Estafetteparcours verkennen

Zo warm en zonnig als dinsdag werd het niet gisteren. Het was zelfs overwegend bewolkt, al was met de temperatuur weinig mis. Prima weer voor een wandeling of fietstocht. Dinsdag was een uitgesproken warme en zonnige stranddag, wij hebben daar ook flink van geprofiteerd.
Ik lag toen al vanaf tien uur op het strand. Even verderop vierde dochterlief met haar klas - vijftien kinderen - voortijdig haar verjaardag, ter hoogte van de Norfolkline. Dat was dus op die warme dinsdag. Goed uitgekozen! Mijn wederhelft hielp haar als 'oppasmoeder'. Pas in de middag werd zij vrijgesteld en kwam ze mij gezelschap houden. Aanvankelijk was het plan om na het zonnebaden bij De Kwartel te gaan eten. Echter trok de lucht rond vier uur 's middags helemaal dicht, dus toch maar naar huis gegaan en snel wat dingen bij AH ingekocht voor het eten. Het werd forel met gebakken krieltjes, stokbrood en broccoli, uiteraard met een goed glas witte wijn erbij (Sauvignon van Lindeman, nu in de aanbieding).

 

 

Op de dinsdag volgt - zoals wel vaker - de woensdag. Dat was dus gisteren, die bewolkte dag. 's Middags naar Delft gegaan, beetje kuieren en en passant met mijn museumkaart de Hortus Botanicus bezocht. Alweer een Hortus? Ja, met dit weer heb ik niet zo'n zin om binnen te zitten dus een museum is geen optie en de bioscoop is ook meer voor een regenachtige dag. En er gaat altijd een bepaalde rust uit van zo'n tuin. Momenteel is daar ook een beeldenroute waar diverse kunstenaars keramieke objecten in Delftsblauw exposeren.

Uiteraard was er 's avonds de training die ditmaal niet zo zwaar was - alhoewel er twee keer in een  pittig tempo werd gerend - maar waarbij wij wel het parcours voor aanstaande zaterdag hebben verkend. Wij liepen een flink eind via Duindorp en de eerste en tweede binnenhaven naar de boulevard. Daar gingen we het havenhoofd op waar de lopers (maar liefst 27 groepen begreep ik) zaterdag van start gaan.

 

 

 

Vanaf het havenhoofd liepen we de route van de DDDG estafette waarbij de finish op de baan van de Laan van Poot is. Wel handig om de training met zo'n verkenning te combineren, nu weet iedereen waar hij of zij zaterdag moet staan om het stokje van de vorige loper over te nemen en na de te lopen afstand over te geven aan de volgende loper. De langste afstand is 1500 meter, de kortste - op de baan - 100 meter. Zelf heb ik de schone taak om 1200 meter te lopen. Onze groep 5 is wel opgesplitst in een snel team (met een gastloper) en een 'funteam' waarbij ik ingedeeld ben. Hoe dan ook gaan we allemaal ons beste beentje voor zetten aanstaande zaterdag.

Herstelloopje op zomerse avond

Wie erover klaagt dat er zo weinig goede programma's zijn op tv, zou eens naar CANVAS moeten kijken, een van de tv-zenders van de VRT. Onze zuiderburen hebben hiermee al jarenlang een zender die  eigen producties en aangekochte programma's aanbiedt op het gebied van actualiteit, wetenschap, geschiedenis, cultuur, fictie, humor en sport.

Zoals maandagavond, een docu met schitterende (ingekleurde?) beelden van de Tour de France door de jaren heen getiteld 'De giganten van de tour'. Het is een tweedelige documentaire - vanavond wordt de tweede aflevering uitgezonden - die helemaal is samengesteld uit archiefbeelden en de individuele verhalen van de wielergoden verweeft met de geschiedenis van het Tour-epos.
Erg mooi om te zien, niet in de laatste plaats door de opvallend goede kwaliteit van de filmbeelden uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw.

Maar zo gaat het steeds bij CANVAS: als er een keer 'niks op tv' is blijf ik vaak bij deze zender hangen. Altijd interessant en tegelijkertijd heel toegankelijk, wat niet altijd een vanzelfsprekende combi is.

