Goede Vrijdagzaken...

Een rare dag, waar vooral de dreigende oorlog tussen de VS en Noord-Korea het nieuws domineerde. Van het wereldnieuws word je niet vrolijk, dus als simpele burger kan ik mij maar het beste bezig houden met de 'eigen kleine dingetjes'.

Zo was daar op deze Goede (nou ja) Vrijdag een complete live-registratie van de Matthaüs Passion met Reinbert de Leeuw. Op TV (Nederland 2). Al eerder had ik in het Filmhuis een documentaire van Cherry Duyns gezien met een aanstekelijk gepassioneerde De Leeuw, zie ook hier. Gisteravond werd deze docu ook door de VPRO uitgezonden. Je hoeft geen liefhebber van klassieke muziek en/of de Matthaüs Passion te zijn om meegezogen te worden in Reinbert de Leeuws ontroering, ontzag, liefde, zeg maar rustig geobsedeerdheid voor Bachs magnum opus.

Vanmiddag kon het Nederlands Kijkerspubliek zien wat De Leeuw er met zijn mensen van gemaakt had. Het werd een mooie, rustig-intieme, 'gedragen' uitvoering van de Passion met prachtige solisten, een mooi koor en een prima orkest. En een concertmeester (De Leeuw dus) die helemaal in de muziek opging. Eigenlijk niets op aan te merken dus. Drie uur lang genieten op de bank.

Toch raakte het mij niet zo als anders. Dat kan aan mij liggen, zeker. Maar soms was het ook aanwijsbaar. Met name het slotkoor, dat voor mij mèt het openingskoor en de aria 'Erbarme Dich' - met die schitterend meanderende violen - tot de ontroerendste momenten van de MP behoort, werd wat mij betreft iets te traag gespeeld. Daardoor bleef de ontroering ditmaal bij mij uit. Ik ben absoluut geen 'kenner' maar toch vind ik dat het slotkoor 'Wir setzen uns in tränen nieder' - ondanks de droeve inhoud - ook iets in zich moet hebben van 'een nieuwe lente en een nieuw geluid'. Hoe paradoxaal ook, het bijna opgewekte slotkoor in uitvoeringen van bv. Ton Koopman, bezorgt mij meer kippenvel.

Vijf jaar geleden woonde ik in Utrecht een uitvoering van de Matthaüs Passion bij door De Nieuwe Philharmonie onder leiding van Johannes Leertouwer. Dat was in de Jacobikerk. Ik heb vanaf de plek waar ik zat nog een stukje 'slotkoor' opgenomen (begint bij 01:35). Ik plaats het hierbij.



Voor de rest: nog gelopen? Ja, gisteren - donderdag dus, daags na de coopertest - heb ik een moeizaam duurloopje van 80 minuten bruto afgewerkt, waarbij onder andere de duinen en het strand zijn betreden. Maar makkelijk ging het niet. En op het moment dat ik deze woorden inklop, is het snotteren en hoesten geblazen, dus flink verkouden. Kennelijk zat het gisteren al in mijn benen.

En vanmorgen nog even het krachthonk bezocht, waar drie oudere heren - Menno, Arie en ik - gezelschap kregen van twee jonge dames, Esther Dankwa en Ilse Knijnenburg. Zij behoren tot de beste sprintsters van onze vereniging, sterker: Esther heeft in het verleden al eens deelgenomen aan de Olympische Spelen. Menno kreeg met zijn 93 jaar - wat je overigens niet zou zeggen - nog aanwijzingen over hoe hij zijn buikspieroefeningen het beste kon uitvoeren. Gratis trainingsadvies van een Olympische atlete, Menno is een bevoorrecht mens...

Coopertijd!

