Wie is er bang voor een goede wolf?

Gistermiddag, na de fitness en een loopje - kort, omdat de blessure toch weer opspeelde -  weer eens het fotomuseum GEM binnengewandeld. Dit naar aanleiding van een tip over een bijzondere expositie 'Life in Cities'.

Aanrader! Vele tientallen foto's, een aantal daarvan op levensgroot formaat afgedrukt, zijn over een aantal zalen geëxposeerd. Wat  ze gemeen hebben is het thema: het leven in de grote stad. Meer specifiek: de steden New York, Chicago, Hong Kong en Parijs. Stuk voor stuk zijn het werken die het predikaat 'Kunst met de grote K' zonder meer verdienen.

De volgende tekst is bijna geheel 'gejat' van de site van het museum.

Maker van de foto's is Michael Wolf (1954).  Hij groeide op in de Verenigde Staten en Canada. Voor zijn studie keerde hij terug naar Duitsland waar hij van 1972 tot 1976 les kreeg van Otto Steinert, de legendarische professor van de Folkwang School in Essen.

Wolf begon zijn carrière als fotojournalist. Hij werkte voor gerenommeerde tijdschriften als Geo en Stern. In 2003 maakte hij de overstap naar vrij werk. Maar ook in dat werk zie je dat zijn fotografie geworteld is in de traditie van de sociaal geëngageerde documentairefotografie.

Centraal thema van zijn oeuvre is het leven van mensen in de voornoemde metropolen. Sinds 1994 woont en werkt Wolf in Hong Kong. Deze stad met ruim zeven miljoen inwoners is zijn inspiratiebron geworden.

Zo zie je in een aparte ruimte zijn serie 100 x 100 (2006) waarin tientallen portretfoto's te zien zijn van  honderd bewoners die een wooncomplex bewonen. Elke bewoner heeft een krappe negen vierkante meter tot zijn/haar beschikking.

In Architecture of Density (2003 - 2014), een van Wolfs meest beroemde series, worden foto’s van de volgebouwde stad zo aangesneden dat hemel en horizon ontbreken en het beeld bijna abstract wordt.

In Transparent City Details (2006) speelt Michael Wolf - net als in Tokyo Compression - met thema´s als privacy en voyeurisme in de grote stad. Wolf inspecteerde elke centimeter van zijn foto’s van architectuur in Chigago op zoek naar merkwaardige menselijke activiteit; hij brengt individuen in beeld die zich op grote hoogte onbespied wanen.

Hij blaast details op tot we in grove pixels bijvoorbeeld een zakenman herkennen die op kantoor een golfballetje slaat of iemand die vol vertwijfeling zijn gezicht in zijn handen laat zakken.

Zoals Michael Wolf inzoomt op zijn eigen foto’s van Transparent City, zo laat Google Street View ons de stad zien.

Geïnspireerd door dit nieuwe fenomeen - dat in 2007 werd geïntroduceerd op internet - begint de fotograaf een gelijknamig project in 2008 wanneer hij een tijdje in Parijs woont.

Via Google Street View, dat destijds aanzienlijk minder onderhevig was aan censuur, probeert hij zich de stad eigen te maken.

Onderweg in Google Street View ontdekt Michael Wolf een oudere vrouw die op de stoep is gevallen, een vechtpartij, een wildplasser en vele opgestoken middelvingers naar de Google-camera. 

De indrukwekkende, wandvullende installatie The Real Toy Story (2004 - 2018) vormt een commentaar op de industriële massaproductie in China. Een enorme hoeveelheid door Wolf verzameld ‘Made in China’-speelgoed (circa 20.000 stuks op 40 vierkante meter) flankeert de foto´s die hij maakte van arbeiders in Chinese speelgoedfabrieken. De verlegen en soms gelaten blikken van de arbeiders vormen een schril contrast met de overweldigende hoeveelheid goedkoop speelgoed.

Niet meer koud in Delftse Hout

Vanmorgen weer deelgenomen aan mijn (bijna wekelijkse) Delftse trimloopje. Ditmaal met het openbaar vervoer, omdat de OLA vandaag geen dienst had. En dat weer omdat zijn chauffeur niet meedeed wegens een griepje. Maar weer snel herstellen Jan!

