Moderne meesters in Mauritshuis

Jan Steen (1626-c.1679), ‘Soo voer gesongen, soo na gepepen’, c.1668-1670 (Mauritshuis, Den Haag)  

Vandaag maar eens naar de Mediamarkt getogen. Mijn digitale camera gaf geen sjoege meer en is vier weken geleden ter reparatie aangeboden via de servicedesk van Mediamarkt, waar ik vier maanden geleden de camera had gekocht. Binnen twee tot vier weken zou-ie gemaakt zijn, we zouden gebeld worden. De vier weken waren gisteren voorbij, diverse malen gebeld maar steeds in de wacht gezet. Dan maar zelf er heen.

Lang verhaal kort: de camera lag er al vanaf 20 oktober en we zijn dus niet gebeld. En een teleurstellend bericht: een reparatie zou de kosten van de camera verre overschrijden, bovendien betrof het waterschade en dat viel buiten de garantie. Tja, waterschade… Het zal wel, maar ik ben er niet mee gaan zwemmen, zoveel is zeker. Balen, binnenkort zal ik dus een nieuwe camera moeten kopen. Al met al toch een dure grap.



Maar goed, ik was nu toch in de stad en besloot naar het museum te gaan, naar het Mauritshuis om precies te zijn. Het Mauritshuis is beroemd om zijn prachtige collectie 17de-eeuwse oude meesters. Dan moet je denken aan Hollanders als Rembrandt, Vermeer, Jan Steen en Frans Hals, en Vlamingen als Rubens en Brueghel, en aan een Duitse kunstenaar als Holbein.

Op dit moment wordt er ook werk van moderne meesters geëxposeerd. Nou ja, modern, het gaat om kunstenaars die ook al heel lang dood zijn. Topstukken van Van Gogh, Monet en Dalí worden getoond naast hoogtepunten uit de eigen collectie. Dalí ontmoet Vermeer: Moderne meesters te gast bestaat uit verrassende schilderijenparen, één in iedere zaal van het museum. Ze laten zien hoe schilders in verschillende tijden met dezelfde artistieke vraagstukken omgingen.

Jan Steen (1626-c.1679), ‘Het oestereetstertje’, c.1658-1660 (Mauritshuis, Den Haag)

Zelf spreken de schilderijen waarop iets gebeurt, die een zekere expressie hebben, mij het meeste aan. De schilderijen van Jan Steen bijvoorbeeld, hebben altijd iets hilarisch, het zijn volkse taferelen waarbij het meestal een gezellige janboel is. Zoals op de foto helemaal bovenaan dit bericht, op het eerste gezicht zie je een gezellig ongedwongen familietafereel maar bij nadere bestudering valt op dat de vader (Jan Steen zelf) zijn zoontje pijp laat roken. Er is een theorie dat Jan Steen hiermee een moreel statement heeft willen afgeven: "in zo'n omgeving waar gerookt, gedronken en teveel lol wordt gemaakt, laat je je kinderen niet opgroeien'. Maar misschien zegt dit meer over de morele opvattingen van degeen die dit er in zag dan over Jan Steen zelf. Of Het Oestereetstertje, waarin sommige kunstkenners erotische elementen menen te herkennen. Dit vooral vanwege de oesters, een sterk seksueel getint symbool, zij werden vroeger gegeten om de zin in sex te stimuleren. En dan het meisje, dat de toeschouwer uitdagend-verlokkend aankijkt. Het is maar wat je er in wilt zien...

  

Johannes Vermeer - Gezicht op Delft, ca.1660/61, Doek, 96,5 x 115,7 cm
Mauritshuis, Den Haag



Generale Berenloop

Woensdagavond trainingsavond. Voor de meesten van onze groep was dat de laatste training voor de Berenloop op Terschelling. Anja, Eveline, Yvette en Gerard gaan daar 'de hele' lopen, Ilse, Ellen en ik 'de halve'.

Ik moet zeggen dat het heel goed ging, die training. Het was een duurloop van bijna anderhalf uur met af en toe versnellingen van drie à vier minuten. Ik liep steeds mee 'op kop' dus ik denk dat ik 'op' Terschelling minstens een heel behoorlijke halve marathon zou kunnen lopen. Wie ook meeliep was Dick. Wat is het lang geleden dat hij voor het laatst met ons meeliep, zeker vijf maanden geleden. Blessureleed. Maar hij kon de hele training meelopen, het ging heel goed! Sterker nog; in de laatste eindsprint was hij door niemand bij te houden.

En wie waren er nog meer bij? Anja, Eveline, Ellen, Ellis, Michel, Maarten, Gerard, Dick, Fred. Ze (wij) hadden er allemaal zin aan!

