Op Lichtjesavond niet alleen Delfts Blauw

Maandag stond er een herstelloopje van ruim een uur op het programma. Via de duinen naar Kijkduin en terug. Dinsdag gewandeld door diezelfde duinen, maar dan langs de zeereep. Niet de meest romantische plek om te wandelen momenteel, want er vinden werkzaamheden plaats. Zo wordt er onder meer een nieuw voetpad aangelegd. Maar ja, beter nu dan in het voorjaar of hoogseizoen.

Wij wilden als onderbreking koffie drinken bij De Haagsche Beek, maar daar aangekomen bleek de uitspanning vol te zitten met ouderen die er even daarvoor door een touringcar waren afgezet. Dus liepen we terug naar de overdekte winkelgalerij aan het Deltaplein. Bij een klein restaurantje, Thee aan Zee, gingen wij naar binnen en bestelden cappuccino met iets erbij. Zowel de cappuccino als de chocoladebrownie met frambozen waren erg smakelijk. Een goede basis voor de terugweg door de duinen.

Later in de middag gingen wij naar Lichtjesavond in Delft. Het is dat ik eerder deze week op facebook zag dat er mensen naar toe gingen, anders had ik het gemist. Menigeen heeft het echter wel meegekregen, want zowel in de trein als in het centrum van Delft was het mega-druk. Ondanks dat was het gezellig in die menigte, de sfeer was alom gemoedelijk. Eigenlijk is Lichtjesavond gewoon een kerstmarkt zoals deze ook elders en vooral in Duitsland jaarlijks plaatsvinden: veel in Dickens-stijl geklede mensen, hier en daar een kerstman of kerstvrouw en vele tientallen kramen waar je kerstspulletjes, proeven van handvaardigheid en versnaperingen kon verkrijgen. Het bijzondere van deze Delftse kerstmarkt was echter dat de grachten en veel gebouwen fraai verlicht waren.

Na een kleine anderhalf uur te hebben rondgekuierd, liepen we met een bekertje glühwein dat we bij een van de vele kramen bij onderstaande lieftallige dames hadden besteld, terug naar het station. Ondanks het zachte weer lieten we ons dit goed smaken.

Duinrellcross: na het zoet van speculaas en marsepein de verzuring!

Het was een levendig heerlijk avondje, dat wij gisteren in Rotterdam vierden bij de schoonouders van onze dochter. Mijn bijdrage aan de feestvreugde waren drie baksels (één gevulde speculaastaart, vijf brokken speculaas en een quiche met prei, spekjes, kaassaus en nog meer). Ook vier gedichten wat veel minder is dan voorgaande jaren, maar er waren slechts twee personen voor wie de gedichten waren bestemd, Chloë en Niya. En die zijn met 14 maanden resp. drie weken nog lang niet aan lezen toe! Deze taak had de Sint toebedacht aan hun ouders.

Op Sinterklaasavond een vent, de volgende ochtend weer een vent. De Duinrellcross, dan hoef ik niets meer te vertellen denk ik. Maar ik doe het toch.

Deze ochtend kon ik met buurman Jan meerijden naar Duinrell. Jan ging daar ook lopen. Het bleef niet bij deze ene Jan, want Jan Groeneveld reed ook mee, hij wachtte ons op bij de Houtrustbrug. Hij ging mee als supporter want gisteren (zaterdag) had hij al 24 trainingskilometers gemaakt).

Boven: buurman Jan de Vries loopt in. Onder: Nu nog fris

Onderweg naar de startlocatie maakte ik kennis van Jan Jol van AV Sparta, die vandaag klaarblijkelijk parcourswachter was. Jan Jol loopt ook al heel wat jaren en levert veel bijdragen aan de FB-pagina 'Hardloopuitslagen van weleer', leuk om hem in levende lijve te ontmoeten.

