Richting heuvel-weekend

Zo, vanmorgen nog even naar 'het honk' gegaan om te bankdrukken - als het die naam mag hebben, vanwege de relatief lichte series, oplopend van 10 x 'kale stang' (20 kg.) tot maximaal 60 kilo. Niet dat ik vandaag zo ver ben gekomen: veertien dagen was de laatste keer dat ik wat ijzer omhoog bracht. Het wat zeurderige gevoel in borst en bovenrug had mij tot rust gemaand. Het viel op dat ik weinig aan (relatieve) kracht had ingeboet, ik kwam tot 10 x (voorzichtig) bankdrukoefeningen tot 50 kilo. Nu maar afwachten of ik niet al te veel last krijg.

De afgelopen week heb ik niet veel gelopen. Dinsdag wel, ik liep toen voor mijzelf. Op het schema stond 2 à 3 keer 1-2-3-2-1 minuten in 10 km. tempo, tussenpauze 90 seconden en 5 minuten seriepauze. Echter liep ik meer 'op gevoel'.  Ik kwam moeilijk op gang. Pas na een half uur deed ik in het smalle natuurgebied langs de Segbroeklaan tot aan de Houtrustbrug één serie volgens vorengenoemd schema, waarna ik naar huis liep om andere (lichtere) loopschoenen. Daarna draaide ik nog 3 x 1000 meter in 5 km tempo. Twee van de drie keer kwam ik nog een stuk onder de 5 minuten. Moet er wel bij vermelden dat ik dat tempo niet twee kilometer zou hebben volgehouden.

Woensdag is er van lopen weinig gekomen. Te warm, de coopertest heb ik ook overgeslagen. Donderdag nog wel een klein half uurtje 'voor de vorm' gelopen en vandaag heb ik, na het bankdrukken en koffie drinken met Wim en Pierre, nog een half uurtje 'voor mezelf' gelopen, deels door de duinen.

Dat moet het dan een beetje zijn voor deze week, want zaterdag ga ik met een aantal 'exen' (van mijn vorige trainingsgroep bedoel ik) 'Over the Hills en (not too) Far Away!'

Een monumentje! Doe mij maar een paar...

Het afgelopen weekend stond in het teken van Monumentendag. Een jaarlijks evenement, waarbij je bepaalde locaties die normaliter niet toegankelijk zijn voor het publiek - kerken, historische panden, tuinen etc. - kunt bezichtigen. Meestal wordt je bij elk monument - vooral gebouwen - gastvrij ontvangen door vriendelijke vrijwilligers, die je met een praatje en/of folders van de nodige informatie voorzien. Soms is er zelfs koffie, al dan niet met iets er bij.

Delft

Ditmaal waren we in het naburige Delft, toch bij uitstek een historische stad, waar ruim veertig monumenten te bezichtigen waren. Dat was op zaterdag, toen het in de namiddag nog behoorlijk warm werd. Nu hebben we best een aardig stukje door het centrum gewandeld, maar zóveel monumenten als in het (bij de VVV verkrijgbare) boekje stonden zijn we bij lange na niet tegengekomen. Een stuk of tien locaties hebben we wel gered. Om er een paar te noemen: Koornbeurs/Vleeshal (tegenwoordig een jongerensoos), het Stadhuis, Sint Hippolytuskapel, De Fundatie, Museum Paul Tétar van Elven, Synagoge Delft, Sacramentskerk en de Botanische Tuin, waar de Delft Blue Big Band optrad. Wel leuk om even te zien en te horen, het is een goede big band met een stel uitstekende musici, afwisselend repertoire - van Glenn Miller tot hardrock - en een oog- en oorstrelende zangeres.

Enkele foto's van het middagje 'Delft Monumentaal' staan hier.

Na terugkomst in Den Haag zijn wij gaan eten bij De Tapperij in de Atjehstraat. Mooi nostalgisch 'bruin' café annex restaurant met authentiek interieur, vriendelijke bediening en een prima - op Franse leest geschoeide - keuken.


Zutphen

De dag daarop was Zutphen aan de beurt. Wel wat verder, vanuit de residentie bezien. Aardig treinreisje toch zo'n drie uur. Maar het was de moeite waard. Om te beginnen was het veel minder warm dan in Delft. En hoewel het 's middags wel drukker werd bleef het aangenaam druk, je hoefde bij wijze van spreken niet over de hoofden heen te lopen. En het is een bijzonder mooi stadje.