Na afloop van de training was het aangenaam verpozen in het clubhuis. Ilse had bardienst en had saté geregeld. Ik had echter al genoeg gegeten dus heb ik er niet van geproefd maar het zag er erg lekker uit!

Marjolein was er ook weer eens, zij was de winnares van de Vumc Gebouwenloop vorig weekend. Mag ook wel eens vermeld worden!

Sneller dan het licht

Vandaag ga ik een beetje op de spirituele toer, dus u kunt wegzappen... Misschien komt het omdat ik gisteren een ultraloper heb geïnterviewd die zeer spiritueel is ingesteld en zelf meditatielessen geeft. Wel interessant moet ik zeggen.

In Nederland gaan we prat op onze nuchterheid. Vooral mannen - de meeste denk ik - moeten niks hebben van spiritualiteit, Char, Derek, Het Zesde Zintuig en meer van dat gezweef. Alles dat in de verte naar mystiek of levensbeschouwing riekt wordt afgedaan met 'wat koop je er voor,' 'bedrog' of  'flauwekul'. Nee, dan voetbal of al die omhooggevallen BN-pubers uit de soap- en showbizz-wereld, dàt is pas interessant. Journalisten hebben er al helemaal een handje van: in kranten wordt er nauwelijks of geen aandacht besteed aan dit soort omstreden - maar als het waar is zeer wezenlijke - onderwerpen, en als dat al gebeurt is het met een ironisch-sceptisch ondertoontje.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen, de Boeddhistische Omroep bijvoorbeeld wil nog weleens een documentaire uitzenden die wat dieper gaat (en waar prompt geen hond naar kijkt), en een krant als Trouw gaat soms wel in op levensbeschouwelijke of spirituele zaken, maar als de VPRO een 'interessante documentaire' over bv. de hersenen uitzendt, wordt uitsluitend ingegaan op de fysieke aspecten ervan, de verbindingen en schakelingen tussen neuronen bijvoorbeeld, maar niet op wat het precies is wàt de hersenen activeert. Bewustzijn, ja, maar wat is dat nu precies, bewustzijn? Hoe moet je zoiets vaags nu definiëren?

Zo heb ik de laatste tijd veel boeken over Seth gelezen, een 'entiteit' die zich in de jaren zestig tot tachtig van de vorige eeuw manifesteerde door het Amerikaanse medium Jane Roberts en hele boeken dicteerde. De man van Jane, Robert Butts, noteerde alles wat Seth zei minutieus en alles is naderhand in boekvorm uitgegeven. Vele boeken zelfs, het waren stuk voor stuk bestsellers. Wie of wat Seth was zal waarschijnlijk nooit helemaal duidelijk worden, maar wel duidelijk is dat hij met grote gedecideerdheid, nuchterheid en kennis van zaken - in duizenden jaren vergaard - ongelooflijke dingen 'doorgaf' over wat leven en dood inhoudt. Zo gaf hij aan dat de mens te allen tijde zijn eigen werkelijkheid schept (dus ook wat hem overkomt in het leven), dat het bewustzijn aan de materie vooraf gaat, dat ons tijdsbesef (vroeger - nu - toekomst) een logisch en noodzakelijk gevolg is van onze op de materie gefocusde zintuigen (maar alles bestaat tegelijkertijd), wat een mens onmiddellijk na de dood kan verwachten, hoe iemand een glimp over een vorig leven kan opvangen en op welke manieren een mens zich kan oefenen in het vinden van kernpunten in deze wereld van materie die de geest openen voor het ongeziene en ongekende, het buitenzintuigelijke. Seth spreekt in al die boeken als een inspirerende, 'onmenselijk' wijze en hoog-intelligente gids die de mens naar een steeds groeiende spirituele bewustvoering lijkt te willen voeren.

Flauwekul! Ik hoor het menigeen denken na het inkloppen van bovenstaande woorden. Maar als het al flauwekul is, dan is het uitzonderlijk fascinerende flauwekul. Lees bijvoorbeeld zijn boek 'Seth Spreekt' eens. Ik ben er zelf van overtuigd dat sterfelijke mensen zoals wij, die zich in het 'hier en nu' van onze materiële leven manifesteren, onmogelijk de door Seth geponeerde denkbeelden op die manier voor het voetlicht hadden kunnen brengen. ook Jane Roberts niet, die zich aanvankelijk zelf afvroeg of Seth een afsplitsing van haar eigen persoonlijkheid was of een onafhankelijke entiteit. Tijdens de jarenlange sessies waarbij Seth (via Jane) alle vragen van de vele belangstellenden die hem wilden spreken, direct, adequaat, met veel kennis van - ons onbekende - zaken beantwoordde, wees alles er op dat het laatste het geval was.

Wat ik heel opmerkelijk vond was de volgende passage in het boek. De vraag werd in 1971 aan Seth gesteld, dus lang voor de (waarschijnlijke) ontdekking dat er deeltjes bestaan die (nog) sneller dan het licht zijn.