De Duinrellcross wordt elk jaar georganiseerd door AV Sparta. Er waren meer clubgenoten van HAAG Atletiek die deelnamen aan dit letterlijk en figuurlijk Spartaanse evenement: Marjolein, Olga, Ellen O., Ilse, Anja. Yöran en Marc. Berry zag ik ook nog even voor de start. Oh ja, en Sandra Korf de Gids, die hier ook altijd van de partij is en waarbij ik vandaag niet kon 'aanpikken'. Er waren overigens nog meer leden van Haag en uiteraard ook van andere verenigingen zoals - uiteraard - Sparta, De koplopers en The Hague Road Runners.

Hans Verbeek in goed gezelschap

Zo was ook ons aller Hans Verbeek van de partij, ditmaal niet op blote voeten maar met minimale sandalen. Hij heeft er niet minder snel door gelopen geloof ik.

Elk jaar vergeet ik  na afloop weer dat dit een van de zwaarste - misschien wel de allerzwaarste - crossen van de regio is. Het maakt ook deel uit van het 1 van de 4 Cross Circuit. Elke keer doe ik weer aan deze cross mee. Niet dat ik een goede crosser ben (integendeel, twee keer heuvel-op en ik ben kapot), maar je kunt het altijd nog als een goede training beschouwen: een loodzwaar parcours dus prima geschikt om 'ausdauer' te kweken. En dat is weer gunstig voor de Meeuwen en Makrelenloop over twee weken. Ja, de geest is nog van een jonge hond alleen luistert het lichaam niet meer naar de geest... Wat had ik het weer moeilijk 'heuvel-op', maar ach, in de loop der tijd ga je dat juist als 'lekker' ervaren.

(Foto gemaakt door Sherman Kunst)

Toen het startschot ging (om 12:15 uur) stond ik een beetje in het midden. En hoewel die hele steile heuvel naar boven meteen na de start er ditmaal niet meer in zit, maakte dat voor de zwaarte weinig uit, dat is althans mijn ervaring. De minder steile klim was wel een héél lange klim en binnen de kortste keren zat ik 'boven mijn adem'. Het duurde even voordat we op de zandvlakte met die diepe afdaling kwamen, daarna kon er pas weer een beetje 'normaal' gelopen worden. Maar bij het ingaan van de tweede ronde was het weer klimmen geblazen, en toen die ronde er op zat kwam de derde en laatste. Ik had toen wel iets over en kwam toch nog in een - voor mijzelf - bevredigende tijd van 54 minuten en 4 seconden binnen, even na Murat en even voor Chris.

Na de finish nog even staan kijken naar wie er nog binnenkwamen. Een van de lopers van Sparta, een leeftijdgenoot van mij, had overduidelijk té veel 'gegeven' en viel vlak voor de finish uitgeput ter aarde, of ter zand. Mensen probeerden hem te ondersteunen maar hij maakte een gebaar van 'ik wil eerst finishen'. Het duurde best wel enige tijd voordat hij weer enigszins bij zijn positieven was. Het gerucht ging dat het met suikertekort had te maken, dat is goed mogelijk.

Na afloop even met een aantal anderen gesproken. Er is goed gepresteerd, vooral door de dames. Ellen M., Een van hen - met wie ik vorig jaar nog bij diverse gelegenheden regelmatig 'stuivertje wisselde' bij de finish - loopt dit jaar een stuk sneller. Onderweg naar de wasgelegenheid vroeg zij mij of ik ziek was (of ben geweest) of dat ik minder train tegenwoordig. Nee hoor, integendeel, ik voel me fit, train goed en ik liep vandaag ruim één minuut sneller dan vorig jaar en twee minuten sneller dan in 2012: voor wat het waard is. Maar zij kwam ruim drie minuten voor mij binnen. Je loopt gewoon goed Ellen, houden zo!

Flower Power in december

Mooi zomers plaatje! Maar niets is wat het lijkt, want deze foto heb ik vandaag in ons voortuintje geschoten. Deze plant staat er net zo mooi bij, zo niet nòg mooier, dan eind april. In volle bloei, en dat op 4 december!