Lekker pittig groepje ('The High Fives') klaar voor een rappe coopertest

Wat vliegt de tijd! Het is alweer ruim vijf jaar geleden dat de aloude coopertest in ere werd hersteld. Dat wil zeggen, bij onze vereniging Haag Atletiek. Dit op initiatief van en met dank aan Jan Passchier, die zich vanaf dat moment (maart 2012) intensief heeft bezig gehouden met de organisatie, bijgestaan door onder anderen Boudewijn, Frank, Frits, Henk, Pierre, Hizkia en Michel.

Veel langer geleden - zeg in de jaren zeventig/tachtig van de vorige eeuw - was het Joop Teljeur, de welhaast legendarische organisator van prestatielopen en coopertesten in de regio Den Haag, die met zijn team (onder wie zijn echtgenote) de coopertesten bij 'Haag' (toen nog V&LTC) organiseerde. Je had toen van die boekjes, vergelijkbaar met de trimloopboekjes, waarin iedere keer nadat je een coopertest had gedaan de resultaten werden aangetekend.

Ook de heer Carel Knoester zette zijn beste beentje voor...

Echter aan alle mooie dingen komt een eind, totdat Jan P. cs. vele jaren later de draad van de Coopertesten weer oppakte. Dat was in maart 2012. Aanvankelijk viel het enthousiasme om deel te nemen wat tegen, maar inmiddels maken deze 12-minuten sessies deel uit van het trainingsprogramma en zijn bepaalde series al ruim van tevoren volgeboekt.

Gisteren (12 april) was de eerste van zes coopertesten die dit jaar worden georganiseerd. De volgende is op 3 mei, daarna is er nog een op 7 juni, 9 augustus, 6 september en 4 oktober, allemaal op een woensdag.

Joop Teljeur en Dick Passchier in 2012

Zelf deed ik mee aan de allereerste serie: vanwege lichtelijk 'lappenmandachtige' verschijnselen (verkoudheid) had ik mij vrij laat ingeschreven maar er waren nog wat 'gaatjes' over. Om kwart voor zes was ik al bij de club, waar ik mijn startnummer kon ophalen.

Nu had ik mijn wedstrijdschoentjes meegenomen, tenminste dat dacht ik. Lekker licht, geen demping, dat scheelt toch gauw zo'n tien meter, misschien wel meer. In de kleedkamer bleek echter dat ik twee verschillende schoenen van nagenoeg dezelfde kleur had meegenomen.

Suf, nou ja, dan maar op mijn logge trainingsschoenen, mijn hoka's. Die eerste groep die om 18:30 uur van start ging, bleek nogal gevarieerd van samenstelling: een stuk of wat jonge maar wel rappe kinderen, een pittig doorlopende groepsgenote (Patty) en enkele oudere heren waar ik mijzelf uiteraard ook toe reken.

Ik ging in een relatief rustig tempo de eerste ronde in - mede op aanraden van een aantal leeftijdgenoten die mij te enthousiast voor mijn jaren vinden - en dat ging goed, 1'55'' op de eerste 400 meter. Desondanks kon ik dat tempo van lieverlee niet helemaal vasthouden en hield het voor mij bij 2386 meter op.  Geen reden tot klagen, vorig jaar behaalde ik bij de eerste coopertest ook dat resultaat, maar later in het jaar haalde ik 2511 meter. Ook dat is niet te vergelijken met de ca. 3300 meter uit mijn jeugd, maar ik ga wel proberen om de volgende keer (2 mei dus) wat meters aan het resultaat van gisteren toe te voegen.

Later - nadat ik mij had gedouchd, omgekleed en van een heerlijk bord pasta had genoten (met dank aan Cor van der Geest) - heb ik nog even staan kijken naar de verrichtingen van enkele groepen, waaronder groep 5.  Een fikse afvaardiging van die 'Wim Hartman' groep (inclusief hemzelf) was van de partij, alsook een aantal 'snelle jongens' van AV Sparta.

Weer later ging ik kijken bij een aantal lopers van de groep 'Henk Kop' maar toen was het te donker om foto's te maken.