Vraag van ene M.H.: "Bestaan er sneller-dan-het-licht-deeltjes zoals bijvoorbeeld de elektromagnetische energie of EE-units, die Seth in de appendix van The Seth Material ter sprake brengt?"

Antwoord Seth: "Ik heb je enige tijd geleden al gezegd dat er vele gradaties bestaan van materie, of vorm, die jullie niet hebben waargenomen. In jullie termen: veel van deze deeltjes, die dergelijke constructies vormen, bewegen zich sneller dan de snelheid van jullie licht. Jullie licht vertegenwoordigt dan weer slechts een onderdeel van een veel groter spectrum dan het aan jullie bekende; en als jullie wetenschapsmensen de eigenschappen ervan onderzoeken, kunnen ze het licht alleen bestuderen zoals het jullie driedimensionale stelsel binnenkomt. Hetzelfde geldt uiteraard voor het onderzoek naar de structuur en de vorm".

"Er bestaan inderdaad universums, opgebouwd uit dergelijke sneller-dan-licht-deeltjes. Sommige ervan nemen, om met jullie te spreken, dezelfde ruimte in als jullie eigen heelal. Jullie zouden eenvoudig dat soort deeltjes niet als massa ervaren. Pas wanneer deze deeltjes voldoende vertraagd worden, ervaren jullie ze als materie".

Seth gaat zo een tijdje door in een waanzinnig boeiend en interessant betoog dat ik hier niet allemaal ga opschrijven, maar zeer te denken geven. Zoals EE-units emanaties van het bewustzijn zijn waarvan de eigenschappen worden bepaald door de intensiteit van het denken of de emotie. Zodra er bepaalde bereiken zijn gehaald, worden ze de fysieke actualisatie (=onze waarneembare werkelijkheid) ingestuwd. "En of zich dat nu al of niet in jullie termen voltrekt, ze zullen bestaan als kleine materiedeeltjes - zeg maar, als de latente materie of pseudomaterie. Sommige ervan zullen vallen onder de sneller-dan-licht groepen en binnen dat kader een opmerkelijke activiteit hebben. Deze deeltjes zullen dan uiteraard in hun eigen vormtype bestaan. Er zijn vele bereiken en er is een grote verscheidenheid, maar alle bestaan ze buiten jullie waarnemingsbereik. Jullie zijn niet zonder enig besef van het bestaan van dergelijke units, hoewel jullie ze niet als massa ervaren. Jullie interpreteren sommige ervan als gebeurtenissen, droomgebeurtenissen, zogenaamde hallucinaties, soms als beweging-door-de-tijd. "

Of ik het zelf allemaal snap? Als ik het zo, uit zijn verband gerukt, teruglees moet ik zeggen: nauwelijks, maar om het totale betoog hier vanuit het boek over te schrijven gaat te ver. Bovendien staan er zo veel fascinerende gedachten en waarnemingen in, dus beter om het zelf eens te lezen. Of een van de andere boeken van/over seth. En laat je niet teveel van de wijs brengen door de zweverige omslagtekeningen, want de boeken gáán ècht ergens over...

Blijven trainen!

Léonie, John en Rinus

Na het zaterdagse uitstapje naar de Hoogovens en aansluitend het mini-webloggersloopje, was de zondag rustig. Of vrij rustig moet ik zeggen want we hadden een huis vol logees (zwager, schoonzus en hun zoon) dus er moest gekookt worden! Gelukkig heb ik daar geen hekel aan. Vrijdag was het tagliatelle met pepers, garnalen, basilicum en knoflook, zondag (gisteren) werd het een indische rijsttafel met alles er op en er aan, een geslaagde maaltijd. Maar goed, voor de rest werd het toch een vrij saaie dag. Dat klinkt niet aardig, maar ik ben niet het type mens dat de hele dag thuis kan zitten bakken. Hoe dan ook ben ik de zondag begonnen met een duurloop van tachtig minuten, die zat dus alweer 'in the pocket'.

Bloggers voor 'Tom', de naam van de stoomloc...