Hoe heet die plant ook alweer? Even spieken bij april. Oh ja: het is Polygala Myrtifolia. In mijn plantenboek stond dat-ie tot september zou kunnen bloeien! Maar met dit zachte en vrij vochtige weer is het zelfs december geworden...

Zelf bloeien we ook helemaal op van dit weer: vanmorgen voor de tweede keer deze week het krachthonk bezocht. Ditmaal waren alleen Wim Hartman en Willem van der Houven aanwezig. De nadruk kwam op lichte bankdruksessies, 'planken' en buikspieren. Daarna naar huis en even later een uurtje gelopen met op de baan vijf keer 200m. in 10 km. tempo (wat neerkomt op ca. 58 seconden per keer).

And now something completely different!

Sinds een paar dagen heb ik mij aangemeld bij een besloten FB-groep, De Platenspeler. Daar kun je de iets minder gangbare nummers uit jouw platen- of cd-verzameling op delen, meestal gaat dat via Youtube-filmpjes. Het eerste nummer dat ik deelde was 'What' van The Move (voorloper van ELO).

Vandaag heb ik er enkele foto's opgezet die ik in 2007 maakte bij het (laatste) concert van Led Zeppelin. Dat was in het O2-theater in Londen. Het was al in het digitale fototijdperk maar niettemin heb ik de foto's op een USB-stick gezet en heb ze naar de fotowinkel gebracht om er afdrukken van te laten maken. Een paar foto's heb ik ingescand.


Van dat geweldige concert is een al even geweldige film gemaakt die, kort nadat deze in diverse bioscopen in Europa gelijktijdig in première is gegaan, op DVD is verschenen.

Omdat het een gesloten FB-groep is kon ik het bericht niet delen, daarom doe ik het maar even zo.

Feestelijke Happening na pittige baantraining

"Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen".  Deze door 'Lucky Willy' nieuw leven ingeblazen tegeltjeswijsheid heeft ook de barploeg van woensdagavond ter harte genomen. De hele kantine was opgetuigd met slingers, ballonnen en met van glinsterende lametta opgetuigde lampen, terwijl ook het barpersoneel er met zwarte kledij, zwarte nep-bakkebaarden en van kleurige lampjes voorziene zwarte hoedjes letterlijk flitsend uitzag. Er was zelfs een complete karaoke geregeld al was er weinig animo om luidkeels André Hazes mee te zingen.

En je zult het altijd zien: heb ik altijd mijn camera bij me waarmee ik tot vervelens toe plaatjes schiet, ditmaal had ik 'm thuisgelaten... Toch nog eentje op FB gespot!

Wie er overigens wel waren was Zwarte Sint en Witte Piet. Ter geruststelling: dit was niet bedoeld als politiek-correct statement want beide heren zijn zeer pro-zwarte piet, het was een puur ludieke actie. Zij kwamen ook de vergaderkamer binnenstormen - na de training zat ik bij een ingelaste redactievergadering - maar omdat geen van de aanwezigen stout is geweest (of dit goed hebben weten te verbergen) was het ludieke tweetal snel verdwenen. Dag Sinterklaasje, daa-hag, daa-haag!

Maar alle gekheid op een stokje: eerder deze avond is er flink getraind. Eerst uiteraard een stukje inlopen, daarna terug naar de baan voor de verdere warming up: oefeningen en een aantal loopoefeningen ter verbetering van de lichaamshouding.

Er stonden 5 x 5 minuten op het programma, en dit hebben we op de baan uitgevoerd. Het ging niet langzaam maar ook niet voluit, de bedoeling was op in duurloop 3 tempo te lopen. Eerlijk gezegd ging het wel ietsje harder maar niemand liep zich over de kop en we bleven zoveel mogelijk bij elkaar in een van de twee groepjes waarin groep 7 deze avond was opgedeeld. In het groepje waarin ik liep (met Sandra) bleven we consequent nèt iets onder de 5 minuten op de kilometer lopen, zeg 4'58''. De pauze tussen de tempo's was steeds twee minuten.

