Ik had vandaag een off-day, dat mag ook wel een keertje. De naweeën van een intensief weekend fietsen, wandelen en hardlopen? Niet ondenkbaar. Hoe dan ook: ik had nergens zin in, was moe, snel geïrriteerd en lusteloos. Wat niet wegneemt dat ik vanmorgen een kortstondig bezoek aan het krachthonk heb gebracht en zowaar mijn oefeningen heb gedaan, inclusief tien minuten roeien.
En ik zou gaan lopen met Groep 5 vanavond! Nu had ik daar al mijn aarzelingen over want er stond een zeer pittige training op het programma, 3-6-9-6-3 minuten. Die tempo's moesten in een behoorlijk duurloop 3 tempo worden gelopen. Mijn benen voelden lichtelijk stijf en verzuurd aan van de lange duurloop gisteren (zondag) maar misschien zou dat al lopende verdwijnen. NOT! Al bij de eerste drie minuten tempo bleek dat mijn duurloop 3 niveau duidelijk achterbleef bij die van de anderen. De bijna-storm vanuit het zuiden hielp ook al niet. Ik ben dan ook direct afgehaakt en liep via de Laan van Meerdervoort terug naar huis, ik heb nog maar éénmaal zes minuten versneld, daarna vond ik het welletjes. Of liever gezegd: de benen en longen vonden het wel genoeg.
Tja, je hebt een weblog of je hebt het niet, dus ook dit soort berichten moet geplaatst worden. Het kan niet altijd kaviaar zijn! Maar toch de zonzijde blijven zien, want ook al moest ik afhaken, bij elkaar heb ik toch dik een uur gelopen.
Oh ja, nog even dit: bij mijn fotootjes van The Golden Ten zaten nog wat filmfragmentjes. Niet dat ze zo bijzonder of spectaculair zijn maar wie weet zie je er nog een of meer bekende gezichten op.
Vanmorgen gingen we op de fiets naar mijn schoonmoeder. Moederdagsvisite! Het fietstochtje was goed te doen, het waaide wel een beetje maar lang zo hard niet als gisteren. Wij reden langs Madestein en De Uithof: het zou niet de laatste keer zijn dat ik daar kwam vandaag.
Na de Moederdagverplichtingen fietsten wij dezelfde weg huiswaarts. Eenmaal thuis, gingen de loopkleren aan en vertrok ik voor een lange duurloop.
De route ging als volgt: Laan van Meerdervoort, Bosjes van Pex, Machiel Vrijenhoeklaan, Meer en Bosch, Kijkduinsestraat, Ockenburghstraat en via Madestein naar De Uithof. Daar weer terug. Tja, toch wel onhandig dat ik geen Garmin bij mij draag, ik zal 'm toch een keer moeten opsturen. Of iets anders verzinnen, maar hoe kom ik aan zo'n speciaal horlogebandje?
Ik zei dat ik twee uur zou wegblijven en dat klopte uiteindelijk tot op de minuut. Echter gebiedt de waarheid te zeggen dat er 'netto' 100 minuten achter elkaar is gelopen, oftewel 1 uur en 40 minuten. De twee uur had ik kunnen volmaken maar dat zou misschien nèt teveel van het goede zijn, temeer omdat ik morgenavond (maandag) gewoon wil meetrainen.
Golden Ten 2013
De komende tijd gaan er meer duurlopen volgen, tot dusver is dat er steeds bij ingeschoten. De enige 'duur' haal ik uit de maandag- en woensdagtrainingen maar dan reken ik daar wel het inlopen bij. Ik wilde het ditmaal 'aan een stuk door' doen: over veertien dagen is de halve marathon van Leiden en die wil ik wel op een beetje 'normale' manier uitlopen.
Op vrijdag ging ik vanaf de Laan van Poot de duinen in en het strand op om een uurtje 'uit te lopen'. Daarna achtereenvolgens het krachthonk ingedoken en in de kantine wat thee gedronken. Het was vrij druk ditmaal omdat de lopers van de vrijdagochtend-groepen juist van een training waren teruggekeerd. Onder hen Murat en Yvonne, die mij een lift naar huis aanboden. Ze bleven nog even wat eten en drinken, terwijl ik een geleend dvd-tje met muziek (live concert van Fleetwood Mac, The Dance) opzette.
De zaterdag stond in het teken van een wandeling met de Doornvogels. We vertrokken vanaf station Den Haag Hollands Spoor. Voor Walter en mij was het een thuiswedstrijd, want we liepen door ons overbekende Den Haag. Toch is het na 65 jaar nog steeds zo dat je tijdens zo'n 'gestuurde' wandeling straatjes en parken tegenkomt waar je nooit eerder bent geweest. En ook is het zo dat je dingen waar je normaliter simpelweg voorbijloopt opeens opmerkt, mooie geveltjes bijvoorbeeld.
