Zwoegend maar met zon

CPC, 28 maart 1981

Even een terugblik op het weekend, dat wat mij betreft erg rustig is verlopen. De zondag heb ik vrijwel de hele dag thuis gezeten, op drie keer na toen ik Sammy, de hond (de weekend-logee) moest uitlaten. Het weer was dan ook pietepruim, om het maar netjes uit te drukken.

Dat was wel anders op zaterdagochtend, de zon was het enige dat toen een beetje aangenaam was tijdens de testloop. Maar nu spreek ik uitsluitend voor mezelf.

Het parcours van de testloop liep door het Westduinpark, het was een ronde van 7,5 km lang. De belangstelling om mee te doen was overweldigend. naar schatting deed een paar honderd lopers - van de wegatletiek en van de CPC-trainingsgroepen, aangevuld met 'loslopende' lopers en enkele leden van andere hardloopclubs - mee.

Eerst werd er ingelopen. Van onze groep had Arie zich aangemeld als parcourswachter (evenals Hugo Maerten), dus de lopers van onze groep die wel deelnamen (Ton, Jetze, Sandra K., Karin, Alice) deden mee met Berry en zijn CPC-groep.

Elselijn Mulder ging in Schoorl haar krachten beproeven en heeft daar een heel goede 10 km gelopen zag ik naderhand. Er werd ingelopen, wat loopscholing gedaan en gerekt en gestrekt.

Mijn bedoeling was om minstens vijftien kilometer (twee ronden), liefst wat meer, te gaan lopen. Dat hoefde niet snel, integendeel, voor mij was het een mooie manier om wat meer kilometers te maken voor de CPC, want duurlopen langer dan anderhalf uur schieten er aardig bij in de laatste tijd. Niet omdat ik hekel aan duurlopen heb, maar de laatste jaren krijg ik juist dan fysieke ongemakken die het lopen niet tot een feest maken. Daarom mijd ik ook duurlopen met de groep, ik wil de boel niet ophouden.

Maar zaterdagochtend voelde ik mij zo fit als een hoentje, had mij goed voorbereid en zou bovendien op mijn gemakkie lopen. Wat kon er mis gaan? Niets. Jammer jôh, maar het ging wel mis. Inderdaad ging ik rustig van start - niemand gelooft dat, maar het ging echt rustig - maar dat kon niet verhinderen dat ik het al na vijf kilometer moeilijk begon te krijgen, vooral bij die klimmetjes in het duin naar het Fuutpad. Moeizaam en zwaar ademhalend/hijgend sleepte ik mij een paar keer naar boven. Toch heb ik de tweede ronde ook volbracht, in 1:25' kwam ik over de finish. De waarheid gebiedt te zeggen dat ik een stuk heb afgesneden - ging via het natuurgebied naar het pad langs de zee - waardoor ik 14,5 i,p.v. 15 km moet hebben gelopen.

Omdat het heel zwaar ging en het absoluut niet lukte om ontspannen te lopen, heb ik er onderweg serieus aan gedacht om mijn startnummer voor de CPC weg te geven. Maar nu, twee dagen later ban ik deze gedachte uit mijn hoofd en ga het toch maar weer proberen. In deze periode loop ik elk jaar slecht (vraag mij niet waarom), ben kennelijk meer een 'zomerloper'.

Er waren tijden dat ik de CPC 'als een zonnetje' liep, zoals op de foto in de aanhef (1:22') maar dan zitten we in de categorie 'Opa vertelt'. Ik ga dit jaar voor ietsje onder de twee uur maar als het langer wordt, het zij zo!

Van Little Girl Blue Janis naar het Carnabal

Na de training was het weer feestelijk ontspannen in het clubhuis. Zoals vaker was het weer thema-avond met het 'barpersoneel' in kleurige carnavals-outfit en lekkere broodjes 'Carnabal' met desgewenst zuur (augurkje, zilveruitje, atjar) en pindasaus of mosterdsaus naar keuze.

Alleen de carnavalsmuziek ontbrak, maar niet iedereen zal dat als een gemis hebben ervaren :-)...