Op deze site staan de resultaten van de lopers op de coopertesten van de afgelopen jaren. Dus ook die van deze frisse woensdagavond, waarbij er trouwens aardig wat wind stond. Overigens heb ik niet de indruk dat dit veel invloed heeft gehad op de resultaten van de lopers.

Marathon Rotterdam aan de zijlijn

Ditmaal niet veel tekst, omdat de foto's voor zich spreken. 's Middags stond ik ongeveer een kilometer voor de finish van de Marathon van Rotterdam lopers op te wachten. Uiteraard staan er op mijn foto's veel leden van Haag Atletiek, om de simpele reden dat ik hen (her) ken of heb gereageerd op het geel-groen van onze clubkleding.

Ook professionals onder wie Jeroen Tibbe waren van de partij. Jeroen zal honderden, zo niet duizenden foto's hebben gemaakt. Ik heb een aantal lopers en loopsters gemist, hetzij omdat ze al voorbij waren òf omdat ze nog onderweg waren - of ik heb ze niet opgemerkt - maar die zullen hoogstwaarschijnlijk wel door Jeroen op de plaat zijn gezet.

Wat mij opviel was dat er weinig uitgeputte lopers waren, ondanks de waarschuwing vooraf dat het warm zou worden. Volgens mij heeft het overgrote merendeel 'netjes' de streep gehaald en daarmee een prestatie van formaat neergezet.

Ik was overigens NIET de enige supporter bij genoemd 41 km punt, wat uit bovenstaande foto's moge blijken.

Hoogtepunt voor veel lopers: de Marathon van Rotterdam

Marathonnetje zoet, geeft ditmaal geen witte hoed. Integendeel, april zal zich vandaag, tijdens de grootste marathon van ons land, van zijn warmste kant laten zien.

Voor toeschouwers zoals ik zal dat veel minder problematisch zijn dan voor de helden die wel weer voor de monsterafstand van 42 kilometer en 195 meter gaan. Alhoewel dat voor een echte ultraloper niet meer dan een trainingsloopje is. Alles is relatief.

Hoe dan ook: alle deelnemers VEEL SUCCES!! Dat geldt zeker voor mijn groepsgenoten Sandra, Sanny, Sonja, Ana en Ilja. Het hemd is immers altijd nader dan de rok...

Het moge duidelijk zijn: de dames vormen 'het sterke geslacht' in groep 7. (Ja dames, niet alleen in groep 7, ik weet het...).

Zelf heb ik mij rustig gehouden de laatste dagen, dat wil zeggen niet veel meer gedaan dan anders: driemaal krachthonk, op woensdag en vrijdag. Op woensdagavond ook nog eventjes, het krachthonk zat toen vol jonge atleten die met veel enthousiasme en allesbehalve geruisloos setjes van 95, 100 en zelfs 120 kilo naar boven (bank)drukten.

Hardlopen ging moeizaam de afgelopen week. Na de vijf kilometer timetrial bij de Hague Road Runners, zat er niet veel fut meer in lijf en vooral benen, moest duidelijk herstellen. Woensdag wel een stukje voor mezelf gelopen maar dat mocht geen naam hebben (amper drie kwartier zonder tempowerk), donderdag twintig minuutjes en gisteren - zaterdag - ruim een uur. Veel pit zat er echter niet in. Wel gek, omdat het vorige week juist de goede kant opging. Maar goed, we lopen nog en dat is niet voor iedereen van mijn leeftijd vanzelfsprekend.

Daarnaast nog wat gewandeld en mij een beetje bezig gehouden met 'het groen', waarnaar in deze periode alle aandacht uitgaat. Vanmiddag weer even een kijkje genomen in de heemtuin. Er waren zowaar al vlindertjes, zoals de gehakkelde aurelia, het bonte zandoogje en een enkel witje. Daarna even gesnuffeld in het naburige tuincentrum Ockenburgh: twee kattenstaarten en wat mest gekocht voor de afgelopen week geplante kruisbes- zwarte bes- en frambozenstruik.