Al met al weer lekker getraind waarbij het weer ook zeer heeft meegewerkt! Met twaalf graden celsius was het heerlijk weer, en dat voor december. En ook na afloop was het een drukte van belang in de kantine, met al dat geglitter en kleurige slingers en lampjes leek het wel carnaval...

Youth: prachtfilm!

Vandaag heb ik mijzelf maar weer eens getracteerd op een Filmhuis-film. Soms is het een gok, niet altijd maakt zo'n film de indruk waarop je (onbewust) had gehoopt en dan valt er ook weinig over te schrijven. Maar ja, schrijven over film, het beste is om ze zelf te zien.

De film die ik vandaag zag sluit (toevallig?) goed aan op waar ik de laatste tijd mee bezig ben. Ik realiseer mij dat de tijd steeds sneller voorbijgaat. Dat is een bekend fenomeen bij het ouder worden want dat gebeurt ook als de tijd voorbijgaat.  Maar wat is tijd? Ik denk zelf dat tijd een door ons gecreeërd begrip is wat het mogelijk maakt dingen en gebeurtenissen te plaatsen. Dus kun je niet stellen dat de tijd sneller gaat, het is meer de ervaring van tijd: mijn 'tijdsbewustzijn' lijkt steeds meer gecomprimeerd, zo lijkt het wel. Wat tientallen jaren geleden is gebeurd, lijkt veel korter geleden. Maar aan de andere kant zijn er dit jaar dingen gebeurd waarvan ik het gevoel heb dat het veel langer geleden is.

Voor je het goed en wel beseft ben je zelf een oudere man die met milde weemoed terugblikt op 'vroeger'.  Zo deel ik in de faceboekgroep 'Hardloopuitslagen van weleer' met veel andere - meestal oudere - lopers ingescande foto's en uitslagenlijsten uit het pre-computertijdperk (jaren zeventig/tachtig). Anderzijds is er nog genoeg vitaliteit om van het hier en nu te genieten. Zo ben ik vanmorgen weer naar het krachthonk gegaan om met de 'andere jongens' te fitnessen (krachtoefeningen met toestellen, buikspieroefeningen, planken enzovoorts). Ik probeer die woensdagochtend er wel 'in te houden'. En vanavond weer hardlopen.

Maar goed, terug naar die film 'Youth'. Ronduit een prachtfilm van regisseur Paolo Sorrentino, die al eerder scoorde met het meesterwerk 'La Grande Bellezza'.

Hoofdpersonen in de film zijn de bejaarde componist Fred Ballinger (Michael Caine) die met zijn beste vriend, cineast/filmregisseur Mick Boyle (Harvey Keitel) in een zeer luxueus Zwitsers kuuroord verblijft. Aan het begin van de film krijgt Fred bezoek van een gezant van de Britse koningin Elizabeth. De gezant geeft aan dat de vorstin het op hoge prijs zou stellen als Fred zijn beroemde Simple Songs voor haar uitvoert met een klasse-orkest en een beroemde sopraan. Maar Fred weigert dat resoluut, met als argument dat hij gepensioneerd is.  Later probeert de gezant het nogmaals, maar Fred houdt voet bij stuk. Alleen blijkt de reden van zijn weigering dan veel persoonlijker en 'dieper' te liggen.

Freds vriend Mick daarentegen is nog volop actief, samen met een team jongelingen werkt hij aan zijn laatste film.

Fred en Mick praten graag met elkaar over de goede dingen des levens, liefde, seks, leeftijd en de jeugd. De thematiek in de film is echter nog breder want ook zaken als ouderdom, vergankelijkheid van het geheugen en vervulling komen aan bod.

De film is erg mooi om te zien, al was het maar door de locatie, de alpenweiden en het Zwiterse natuurschoon. Verder is de film een afwisseling van melancholieke, grappige en zeer emotionele scènes - zeker tussen Fred en zijn dochter, die juist in de steek is gelaten door haar man en zich haar vader herinnert als iemand die alleen maar met muziek bezig was. Hij had dus vrijwel geen aandacht voor zijn vrouw (inmiddels opgenomen met zware dementie) en dochter.