Het werd een afwisselende wandeling, die zowel langs 'stadse' locaties als door groengebieden voerde. Deze meimaand is trouwens de mooiste maand van het jaar om in de natuur te bivakkeren, het groen is weelderig en de bloesem is op zijn hoogtepunt, in veel gevallen al op zijn retour.
Het weer viel overigens erg mee. Het is overwegend droog gebleven, er viel af en toe wel regen maar die was niet hevig en kortstondig.
Grappig is dat Hugo, onze gids, twee keer de weg vroeg aan bijzondere personen. Dit zonder dat hij daar erg in had. De eerste keer was op de Kapelweg waar hij een man aansprak die net zijn woning uitkwam. Walter en ik herkenden hem meteen als oud-burgemeester Havermans, maar Hugo had het niet door, hij zei nog wel iets in de trant van: "U woont hier heel mooi, mijnheer!"
De andere markante man was een 'paardenman' op landgoed Klein Zwitserland, die vertelde dat hij de paarden van Koningin (nu Prinses) Beatrix had verzorgd.
Waar we zoal zijn geweest? Plaatjes zeggen meer dan duizend woorden, dus verwijs ik naar de compilatie hieronder. In ieder geval markante Haagse locaties zoals Haagse Bluf, het Gouden Hooft, de Passage, de Gevangenpoort, Hofvijver, Lange Voorhout, Plein 1813, Vredespaleis en het tolhuis aan de Scheveningseweg. Daar hadden we onze eerste stop. Daarna de parken waaronder het Westbroekpark (op weg daarheen werden we verzocht de opnamen van een speelfilm - over het leven van Johan Cruyff - niet te verstoren), het Rosarium, Arendsdorp, Landgoed Clingendael waar we de tweede stop bij het theehuis aldaar hadden. De Bosse Bol smaakte er voortreffelijk.
Misschien was Clingendael met zijn fraaie Japanse Tuin wel het mooiste onderdeel van de wandeling. Met heel wat fotogenieke stukjes. We hebben ook nog de Hollandse Tuin bekeken, wat in feite neerkomt op een geometrisch aangelegde tuin met buxus-hagen, zoals je die ook wel tegenkomt in kloostertuinen of bij Franse paleizen.
Via het Haagse Bos kwamen we bij Nieuw Babylon en langs Station Den Haag CS liepen we richting het uitgangspunt, station HS. Daar sloten wij de wandeling af met een maaltijd bij het Surinaams-Chinese eethuis Lung Fu: een sobere uitspanning tegenover het station, maar het eten was niet duur en best lekker. Het was daar dat mijn clubgenote Leny zich bij ons voegde. Mogelijk dat zij een volgende keer een complete wandeling meeloopt.
Gisteren was het ideaal weer voor The Golden Ten: zonnetje, weinig wind, niet al te warm maar warm genoeg. Ditmaal ging ik met de tram naar Delft. Omstreeks elf uur was ik in het Stadhuis aan de Grote Markt om mijn startnummer met ingebouwde tijdregistratiechip op te halen. Rijkelijk vroeg, in aanmerking genomen dat de 10 km pas 's middags om 15:00 uur van start ging.
Maar erg was dat niet, integendeel. Het was lekker weer, beetje sfeertje proeven en alles kon nu op z'n gemakkie. Zo was ik getuige van de jeugdloop over 1 km, waaraan onder andere Mike Vrolijk en zijn (en Helmies) dochter Anne meededen. Helaas is de foto niet goed gelukt: Mike zie je wel in de verte, maar Anne niet. Volgende keer beter! Mike zou later aan de 10 km deelnemen.
Aan een kraam op de Brabantse Turfmarkt het speciale t-shirt opgehaald dat ik meteen maar heb aangetrokken. Uiteraard veel bekenden gezien en onze vereniging was ook goed vertegenwoordigd. Dat bleek ook later in het Congegratiegebouw, waar het aanvankelijk (rond half twaalf) erg rustig was. De lopers die zich aan het omkleden waren zouden deelnemen aan de vijf kilometer, die een uur eerder van start zou gaan dan de tien kilometer.
Met Jan Groeneveld gekeken naar de vijf kilometer, vanaf de start tot en met de finish. Wat foto's gemaakt van de in geel-groene outfit gehulde clubgenoten. Daarna weer terug naar het Congegratiegebouw aan de Brabantse Turfmarkt waar je je kon omkleden, je sporttas kwijt kon en naderhand kon douchen.
En toen eindelijk de 10 km. Ik stond - wat tijd betreft volstrekt onterecht - in het A-vak en ging bewust achteraan staan. Het had overigens best nog wat moeite gekost om dat vak te bereiken. Meteen maar pittig van start gegaan. Dat hield ik zo'n anderhalve kilometer vol, toen merkte ik toch dat ik moest overgaan in een wat rustiger looptempo.