Het bruggetje naar de nog steeds onschuldige amateursport die hardlopen heet is snel gemaakt. Ik was van plan om mee te trainen maandagavond, maar toen ik de deur uitliep op weg naar de Laan van Poot, voelde ik het al: dat gaat niet lukken vanavond. De benen voelden loodzwaar aan en de knieën protesteerden, een reactie op de 10 km Molenloop van afgelopen zondag.

Dus liep ik 'voor de gezelligheid' alleen een stukje in met Groep 5 (die erg klein was gisteravond, vier dames en drie mannen en werd getraind door Ilse) waarna ik via omwegen door de duinen voor mezelf ben gaan lopen, wat tot op het laatst nogal moeizaam ging. Het trainingsschema schreef onder meer vier of vijf keer 800 meter op tempo voor, dat had ik niet aangekund.

Oh ja, nog even dit. Op weg naar huis - ik kwam net de duinen uit bij de Fuutlaan - zag ik 'onze' Margreet Dikken druk bezig met flyeren. Het bleek al snel waarom het ging. Aanstaande zaterdag is er alweer een mooi loopevenement in het kader van het jubileumjaar HAAG100, ditmaal een stadsestafette. Een behoorlijk aantal loopgroepen gaat dan weer 'voor de punten'.

Op diezelfde dag is er op het sportterrein aan de Laan van Poot een Gezondheidsmarkt. Enfin, kijk maar op de flyer, die ik op verzoek van Margreet graag plaats.

Wel valt mij op dat die hele gezondheids- en spirituele wereld (de wereld van 'alles van waarde is weerloos') de laatste jaren flink aan het 'vermarkten' is. Kijk maar naar de yoga- en meditatiecursussen, met name die voor het hogere management, de slankelijns instituten die als paddenstoelen uit de grond rijzen en de biologisch verantwoorde supermarkten. Maar laat ik daar ook weer niet tè sceptisch over doen, beter dit soort bedrijven dan de zoveelste footlocker. Zolang het maar niet al te commercieel wordt, waarbij het er meer om gaat om producten, cursussen e.d. te slijten dan om de boodschap zelf: gezond leven!

Maar goed, daar ben je uiteraard zelf bij. Wel leuk om even een kijkje te nemen, toch? Het kan je allicht inspireren en bewust maken van hoe je zelf met je gezondheid omgaat.


De foto's heb ik maandagochtend gemaakt: om vijf uur stond ik op en ben een stuk gaan wandelen, zo'n anderhalf uur, door diezelfde duinen waar 's avonds werd (hard)gelopen. 

Molenloop als (en in) een zonnetje!

Vandaag was de Molenloop. Mooie Hollandse naam, Molenloop. Eigenlijk echt Hollands anno 2013: de Rabo Molenloop. En bovendien een mooi Hollands parcours, met weilanden, lammetjes en - jawel - molens. Het is al heel wat jaren geleden dat ik hieraan deelnam. Vroeger, dan heb ik het over de jaren tachtig, was het bij de Vliegermolen, dezelfde locatie waar ook van die roemruchte popconcerten werden gegeven. Maar nu moet je met de Randstadrail (lijn 3) naar halte Leidschendam-Voorburg, waarna het nog een stief kwartiertje lopen is naar het sportpark van AV Sparta Voorburg, de organiserende vereniging. Zowel de weg erheen als het sportpark zelf kwam mij niet bekend voor, met dat mooie futuristische clubhuis, dus vandaag was kennelijk de eerste keer dat ik 'm hier liep.

 

 

 

Er waren wel wat lopers van Haag, maar niet overdreven veel. Wel de snellere dames die duidelijk voor een goede tijd en liefst een podiumplaats gingen: Cynthia Gijssen, Ellen Oostvogel en Ilse Bouman. Het is ze alle drie gelukt. En een groepje rond trainer Chris Huizen, met Maarten de Niet (foto) als supporter. Van onze groep zag ik alleen Cora, zij bleek achteraf een goede tijd te hebben gelopen (49 minuten en nog wat).

Het weer was prima, afwisselend wolken en zon en lang zo winderig niet als gisteren. Ideaal voor een loopje. Na het ophalen van het startnummer en het omkleden eerst wat inlopen rond en op de baan. Daar trof ik Appel-acteur Hugo Maerten die vandaag zowel tijd als zin had in een loopje. Hij maakte nog een foto van de oude cultuurbarbaar.

