Zeventien jaar Cultuurbarbaar...

Vandaag twee verjaardagen te vieren: die van mijn wederhelft en van mijn eigen blog. 

Mijn eerste bericht dateert van 19 april 2004 en luidde als volgt:

Vanaf heden, 19 april 2004, zal ik mijzelf en anderen lastig vallen met mijn wederwaardigheden.

Het begint al goed: mijn wederhelft Hanne is jarig! En niet alleen dat, want over een week zijn wij 25 jaar getrouwd. Een hele prestatie voor beiden, want ik voel mij – en ben – een eeuwig getrouwde vrijgezel. Het is opvallend rustig tot op heden, misschien komt er vanmiddag wat visite. 

Je begrijpt: ik heb een dagje vrij. Vrijdag jl. ook trouwens, ik heb toen een lange eenzame wandeling gemaakt vanaf Nijverdal via De Holterberg naar Holten. Er zijn nog plaatsen in ons land waar je twee uur achtereen kunt lopen zonder een mens tegen te komen! Ook geen kip trouwens, hooguit een korhoen. Alhoewel: het is paartijd, maar ik heb geen korhoenders gezien en gehoord. Waarschijnlijk toch te laat op de dag.

Ik pik gelijk zaterdag 17 april mee, want toen heb ik een halve marathon in Naaldwijk gelopen. Prachtig weer, ik liep tot 15 kilometer als een zonnetje. Daarna ging de kaars uit…. Toch nog een redelijke tijd (1.44) gelopen. Volgende keer beter!

In de afgelopen zeventien jaar is het niet eerder voorgekomen dat de frequentie van geposte berichten zó laag was. Dat komt vooral door Covid-19, waardoor zelfs korte tripjes met het OV zo goed als uitgesloten zijn. Verder mijd ik sociale contacten zoveel mogelijk merk ik, heb geen overdreven corona-angst maar ben wel voorzichtig. Daarnaast het weer, zelden hadden we zo'n koude aprilmaand. 

Maar goed, als er al iets te berichten viel, bood Facebook uitkomst. Het enige nadeel van Facebook vind ik wel de vluchtigheid, een geplaatst bericht is alleen voor die dag relevant, daarna verdwijnt het in de relatieve vergetelheid van de tijdlijn.

Om laatstgenoemde reden houd ik toch mijn blog aan. Het is eigenlijk al een 'ouderwets' iets geworden, temeer omdat ook FB de mogelijkheid biedt voor blogberichten. Maar goed, enig conservatisme is mij niet vreemd.

Valt er over de afgelopen tijd - vanaf mijn laatste bericht van 24 maart jl. - wel iets te melden? Niet echt, het leven bestaat tegenwoordig uit 'oppassen', twee dagen per week op de kleinkinderen.

Daarnaast is het vooral wandelen-fietsen-hardlopen. Meestal gaat de camera mee, vooral tijdens wandelingetjes.Een en ander wordt afgewisseld met schilderen, lezen en tuinieren. En veel achter de pc zitten, vooral de actualiteiten en de discussies/meningen over Covid-19 en de maatregelen volgen.

Er wordt nog steeds hardgelopen, vrij frequent zelfs - ik 'zit' nu op 4 à 5 keer per week - maar korte stukken, zeg 4 tot 8 kilometer. Tijdens die loopjes kom ik nogal eens Haag-genoten tegen. Een paar weken zat er aardig de klad in het hardlopen: de laatste tijd wil het niet echt vlotten met mijn moeilijke knieën en een (té zwaar) lichaamsgewicht. Dat maakt het lopen extra zwaar. Ik kom snel aan, zelfs als ik niet veel eet. Wel zo nu en dan een tussendoortje (koekje, brokje chocolade) maar als ik dat te vaak doe vliegen de kilo's er aan. Nu zit ik op 81 kilo.

En oh ja, dan is er ook de leeftijd maar dat vergeet ik altijd als eerste te noemen. 

De afgelopen week toch weer iets meer gaan trainen. Maandag voor het eerst sinds maanden met het groepje Pierre, Vincent en Ton, vijf keer vier minuten is stevig tempo. Nou, het tempo zit er allesbehalve goed in, dus heb er maar twee-en-een-half van de vijf volbracht, op respectabele achterstand van genoemd drietal. 