In Zutphen liepen we eerst via de Wijnhuistoren naar de Burgerzaal (tevens informatiecentrum), waar we ons inschreven voor een rondleiding later in de middag. We waren wel toe aan koffie dus schoten we even later zo'n mooi bruin café in. We bestelden cheesecake 'met twee vorkjes' er bij. Was prijzig maar erg lekker.

Daarna bezochten we achtereenvolgens het Luxor Theater (met authentieke belettering op de artdeco gevel), een snoepwinkeltje 'uit overgrootmoeders tijd', de Stadsboomgaard waar je gratis appeltjes kon meenemen en de monumentale woning Proostdij.

Interessant was de rondleiding in de oudste bibliotheek van Nederland, Librije (nee, niet het befaamde vijfsterren restaurant). Deze bibliotheek bevindt zich bij de Walburgiskerk. De dikke boekwerken liggen er aan kettingen vast, het zijn er zo'n 500 waaronder 85 incunabelen (drukken van vóór 1500).

Naderhand gingen we wederom naar de Walburgiskerk waar je, na een nogal moeizame beklimming van vijf behoorlijk steile trappen, uitkwam op een verdieping waar je buiten rondom een mooi uitzicht over Zutphen hebt.

Er was nog veel meer te zien, maar op één middag is dat allemaal niet haalbaar. Hoe dan ook: in het laatste monument dat we bezochten, Stadsboerderij Cambrinus, ging ik voor de 'bierproeverij' met een zestal huisgebrouwen biertjes, en een mandje stokbrood er bij. Was heel smakelijk.

Meer foto's van het middagje Zutphen staan hier.

De terugweg naar huis ging wederom zeer voorspoedig, mooie aansluitingen op treinen en tram. Op het tramperron in Den Haag kwam ik Paul van O. tegen die weer eens een mooi dienstreisje naar Zürich had gemaakt. We reden samen op naar huis, we wonen namelijk bij elkaar in de buurt.

Al met al waren het mooie dagen. Komend weekend belooft dat ook te worden maar dat krijgt een aanmerkelijk sportiever karakter....

Golden Earring en andere strandgeneugten...

Zo, het is weer tijd voor een update.

De afgelopen week stond in het teken van herstel. Weliswaar was ik niet geblesseerd - wel een chronische gevoeligheid van borst- en bovenrugspieren - maar de Vlietloop heeft er kennelijk toch ingehakt. Toch woensdag voor de vorm naar het krachthonk geweest waar ik niets gedaan heb - maar even niets forceren - maar toch viel ik met mijn neus in de cake, want Menno was jarig. Onze jongeman is 93 jaar geworden.

Woensdag heb ik ook niet hardgelopen, het hele lijf maar vooral de knieën voelden stroef en pijnlijk aan. Er stond een zeer pittige training op het programma, twee series van 5 x 600 meter, dus het was nog maar de vraag of ik dat had aangekund. Nu wilde het geval dat er iemand op de club kwam wiens vrouw nog maar net was overleden. Hij wilde wel lopen, maar het liefst wandelen. Omdat ik lange tijd bij hem heb getraind ben ik op voorstel van Margreet samen met haar en Dick met hem gaan wandelen, bij elkaar toch anderhalf uur. Daarna heb ik voor mezelf op het grasveld wat gejogd, een kleine twintig minuten.

Vrijdag wel een stukje gelopen, en vandaag (zaterdag inmiddels) 85 minuten, het ging weer een stuk beter!

Verder elke (mid)dag wel naar het strand geweest, zowel bij Kijkduin als bij De Kwartel. Vooral actief geweest als 'opa' want Chloë houdt je wel bezig. kuilen graven, met zandvormpjes allerlei figuren maken, schelpen, visjes en krabbetjes zoeken langs de zee, dat werk.

Gouden oorringen

Mooie afsluiter van de week was voor menigeen het strandconcert van de Golden Earring. Eigenlijk hoor je als rechtgeaarde Hagenaar daarbij aanwezig te zijn, maar ik was weer eens te laat met tickets kopen. Ik troostte mezelf maar met de gedachte dat ik de band al ettelijke malen heb zien optreden.

Toch even naar Scheveningen 'gesneakt' op de fiets om te kijken waar je nog het beste iets van het concert kon horen en wellicht zien. Uiteindelijk kwam ik uit op de rechterarm van het havenhoofd bij de voormalige Norfolklijn. Daar mijn fiets tegen een muurtje gezet. Prachtig windstil weer natuurlijk, het was of je in een huiskamer zat. En waarachtig het hele concert vanuit de verte gezien en gehoord! Het geluid zal ongetwijfeld niet zo sterk zijn geweest als bij het concert ter plekke, maar goed genoeg om het uit te zitten. Was nog gezellig ook, raakte aan de praat met een stel naast mij.