Een marathonloper ben ik nooit geweest, laat staan een goede, al kon ik in de jaren tachtig aardig meekomen met ooit een snelste tijd van 3 uur en 1 minuut. Nooit onder de drie uur gekomen. In mijn weblogtijd (van 2004 tot heden) heb ik er slechts twee gelopen, in 2006 in Parijs - wat best makkelijk ging eigenlijk, in 3 uur 54 minuten) en in 2009 liep ik mijn elfde, tevens laatste, marathon in Rotterdam in 4 uur en 16 minuten. Vond het wel mooi zo. Gewoon een beetje supporten aan de zijlijn is ook mooi. Nooit meer een marathon dus? Zeg nooit nooit maar 'misschien' klinkt ook weer té veelbelovend.

Vreemdgaan met weghollende ex

Wat zullen we nu krijgen? Ja, de kop boven dit bericht suggereert gevoelige informatie dat hier wordt onthuld, maar ik kan u geruststellen - of teleurstellen, het is maar hoe je het bekijkt - : niet alles is wat het lijkt.

Wat was het geval? Vanmorgen ging ik naar mijn 'oude cluppie' The Hague Road Runners (HRR) om - als gast - mee te doen aan een timetrial over vijf kilometer. Roadrunner Jan Groeneveld had mij op deze cross-over van training en prestatieloop gewezen. Het wordt met enige regelmaat georganiseerd door voornoemde bevriende vereniging. Morgenavond is het tweede deel van deze timetrial, dan zullen er ook meer deelnemers zijn.

Trainer Izaak Luteyn, een 76-jarige atleet die - trots zijn jaren - nog zeer voortvarend loopt, was de organisator, althans voor de (zijn) dinsdagochtendgroep. Na een reis van amper een uur met tram, bus en tenslotte vijftien minuten met de benenwagen door een nog wat heiïg Clingendael. Onderweg langs het Ruygrockpad heb ik geprobeerd de ochtendsfeer vast te leggen. Ruim op tijd was ik bij het clubhuis van de HRR aan de Groenendaal 11. Sterker: ik was er als eerste.


Weldra kwam Izaak die mij welkom heette en het een en ander vertelde over wat we gingen doen en wat het parcours was. Van lieverlee kwamen meer Roadrunners binnendruppelen. Iedereen kreeg een startnummer, waarna we om half tien als groep naar het startpunt toeliepen. Dat was meteen de 'inloop' van een kwartier en onderweg ook de warming up met oefeningen.


Er waren zestien deelnemers, waarvan er twee afhaakten. Het was een 'gemixte' groep mannen en vrouwen. Ook een groep waar de 'Methusalem-factor' een rol speelt wat, gelet op de doordeweekse dag, niet zo gek is: veel pensionado's! Maar dan wel 'oudjes' die aardig kunnen doorstiefelen.

De lopers gingen één voor één van start, telkens met een tussenpauze van bijna tien seconden. Zo ontstond een lint waarbij het mogelijk was om, al naar gelang het persoonlijke snelheidsniveau, voorgangers in te halen dan wel ingehaald te worden door degene die na jou van start waren gegaan.

Zoals ik in vorige blogs al had vermeld, ging het - na de zeer snelle training vorige week woensdag - de dagen erna wat minder met het lopen. Ook deze ochtend had ik nog niet 'de benen' en dat was te merken: het lopen ging minder vlot dan vorige week bij Bertus, ruim een minuut langzamer, maar slecht ging het ook niet. Ik startte tien seconden na Izaak, die tijdens de vijf kilometers die volgden steeds kleiner werd, vanuit mijn perspectief gezien.

Het parcours was mooi, grotendeels verhard, en liep deels langs de Van Alkemadelaan en Pompstationsweg en weer terug langs het TNO-gebouw naar de finish. Het weer was in één woord uitgesproken zonnig, strakblauwe lucht, prima temperatuur. Dat kon niet beter!