De training zelf ging trouwens goed: het kwam neer op een duurloopje met zesmaal zes minuten in een behoorlijk (15 km) tempo. Aanvankelijk regende het een beetje - wat in overeenstemming was met de beelden op Buienradar even daarvoor - maar als je eenmaal loopt merk je daar niet veel van. Bij die tempo's liep ik - steeds met relatief gemak - in het kielzog van Arie, Peter, Ton en Sonja. Wij waren trouwens met z'n vijftienen - schat ik zo in - en Sanny was, evenals voorgaande weken, trainer van dienst.

Eerder deze woensdag vertoefde ik weer in het krachthonk - de regelmaat zit er nu goed in - met het inmiddels vertrouwde clubje, na een uurtje wordt dat altijd afgesloten met thee of koffie aan de bar 'bij Frans', de beheerder van het clubhuis.

Little Girl Blue

Het slechte weer van woensdagmiddag leidde tot een vlucht naar het Filmhuis. Van tevoren had ik besloten dat het 'Little Girl Blue' zou worden, de documentaire over de in 1970 overleden Janis Joplin. Ooit, in de jaren zestig, zag ik de film 'Monterey Pop', een registratie van de voorloper van het Woodstock festival, waarbij wij Janis Joplin op haar best zien. Als geen ander kon zij haar ziel en zaligheid kon uitschreeuwen op het podium, de enige plek waar zij zich niet eenzaam voelde en haar publiek, ondanks de rauwheid van haar stem, altijd wist te ontroeren. Misschien had zij wel de meest gepassioneerde stem die de wereld gekend heeft.

Een tijdje terug zag ik ook de documentaire van die andere veel te jong overleden zangeres, Amy Winehouse. Er is wel enige verwantschap tussen beide zangeressen, zeker wat betreft hun onwerelds goede stem waarmee zij de ziel van menigeen konden raken, een sterke band met hun ouders, een liefdesleven dat niet altijd over rozen ging en last but not least: beiden zijn op 27-jarige leeftijd overleden, en daarmee toegetreden tot de legendarische 'Club van 27'.

In Little Girl Blue komt - vooral tijdens interviews - het beeld naar voren van een lieve, zachtaardige en intelligente jonge vrouw; volstrekt tegengesteld tot wat haar uitzinnige performances en dito outfits doen vermoeden. Op de middelbare school was zij het wat 'boerse' meisje dat - vooral door haar onafhankelijke karakter - een buitenbeentje was. Zij schijnt ook gepest te zijn door haar medeleerlingen. Naderhand heeft zij - onbedoeld - 'wraak' op hen genomen door zich tot wereldster te ontwikkelen.

Iets dat ik niet wist -  maar waarschijnlijk had kunnen weten als ik mij in haar achtergronden verdiept had - is dat zij blijkens interviews met betrokkenen 'iets' gehad schijnt te hebben met de legendarische talkshow-host Dick Cavet. Ook koesterde zij een grote liefde voor haar toenmalige vriend Joe McDonald (van Country Joe and the Fish). een gevoel dat overigens niet geheel wederzijds was. "Janis was een goede vriendin maar echt verliefd was ik niet op haar" bekent McDonald.

In de film zien we trouwens veel interviewtjes met familieleden (broer en zus) en met enkele leden van haar beste begeleidingsband, 'Big Brother and the Holding Company'. In combinatie met de vele beelden van optredens en interviews met de zangeres zelf, wordt ons een mooi en ontroerend beeld gegeven van de veel te jong gestorven zangeres, die wel als 'de blanke Aretha Franklin' werd omschreven.


Wie echter een muziekfilm verwacht kan enigszins bedrogen uitkomen. Je ziet wel stukjes van studio-opnamen en optredens, maar het verhaal rond de persoon Janis Joplin staat voorop. Aanrader? Wat mij betreft wel, maar hij zal ongetwijfeld t.z.t. op televisie worden uitgezonden, Nu in Het Filmhuis!

Gekuifde wintergasten

Noodweer in Nootdorp. Dat was het gisteren. Wat niet wegneemt dat er ondanks de barre weersomstandigheden en de saaiheid van het landschap tekenen van de naderende lente te bespeuren zijn.

Zo liepen wij gisteren, als opa en oma, in de storm kris-kras door de straten van Vinex-town Ypenburg de kinderwagen voort te duwen, toen we uitkwamen een van de rietbekraagde meertjes aan de rand van Ypenburg. Daar zat een niet alledaags gezelschap vogels.