En oh ja, vanuit mijn positie ook wat filmpjes gemaakt. Die zijn uiteraard niet goed van kwaliteit, maar het geeft wel een beetje de sfeer weer. Onze eigen 'Rolling Stones van Den Haag' hebben er weer een ouderwets goed en knallend feestje van gemaakt!

Nogmaals: sorry vanwege de kwaliteit, er zijn heel wat (veel) betere filmpjes gemaakt, zoek maar op Youtube. Toch maar geplaatst...

Dr. Miracles last illusion: het raadsel blijft

Met Marijke de Jong en Kees Kuip na de voorstelling

Het was een mooie voorstelling. Met een thema dat van alle tijden is: wat gebeurt er na de dood? Ook al lijkt het atheïsme tegenwoordig het meest salonfähige 'geloof' te zijn, en het adagium van de westerse mens vooral YOLO is (we leven maar één keer dus maak er wat van), deze vraag blijft toch altijd spelen.

Het is een vraag die in elk geval de hoofdpersoon van Dr. Miracles last illusion bezig houdt, en wel op een zeer vergaande manier. Gisteravond woonde ik een voorstelling van deze opera (ik zou het meer een mix van opera en theater willen noemen) bij. Er zijn nog vele gelegenheden om dit 'magische muziektheater op de grens van leven en dood' mee te maken, want de komende tijd zijn er voorstellingen door het hele land in 22 verschillende theaters.

Het publiek werd verwelkomd door een in livrei gestoken ceremoniemeester. Ik zag aardig wat bekenden, onder wie Lizzy van Haag Atletiek en Marijke uit de tijd dat ik in Hilversum werkte (wij speelden ooit nog eens Sinterklaas en Zwarte Piet bij de KRO, maar dit terzijde).


Voordat de voorstelling begon, was er een korte repetitie voor de figuranten en waren er diverse mysterieuze, op de voorstelling betrekking hebbende, performances op de eerste twee verdiepingen van de schouwburg.

En dan de opera zelf. Hoofdpersoon is Dr. Miracle, een rondreizende illusionist. Een rol die overtuigend wordt gebracht door Woedy Woet, in het dagelijks leven zelf ook illusionist.

Tijdens een voorstelling doodt deze Dr. Miracles - onopzettelijk -zijn assistente bij een act. Dit tragische gebeuren vormt het begin van zijn persoonlijke zoektocht naar 'het eeuwige licht' waarvan wellicht na dit aardse leven sprake is. Om dit te onderzoeken brengt hij nog een viertal vrouwen om, maar uiteindelijk komt de magiër - mede onder druk van en in zekere zin 'geholpen' door de geesten van de omgebrachte vrouwen - tot de conclusie dat hij, om hèt antwoord te verkrijgen, het toch zelf moet ervaren, zelf de grens tussen leven en dood moet overgaan. Zoals wij allen...

Het was een bijzondere voorstelling, maar veel meer zal ik er niet over verklappen. Wel dat in deze opera - die unaniem lovende recensies mocht ontvangen van de pers - onder meer hoogwaardige goochelkunst (illusionisme), voortreffelijke zang van Lucie Chartin, Kristina Bienc en Martina Prins, en geweldige dans van Violet Broersma belangrijke ingrediënten waren.

Na afloop heb ik in de foyer nog wat gedronken met enkele dames van het Voorburgs kamerkoor Ad Novum en later met Marijke, haar vriend Kees en vriendin. Was gezellig!

Lunterse maisvelden en Voorschotense vlietloop

De Cultuurbarbaar heeft zijn naam dit weekend eer aangedaan, want ik heb de culturele UIT-markt gemist. Het plan was wel om te gaan kijken, maar evenals voorgaande jaren moesten er éérst in Voorschoten tien Engelse mijlen worden gelopen. Waarna ik, langer dat de bedoeling was, met Paul Kruijssen en Zier Schaap op een gezellig terras in de dorpsstraat hebben 'gechilld', onder het genot van enkele stevige pinten en bitterballen. En een goed gesprek over trainingsmethoden, hartslagmeting en wat dies meer zij.

Even daarvoor hadden wij gelopen, Paul de 10 kilometer - ditmaal de exacte afstand - en Zier en ik de 10 EM, oftewel 16 kilometer en nog wat.