Eigenlijk had ik wel het gevoel dat ik liep voor wat ik waard was en heb niets laten liggen. Alles gegeven. Misschien iets te snel van start gegaan, wie zal het zeggen. Van tevoren had ik mijzelf ingeschat op een krappe 50 minuten, met een beetje geluk een hoge 49-er, maar dat viel erg tegen. Het werd 52'19'', geen tijd waar ik mijzelf of anderen mee kon verrassen. Een mens wil altijd zijn of haar eigen tijd verbeteren en dan moet gezegd: ik had er meer van verwacht. Maar ik raak niet snel ontmoedigd: we gaan gewoon door, stoppen met hardlopen is geen optie.
Nu heb ik het alleen over mijzelf, zo'n weblog is en blijft een soort egotrip, het zou te ver voeren om alle namen te vermelden. Daartoe verwijs ik naar de uitslagenlijst die inmiddels op de site van de Golden Ten staat.
Positief punt is wel dat The Golden Ten een van de leukste, misschien wel hèt leukste, hardloopevenement van de regio is. Daar draagt de entourage zeer aan bij: het mooie oude stadje Delft met de fraaie markt, de oude huizen, de pittoreske steegjes en de terrasjes. Na afloop verzeilden Jan en ik op een van die terrasjes waar we het verloren vocht weer snel aanlengden...
Tot slot nog onderstaande fotocompilatie met vooral veel afbeeldingen van de 5 km loop.
Om de foto's op groter formaat te zien, klik dan op onderstaand figuur en kies vervolgens op de 'mijn album' pagina op weergave diapresentatie (groot scherm).
In de jaren vijftig en vroege jaren zestig had je op zondagmorgen het radioprogramma 'Weer of geen weer' dat werd gepresenteerd door Bert Garthoff. Dat programma ging vooral over wat de natuur ons zoal te bieden had, met als vast item de rubriek van Dr. Fop. I. Brouwer over: "Wat leeft en groeit en ons altijd weer boeit". Als kind luisterde ik altijd naar dat programma. Naderhand kwam 'Vroege vogels' dat je min of meer als opvolger van dat programma kunt zien.
Laat ik deze Hemelvaartsdag ook maar eens beginnen met een 'natuuritem', maar dan wel de natuur vlak bij huis.
Dit jaar zijn er meer salamanders in de vijver dan andere jaren. Waarschijnlijk zijn de condities in mijn tuin gunstig voor hun overleving en voortplanting. Er zijn stukken met dichte begroeiïng, daarachter ligt een stapel takken tegen een muur, kortom: een gezellig rommeltje. Daar houden amfibieën van, zeker salamanders.
Het is nu paartijd en dat kun je wel zien aan hun gedrag. De mannetjes sloven zich flink uit: ze stellen zich voor de vrouwtjes op en zwiepen sierlijk met hun staart, zoals op bovenstaand filmpje (gistermiddag gemaakt) is te zien. Zijn verleidingspogingen lijken succes te hebben, het vrouwtje gaat op zijn avances in. Een paring kennen deze salamanders echter niet: op een gegeven moment zet het vrouwtje haar eitjes af tussen de waterplanten, vaak in de bladeroksels, waarna het mannetje over de eitjes heenzwemt en ze bevrucht.
En nu we toch bezig zijn met voorjaarsgedrag, dit fragment is van een ochtendwandeling, afgelopen dinsdag in het Westduingebied, even voorbij de opgang vanaf de Fuutlaan. Het gaat eigenlijk niet om het filmpje zelf want dat is niets bijzonders, maar meer om de zang van de nachtegaal, waar de zang van een andere vogel, de merel, doorheen loopt. Mei is hèt seizoen om vogels te horen zingen, in juni is het al minder en als het hoogzomer is hoor je ze sporadisch. Uitzonderingen daargelaten uiteraard.
Maar heeft de cultuurbarbaar nog iets zinnigs te vertellen over de trainingen? Helaas, ditmaal niet. Ik heb twee dagen niet gelopen om vandaag uitgerust de Golden Ten in Delft te lopen. Hoewel, uitgerust, vannacht zat ik nog achter de pc na 'bij de club' wat biertjes, nootjes, chips en worst achterovergeslagen te hebben. En dat na twee ascetische dagen...
Iedereen een mooie Hemelvaartsdag toegewenst (deze wens niet al tè letterlijk nemen ;-)), vanavond volgt er sowieso een verslagje...
Op Facebook is er een felle discussie gaande over de winstkansen van Anouk. De een gelooft er heilig in dat er, na alle meuk van de afgelopen jaren, nu eindelijk een inzending is die hoge ogen kan gooien. De ander zegt dat wij Nederlanders steeds een grote mond hebben over onze winstkansen, maar die bleek de afgelopen jaren onterecht, om het maar heel eufemistisch uit te drukken. Een grote deceptie.