Het was een grote groep - enkele tientallen - kieviten die op een gedeelte waar rotsachtige stenen een soort moerasgebied vormen in het kabbelende water zitting hadden genomen. Wat opviel was hun fraaie uiterlijk, alsof ze zojuist een nieuw pak hadden aangetrokken. Ongetwijfeld om er komend voorjaar netjes uit te zien als zij een partner willen verleiden.

Overigens is niet ondenkbaar dat de kieviten die ik zag uit Noord- of Oost-Europa komen, en dat deze straks weer terugreizen. Maar het kunnen ook 'eigen' overwinteraars zijn omdat - zoals genoegzaam bekend - wij een erg zachte winter achter de rug hebben en er voldoende voedsel te vinden was.

Ook zaten er kokmeeuwen, zilvermeeuwen en een paar aalscholvers, waarvan enkel met grijzende kop, kenmerk van het bruiloftskleed.

Wel aardig is om elke keer als ik een plaatje van een vogel plaats, meteen de afbeelding en een deel van de beschrijving uit het megaboek 'Nederlandsche Vogelen' van Nozeman & Sepp te plaatsen. Vooral die beschrijvingen zijn prachtig, kom daar vandaag de dag maar eens om.

Klasbakken door de kasbakken

Dit weekend géén Apeldoorn voor een groot deel van Groep 7, maar Bleiswijk! Daar werd vandaag de Leo Ammerlaan Loop gehouden.

Leo Ammerlaan is plantenkweker en mag zich de trotse eigenaar noemen van een van de grootste kassencomplexen in de regio. Vanzelfsprekend is hij hoofdsponsor van de naar hem genoemde loop en ook nog eens vader resp. schoonvader van Sandra en Wim Korff de Gidts.

Sandra loopt ook in Groep 7 en attendeerde mij een tijdje terug op dit evenement. Heel apart, je loopt uitsluitend in de kassen, 10 km lopers lopen zes ronden en 5 km lopers uiteraard drie ronden.

Naar verluidt, hadden zich 700 lopers vooraf ingeschreven. Ik was een van hen, en van onze groep naast Sandra KdG ook nog eens Sandra Kleijn, Berry Verkijk, Ellie van den Burg, Alice de Klerk en Lydia Verkerk. Jetze Ybema had zich wel ingeschreven maar hebben wij niet gezien. Ook Cynthia Gijzen was weer van de partij.

Rond elf uur verliet ik huis en haard, Even later bracht Randstadrail 3 mij naar Zoetermeer. Daar kwam ik Thea Dietz tegen, ooit lid van de operettevereniging van mijn moeder en leidster van een kindermusicalgezelschap. Lang geleden dat we elkaar gesproken hebben. In Centrum West stapte ik over op Bus 170, bij halte Radonstraat uitstappen en daarna toch nog een stief kwartiertje doorwandelen naar de Irisweg 40,

Ik was ruim op tijd, dus kon in gemoede mijn startnummer ophalen, koffie drinken en een praatje maken met deze en gene. Even later kwamen de anderen, onder wie Berry en zijn dames. Er waren zowaar kleedkamers waar je je spullen kwijt kon. Ook nog even een rondje ingelopen met Dirk Rietberg van Groep 5, een nieuwe talentvolle loper aan het HAAG-firmanent. Het voelde goed moet ik zeggen.

Om 13:30 uur was de start. Aan de lopers werd verzocht zoveel mogelijk aan de rechterkant te lopen opdat snellere lopers konden passeren. Het ging goed, vooral de eerste anderhalve ronde. Daarna werd het toch zwaar en ging ik vanzelf langzamer lopen, geen energie meer in de benen. De belangrijkste sportfotografen van de regio, Jeroen Tibbe en Bas Binnendijk, waren allebei naar deze loop gekomen. Zodra ik hen in het vizier kreeg ging ik rechtop lopen met een zo'n ontspannen mogelijke gezichtsuitdrukking, maar of ik daar in geslaagd ben... 

