Over rode zon, penisplanten en Einsteins stoel

Update van de afgelopen week. Zit fysiek in een dipje op dit moment, wat ik vooral afgelopen zondag merkte bij de Bertusloop in Delft. Ik heb de vijf kilometer weliswaar zonder onderbreken volbracht, maar vraag niet hoe. 

Daags ervoor ging het ook al niet lekker, maar binnenzitten is niets voor mij. Dus toch maar met het OV naar Leiden en dan een stukje wandelen. Het was er bij aankomst ongelofelijk druk. Lange dikke rijen mensen die richting centrum liepen. Zelf liep ik - bijna standaard als ik in Leiden ben - naar de Hortus Botanicus, waar de eerste voorjaarsbloemen al welig tieren. Ik zag zelf, ondanks de kou - want koud wàs het, het afgelopen weekend - een hommel vliegen die zich bij een Helleborus tegoed deed aan de nectar.

Ook bloeide op dat moment de Amorphophallus Gigas, twee exemplaren van de zogeheten 'penisplanten'. Nou ja, nog net niet bloeiend - dat gaat de komende dagen gebeuren - maar wel in volle knop.

Uiteraard staan er meer bijzondere planten in De Hortus, met name in de tropische kassen. Zoals bovenstaande reuzenaronskelk.

Meer info op de site van de Hortus!

Aansluitend liep ik via een draaihek door naar het terrein waar de Oude Sterrewacht zich bevindt. Het is de oudste bestaande universitaire sterrenwacht ter wereld. Studenten krijgen er college, maar er is ook een gedeelte toegankelijk voor het publiek. Hoewel niet van tevoren gepland, ging ik er toch een kijkje nemen. Juist op dat moment was het 'open dag' en gingen de deuren van het gebouw open. 

De nodige steile trappen beklommen en naderhand weer afgedaald om de inmiddels 'ouderwetse' telescopen van de Oude Sterrewacht te bezoeken. Meerdere enthousiaste vrijwilligers/gidsen gaven uitvoerig informatie over een en ander.

Zo stond er op de bovenste verdieping in dezelfde ruimte waar een van de telescopen stond opgesteld deze bijzondere stoel. Onze gids vertelde dat niemand minder dat Albert Einstein hier vaak op gezeten heeft, op deze plek.

Uiteraard waren er bij klaarlichte dag geen sterren en andere hemellichamen te zien, maar wel de zon. Met een filter tegen de sterke straling liet onze centrale ster zich zien als een rozerode schijf waarop op het oog kleine vuiltjes te zien waren. Dat lag niet aan de lens van de telescoop; het waren zonnevlekken, die de ene keer vaker te zien zijn dan een andere keer. Over in hoeverre dit invloed heeft op het klimaat lopen de meningen nogal uiteen. Die invloed is er waarschijnlijk wel, maar niet in zo grote mate als soms wordt voorgesteld.

Ook hier geldt: ben je geïnteresseerd in deze materie, rondleidingen en nadere informatie over een en ander, zie deze link! 

Running Blind en Suze Robertson

De afgelopen week heb ik weer de nodige wandelkilometers afgelegd en een paar keer hardgelopen. Maandag, dinsdag  en zaterdag zo'n tien kilometer wandelen per dag. Woensdag na het bezoek aan het krachthonk en het gezamenlijk koffie drinken erna, gingen Ton, Vincent en ik lopen volgens het schema 4x2minuten tempo, en dat tweemaal. Deels op het grasveld achter het clubhuis, deels op de baan. 

In het weekend heb ik niet aan een loopje - voor zover ze al in de regio waren (not) - meegedaan. Wel heb ik zondag op het sportpark Laan van Poot en in het duingebied daarachter, ook deels op het strand, wandelend en deels joggend van punt naar punt, foto's gemaakt van de deelnemers aan de Running Blind trailrun. Dat was een loop waarbij slechtziende en blinde hardlopers onder begeleiding van een 'goedziende' loper één of twee ronden (ca. 5 resp. 10 km) moesten afleggen, en dat over een mooi maar pittig parcours waarin alle trail-ingrediënten (verharde paden, zandpaden- en paadjes, klimmetjes, strand) aanwezig waren. 

De foto's van bovengenoemde trailrun staan hier.

