies vormen, bewegen zich sneller dan de snelheid van jullie licht. Jullie licht vertegenwoordigt dan weer slechts een onderdeel van een veel groter spectrum dan het aan jullie bekende; en als jullie wetenschapsmensen de eigenschappen ervan onderzoeken, kunnen ze het licht alleen bestuderen zoals het jullie driedimensionale stelsel binnenkomt. Hetzelfde geldt uiteraard voor het onderzoek naar de structuur en de vorm".

"Er bestaan inderdaad universums, opgebouwd uit dergelijke sneller-dan-licht-deeltjes. Sommige ervan nemen, om met jullie te spreken, dezelfde ruimte in als jullie eigen heelal. Jullie zouden eenvoudig dat soort deeltjes niet als massa ervaren. Pas wanneer deze deeltjes voldoende vertraagd worden, ervaren jullie ze als materie".

Seth gaat zo een tijdje door in een waanzinnig boeiend en interessant betoog dat ik hier niet allemaal ga opschrijven, maar zeer te denken geven. Zoals EE-units emanaties van het bewustzijn zijn waarvan de eigenschappen worden bepaald door de intensiteit van het denken of de emotie. Zodra er bepaalde bereiken zijn gehaald, worden ze de fysieke actualisatie (=onze waarneembare werkelijkheid) ingestuwd. "En of zich dat nu al of niet in jullie termen voltrekt, ze zullen bestaan als kleine materiedeeltjes - zeg maar, als de latente materie of pseudomaterie. Sommige ervan zullen vallen onder de sneller-dan-licht groepen en binnen dat kader een opmerkelijke activiteit hebben. Deze deeltjes zullen dan uiteraard in hun eigen vormtype bestaan. Er zijn vele bereiken en er is een grote verscheidenheid, maar alle bestaan ze buiten jullie waarnemingsbereik. Jullie zijn niet zonder enig besef van het bestaan van dergelijke units, hoewel jullie ze niet als massa ervaren. Jullie interpreteren sommige ervan als gebeurtenissen, droomgebeurtenissen, zogenaamde hallucinaties, soms als beweging-door-de-tijd. "

Of ik het zelf allemaal snap? Als ik het zo, uit zijn verband gerukt, teruglees moet ik zeggen: nauwelijks, maar om het totale betoog hier vanuit het boek over te schrijven gaat te ver. Bovendien staan er zo veel fascinerende gedachten en waarnemingen in, dus beter om het zelf eens te lezen. Of een van de andere boeken van/over seth. En laat je niet teveel van de wijs brengen door de zweverige omslagtekeningen, want de boeken gáán ècht ergens over...