Later hoorde ik dat ik niet de enige was die het moeilijk had, het was ook rond de 20 graden celsius in de kassen. Toch maar zo goed en kwaad als het ging geprobeerd het tempo te handhaven en elke ronde een bekertje water aangenomen dat bij de verversingspost werd aangereikt. De meeste dames van mijn groep, d.w.z. beide Sandra's en Alice, passeerden mij en zowel benen als longen dwongen mij om hen te laten gaan.

Uiteindelijk, na zes ronden, kwam de finish in zicht. In 53'42'' kwam ik over de meet, badend in het zweet. Het kan slechter maar of het beter kan, , , De trainingen gaan prima, maar het uithoudingsvermogen en de kracht in de benen wordt toch minder. Het is zoals het is. De lopers kregen bij de finish een gerbera uitgereikt als aandenken.

Winnaar van de 10 kilometer was de befaamde regionale loper Michael Woerden. Dirk Rietberg 'van Groep 5' (maar hoe lang nog?) heeft vandaag een mooi PR gelopen, 41:08. Alice de Klerk, Sandra Korff de Gidts en Sandra Kleijn finishden respectievelijk in 51:38, 52:28 en 51:59.

Dirk Rietberg

Het was een leuke loop om een keer te ervaren. Zeker in de winter is het aantrekkelijk om binnen, in de luwte, te lopen. Ook wel apart om zo te rennen door het bijzondere binnenlandschap dat door kassen wordt gevormd.

Na de tien kilometer gingen de lopers van de vijf kilometer van start. Spreekstalmeester van deze loop was Wim de Korf Gidts, en het startschot werd gegeven door zijn schoonpa Leo.  

Ik kon een lift terug naar Den Haag bietzen bij Chrit van Eeuwijk en zijn echtgenote, ik wist dat ze bij mij in de buurt woonden. Dat was geen probleem, zodat ik ruim op tijd was om mij aan het bereiden van een indische rijsttafel voor vier personen kon wijden.

Vierhonderdjes en herinnering aan de Haagse Sien

Het zal aan mij liggen, maar zelden zag ik zo'n mooie aalscholver als drie dagen geleden, in een slootje aan de Alberdastraat. Helaas - en bij uitzondering - had ik geen camera bij me, maar op internet vond ik wel plaatjes van soortgelijke exemplaren. Zoals deze hieronder. Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat de vogel die ik zag nòg een stuk mooier was.

Na diverse vogelboeken en vogelsites te hebben geraadpleegd, bleek het te gaan om de Phalacrocorax carbo sinensis, dat is de continentale vorm van de aalscholver, die nestelt in bomen en struiken. Het exemplaar dat ik zag had een nog grijzere kop en helgroene ogen.

Vanmorgen weer het gebruikelijke ritueel in het krachthonk - geleidelijk aan 'druk' ik steeds meer kilo's naar boven - , waarna ik naar de stad ging voor een interview dat ik samen met Kees, onze nieuwe 'collega' van de clubblad-redactie, zou afnemen met een van onze sponsors.

Over dat interview kan ik niet veel kwijt omdat het voor het clubblad is dat volgende maand uitkomt, maar Kees en ik zouden van tevoren nog wat vragen doornemen.

We hadden afgesproken bij Konditorei De Wiener in De Herenstraat. In de jaren zestig kwam ik er - als avondstudent van de KABK - regelmatig. Daar verzamelde zich de toenmalige 'Sien' van Den Haag, Je zag er vaak dezelfde kleurrijke figuren onder wie Peter Sjardin van Groep 1850, Lex Coblijn met zijn wilde zwarte bos krullen (sommigen dachten dat wij broers waren), Jaap en zijn bloedmooie vriendin 'Bloemetje', lichtkunstenaar Willem Marijs, kunstschilder Richard van der Spek, ene Eugène en vele, vele anderen, al die hippe langharige mensen gaven er acte de présence.

De huidige baas van De Wiener(konditorei), kleinzoon van oprichter Prager, verhaalt hier ook over in het filmpje op hun site. Eigenlijk is De Wiener na al die jaren amper veranderd, nog steeds uitstekende koffie en gebak, alleen komen er nu ook - wat men dan noemt - 'normale' mensen.