Ook nog een beetje aan het schilderen geweest, maar moet nog een beetje in mijn 'flow' zien te komen. Misschien een beetje inspiratie opdoen in een museum. Dus zaterdagmiddag ging ik maar weer eens naar Museum Panorama Mesdag. Mooi weer, dus dat werd wandelen.

Niet zozeer vanwege dat panorama dat ik in mijn leven al tig keren heb gezien. Meer iets voor touristen zou je zeggen. Dat neemt niet weg dat dit werk steeds opnieuw grote indruk maakt, het lijkt wel of je buiten staat en uitkijkt op zee en het Scheveningen van de 19e eeuw, met alle bedrijvigheid van dien.

Waar ik echter vooral voor kwam was de expositie van Suze Robertson. Geen Engelse, Amerikaanse of Australische kunstenares maar een Haagse dame (1855 - 1922) die tot de grootste en vernieuwende  kunstenaars van haar tijd werd - en wordt - gerekend. Een toegewijde, eigenzinnige en moderne persoonlijkheid. Zij was ook een van de eerste vrouwelijke beroepskunstenaars in Nederland. Ze schilderde en tekende stillevens, naakten, stadsgezichten en vrouwen in sobere interieurs. Alledaagse onderwerpen, maar zij verbeeldde die op een buitengewone manier, waardoor haar werk een zekere verstilling en tijdloosheid krijgt.

Kortom: voor wie van schilderkunst houdt, kan ik de expositie met het werk van Suze Robertson van harte aanbevelen. Maar haast u niet al te langzaam, want haar schilderkunst is tot 5 maart 2023 te bezichtigen in Museum Panorama Mesdag (Zeestraat 65, Den Haag). Niet te verwarren met Museum Mesdag aan de Laan van Meerdervoort!

Zondagsloopje op zijn kop

Het was een wonderlijke zondag. Ik zou vijf kilometer gaan lopen bij de kopjesloop in Delft die morgen, maar het is er niet van gekomen. Omdat de tram waarmee ik normaliter reis vandaag niet reed, kon ik - via bemiddeling door Jan G. - met Erik en Ellen meerijden. 

Ik vertrouwde er op dat er alternatieve manieren waren om op de plaats van bestemming te komen. Dus de OV-wijzer geraadpleegd, ik moest bij De Koplopers zijn en daar in de buurt stopte een bus. Na een tram- en treinreis via Laan van NOI naar Delft, nam ik de bus (30) naar Delfgauw en vanaf de bushalte was het nog een stukje lopen. Echter bleek daar wel het secretariaat van De Koplopers gevestigd maar dat was niet de plek waar de start en finish was. 

Het werd uiteindelijk toch nog een stevige wandeling van drie kwartier voordat ik op de plaats van bestemming was. Een joggende heer aan wie ik de weg had gevraagd, kwam later bij Ikea langszij, maar ditmaal in zijn auto. "Stap maar in, ik breng je naar de start". Dat was mooi! Na enig zoekwerk en omrijden kwamen we uiteindelijk bij de start aan. Ik dankte David - zo had hij zich desgevraagd voorgesteld - voor zijn behulpzaamheid maar voelde mij wel een beetje schuldig dat ik hem niets kon aanbieden. Snel liep ik naar het clubgebouw van DES om mijn startnummer op te halen en mij gedeeltelijk om te kleden. Ik had nog maar tien minuten. Toen ik uiteindelijk het pad naar de start afliep, hoorde ik dat het startsein gegeven werd. 

Er waren ditmaal - voor kopjesloopbegrippen - veel deelnemers, op de 5 maar vooral op de 10 kilometer. Dat had te maken met dat deze editie deel uitmaakte van de regionale 1 van de 4 lopen.

Ruim anderhalve minuut nadat de meute was vertrokken, ging ik van start. Ik zou de achterste lopers wel kunnen inhalen dacht ik, maar na 500 meter kwam er een loper terug: het was Jan G. die niet goed op dreef kwam vanwege spierpijn: daags ervoor had hij lang en hard getraind. Ik besloot met hem terug te lopen naar DES, waar we koffie dronken en weer teruggingen om lopers op de vijf kilometer te zien finishen. 

Alzo geschiedde! Naderhand mocht ik wel mee terugrijden met Erik en Ellen. Jan en ik kregen niet alleen die lift maar werden ook nog eens getracteerd op enkele smakelijke pitloze mandarijntjes. En eenmaal thuisgekomen, toch nog een paar kilometertjes gelopen, dus al met al toch nog wel in beweging geweest.