Lokatie was ditmaal de atletiekbaan van AV'40 aan de Sportring 12. En nu eens geen 5 kilometer, maar 7 kilometer. Nog geen mega-afstand, maar toch. Overigens had ik twee weken terug ook 7 kilometer gelopen, op dezelfde lokatie. Officieel heet het de Delftse Houtloop, dus ik hoef niet uit te leggen hoe het parcours loopt.

Pierre was ook aanwezig en had zich ingeschreven voor de 3.5 kilometer. Maar ja, daags ervoor had hij als trainer van een CPC-groep een lange duurloop gelopen, dus dit was een mooie afstand voor 'de pittigheid'. Verder waren Hizkia en Michel van de partij, beiden gingen voor een relatief rustige 7 kilometer, en ook Leen Harteveld ging voor deze afstand. Er waren ook nog andere leden van de HAAG-delegatie, onder wie Jan Groenestein.

Het weer was, zeker vergeleken met voorgaande dagen, prachtig. De temperatuur: een paar graden boven nul, maar de zon zorgde er voor dat deze snel ging stijgen tot - uiteindelijk - een graad of acht tot tien. Prima loopweertje dus. Vijf minuten nadat de lopers van de 3,5 km vertrokken waren, gingen de deelnemers van de 7 en 14 km van start.

Ook nu ging ik niet te snel van start en probeerde gaandeweg in een comfortabel ritme te komen. Dat lukte aardig. Wel merkte ik dat het even na het 5km punt zwaar werd (waarschijnlijk door te weinig duurlopen), maar kon het tempo redelijk vasthouden. Toch passeerde een groepje van pakweg zeven lopers mij in de laatste anderhalve kilometer en toen had ik geen puf meer om aan te haken. Uiteindelijk passeerde ik na (bijna) zeven kilometer de finish op de atletiekbaan in 39'09''. Toch beter dan 4 februari, toen deed ik er drie minuten langer over (43'10'') maar toen had ik ook meer last van wat ik maar zal aanduiden als 'ichsias-achtige' verschijnselen.

De uitslagen staan al online. Compliment voor de organisatie, dat doet zij altijd snel. Dat geldt ook voor de foto's van de loop.

De terugweg ging weer met het openbaar vervoer, concreter: met drie bussen. Even na twee uur was ik weer thuis.

Nog ff breughelen

Vandaag was na lange tijd weer een wandeling met een paar Doornvogels. Wij hadden afgesproken in Paviljoen Malieveld ('de poffertjestent'). Naast clubgenoot Wim van Es - wat toevallig - was daar de sterk afgeslankte wandelclub. Van de zeven nog actieve doornvogels gaven namelijk vier acte de presence (inclusief blogger dezes). Van degenen die niet meegingen heeft één last van een peesontsteking, een ander is al maandenlang aan het reizen, eerst door Afrika en momenteel door Brazilië, en leider-gids-organisator Hugo is door een herseninfarct helaas niet meer in staat om mee te wandelen. Maar al tijdens de koffie bleek dat van de vier overblijvers nog één afviel omdat de zool van haar rechterwandelschoen over de hele lengte was losgeraakt. Dat viel niet op korte termijn te repareren. Dus moest zij onverrichter zake huiswaarts keren.

De wandeling is ook kort gebleven: vanaf Paviljoen Malieveld via De Koekamp en Het Haagse Bos naar het Louwman Museum. Daar zouden we een paar uur doorbrengen, daarna weer terug.

Op weg naar de poffertjestent bleek dat de gemeentelijke verkiezingskoorts al is losgebarsten: aan de korte zijde van de Koekamp stonden alle posters van de deelnemende partijen opgesteld.


Het Haagse Bos bood zo vroeg in de ochtend een winters aanzicht. Op de grotere plassen werd druk geschaatst. Tientallen mensen - volwassenen en kinderen - trotseerden het ijs, dat in het midden kennelijk dikker was dan aan de kant, waar veel brede wakken en niet-bevroren water zichtbaar was. Toch maakte kennelijk niemand zich hierover zorgen.


Het Louwman Museum - zelf noem ik het steeds 'Het Automuseum' - had ik zelf al diverse malen bezocht, in tegenstelling tot mijn beide wandelcompanen. Het is hun goed bevallen: vanaf de derde etage, die ook met de lift bereikbaar is, kun je de museumroute volgen waarbij de bezoeker een geschiedenisles krijgt voorgeschoteld.