En dan was er de woensdagavond-training. Toen ik van huis ging, begon het net te regenen. Allemachtig, wat was het koud! De wind sneed door alle kledinglagen heen. Daarom draaide ik aan het eind van de straat het stuur van mijn fiets om, rechtsomkeert terug naar huis. Echter voorspelde Buienradar voor de donderdag (vandaag dus) nog minder goeds, dus even later zelf - vanuit huis - naar de club  gelopen en mij even later aangesloten  bij 'mijn' groep 7.

Op het programma stond een baantraining met als kern drie serie van  4x4 minuten in 10 km tempo, steeds een minuutje rust tussen de tempo's en vijf minuten tussen de series.

Het ging redelijk, zij het - in mijn geval - nogal chaotisch. Bij aankomst bleek mijn groep als eerste van alle trainingsgroepen al vertrokken - en het was nog geen zeven uur - dus heb ik voor mijzelf wat ingelopen. Echter trof ik mijn groepsgenoten even later op de baan dus kon gewoon meedoen met de warming-up, de versnellingen en het programma.

Hoe snel of langzaam ik de diverse 400 meters precies heb gelopen weet ik niet, het zal zo om en nabij de twee minuten zijn geweest. Twee keer haalde ik 1'50'', samen met Patty. Moet wel zeggen dat ik dat tempo niet 10 kilometer had kunnen volhouden. Tijdens de training nog even een sanitaire stop in het clubhuis moeten maken en de laatste twee 400 meters heb ik onderweg naar huis afgewerkt. Thuis heb ik mij gewassen en omgekleed, daarna terug naar de club omdat het daar altijd gezellig is op de woensdagavonden.

Voor de rest van de week houd ik het relatief rustig want zaterdag doe ik mee met een loopje door de kassen!

Runners on the Storm

Gistermiddag was ik even in de binnenstad, dit in verband met de feestelijke opening van het Centraal Station na de herbouwing. Wie er niet bij was heeft niet veel gemist denk ik, al gebiedt de waarheid te zeggen dat ik amper een half uur van het festijn heb meegemaakt. Ik was waarschijnlijk al eerder weggegaan, ware het niet dat ik nog even in gesprek raakte met cineast, docent en hoorspel-initiator Frits Enk. Wij kennen elkaar uit de tijd dat ik bij de afdeling film van het ministerie van CRM/WVC werkte en daar veel persvoorstellingen organiseerde. Dat was in de jaren tachtig.

Om twaalf uur zou het vernieuwde station officieel heropend worden door de burgemeester maar het werd zeker twintig minuten later. Erik de Zwart, strak in het pak, fungeerde als spreekstalmeester maar de geluidsinstallatie was zodanig afgesteld dat wij er op de plek waar we stonden niets van verstonden. Vooral vanwege de galm. Daarna kwamen burgemeester Jozias van Aertsen en staatssecretaris Sharon Dijksma hun toespraak houden. Ook daar hetzelfde verhaal wat het geluid betreft, niets van verstaan maar volgens mij waren het vrij obligate toespraken. Op deze middag was er nog een heel programma met muziek en dergelijke, maar ik had meer te doen dus ben weggegaan.

Later in de middag even langsgegaan bij een vriend, wiens broer juist is overleden. Onderweg naar huis wat boodschappen gedaan.

Ondertussen waaide het de hele dag dat het een aard had. Je zou het - letterlijk bij vlagen - stormachtig kunnen noemen. En dat ging 's avonds gewoon door. Niettemin was het prima loopweer, dus welgemoed begaf ik mij naar de club.

Trainer Arie buiten beschouwing gelaten, was ik de enige man van onze groep gisteravond. Odette was trainer van de dag. Het werd een plezierige training: na het inlopen, de warming up en wat loopscholing met twee versnellingen als toetje, gingen we voor het programma: 15 km. tempo's van 3-6-3-6-3-6-3 minuten, met telkens 3 minuten rustpauzes tussen de tempo's. We liepen de hele Machiel Vrijenhoeklaan af, daarna bij de Kijkduinsestraat naar links en bij de Ockenburghsestraat rechtsaf, na tweehonderd meter weer rechtsaf de brug over en via een andere route weer terug.