Maar eerlijk gezegd gaat het nog steeds niet optimaal wat het hardlopen betreft. Uiteraard moet ik aanvaarden dat de leeftijd een grote rol hierbij speelt, maar thuis gaf de weegschaal 82 kilo aan, wat voor mij veel te zwaar is (om nog een beetje uit de voeten te kunnen). Toch maar weer nog strenger zijn op wat ik in mijn mond stop.... 

De pittoreske kant van Rotterdam

Even een terugblik op de afgelopen dagen. Vorige week zaterdag ging onze kleine maar vertrouwde wandelgroep 'De Doornvogels' wandelen in Rotterdam. 

Na koffie te hebben gedronken in een uitspanning bij het Centraal Station, gingen we op weg. Het werd een echte stadswandeling ditmaal. We liepen eerst langs het water van de Heemraadsingel waar diverse opvallende kunstwerken staan, waaronder de drie houten appels van Cees Fransen en een grote zilverkleurige motor.

Het was zeker niet de eerste keer dat wij deze stad bezochten, maar de wandelingen zijn altijd weer een beetje anders. Ditmaal vooral omdat Delfshaven een belangrijk onderdeel van de wandeling vormde. Een opvallend stadsdeel dat associaties oproept met zeeuwse plaatsen als Middelburg, Veere enzovoorts. Delfshaven is een zogeheten bestuurscommissiegebied van Rotterdam, dat vroeger deel uitmaakte van Delft. Nadat het in 1795 zelfstandigheid verkreeg werd het in 1860 geannexeerd door Rotterdam.

Ongepland kwamen we langs een kerk. Onze steelse blikken naar binnen trokken de aandacht van een aldaar aanwezige dame en een rijzige heer, die ons nodigden verder te komen. De dame gaf vervolgens een korte rondleiding door de kerk, waarbij wij allengs meer te weten kwamen van de geschiedenis van de Pelgrims Vaders, zo heet ook de kerk. Meer info hier! 

Na het bezoek aan deze kerk liepen we door langs het water en kwamen we na enige tijd aan bij het gebied rond Hotel New York. Onderweg zagen we veel beelden, met als meest opvallende het Slavenmonument. 

Eerder zagen we in de verte drie personen 'abseilen' van de Euromast. Zij liever dan ik, maar ik heb dan ook hoogtevrees.

 
Ook nog even met de watertaxi het water overgestoken naar Hotel New York, waar we in het parkpaviljoen de lunch genoten. Zelf bestelde ik een erg smakelijke pittige warme currysoep. 

Laatste bezienswaardigheden van deze dag waren de 'Lost Luggage Depot' van Jeff Wall langs het water en het herdenkingsmonument. Nog steeds aangrijpend, al die namen van jonge - veelal joodse - kinderen die in WO II het leven lieten.

Wat verder de afgelopen dagen?

Uiteraard de gebruikelijke sessies in het krachthonk, dagelijkse wandelingen en af en toe wat hardlopen (korte stukjes, maximaal een half uur).

Verder enkele bezoekjes gebracht aan oude vrienden (Bas, Tom, Ria) waarvan ik - herkennen jullie dat? - het gevoel kreeg hen een beetje te hebben veronachtzaamd de afgelopen jaren. Het was in alle gevallen een leuk weerzien, alsof de tijd had stilgestaan. Je pakt meteen de draad - soms van dertig, veertig jaar geleden - gewoon, op een natuurlijke manier weer op. Ik denk er toch over om in de nabije toekomst wat kleinschalige reunietjes te entameren.

En ook nog naar het Filmhuis, maar daarover later. Anders wordt dit bericht te lang....

Puinduinrun met menige Stairway to Heaven... Maar in de hemel is geen....

En weer was er een Puinduinrun! Een loop waaraan ik meermalen heb deelgenomen, maar dit jaar niet. Voorgaande jaren ook niet trouwens, dat kwam deels door cojona  Door blessure heb ik heel weinig gelopen de laatste tijd, en het is nog niet helemaal over. En dan, klimmen is niet mijn ding, zeker niet tegen die lange heuvels en steile trappen op. Maar eerlijk is braaf: het is en blijft een inspirerend evenement met een  uitdagend parcours. 