De start, die overigens een kwartier werd uitgesteld vanwege de onverwachte drukte, was vanaf de baan. Om kwart over twaalf werden de 10 km lopers weggeschoten, tien minuten later de 5 km lopers. Het werd wat ik zou willen noemen een 'lekkere loop', al snel liepen we een stuk langs de Vliet, daarna het Hollandse landschap in. Zelf liep ik op ontspanning, wel in een naar mijn gevoel redelijk pittig tempo maar niet 'over de kop'. Dat heb ik aardig kunnen volhouden, aanvankelijk elke kilometer in vijf minuten of iets daarboven. Uiteindelijk kwam ik na 52 minuten en 25 seconden over de meet. Geen opvallende tijd, maar àls er al een categorie-indeling zou zijn geweest, was ik derde 65 plusser geworden ;-). 

De terugweg van Voorburg naar Den Haag was uiterst moeizaam. Er was een wisselstoring van de Randstadrail, wat voor grote vertragingen en veel verwarring zorgde. Men stapte in trams die niet daarheen gingen wat werd vermeld of werd omgeroepen. Uiteindelijk een stukje meegereden tot Voorweg, waar het weer een kwartier wachten was op de E-rail naar Den Haag CS. Uiteindelijk is het allemaal goedgekomen. Om 15:00 uur was ik thuis. Een half uur later kwamen dochter en schoonzoon op bezoek. Vaderdag is niet ongemerkt voorbijgegaan... Maar het bezoek aan een strandtent, wat aanvankelijk het plan was, ging niet door omdat het de rest van de middag bewolkt was. Andere keer beter!

Klap van de (wind)molen

De afgelopen dagen heb ik van alles en niets gedaan, maar geen uitgesproken 'blogwaardige' dingen. Eerlijk gezegd ontbreekt mij de inspiratie op dit moment, dat komt ook omdat ik druk bezig was met het schrijven en uitwerken van een interview. En om nu voortdurend van die 'bloemetjes en bijtjes' blogjes te posten - zoals ook ditmaal - wordt ook wat saai. Dat de natuur mooi is op dit moment kunnen we immers allemaal zien. Maar dat weer...

Er wordt wat afgezeurd over het weer. Wij Nederlanders staan er bekend om. Dit is geen verwijt, want ik doe daar de laatste tijd van ganser harte aan mee. Het komt misschien ook omdat ik niet meer werk, dan let je daar meer op. Zoals gisteren: de zon scheen, redelijke temperatuur, wat dat betreft niks te mopperen. Maar dan die wind! Zeg maar rustig dat het stormde, zeker aan de kust. Dat gaat nu al maanden zo, en uit welke richting-ie waait, de wind blaast onverminderd hard, hooguit een of twee dagen tussendoor dat het ietsje minder is. Is dat nou zo erg? Nou ja, geknakte planten, jonge vogeltjes die uit het nest zijn gewaaid, de gedachte dat het zo het hele jaar door blijft gaan: niet normaal gewoon! En nog geen goede stranddag gehad, al is dat natuurlijk een luxe-probleem.

 

Maar ja, het is de natuur, er is niet zoiets als een Ombudsman of een Consuwijzer voor het weer, geen Kassa of Radar waar je met succes je klacht kwijt kunt. En dat is misschien maar goed ook, de mens denkt dat-ie alles in de hand heeft of krijgt maar de natuur laat zich niet dwingen. Dus rest ons niets anders dan aanvaarding. Dat is met alles zo maar zeker met het weer, sippen helpt niets.

Maar het positieve overheerst! Dat komt ook door de natuur waar alles groeit en bloeit. Dat het een zeer bloemrijke periode is momenteel hoef ik niet te vertellen: nog net op tijd heb ik op landgoed Ockenburgh de bloeiende rhodondendrons gefotografeerd, dat was gistermiddag.

Wat verder opvalt is de zoete geur van rozen alom. Dat is zo in de tuin maar ook in de duinen waar ik vrijdag liep en waar de duinroos begint te bloeien. Dit was na een bezoekje aan het krachthonk, het was alweer een week geleden dat ik daar was. Wat lichte bankdrukoefeningen gedaan, samen met Arie Don. Daarna een beetje 'droogroeien' en dan naar buiten voor het loopje. De benen herinnerden mij eraan dat ik afgelopen woensdag deelnam aan de Coopertest, dus het loopje ging noodgedwongen in een heel rustig tempo. Bovendien kwam ik op weg naar de duinen achtereenvolgens Jan Letsch, Jan Groeneveld en buren van lang geleden tegen, wat steeds tot een kort oponthoud en een praatje leidde. Terug in het clubhuis dronk ik een kopje thee met de mannenbroeders, waarna ik naar huis wandelde.