Zo op papier lijkt het altijd een eitje, maar het was een stevige edoch voldoening gevende training, een combinatie van duur (85 minuten bruto) en snelheid. Toch gek dat wij in die tijd 'slechts' 12 kilometer hebben afgelegd, en dat is nog naar boven toe afgerond,

Ondertussen hadden we slechts sporadisch last van de sterke wind omdat Odette de route zó had uitgestippeld dat we daardoor zo min mogelijk geplaagd werden.

Puinduinrun en andere zaken

Een veelbewogen weekend waarin onder meer verjaardagen werden gevierd en ik geconfronteerd werd met - mij bekende - mensen die afscheid van het leven moesten nemen.

Op persoonlijk sportief gebied kan ik alleen de vrijdag memoreren. Die ochtend heb ik nog wat oefeningen gedaan in het krachthonk (met onder anderen Wim Hartman en Menno de Rijk), daarna stond er een duurloop op het programma. Dit ter voorbereiding van de CPC die ik de laatste twintig jaar als een zware halve marathon ervaar, en dus nooit meer echt goed heb gelopen. Daarom die foto uit 1982, dat waren betere tijden...

Vanaf huis liep ik via een omweggetje naar het Zuiderpark, daar liep ik anderhalve ronde en vervolgens weer terug. De bedoeling was om minimaal 100 minuten te lopen, maar van meet af aan ging het stroef.

Natuurlijk kan ik mijn Hoka's de schuld geven - okee voor duurlopen, maar toch loop ik er niet echt lekker op - maar het kan ook een lichte vorm van overtraindheid zijn. Hoe dan ook hield ik het na 85 minuten voor gezien. Ik was toen vlak bij huis maar had geen puf meer om er nog een kwartiertje aan te plakken.

Zaterdag niets gedaan, afgezien van drie taarten bakken (appeltaart, monchoutaart en groentenquiche) bij wijze van catering. Het was bedoeld voor de visite van mijn schoonmoeder die dinsdag 92 jaar wordt maar het zaterdag vierde. Zaterdag was 30 januari, dat was de geboortedatum van mijn moeder.

Thuisgekomen, hoorde ik dat er - ook op 30 januari - alweer een rockgigant uit de jaren zestig overleden is, Paul Kantner van The Jefferson Airplane, een van de beroemdste politiek-geëngageerde westcoast rockgroepen die furore maakte met hits als 'Somebody to Love', 'White Rabbit' en 'Volunteers'. Ik moest even googlen om te zien hoe Kantner er ook weer uit zag. Ik kwam toen ook uit op Marty Balin, zanger van die band en zag dat hij, evenals mijn moeder, op 30 januari is geboren.


Weer later zag ik op Facebook dat de broer van een vriend na een lange lijdensweg is overleden, ook op 30 januari. Merkwaardige opeenstapeling van toevalligheden.

Puinduinrun vanaf de kant

Vandaag was de Puinduinrun. Daar had ik mij niet voor ingeschreven en eigenlijk had ik ook geen zin in dat gesteggel over trappen en steile duintjes, liever spaar ik mijn krachten voor de trainingen op weg naar de CPC.

Maar ik ging wel kijken, want er deden aardig wat bekenden mee, zowel van Haag Atletiek als van andere clubs. Maar ook heel wat onbekende lopers, met name zijn de jongeren in opmars. Het zal met het uitdagende karakter van deze loop te maken hebben. Een en ander leidde tot het maken van een filmpje en de nodige foto's. Jeroen Tibbe heeft trouwens mooie en veel professionelere foto's gemaakt! Veel kijkplezier...


Dit keer werd het startschot door middel van een kanon gegeven. Dat geluid moet voor iedereen goed hoorbaar zijn geweest...

Winnaars van de langste afstand (ca. 10 kilometer, drie ronden) werden de supersnelle atleten Jeroen van Aken en Sanne Broeksma. Remco Mocking en Janna van Dijk werden tweede man en vrouw. De rest durf ik niet op te schrijven want de uitslagen stonden op het moment van dit schrijven nog niet online.

's Avonds bij onze buurman Jan (die ook een heel goede Puinduinrun heeft gelopen vanmorgen) op bezoek geweest, want een van zijn dochters, Nina, was jarig. Ook weer op 30 januari! We hebben daar met nog zo'n twintig mensen een gezellige avond gehad.