Dinsdag en woensdag voor mezelf gelopen, donderdag overgeslagen, vrijdag weer met de baangroep van Maarten. Ditmaal lukte het mij met veel moeite drie keer onder de minuut (op de 200 meter) te blijven. Dat lijkt nergens op zou je zeggen maar vorige week vrijdag 9/4 - toen ik voor het eerst sinds vele maanden met genoemd groepje (gesplitst in duo's met anderhalve meter afstand) inliep, kwam ik twee keer boven de minuut uit.

Zaterdag 17/4 vijftig minuten gelopen, had wel wat moeite mee maar kon er nog wel twee versnellingen uitpersen, twee keer een kilometer ruim onder de zes minuten. 

Hoe dan ook is de 'loop-drive' nog steeds aanwezig. Wel moet ik nog mijn nieuwe schoenen (vorige week afgehaald bij John van Zier Running) gaan inlopen. Volgende week maar weer.

Mijn andere hobby - schilderen - heb ik ook weer opgepakt. Het weer noodde nu niet bepaald tot overmatige buitenactiviteit dus kon ik weer een paar dagen met verf en penselen in de weer.

Op zoek naar Westlandse vogels

Vandaag een flink rondje (minstens 40 kilometer) door Het Westland gefietst. Het was mooi weer, overwegend zonnig, en ik had de (matige) wind overwegend mee, dus het was goed te doen. 

Eerst via het Wateringse Veld naar Midden Delfland gepeddeld, door dat merkwaardige landschap dat te omschrijven valt als een mix van natuur- en industriegebied. Mijn doel was om via Den Hoorn naar Schipluiden te gaan en dan vooral het groengebied ten zuiden daarvan.

Bij Op Hodenpijl even gepauzeerd. Met een cappucinootje in de tuin gezeten, aan een tafeltje in de zon. Het was zowaar een soort van terraservaring! En dat in deze tijd...

Verder naar Schipluiden. Daar moest ik afstappen bij een wegblokkade - een vrachtauto die aan het laden en lossen was, of zoiets - en juist op dat moment kwamen Ruud van Aarle en Harry van Maanen (gezworen fietsmaatjes) mij van de andere kant tegemoet. Zij hadden er al wat kilometers opzitten. Even een snelle groepsselfie gemaakt, met dank aan Ruud...

In Schipluiden fietste ik langs het water, via een pittoresk straatje dat overging in een dijkpaadje. Daar maakte ik ruimte voor een man op een scootmobiel. Hij zag kennelijk aan mijn camera dat ik op zoek was naar vogels: hij adviseerde mij spontaan om naar 't Kraaiennest te gaan, een natuurgebied bij De Lier, daar zouden veel bijzondere vogels te spotten zijn. 

Zo gezegd, zo gedaan. Het was toch nog wel even zoeken - en een paar keer de weg vragen - voordat ik ter bestemde plekke was. Maar inderdaad, vogels genoeg. Vooral grutto's die zich juist op deze plek, een deels drooggevallen plas, zeer thuis voelen. Overal hoorde je hun roep: 'Wikka wikka wikka' wat kennelijk ooit door de naamgever verstaan is als 'Grutto grutto grutto'. 

Behalve veel grutto's (Ik heb niet zo'n sterke telelens, dus erg groot kon ik ze niet op de plaat krijgen) waren er ook bergeenden, smienten (elders vrij zeldzaam), ganzen, zwanen en nog veel meer vogels op deze plek. Er zouden ook wulpen zijn maar vanmiddag heb ik ze niet gezien en/of gehoord.

Op de terugweg op het nog groene gebied van Het Westland kwam ik langs 't Woudt, dat mooie pittoreske plaatsje. Daar heb ik mijn tweede cappucino van deze dag gescoord, ditmaal vergezeld door een Woudste Plak, een soort cake met lange vingers er in verwerkt. Buiten in de zon zat een groepje oudere fietsers, onder wie de snelle hardloper/crossloper van weleer, Herman Kromhout. Desgevraagd zei hij dat hij allang niet meer hardliep maar fietsen doet hij als de beste.