Hoe dan ook toch heel behoorlijk kunnen doortippelen, en in een redelijke tijd kwam ik over de finish. Uitslagen van 'onze' groep staan al online.

De kleedkamers waren beschikbaar dus na afloop lekker gedouchd en omgekleed. Daarna even op het buitenterras van het clubgebouw van de HRR in het zonnetje gezeten. Een van de deelnemers was jarig, en even later kwam Izaak de uitslagen voorlezen.

De rest van de dag deels boodschappen doend en tuinierend doorgebracht. Maar niet continu, ook even lekker van de tuin genoten, in het zonnetje. Meteen kennis gemaakt met de nieuwe buurman die zijn hoofd boven de aangrenzende (gezamenlijke) schutting stak. Praatje gemaakt en zo. Het is een gezin met drie kinderen, allemaal jongens. In mei betrekken ze het huis dat nu nog onder handen wordt genomen door 'polen'.

Gisteren heb ik trouwens nog wat kikkerdril, paddensnoeren en poelslakken opgehaald bij Frank en Ingeborg. Ze hebben een prachtige natuurvijver laten aanleggen in hun (grote) tuin, en kennelijk is het door de padden en kikkers eveneens goed bevonden om er te paren en hun eieren af te zetten. Op Facebook stond dat ze wel erg veel dril hadden dus daar ben ik meteen op ingegaan. In ons aanzienlijk kleiner vijvertje zit een enkele kikker maar de laatste jaren meer salamanders. Misschien lukt het om een paartje af te zonderen voor de vijver van Frank en Ingeborg.

Zandmotorrun aan de zijlijn

Meestal doe ik in het weekend wel mee aan een of ander loopje of loop, maar uitzonderingen moeten er zijn om de regel te bevestigen. De wandeling van zaterdag reken ik uiteraard niet mee.

Niet dat er niets te lopen viel: in Delft had je de AV 40 prestatieloop, een week of twee terug had ik de Braassemloop in mijn hoofd, ook was de Zandmotorrun even voorbij Kijkduin een optie.

Maar vanmorgen voelde ik het al: ik had domweg geen zin om ergens aan mee te doen. Wel besloot ik om voor mezelf een stukje te lopen. Mijn intuïtie had mij niet bedrogen: zelfs dat 'voor mezelf' lopen ging niet, het werd een vreemde mix van wandelen en korte stukjes joggen. Evenals tijdens de wandeling van gisteren had ik last van zware, wat 'verzuurde' benen en gevoelige knieën, waarschijnlijk vanwege een mix van tè hard trainen afgelopen woensdag en te zwaar trappen op de fiets een dag later. Wat overigens aanleiding was om mijn ijzeren paard bij de fietsenmaker te brengen voor een onderhoudsbeurt.

Wel liep/jogde ik via het strand naar Kijkduin en van daar uit naar het start/finishgebied van de Zandmotorrun. Op het moment dat de 5- en 10km lopers van start gingen (11:00 uur) was ik er. Toch leuk om even te kijken en zo mogelijk wat foto's te maken van bekenden.

De 5 km lopers zouden twee-en-een-halve kilometer richting zandmotor lopen, en via het keerpunt aldaar weer terug. Ondanks dat het groen-geel van onze club niet sterk vertegenwoordigd was, finishde één van deze shirtdragers - Geurt Jan van der Meiden - als tweede loper. Zie ook hier.

Wat opviel was dat de tijden die werden gelopen best goed waren, in elk geval beter dan je op grond van het zware parcours - met veel stukken mul zand - zou verwachten.

Hoe er door iedereen gelopen is en in welke tijd, weten alleen de lopers zelf, want er zijn geen uitslagenlijsten net als bij de Meeuwen- en Makrelenloop. Waarschijnlijk is dat omdat het bij die lopen meer om 'evenement-beleving' gaat dan om een tijd. De laatste tijd hoor ik van veel lopers dat zij zo'n lijst onbelangrijk vinden. Misschien ben ik een uitzondering want of je nou topper, tobber of middenmoter bent, het blijft leuk om aan de hand van uitslagen prestaties van jezelf en anderen te vergelijken, te analyseren of te evalueren. En interesseert dat alles je niet zo, dan is zo'n lijst altijd een mooi aandenken!