Zo was ik er vanochtend toch even bij, letterlijk aan de zijlijn, en heb mij toch enigszins verdienstelijk gemaakt met het maken van foto's.

https://myalbum.com/album/nEQGsJq2twka/

Eerder dit weekend had ik thuis een stel 'biervrienden' van Haag Atletiek op bezoek. Eens in de zoveel tijd komen we bijeen, dan eens bij die, dan weer bij een ander, en ieder neemt twee flesjes bier dat in het thema van het moment past. Ditmaal was het thema 'Winterbier'. 

Om de ergste (eventuele) ongerustheid bij de lezers weg te nemen: motto van dit soort bijeenkomsten is 'Geniet en drink met mate(n)'.  

Er is zowaar ook nog een uitslag van de proeverij, dit aan de hand van de door aanwezigen gegeven cijfers. Het kerstbier van Carolus (Christmas) kwam als 'winnaar' uit de bus, direct gevolgd door het door Robbert van der Elst zelfgebrouwen bier 'Achter de duinen' ('whiskey infused'). De 'Hibiscus Hipster' van brouwerij Kompaan behaalde het brons.

Het minst gewaardeerd werd de 'Red Pepper' ale van - eveneens - Kompaan. Dit vanwege - de naam zegt het al - de wel erg overheersende peper.

Het winterbier dat ikzelf had gekozen was 'Troubadour' van de belgische brouwer 'De Musketiers'. een lekker zoetig winterbier met een subtiel bittertje dat uitstekend combineerde met de zelfgebakken appeltaart...

Op de achtergrond - en een enkele keer op de voorgrond - was er muziek dat ging van David Crosby, The Doors, Rob de Nijs en Rory Gallagher tot Stromae en Mister Mister, en nog heel veel meer.

Hoe dan ook: het was weer errug gezellie! 

Winterse cross door Westduinpark

Foto: Ferwin Hoogeveen

Vandaag was er bij onze vereniging Haag Atletiek een enigszins verlate nieuwjaarscross in het kader van de 1 van de 4 crossen. Ook een loop in het kader van het Haag110 klassement, want de vereniging bestaat dit jaar 110 jaar. 

Er waren bijna 200 deelnemers, waarvan 12 op de jeugdcross, 60 op de korte cross (3800 meter) en 135 op de lange cross (8200 meter).

Zelf deed ik gewoon mee om het meedoen, het is immers een jaarlijkse traditie. Niet voor de wedstrijd want ik heb al een paar weken bijna niet getraind en van enige snelheid is absoluut geen sprake (meer). Positief was wel het weer: echt winters, het vroor licht maar de zon scheen constant. Ideaal loopweer dus. 

Van hardlopen (of wat daar voor door moet gaan) is niet veel gekomen, op bepaalde delen van het parcours - paardenpaden die moesten worden beklommen - was de zandige ondergrond zo hard bevroren en vol hobbels en gaten dat ik daar ben gaan wandelen. Wil dit jaar wel blijven hardlopen dus ik vermijd het risico op een blessure of val. 

Bovendien passeerden wij - langs een van die grillige zandpaden heuvelopwaarts - tot twee keer toe een aantal Schotse Hooglanders, waaronder een reusachtige stier met angstwekkend lange hoorns. Die wil je niet graag in je lijf hebben. Gelukkig had het dier geen kwaad in de zin en stond er klaarblijkelijk alleen om de lopers aan te moedigen. 

Uiteindelijk kwam het er op neer dat een flink deel van de 3800 meter (korte cross) wandelend is afgelegd. 

Aanvankelijk ging het nog goed... (foto Lodewijk van Dongen)

Na afloop was er erwtensoep en glühwein in de kantine/het clubhuis en viel er genoeg (na) te praten met deze of gene. 

Op naar het volgende loopje! 

Bewogen eerste week van het jaar!

Afscheid Menno de Rijk

Het wat mij betreft belangrijkste evenement van de afgelopen weken was het afscheid van Menno de Rijk. 

Menno heeft, ondanks zijn nog altijd grote energie, scherpzinnigheid, sociale instelling en gevoel voor humor, de 100 jaar nèt niet gered. Maar met 99 jaar heeft hij de leeftijd der zeer sterken bereikt. Misschien had hij zelf wel een paar jaar doorgewild, want ideeën voor de toekomst had hij nog te over, zo bleek uit een speech van een van de aanwezigen.