Ook verderop in onze straat heeft de Haagse plantsoenendienst zijn best gedaan. Een weelde van paarse salvia's en lilakleurig kattenkruid, prachtig. De mensen die op de plantsoentjes uitkijken zijn er blij mee.

 

 

Vandaag doe ik mee aan de Molenloop, 10 kilometer. Wel het verzoek gekregen om vanmiddag op tijd thuis te zijn, want het is een speciale dag die ik met heel wat vaders deel...

Coopertest en zo...

Een overwegend bewolkte, maar wat temperatuur betreft heerlijk-zwoele woensdag. Dat was het gisteren. Eindelijk, wij kustbewoners hebben hier erg lang op moeten wachten, op ondubbelzinnig lekker weer. De bij die gisteren in de tuin op mijn broekspijp neerstreek leek dezelfde mening toegedaan...

Overdag ben ik onder meer in Tuincentrum Ockenburgh op zoek gegaan naar een compostbak. Die was er niet, bij het andere tuincentrum, Hanenburg, waar ik gisteren was, hadden ze er nog maar één, maar die was immens groot. Dat bleek dus de kleinste te zijn die er was. Maar voor een stadstuin zoals ik er een heb is zo'n bak veel te groot. Bij eerstgenoemd tuincentrum werd mij aangeraden een stuk gaas te kopen en daarvan een bak te maken.

Nou, daar moet ik nog even over denken, wat een gedoe (ik ben niet zo'n knutselaar). Maar ik heb wel alvast een doos compostversneller gekocht. En nòg een lupine die ik later bij de andere lupines heb geplant.

Coopertest

Laten we maar snel overgaan tot het ècht leuke nieuws van gisteren: de Coopertest. Groep 5, of eigenlijk moeten we zeggen de 'Hartmannen en Hartvrouwen', was respectievelijk waren met een grote afvaardiging aanwezig voor de ronde van 19:45 uur. Al eerder, om 18:30 uur, was de eerste van de zes series gestart. Dat waren er minder dan de vorige keer, maar deze coopertest telt niet mee voor de punten die te behalen zijn in het HAAG100 circuit begreep ik.

De Hartmannen en Hartvrouwen voor de start van de Coopertest die zij Hard en met Hart hebben gelopen (de èchte Hartman, trainer en coach Wim, staat links). 

Wat niet wegneemt dat iedereen zijn of haar beste beentje voorzette. Alhoewel ik er bij het inlopen niet heel veel vertrouwen in had ging ik zelf flink van start en had zelfs een opmerkelijk snelle eerste ronde, minstens 15 seconden onder wat ik - uitgaande van een schema - zou moeten lopen. Theoretisch dus té hard (voor mijn doen dan) maar ik wilde kijken of ik zo lang mogelijk achter Dick en Ton zou kunnen blijven. Dat is aardig gelukt ditmaal, zag bij elke ronde dat ik niet erg moest inleveren en dat resulteerde na exact 12 minuten in een afstand van 2600 meter, dat is wel mooi 60 meter sneller dan in mei! Dus meer dan tevreden, het geeft de burger weer wat moed.

Maar ik was niet de enige die tevreden was, blije gezichten alom. Iedereen had goed gelopen, was gelijk gebleven of had meer meters gelopen, dat laatste was bij het merendeel het geval. Zo'n coopertest is natuurlijk geen wedstrijd, maar het geeft wel een heel goede indicatie hoe de conditie ervoor staat, dus is die zin zeer stimulerend.

De coopertest werd nog gevolgd door een kort duurloopje waarmee we, inclusief het inlopen en de oefeningen, uiteindelijk toch tot een volwaardige training zijn gekomen. Een duurloop met 12 minuten tempoloop, zoiets. Dat het 'uitloopje' vergezeld ging door een hevige plensbui kon ons toen niks meer schelen. De warme douches lonkten immers, waarna wij in het clubhuis verder konden opdrogen. Tenminste, aan de buitenkant, het lichaamsvocht werd op andere wijze aangelengd maar daar zal ik niet over uitwijden.