Ik voelde me allesbehalve fit aan de start van de Vlietloop. Langer dan een week last van een zeurderig-pijnlijk gevoel in mijn rechter borst- en rugspier, waarschijnlijk overbelasting door het bankdrukken. Daar komt bij dat ik vanaf maandag elke nacht slecht en vooral kort slaap, maximaal drie uur. Vraag mij niet hoe dat komt, geen idee: geen onrust of gepieker. Mogelijk toch vanwege (onbewuste) onrust die logees met zich meebrengen. Maar het versterkte het gevoel van hangerigheid en traagheid uiteraard wel. Toch maar proberen, voor mij was deze loop vooral bedoeld om weer wat kilometers te maken.

Tijdens het lopen had ik niet veel last van een en ander, maar vooral de laatste drie, vier kilometer brak het gebrek aan 'lange afstand' op, ik kreeg het toen knap zwaar en kon niet veel meer dan wat voortschuifelen op de automatische piloot. De omstandigheden waren trouwens redelijk goed, overwegend zon en een heel korte periode - paar minuutjes hooguit - regende het licht. Wel blies er een stevige wind.

Uiteindelijk kwam ik in 1:30'23'' over de meet. Niet erg rap dus, maar als er een leeftijdscategorie zou zijn geweest was ik de eerste in mijn categorie geworden dus moet ik tevreden zijn.

Uitslagen staan trouwens hier.


Mais? Oui!

Ook op zaterdag is de benenwagen in actie gekomen, zij het in de wandelmodus. Met de Doornvogels hebben we in de omgeving van Lunteren gelopen.

Interieur Vallei-trein

Zelf ging ik er met de trein heen, eerst vanuit Den Haag naar Utrecht, dan met mede-wandelaarster Dea die ik op het perron trof overstap naar Ede-Wageningen en vervolgens met de Vallei-trein naar Lunteren, alwaar de anderen ons stonden op te wachten.

Het werd een mooie wandeling door bossen, over landgoederen en langs uitgestrekte maisvelden.

Wij zouden kort na het begin ergens koffie drinken. Maar waar? Ergens op een bosrijke laan waar diverse zandpaden elkaar kruisten vroeg onze 'hopman' Hugo aan een paar jongetjes waar in de omgeving een uitspanning was. Dat wisten ze niet, maar de jongste stelde voor aan zijn opa te vragen of hij koffie voor ons wilde zette. Nu vond ik het zelf nogal genant om positief op dit spontane voorstel in te gaan, maar Hugo vond het een prima idee.

Het jongetje verdween via een hek en oprijlaan maar kwam even later terug, terwijl op de achtergrond een wat oudere mijnheer ons stond te wenken: "Kom maar verder, hier is koffie". Door een grote, parkachtige tuin waar juist een tuinman aan het werk was liepen we naar een terras, dat aan de ene kant grensde aan een riante, bungalow-achtige villa en aan de andere kant aan een grote vijver.

De man bleek een gepensioneerde directeur van een groot mengvoederbedrijf te zijn en sinds enkele maanden weduwnaar. Hij had dus kennelijk wel behoefte aan enige aanspraak. We hebben een klein half uurtje zitten praten met onze gastheer onder het genot van koffie en stroopwafels, waarna onze wegen scheidden.

Verder ging de weg, waarbij wij stuitten op een officiële mountainbike annex skeeler-wedstrijd. Er werd onder luid commentaar van de speaker druk gekoersd over een afstand van enkele honderden meters, van start tot fibish. Juist op dat moment was men bezig met een aantal series vlak achter elkaar, waarbij steeds een stuk kleine groep deelnemers de strijd aanging voor een plek in de volgende ronde.

Tussen twee 'heats' door konden we de weg oversteken en vervolgden onze wandeling. Op een gegeven moment kwamen we op een arena-achtige, door gras omzoomde plek waar een grote kei het middelpunt van ons land markeert.

Zelf heb ik de wandeling niet tot het eind toe volbracht omdat ik later die middag een opening van een expositie wilde bijwonen van Kerstin Vogel, beeldend kunstenaar en kortstondig ex-collega. Dat was in Gouda, dus nog een aardig stuk terugreizen. Het kwam er op neer dat ik na circa zes kilometer maisvelden en bospaden - de heidevelden heb ik helaas gemist - afscheid nam van mijn wandelvrienden, rechtsomkeer maakte en dezelfde weg terugliep. Met dezelfde Vallei-trein waarmee ik vanaf station Ede-Wageningen naar Lunteren was gekomen (deels met Dea die ook meeliep), keerde ik terug, en vanaf Ede pakte ik een trein naar Utrecht CS. En daar weer richting Gouda en Den Haag.