Honderden bolides zie je, vanaf de allereerste koetsachtige (voorgangers van de) auto, tot aan de hypermodern gestroomlijnde race-auto's van heden ten dage. Verder zijn er tientallen affiches, schilderijen, beeldjes en andere voorwerpen die een relatie met de auto hebben. Ook worden hier en daar zwart-wit filmpjes gedraaid met beelden van zo'n honderd jaar geleden.


Zelf heb ik niets met auto's, maar ik raad iedereen een bezoek aan dit museum met de prachtige collectie van harte aan. Als je wilt kun je er uren doorbrengen.

In mei 2015 heb ik vrij veel foto's gemaakt in dit museum, zie mijn album. Veel veranderd is er inmiddels niet, alleen is De Gouden Koets nu elders.


Na afloop nog warme chocolademelk met slagroom en een flink stuk 'home made' taart genomen bij een gezellig oud-hollands ingericht tentje naast het museum (Chalet Ten Bosch), waarna we ieder ons weegs gingen. In het bos bleek de sneeuw al deels gesmolten en ook de ergste kou was uit de lucht. Het wordt geleidelijk aan zachter komende week. Heel erg kan ik dat niet vinden, eerlijk gezegd...

Kou ontvlucht naar Avonturia

De onverwacht felle winterkou van de afgelopen week noodde nu niet bepaald tot veel buitenactiviteiten. Neemt niet weg dat naast de krachthonksessie op woensdag, toch nog even is (hard)gelopen.

Straks trouwens ook weer naar het krachthonk. Het lijkt mij nu f*kking koud met min acht en windkracht 7, dus dat twintig minuten loopje er naar toe overleef ik nog wel (afkloppen ;-)).

Dat hardlopen - nou ja, hard.. - was op dinsdag- en woensdagmiddag. Weliswaar was het ook op die dagen berekoud maar de zon maakte veel goed. Erg lang achtereen is er niet gelopen, dinsdag 40 minuten en woensdag 50 minuten. Soepel ging het nog steeds niet (te zwaar en de zijkant van mijn rechterknie is steeds voelbaar) maar het is beter dan niets.

Verder vooral thuis bezig geweest en in de stad wat verf en schildersmedium gekocht (bij Artifac), waarmee ik het resterende saldo op een cadeaubon tot 0 heb gebracht.

Ook nog wat geschilderd. Dat is niet echt makkelijk want in het daartoe bestemde kamertje kan ik mijn kont nauwelijks keren. Bovendien is het er momenteel ijskoud. Maar goed, zo is er altijd wel wat. Getuige bovenstaande foto ben ik - althans van binnen - altijd kind gebleven, want ook toen vond ik het klaarblijkelijk leuk om te delen.

Woensdagavond kon ik het niet opbrengen om naar de club te gaan: veel te koud, bovendien had ik overdag al gelopen.

Donderdag gingen we met Daphne en Chloë naar Avonturia, dat wonderlijke gebouw dat het midden houdt tussen een warenhuis voor dierenbenodigdheden en mini-dierentuin. En dat is het ook allebei.

   
Wij zijn daar al eerder geweest, een aantal malen zelfs, maar de in het gebouw aanwezige 'grot' hebben we nooit bezocht. Daar moet je wel extra entree voor betalen. Vooral voor kinderen leuk, je kunt er onder andere zand scheppen en zeven, waarbij je de meer bijzondere mini-steentjes - vaak niet veel groter dan een flinke zandkorrel -  kunt verzamelen en aan het eind kunt inwisselen voor een aardigheidje. Uiteraard mogen mama's, papa's, oma's en opa's ook meehelpen met deze archeologische taken.

En je ziet er diverse dieren, zowel levende als opgezette, die in het wild in de woestijn leven. Daarna nog wat gedronken in het restaurant. De cappucino was geweldig! Na nog een extra rondje bij de vogels, vissen en reptielen gingen we huiswaarts. Oost West, Thuis Best geldt in deze dagen zeker. Tenzij je een schaatsliefhebber bent, maar ik kan niet goed schaatsen en dat is het eufemisme van de dag....