Herstel met fartlek

Gisteravond liep ik vanaf huis naar de Laan van Poot. Toch maar meegetraind met Groep 5. 'Toch maar' want het zou - voor mijzelf - vast een pittige training worden en het is de vraag of dat verstandig is als je woensdag een coopertest wil lopen op een beetje aanvaardbare manier. Maar Wim stelde mij gerust: vier mensen van onze groep hebben afgelopen weekend de VTM loop in Maasdijk gelopen (5 of 10 km), één (die er overigens niet bij was) de halve marathon van Zwolle, dus het programma zou niet te zwaar zijn. Bovendien, inderdaad, de coopertest aanstaande woensdag. Die stond nog niet op het schema. Een herstelloopje zou het worden, wel met af en toe wat licht snelheidswerk.

En dat is het ook geworden, een herstelloopje. Zij het dat het toch nog redelijk pittig werd, met fartlek-achtige elementen. We liepen het bekende traject naar het veldje bij Duindorp waar de rituele oefeningen werden uitgevoerd, waarna we in de Bosjes van Poot wat korte versnellingen deden. Daarna via de haven terug de duinen in en daar ging het duintje-op, duintje-af richting Kijkduin met wat langer tempowerk. Dat voelde toch wat zwaar met het oog op woensdag, daarom bleef ik een beetje in de achterhoede hangen.

De laatste tempo's maakten deel uit van een serie 5 x 30 seconden. Die heb ik nog meegemaakt maar terug bij het veld bij de Savornin Lohmanlaan liep ik op eigen houtje terug naar huis. Woensdag weer een dag.

Drenthelen

De afgelopen week was even opmerkelijk als mooi: maandag en dinsdag op Texel, en het afgelopen weekend Groningen en Drenthe. Op alle dagen de uitgestrektheid, de rust en de schoonheid van het Nederlandse landschap mogen ervaren. En geconstateerd dat ons landschap niet overal verpest is door wegen, bedrijventerreinen en ander volbouwsel zoals in de randstad. Ik ervoer dat zelf op vrijdagavond, op weg met de trein van Den Haag naar Groningen. De route van deze trein loopt niet langer via Utrecht en Zwolle, maar via de Flevopolder en passeert Almere en Lelystad. Buiten genoemde steden is er enorm veel leegte en uitgestrektheid, zoals in de jaren vijftig bijna overal in ons land het geval was.
Het landschap bleef groen tot aan Zwolle. Even daarvoor zagen wij hoe de IJssel buiten zijn oevers was getreden, de uiterwaarden zijn behoorlijk ondergelopen.

Vrijdagavond werden wij in Assen opgehaald door een van onze (aangetrouwde) neven, Emanuel, die ons naar Gieten reed. Daar hebben we twee keer overnacht.
De volgende morgen was ik erg vroeg wakker, rond vier uur. Het raam stond een stukje open wat maakte dat de zang van vogels met volle kracht naar binnen kwam. Ik kan mij niet heugen dat ik ooit zóveel vogels tegelijk heb horen zingen. Het waren overwegend (tientallen) merels, zanglijsters, spreeuwen en roodborstjes die het hoogste lied zongen. Tegen vijf uur werd de zang wel wat minder, maar helemaal verdwijnen deed het niet.

 

Rond half zes stond ik op. Ik deed mijn hardloopkloffie aan en begaf mij, steels opdat ik de anderen niet wakker zou maken, naar beneden. Ik had een lange duurloop in mijn hoofd gezet en die kwam gelukkig uit mijn benen. Het grootste deel van de loop ging over grillige bospaden, landweggetjes en korte stukken geasfalteerde weg. Geweldige duurloop! Eén uur en veertig minuten later was ik weer 'thuis'. Al die tijd geen mens tegengekomen.

Na het ontbijt werden wij met schoonzus door neef Emanuel naar Groningen gereden. Daar bezochten we achtereenvolgens het Groninger Museum, de markt en het Stripmuseum. Deze week zal ik iets meer vertellen over ons bezoek aan genoemde musea, dat zou nu te ver voeren.