Daarna via De Lier en het Wateringse Veld terug naar Den Haag. Het was een mooie tocht.

Met de Club van 21 de Lente in!

 37 jaar inmiddels! Ik vier het vandaag voor de tweede keer in Lockdown, evenals Wim Hartman. En die andere heer zou vandaag 336 zijn geworden.

Maar goed, 37 jaar is ook hele leeftijd, ik geef het toe. Het enige dat ik merk is dat ik heel moeilijk op namen kan komen en cijfers verwissel ik nogal eens...

En ook dat de sporthorloges die vandaag de dag gemaakt worden ook niet meer goed werken. Ik loop net zo hard als vroeger maar mijn horloge geeft steeds langzamer tijden aan....

Wat moet ik met mijn blog in de lockdown

Niet alleen Hans Teeuwen zit er mee, ook voor mij is de invloed van de lockdown merkbaar, vooral op  het aantal posts dat ik hier plaats.

Veertien februari - bijna een maand geleden - was de laatste keer. Deze frequentie steekt schril af met het voor-corona tijdperk, toen ik vrijwel dagelijks een bericht plaatste. 

Helemaal gek is dat niet want ik loop weliswaar nog regelmatig een rondje - ca. drie à vier keer per week, maar zowel qua gevoel als omvang (hooguit 4 tot 8 km per keer) is dat niet vermeldenswaard. Ook omdat het lopen steeds stroever gaat. Wandelen doe ik wel maar steeds in de direct omgeving en op een gegeven moment ben je daar ook over uitgeschreven. Wel maak ik onderweg soms wat foto's die ik op facebook plaats.

Tja, en musea, bioscopen, theater, dierentuinen en stadstripjes: het zit er allemaal niet zo in met die lockdown. Hopelijk komen er betere tijden. Wat het weer betreft komen die zeker en dan ga ik ook buiten de regio wandelen. Met mijn fototoestel in de aanslag!

Wat schilderen betreft, ben ik de laatste tijd iets actiever. Als je eenmaal bezig bent, is het een fijne bezigheid. Op Instagram en Facebook plaats ik af en toe een resultaat. Niet iedereen hoeft het mooi of goed te vinden maar de behoefte om te delen blijft. Mijn laatste werkje staat hieronder.

Ben trouwens weer bezig, al gaat alles een beetje tussen neus en lippen door. 

Breugheliaanse schaatstaferelen anno 2021

 

De winter is nog niet voorbij, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat wij taferelen zoals hierboven - en overal elders in de lande - op korte termijn weer zullen zien. 

Hoe dan ook, het was ijspret voor velen. Zelf heb ik de ijzers niet omgebonden (mij tegenwoordig te link) maar gewoon kijken naar al die ijspret gaf mij al meer dan genoeg voldoening.

Overigens kwam ik op weg naar Madestein niet alleen schaatsers tegen - en een enkele doldrieste fietser - maar ook hardlopers, al waren deze vandaag ver in de minderheid. Toch kon het best, hardlopen. Wel kijken waar je loopt natuurlijk, maar toch.

Nietwaar, Michel en Hizkia?

Zelf was ik gaan wandelen en ondanks de aangestampte sneeuw en de hier en daar onmiskenbaar gladde stukken ben ik niet op mijn plaat gegaan. 

Eenmaal op de plaats van bestemming - het meer langs de Madepolderweg - beleefden wij (Hanne, Daphne, Daniël, Lily en Chloë) twee uurtjes winterpret. 

Zowaar was er een tent waar we - op Take Away basis - de warme chocolademelk met slagroom, al dan niet vergezeld door een luikse wafel, goed lieten smaken.  

Morgen lopen de temperaturen op en wordt het dus een 'dooie(n)' boel, met zeker het eerste deel van de dag ijzel, het wordt bijna overal spek- en spekglad.

UITKIJKEN DUS!

Schaatsen op natuurijs: kan dat nu wel?

Ik ben geen schaatser maar voel heel goed mee met de ontelbaren die reikhalzend uitzien naar de Elfstedentocht. In mijn enthousiasme heb ik mij ooit aangemeld als lid - niet toevallig vlak na de laatst gereden tocht - maar werd - godzijdank - afgewezen omdat er té veel aanmeldingen waren. Achteraf gezien maar beter, want ik kon mij toen amper voortbewegen op het ijs. 