Ooit mocht ik Menno, een van die senior-mannen van het krachthonk, interviewen voor het clubblad. Ook in het laatste clubblad is een interview met hem verschenen. Verdere info over deze markante man hier! 

Zeker 150 (grove schatting mijnerzijds) vrienden, kennissen en familieleden waren in De Kas bij Villa Ockenburgh bijeengekomen om Menno's afscheid bij te wonen. Er was een duo (violist en pianist) die voor de muzikale omlijsting zorgde, er waren mooie foto- en filmbeelden met de levensgeschiedenis van Menno - vanaf babytijd tot zeer recent - en met anecdotes en goede herinneringen gelardeerde speeches. 

Na afloop vormden de aanwezigen buiten onder het prieel een lange erehaag waar de kist, gedragen door zoon en andere familieleden, voorbijging en naar de auto werd geleid die Menno naar zijn laatste rustplaats ging brengen. 

Daarna was er een receptie die, zoals zo vaak bij dergelijke gelegenheden, erg gezellig was. Niet in de laatste plaats omdat veel oude bekenden elkaar weer na korte of langere tijd zagen. 

Doornvogels/wandelgroep op de culturele toer

Wat wandelen betreft: eerder deze week maakte ik een rondje Solleveld, alles bij elkaar zo'n zeven kilometer. Eerlijk gezegd is er wat natuurschoon betreft duidelijk minder te beleven en te zien dan in andere seizoenen, maar ook nu zijn er details en hoop je op onverwachte ontmoetingen met een of andere vogel of ander dier. De Homo Sapiens is er duidelijk in mindere mate aanwezig dan elders!

Zaterdag zou de maandelijkse wandeling met ons vaste wandelgroepje hebben plaatsgevonden. Echter ging de wandeling wegens de verwachte weersomstandigheden niet door, in plaats daarvan gingen wij naar het 

Fotomuseum Den Haag en het Kunstmuseum

We hadden afgesproken bij Fotomuseum Den Haag. Vóór elf uur zaten wij in het museumcafé aan de cappucino. Even later gingen we de diverse tentoonstellingen bezoeken. Zo is er tot 23 maart 2023 de grootste overzichtstentoonstelling tot nu toe van Judith Joy Ross (1946), een van de belangrijkste Amerikaanse portretfotografen. 

Na ook de andere exposities (van Rein Jelle Terpstra en W.F. Hermans (zijn fotowerk)) vluchtig te hebben bekeken, gingen we in het naastgelegen Kunstmuseum Den Haag lunchen en de diverse exposities bezoeken. Waarbij vooral de tentoonstelling met tientallen creaties van mode-icoon 'Balenciaga in Black' en een uitgebreide schilderijententoonstelling van de transgender artiest Nicole Eisenman en haar tijdgenoten de aandacht trokken.

Nieuwjaarsreceptie Haag Atletiek

Aansluitend op deze museale middag was de gang naar de Nieuwjaarsreceptie van onze vereniging Haag Atletiek. Het werd - 'na corona' - een receptie als vanouds, met speeches van voorzitter Pierre Heijnen en het in het zonnetje zetten van atleten die het afgelopen jaar successen hebben geboekt op diverse nationale en internationale atletiekevenementen. En daarnaast ook vrijwilligers die er ditmaal uitsprongen.

Ook het 'happy hour' met gratis drankje en hapje was in ere hersteld, en op het laatst werd er zowaar nog gedanst. Kortom: het was weer errug gezellig!

Zondag: Kopjesloop

En dat was er tenslotte de Kopjesloop in Delft. Mooie dag voor een loopje, tikje aan de frisse kant - wat wil je, het is januari - maar wel zonnig! 

De laatste tijd zat er bij mij een beetje de klad in het lopen, waaraan vooral lichte fysieke ongemakken debet waren. Toch maar weer eens proberen. Vijf kilometer, maar eens zien of ik die zonder onderbrekingen kon volbrengen. En zowaar, dat lukte. Weliswaar niet in een goede tijd, maar toch maar gedaan! 

Overigens weer aardig aangekomen (had al twee maanden niet op de weegschaal gestaan), het 'wintergewicht' is nu 82 kilo. Werk aan de winkel!