Behalve genoemde hoofdpersonen wordt Youth 'bevolkt' door tal van opvallende personages. Zo is er de jonge acteur Jimmy Tree, die vooral herkend wordt om zijn rol van robot Mr. Q, een personage dat hijzelf liever wil vergeten. Dan zijn er twee kinderen (een jongen en een meisje) die opvallend 'wijs' praten voor hun leeftijd. Ook zien we Jane Fonda (die ik eerlijk gezegd niet herkende) in een kleine maar mooie rol als omhooggevallen Hollywoodster Brenda Morel.

En de 'Miss Universe' (Madalina Ghenea) die naakt ging zwemmen in het bijzijn van de twee oude heren - die daar zelfs op hun leeftijd nog helemaal confuus van werden - is voortreffelijk gecast: zelden zó'n mooi vrouwenlichaam gezien! Een scherp contrast tussen de fysieke volmaaktheid van de jeugd en het verval door de ouderdom.

Al met al heeft Sorretini met Youth wederom een meesterwerk afgeleverd. Het zou mij overigens niets verbazen als de 'Simple Song' die aan het slot (toch nog) wordt uitgevoerd, een echte 'hit' in het genre 'klassieke muziek' gaat worden. Heel mooi en - zeker als afsluiting van deze film - ontroerend!

Uit Bruno's Ouden Ringband: Herinneringen aan Texel....

Hoe grauw en vochtig het was op Texel....

Dat Hans Vrolijk en ik behoorlijk hard trainden, weten de meeste lopers die in de jaren zeventig en tachtig in de regio Haaglanden actief waren. Dat zal vooral het geval zijn bij de leden van Sparta, omdat wij lid van die vereniging waren. Wellicht leuk om een bladzijde 'uit den ouden ringband' te delen.

Het gaat om die keer dat wij deelnamen aan de halve marathon van de Waal op Texel. Wij waren daarvoor uitgenodigd en zaten in een huisje met een goed gevulde koelkast.

De ochtend van de wedstrijd zouden we een paar kilometer 'loslopen'.  Wat niet zo handig was, is dat we de avond van tevoren een biljartje hadden gelegd en de nodige biertjes hadden genuttigd in een reuze-gezellige kroeg, genaamd 'de twaalf balcken'.  Maar goed,Vrolijk wist de weg zei hij. Nou vergeet het maar, het werd een drama... Totaal verdwaald, en we konden amper de start nog halen. Ook wisten we niet aan welke kant ze zouden starten, met het gevolg dat Hans geluk had, en ik pech... Ik moest 100 mensen inhalen, ja, toen waren Vrolijk en Tom Teepe al uit het zicht verdwenen. Dat ik nog onder de 1.10 liep, mag een wonder heten.

Als ik de nodige biertjes heb gedronken, denk ik er nog wel eens aan. Dan gaan mijn gedachten terug naar het kille, vochtige en nevelige Texel. Naar het biljarten, en de nodige biertjes met de dorpelingen. Naar die glibberige schapenroosters en die rare kromme bomen.  En waar ik Hans en Tom in de mist zag verdwijnen....

De uitslagenlijst heb ik opgedoken, met daarop een aantal bekende Haagse oud-strijders. Kijk maar even mee!

Helaas zijn enkele strijders ons ontvallen.., dat stemt mij mistroostig.

Denkend aan Texel, neem ik nu een biertje.

Oud-strijder Bruno Schlack

Natte editie Duinstrandloop

Het weer was vandaag uitermate teleurstellend in kwalitatief opzicht: juist op het moment dat de Duinstrandloop plaatsvond (12:00 uur), regende het dat het een aard had. De temperatuur viel echter mee zodat het nog nèt te doen was. Gek eigenlijk, vroeger interesseerde het mij geen biet, regen, wind, hagel, sneeuw, het was mij om het even. Maar tegenwoordig ga ik niet bepaald zingen in de regen, het geluid dat ik dan voortbreng is meer een kruising tussen Maarten van Rossum en Jan Mulder. Maar dat is vóór het lopen.