Echter werd al snel duidelijk dat ik te laat zou komen bij die expositie dus ging ik rechtstreeks naar huis, op dat moment nog vol visite. Volgende keer beter!

Fluisteren bij de opera

De afgelopen dagen heb ik - met andere familieleden van weerskanten - meegeholpen bij de verhuizing van mijn dochter en haar gezin. Dat had nog aardig wat voeten in de aarde. Of het alleen daardoor kwam, of door de naweeën van Kerkpolderloop, wandeling door Kennemer Duinen/Haarlem en verhuizing, erg soepel ging de training niet maandagavond. Het was een duurloop met twee series van 1-1-2-2-1-1 minuten met 90 seconden herstel tussen de tempo's en 5 minuten herstel tussen beide series. Het is volbracht maar mijn onderstel voelde al die tijd wat pijnlijk en stroef aan.

Dinsdag eerst naar het krachthonk voor mijn obligate setjes bankdrukken. Meestal doen wij dat met een vast clubje op woensdag (vandaag dus) maar deze ochtend moet ik thuisblijven. Er komt een monteur van Ziggo een kastje installeren. Gelukkig was beheerder Frans aanwezig die het krachthonk voor mij ontsloot. Na een uurtje ging ik buiten op het grasveld achter het clubhuis - blootsvoets - een kwartiertje uitlopen, terwijl trainer Hans Simonis bezig was met de warming-up van 'zijn' mensen van de dinsdagochtend-groep.

Verder kon ik sporadisch tijd vinden om wat te schilderen.

Dinsdagmiddag gingen we met kleindochter Chloë en schoonzus Louise naar het strand. Daar was het goed uit te houden ondanks een licht briesje. 's Avonds in mijn eentje op de fiets naar de Koninklijke Schouwburg voor een figurantenrepetitie. Zo'n vijftig personen van zeer uiteenlopende leeftijd, die door Mieke van der Ven van Opera2Day bij de artiesteningang welkom werden geheten, hadden zich verzameld in de artiestenfoyer. Daar konden we zelf koffie tappen.

Even later werd het gezelschap door Mieke via veel trappen naar de bovenste verdieping van het gebouw geleid. Daar hadden we een repetitie van anderhalf uur waarbij allengs duidelijk werd wat de bedoeling was.

Een enthousiaste blonde jongedame - haar naam is mij even ontschoten - gaf instructie nadat zij eerst in het kort - en in het Engels omdat zich enkele buitenlanders onder de figuranten bevonden - het verhaal van Dr. Miracle vertelde.

De opera Dr. Miracle's last illusion gaat over een illusionist die in zijn rondreizend theater het publiek betovert met ogenschijnlijk luchtig vermaak. Zo stelt hij tijdens zijn bijzondere 'trucs' de zwaartekracht en andere natuurwetten op de proef. Totdat tijdens een van zijn voorstellingen zijn assistente het leven liet door een tragisch ongeluk. Dr. Miracle is geschokt maar raakt tevens zó gefascineerd en bedwelmd door de schoonheid van haar overgang naar het eeuwige licht, dat hij deze ervaring opnieuw wil ondergaan.

In zijn zoektocht naar dat eeuwige licht neemt Dr. Miracle steeds nieuwe gedaanten aan en raakt verzeild in een mysterieuze wereld vol slaapwandelaars, waanzinnigen en dolende zielen. Voor het publiek blijft de vraag of gekeken wordt naar een lichtvoetige illusie of een gedetailleerd verslag van een serie-moord. Want elke keer als Dr. Miracle een voorstelling geeft wordt namelijk een vrouw om het leven gebracht. Maar op het laatst dalen al deze vrouwen als 'geesten' af en verschijnen in de dromen en het dagbewustzijn van Dr. Miracle, wat uiteindelijk dramatisch voor hem afloopt. Of voor hem juist leidt tot de oplossing van het experiment dat onherhaalbaar is...

Terug naar de figuranten-sessie. Na eerst wat 'losschudden' van lijf en leden om ontspanning en alertheid te bevorderen,  moesten we rondlopen en langgerekte tonen produceren, AAAAA, EEEEEE of OEEEEEH, net zo lang als de adem dat volhield waarna overgegaan werd tot een andere toon. Zo onstond een nogal spookachtige sfeer. Later moesten de mannen hier op indringende fluistertoon de woorden 'Ertrinken! Ersitzen! Untertauchen!' aan toevoegen. Dit alles was bedoeld voor de ultieme scène, waarbij de figuranten overigens als toeschouwers in de zaal zitten en daar 'hun ding' doen. Dinsdag 6 september is het zo ver.