Het ziet er in elk geval naar uit dat er de komende week/weken op natuurijs kan worden geschaatst. Dat gaat sowieso lukken op volgespoten weilanden en plassen. Erg leuk natuurlijk, dat gaat breugheliaanse taferelen opleveren.

Maar kan dat nu wel, 'met corona?' Volgens mij kan dat zeker, uiteraard rekening houdend met een aantal zaken.

Interessant in dit verband is het verhaal van - ja, daar is-ie weer - Maurice de Hond. Op sociale media wordt de man - vriendelijk gezegd - niet door iedereen omarmd. Maar wat je ook van hem vindt: op zaken die betrekking hebben op de verspreiding van corona (en de daarmee samenhangende data) slaat hij vaak de spijker op zijn kop. 

Zeker, hij is kritisch op het gevoerde coronabeleid maar wel constructief. Jammer en zelfs schandalig dat de man - zonder serieus op de inhoud van wat hij allemaal naar voren brengt in te gaan - zo wordt geframed en weggezet als 'halve wappie'. Zeker wat betreft zijn suggesties met betrekking tot het indammen en zelfs voorkomen van virus-uitbraken slaat hij de spijker op de kop. Zijn aerosolen verhaal is inmiddels bekend, dat gaat over de kleine virusrijke druppeltjes die blijven hangen in binnenruimtes en vele mensen tegelijk kunnen besmetten. 'Coronaproof' ventileren zou de schade beperken. Op feiten en onderzoek gebaseerd, alleen pakken de verantwoordelijken het niet op en regelmatig lezen wij over alweer een Covid-uitbraak in een verpleeg- of verzorgingshuis.

Het verhaal van De Hond over schaatsen en 'het virus' bevat weer veel interessante elementen. Eens of niet eens, daar kun je van mening over verschillen. Maar vooral voor de ijspretliefhebbers de moeite om kennis van te nemen!

Kriig er (vreemde) uitslag van!

En weer ging het mis met mijn race app. Maar goed, ik heb wel vijf kilometer voluit gelopen en dat is ook alweer een maand geleden.

Start Uithoornloop 5 km. 2020

Ditmaal nam ik deel aan de virtuele Uithoornloop. Na de Van Speckeloop en de Midwinterrun de derde virtuele loop, op zich wel een goed iets want je traint dan met een doel voor ogen. Om 11:10 ging ik van huis en liep hetzelfde traject als de vorige keer. Onderweg hoefde ik niet veel te stoppen (drie keer bij het oversteken, zo'n veertig seconden bij elkaar) en het tempo kon ik goed volhouden. Bij thuiskomst heb ik de live tracker meteen op 'pauze' gezet, volgens de handleiding moest dat om te stoppen. Op mijn horloge - en met aftrek van 40 seconden - kwam ik op 33'50'' uit.

Even kijken op de Race-app. Hee, hoe kan dat? Op de app stond dat ik slechts 1.23 kilometer had gelopen. Raar, misschien onderweg per ongeluk op de pauzeknop gedrukt (ik liep met mijn telefoon in de hand). Maar goed, ik had toch een flinke tempotraining van 5 km. en 250 meter achter de rug. 

Wassen, aankleden en nogmaals kijken op mijn app. Daar stond nog steeds een uitnodigend pijltje met "Start Live Tracking". En ja hoor, hij stond gewoon op pauze, wat betekende dat ik die vijf kilometer alsnog 'officieel' kon volmaken. Maar ja, ik was al helemaal omgekleed, dus besloot ik de 'app-technische' afstand van 5 kilometer stevig wandelend vol te maken. Via Zonnebloemstraat, Pad door Bosjes van Pex en Laan van Meerdervoort terug naar huis, vooral wandelend en soms een stukje joggend. Uiteindelijk kwam ik uit op 6.22km in 48:28.  

Kortom, vandaag 11,5 km gelopen waarvan ruim 5km echt hardlopend en ruim 6km wandelend. 

Toch weer wat gedaan!