1975 was de laatste keer dat Nederland won, met Teach-In. Achtendertig jaar geleden! Het liedje? Ding a Dong. Een gezellig liedje, zonder meer, het zet zich vast in je hoofd. Maar een klassieker? Mwah...
Een paar jaar eerder, in 1969, was het Lenny Kuhr die met haar Troubadour de winst voor Nederland binnenhaalde. Iedereen kent het liedje, commentaar overbodig.
We gaan nog verder terug, 1959. Teddy Scholten met 'Een beetje'. Ook zo'n liedje dat je meteen kunt meezingen.
Maar de eerste winnaar, of winnares moet ik zeggen, was Corry Brokken met een liedje dat ook nu nog het aanhoren méér dan waard is: 'Net als toen'. Akkoord, het filmpje is zwart-wit, kleding en presentatie doen erg ouderwets aan, maar wat wil je? Het was in 1957, ik was negen jaar en zeer onder de indruk van Corry, zeg maar rustig 'een beetje verliefd'. En dan bedoel ik de Teddy Scholten-variant ('Een beetje, verliefd is iedereen wel eens, dat weet je'), niet de Hazes-variant. Grappig dat twee van de populairste Nederlandse liedjes ooit begonnen met 'Een beetje'. Vrij naar Máxima: "Dat is wel een beetje typisch!"
Maar nu even dat allereerste Nederlandse succes. Een wat weemoedig liedje, maar dat is die song van Anouk ook. Dus wie weet... Ladies and Gentlemen: Corry Brokken!
De warme lentemaandag begon met het inmiddels traditionele ochtendwandelingetje. Daarvan zijn de foto's bij dit blogje.
Via de Zonnebloemstraat en de Fuutlaan de duinen in, daar een kort ommetje gemaakt. Je hoort er nu veel vogels zingen, vooral nachtegalen. Niet zo verwonderlijk. Er groeien veel brandnetels die wij als onkruid beschouwen, maar voor de fauna een bijzonder waardevolle plant is. Vlinders zetten er hun eitjes op af, voor de rupsen is het hun voedsel en tal van zangvogels vinden er beschutting. Zeker voor nachtegalen is het er goed toeven, zij houden ervan te fourageren en te broeden in de buurt van brandnetelbosjes.
Via de Vogelwijk en langs het Stokroosveld terug naar huis.
De maandag werd afgesloten met een loopje met Groep 5. Een training die op het schema vermeld stond als een 'duurloop 60 minuten' maar in mijn beleving een pittige duurloop van 90 minuten werd.
Niet dat het geen leuke en mooie training was, integendeel. Wim heeft een paar dagen vakantie en Ilse nam de training over.
Wij liepen deels door de duinen, deels over het strand tot een kilometer voorbij Kijkduin, en via bungalowpark Ockenburgh en de puinduinen gingen we weer terug.
Het was nog steeds mooi weer, de zon scheen en het was warm maar niet tè warm, de wind - die wel meeviel in de vooravond - zorgde voor enige afkoeling. Omdat ik al van huis was komen lopen haakte ik bij de Machiel Vrijenhoeklaan af en liep de korte route via Meer en Bosch en Bosjes van Pex huiswaarts. Als ik het lopen van huis naar de baan meereken, kom ik al snel op 1 uur 40 minuten. Dat is dus 'zwaar bruto', maar goed...
Vandaag maar eens mijn sporthorloge ophalen, er is door de opticien a raison van 35 euries een nieuwe batterij in gezet. Ik blijf het toch raar vinden, ik had het horloge een paar maanden terug bij Run2Day gekocht maar toen de batterij op was konden ze mij niet helpen, ik moest maar naar een juwelier want een alternatief was er niet. Dat heb ik dus maar gedaan. Het was wel een Timex wat in ons land geen gangbaar merk zou zijn maar toen ik laatst bij Zier kwam hingen er wel een heleboel Timexen. Zij hadden mij wel kunnen helpen, werd gezegd. Maar goed, ik heb straks mijn horloge terug (na zeker anderhalve maand!) dus kan ik weer lopen 'met tijdsbesef'.
Trouwens, ik heb ook nog steeds een Garmin liggen maar die ligt nu ook alweer maanden in de kast omdat het bandje kapot is gegaan. De enige mogelijkheid schijnt te zijn dat ik 'm naar de fabriek stuur maar dat is ook weer zowat. Ik vind het maar een ingewikkeld en omslachtig gedoe met die sporthorloges, ik begrijp ook niet zo goed dat anderen deze problemen totaal niet hebben. Zal iets met de Wet van Murphy te maken hebben...