Vogel-parlement

Na afloop van de repetitie ging ieder zijns of haars weegs. Met de fiets aan de hand liep ik langs de Hofvijver. Daar was een waar pandemonium van halsbandparkieten gaande, die heel wat aan elkaar te melden hadden over wat ze overdag hadden beleefd. Dit voordat zij zich gereed maakten voor de nacht, rustend in de bomen op het eilandje in de Hofvijver. Toch leuk...

Finale Kerkpolderloop

Gezellige ´nazit´ bij laatste Kerkpolderloop van dit seizoen

Op facebook en andere sociale media doen lopers van diverse pluimage uitgebreid verslag van hun avonturen. Doorgaans gaat het om min of meer spectaculaire evenementen, minimaal marathons, ultralopen waarbij honderden kilometers worden overbrugd, zware trailruns door de bergen, triathlons, obstakel runs en andere 'challenges'.

Weinig lees je over de kortere afstanden, zeg 5 tot 10 kilometer. Wat logisch is, dit zijn afstanden die zeker voor de ultra's meer als 'inlopen' fungeren.

Nou ja, het blijft Onder Ons (!) en ìemand moet het doen dus hierbij het verslag van de laatste Kerkpolderloop van dit seizoen!

Net op tijd was ik vanmorgen bij de bushalte om te schuilen onder de abri, want het begon onbarmhartig te regenen, wat gepaard ging met een paar klappen onweer. Echter was dit noodweer niet van lange duur. Eenmaal in Delft, regende het niet meer maar de luchtvochtigheid bleef hoog.

Hoewel ik een paar gezichten miste, was ook deze editie redelijk bezet. Hoeveel lopers zullen het geweest zijn? Ik schat zo'n 120 personen.

Ik ging vrij rustig van start opdat ik nog iets zou overhouden voor tussendoorse versnellingen. Maar Jan G. riep vanaf de zijlijn dat ik te hard wegging, waarop ik ietsje gas terugnam. Op deze manier ging het goed. Halverwege kwamen twee mensen mij voorbij, Hizkia en Hans Verbeek, maar ik was zo verstandig - of gewoon te moe - om mij te laten opjutten. Had toch niet gewerkt want het was niet alleen bloedwarm - tijdens de loop liet de zon zich zien - maar vanwege eerdergenoemde luchtvochtigheid ook erg 'benauwd'. Meer lopers bleken daar last van te hebben gehad, het zorgde voor pap in de benen. Toch kon ik aardig doorlopen en op mijn beurt heb ik ook nog drie, vier mensen ingehaald. Uiteindelijk kwam ik na een vermoeiende eindsprint in 25'59'' over de meet.

Fred en Arie in de kleedkamer, mijmerend over 'goede tijden' van weleer...

Heel eerlijk? Ik had gehoopt en ook verwacht dat ik ditmaal laag in de 25 minuten of zelfs onder de 25 minuten zou kunnen lopen. Ik dacht namelijk wat afgevallen te zijn de afgelopen week maar bij thuiskomst bleek dat dit minder was dan ik had gedacht. Wat niet wegneemt dat ik mijn eetpatroon probeer te handhaven, ook al loop je er geen meter sneller meer door.

De nazit op het terras van Onder Ons was als altijd gezellig. Ons tafeltje werd 'bemensd' door Hizkia, Michel, Paul Wobbe en Jan Groeneveld. En ik zei de gek.

Er kwam trouwens nog iemand bij ons op bezoek. De neus heeft hij met de cultuurbarbaar gemeen, maar voor de rest is het onduidelijk om wat voor insect het gaat. Een wesp? Sluipwesp? Een soort vlinder, of cicade? Geen idee eigenlijk, ik heb 'm ook niet op internet kunnen traceren.
Update: Vriend en natuurvorser Wim Voortman wist te vertellen dat dit de Schorpioenvlieg is).

Zoals ik aangaf, dit is de laatste Kerkpolderloop van dit seizoen! Tot volgend jaar. Maar waarschijnlijk wordt dat veel eerder want in Delft wordt elke week een prestatieloop georganiseerd, afwisselend door de lokale atletiekverenigingen Koplopers en AV '40 georganiseerd.