Hierbij enkele foto's van clubgenoten en bekenden die aan deze run hebben deelgenomen.

Ook van de 10 kilometer kon ik nog enkele bekenden zien finishen, onder wie Brenda Schuurkamp van RTC, José Xavier en Hans Verbeek, zoals steeds op blote voeten.

Na de loop weer naar huis gelopen, op dezelfde manier al ik gekomen was: half joggend, half wandelend. Eenmaal thuis weer de handen uit de mouwen, want ik ben al een paar dagen bezig een stuk boom inclusief houtige wortels uit de grond te krijgen, daarvoor in de plaats komt iets anders. Valt niet mee, ik graaf en zaag me ongans maar er zit nauwelijks beweging in. Laten we maar hopen dat de aanhouder wint...

Doornvogels in Vuursche Bos

Na lange tijd - zeker een half jaar - weer eens meegewandeld met De Doornvogels. Vanmorgen reisde de Haagse afvaardiging (Walter en ik) af naar Baarn, dus eerst naar Amersfoort en daar een overstap. Uitgangspunt was uitspanning 'De Generaal' waar je direct na het verlaten van station Baarn op uit komt.

Wij waren er aan de vroeg kant, een kwartier later kwam de rest van het gezelschap: Dea, Loes, Coos, Jan en Hugo. Na de koffie gingen we op weg.

Direct na het verlaten van De Generaal volgden we het met kabouterpaaltjes aangegeven pad voor een vele kilometers lange boswandeling. Typisch bossen zoals deze in ons land zijn, groot en statig, maar ook wat rechtlijnig met brede rechte bospaden. Een mooie boswandeling kortom, maar vooral de eerste kilometers ook wat saai. Dat kwam ook doordat de zon niet scheen, het weer wat druilerig was en de vrolijke lentekleuren die je elders steeds meer ziet hier nog niet zijn doorgedrongen.



Wel grappig waren de door zeer grillig gevormde bomen omlijste laantjes over een lengte van ca. een kilometer.

Na een kilometer of drie kwamen we uit op Paleis Soestdijk, waar ooit Koningin Juliana en Prins Bernhard met hun vijf dochters woonden en op Koninginnedag het jaarlijkse defilé plaatsvond.

Het koninklijk echtpaar van weleer verblijft, zij het in brons gegoten, nog steeds in de tuin van het paleis alwaar zij de passerende onderdanen vriendelijk toewuiven. Het beeld is destijds gemaakt door de beroemde kunstenaar Kees Verkade.

Verder ging de wandeling door de Vuursche Bossen. Na weer een aantal kilometers was het lunchtijd en gingen we op een omgevallen boomstam zitten om de meegebrachte bammetjes en drank te nuttigen. Dit terwijl een onzichtbaar gebleven specht om de zoveel tijd een diepe roffel ten beste gaf. Het ging waarschijnlijk om de middelste bonte specht, al sluit ik niet uit dat het een zwarte specht was. 

Halverwege de wandeling kwam de broodnodige verandering, want toen ging het bos over in een zeer uitgestrekt heideveld (De Stulp), met grillige paden en een gelaagd landschap. 

We kwamen ook langs een vogelobservatiepost, een uit boomstammen opgetrokken hut, waar je kon uitkijken over Het Pluismeer. Even later kwamen we aan in Lage Vuursche, we waren toen op driekwart van de wandeling. We dronken daar nog wat om aangesterkt het laatste stuk van de wandeling - door het Maartensdijkse Bos tot aan station Hollandse Rading - af te leggen.

Met de trein keerden we terug naar ons uitgangspunt De Generaal in Baarn. Daar genoten we de maaltijd als afsluiting van een mooie wandeltocht.