 

Wel grappig en bijzonder was de ontmoeting die ik had met Frank Jutte op de markt van Groningen, voor de ingang van Albert Heijn. Geen voor de hand liggende ontmoeting, want hij woont in de randstad. Deze mededeling is vermoedelijk alleen interessant voor leden van Haag Atletiek die hem kennen. Ik ken hem eigenlijk alleen van gezicht, hij is een voormalig hordenloper en de zoon van Frans Jutte, een van de markantste en invloedrijkste voorzitters die onze vereniging gekend heeft. Zijn zoon, deze Frank Jutte dus, was een van de vele honderden leden en oud-leden die op onze jubileumreceptie aanwezig waren.
Het bijzondere was dat we hem en zijn vrouw op de laatste dag wéér tegenkwamen, en nu op het station van Assen. Weer een praatje gemaakt. We wachtten allemaal op dezelfde trein terug naar huis, Den Haag.

 

De volgende dag, zondag dus, was de verjaardag van mijn schoonzus Louise. 's Ochtends alweer heel vroeg ontwaakt, mede door het uitbundige vogelconcert. In plaats van hardlopen een wandeling gemaakt rondom het Zwanenmeer. Teruggekomen, nog wat gebladerd in een fraai ècht Frans kookboek (Larousse) dat schoonzus mij schonk omdat het in de Franse taal was geschreven. Voor mij niet zo'n probleem, ik stam nog uit de tijd dat je Frans op school kreeg. Oh, dat kan ook nu nog? Sorry eh... Excusez! Hoe dan ook, veel kookinspiratie voor de komende tijd!

Na de koffie en de cadeautjes gingen we op weg voor een fietstocht naar Gieterveen door het prachtige Drentse landschap. De natuur is nu op zijn mooist, veel weelderige flora waaronder bloeiende brem en fluitekruid en bij boerderijen prachtige rhodondendronhagen. Ook wat zeldzaam wordende vogels gezien waaronder leeuweriken en grutto's. En veel kwikstaarten, gele en witte.

 

Wij maakten een stop bij een bijzonder theehuis, bijzonder vanwege de talrijke nostalgische serviezen, koffiemolens enzovoorts. We bestelden thee en taart, die eigenares Marianne Stegeman - overigens een zwemvriendin van schoonzus - zelf had gebakken. Aanrader om hier een fietstocht door het Drentse land te onderbreken!

Daarna fietsten we een stukje door tot aan een grote antiekboerderij. Hier stapten wij af om wat te snuffelen tussen alle spulletjes die lagen of hingen uitgestald. Ook hier weer een keur aan nostalgische parafernalia: sieraden, doosjes, oud serviesgoed, foto's uit den ouden doosch, noem maar op. De eigenaresse, oud-journaliste en schrijfster, leidde ons rond in de boerderij en liet de immens grote tuin zien.

Ik vroeg wat voor bijzondere klimplant tegen dat ene muurtje groeide (zie foto).  "Moet je twee stekkies?" Nou, graag natuurlijk. "Kijk wel uit, want deze plant (Hop) groeit als een gek" zei ze nog. Zal mij benieuwen, ik las later op internet dat deze plant veel licht (14 uur per dag) nodig heeft, dus of-ie zal overwinteren is de vraag. De vruchten worden gebruikt bij het brouwen van bier. Maar los daarvan, een interessant ogende plant.

We kochten nog wat leuke snuisterijen (een doosje en een vaasje) en vervolgden onze weg. Een andere antiekboerderij bleek gesloten waarop wij via de toeristische route terug naar Gieten fietsten.

 

 

We sloten de dag en het weekend Drenthe af met een etentje in een restaurant vlak bij Eext. Het was een uitgebreid buffet met allerlei gerechten, salades, vis, vlees, groenten, fruit en uiteenlopende desserts. Het is ons zeer goed bevallen, alles was smakelijk. Tip voor een volgende keer.

 

Na het eten bracht Emanuel ons met de auto terug naar Station Assen. De terugweg in een volle trein met een divers internationaal gezelschap (Spaanse en chinese studentes en Duitse toeristen) verliep voorspoedig. Om tien uur terug in een kil Den Haag, in Drenthe hadden we niet zo veel last van de koude wind die aan de kust van geen wijken weet. Maar toch ook weer leuk om thuis te zijn, ik schreef het al eerder: een paar dagen weg voelen aan als een hele week.