Want ben je eenmaal gestart, dan is al het leed geleden. Van de regen dan, want het lijden door het klimmen tegen steile stukken duin begint dan pas. Er waren veel lopers voor Laan van Poot-begrippen, ongeveer 250 deelnemers, al vernamen wij naderhand van uitslagenman Frank Inklaar dat er flink wat 'voorinschrijvers' niet zijn komen opdagen. Door het slechte weer? Wie zal het zeggen. Terzijde zij opgemerkt dat aan de snelheid waarmee Frank uitslagen op de website zet menige vereniging een voorbeeld kan nemen.

Zelf verkeerde ik in de veronderstelling dat ik had vooringeschreven maar dat bleek niet het geval. Op zich is na-inschrijven geen probleem, maar mijn geboortejaar en lidmaatschap staan nu niet in de uitslagen. Volgende keer toch maar wat alerter zijn en bij twijfel nogmaals inschrijven.

Het was weer een knap pittige editie, deels door de wind en de regen, maar ook door de heuvels. De meeste lopers hebben daar niet zo'n moeite mee maar ik ga altijd stuk op een parcours waarbij téveel moet worden geklommen, ditmaal was geen uitzondering. Bij het stijgen - wat soms gepaard ging met mul duinzand - moest ik meermalen stukjes wandelen en dat scheelt uiteraard tijd. Bij de afdalingen en de vlakkere stukken kon ik wel iets goedmaken. Eenmaal op het strand, ging het goed: met een stevige wind in de rug, haalde ik zeker vijf personen in. De grootste terugval kwam echter in de laatste kilometers. Het duinpad naar beneden, even voor Duindorp, was door de regen veranderd in een glibberige glijbaan van blubber en bladeren, bloedlistig. Ik liep voorzichtig wandelend die helling af, en tweehonderd meter verder passeerde een groepje lopers mij waaronder trainer Berry en Karin mij. Ik had geen fut meer om aan te klampen, dat lukte weer wel bij Sandra Kleijn die even later passeerde.

Het sportpark en de baan kwamen in zicht, we renden de laatste honderden meters met alles wat nog in ons zat de finish tegemoet. Sandra finishde een paar seconden voor mij.

Al met al was ik meer dan tevreden met mijn eindtijd: 42'10''. Twee dames van Groep 7, Sonja en Sylvana, hebben heel goed gelopen, 39 minuten en nog wat.

Na afloop was er erwtensoep en er was de prijsuitreiking van de lopers die hebben deelgenomen aan de ambtenarenloop. Bert Gerritsma was de spreekstalmeester van dit gebeuren. Ons groepslid, eerdergenoemde Sonja van Breukelen, mocht een beker in ontvangst nemen als snelste dame bij de ambtenaren!

12,5 jaar...

De cross, want zo zou je de Duinstrandloop wel kunnen noemen, kwam daags na een feestje ter gelegenheid van het koperen huwelijksfeest van Ton van der Pol en zijn vrouw Rianne Doeleman. In mijn pak - dat ik niet veel draag -  lange overjas èn paraplu (want het begon juist onbedaarlijk te regenen en te stormen) fietste ik naar Kijkduin. De paraplu heeft de tocht niet overleefd, maar zelf heb ik - zij het iets later dan op de afgesproken tijd van 17:00 uur - het gered.

Voor het feestje waren, naast familieleden en vrienden - een aantal HAAG-vrienden uitgenodigd, ik mocht mij daar ook toe rekenen. Het was gezellig en het koperen bruidspaar had een prima buffet geregeld.  Later die avond keerden we, weliswaar nog steeds geteisterd door storm en plensregen, maar goed gevoed, huiswaarts.