En vandaag, maandag? Weer getraind.
De dag begon al goed: ik had mijn klok nog niet op de wintertijd gezet, dus toen ik om zes uur opstond, was het in feite vijf uur. Geen probleem, dan kon ik vroeg naar mijn werk. Heel zachtjes, opdat ik niemand zou wekken, kleedde ik mij aan, pakte de fiets uit de tuin en peddelde naar het station. Mooi op tijd had ik de trein, die toch al redelijk vol was. Meer mensen hadden kennelijk het idee om vroeg te beginnen. In Utrecht ging het echter mis: er waren problemen op het spoor dus de trein naar Hilversum zou slechts één keer in het halve uur gaan en niet in Hilversum Noord (mijn uitstaphalte) stoppen. Dat betekende dat ik vanaf Hilversum naar het Mediapark moest lopen, toch al gauw 20 minuten. Potverdikkie, om tien voor acht was ik pas op kantoor, was ik daarom zo vroeg van huis gegaan?! Wij hebben nog het systeem van tijdregistratie, dus dat tikt aan.

v.l.n.r. Claudia, Pim, Rinus, Fred, Léonie en John

Yvonne, onze receptioniste, zat al op haar post en zei dat de kranten - die ik altijd doorneem op media-nieuws - al op de tafel lagen. Zo, die was er vroeg bij! En er liepen al meer collega's in het anders op die tijd uitgestorven gebouw. Maar opeens voelde ik nattigheid. "Hoe laat is het eigenlijk?" vroeg ik. "Acht voor negen" zei Yvonne. Ik keek op mijn horloge: ja, dat klopte, acht voor negen. Maar daar moest toch nog een uur van af? Toen pas kreeg ik door dat mijn digitale garmin-horloge automatisch op wintertijd was gesprongen. Wist ik veel. Of misschien had ik het moeten weten maar ik ben niet zo'n technisch-digitaal wonderkind.

Hoe dan ook was ik 's avonds op tijd thuis voor de training, maar ook dat was op het nippertje want de terugreis naar Den Haag ging via Rotterdam. Bij Ypenburg was er namelijk 'een aanrijding met een persoon', zo meldde de vrouwenstem uit de omroepinstallatie. Dat soort klinische, maar in feite verschrikkelijke berichten hoor je vooral in dit jaargetijde veel.

De training kwam neer op een duurloopje van pakweg zeventig minuten netto (exclusief de tien minuten van huis naar de club en aan het eind van de training tien minuten van de club naar huis). Na tien minuten inlopen nog wat loopscholing gedaan aan het begin van de Bosjes van Poot, daarna via de Houtrustweg en het gebied van de voormalige Norfolkline het programma, drie blokken van 5x30 seconden. Het laatste stuk liepen we door de duinen terug naar de baan. Het ging gezwind. Jos en ik waren de enige mannen vanavond - als we trainer Wim niet meetellen - voor de rest allemaal dames waarvan minstens twee de marathon van Terschelling gaan lopen komend weekend. Ook kregen we even gezelschap van Gerd-Jan van S., die voor zichzelf aan het lopen was en samen met ons zijn kilometertjes voor deze avond vol maakte.

Lunch in huize Rinus

Van de verkoudheid heb ik nagenoeg geen last meer, dus dat scheelt weer. Woensdag weer trainen en morgenavond een interview met een buitengewone ultraloper. Voor het clubblad, dus ik kan daar ook weer niet al te veel over vertellen...

Rest mij nog te melden dat de foto's bij dit blogje door de diverse deelnemers aan het webloggersloopje van afgelopen zaterdag zijn gemaakt.

Op stoom bij Rinus

Wat een fantastische dag was het gisteren bij onze Rinus, beter bekend als 'ijzeren Rinus'.

Een paar maanden terug had hij een oproep gedaan via zijn blog: hij had vijf plaatsen beschikbaar voor webloggers die zin hadden in een rondleiding bij Hoogovens en aansluitend een duurloopje door 'zijn achtertuin', het groengebied en een stuk Waterleidingduinen in de omgeving van Heemskerk. Het leek mij wel wat, en met mij Léonie, Claudia, Pim en John. Zaterdag 29 oktober was het zover: zelf ging ik met de trein naar Castricum, waar Rinus mij opwachtte met de auto. Gezamenlijk reden we naar zijn gezellige huis in Heemskerk, waar ik kennis maakte met zijn vrouw en naderhand met zijn dochter en schoonzoon.

Amper zaten we aan de koffie met appeltaart met slagroom, of Léonie kwam binnen. Ze had zojuist 40 kilometer(!) van Amsterdam naar Heemskerk al lopend afgelegd, rond vier uur 's nachts was ze uit de hoofdstad vertrokken. Na het gezamenlijke loopje later die middag zou ze dezelfde weg weer teruglopen, wat neerkomt op een totaal van een kleine - of grote - 90 kilometer. Ach, nog een kippeneindje als het het vergelijkt met wat zij volgende week van plan is: een 24-uursloop...

Weer even later kwamen John, Claudia en Pim. Het gezelschap was nu compleet! Met z'n allen een lekker bakkie gedronken en daarna, verdeeld over twee auto's, naar Tatasteel, naar de Hoogovens (Tatasteel is het Indiase bedrijf dat Corus in 2007 overnam, maar dit terzijde).

Wat een ervaring! Op de lagere school leerde je al dat de hoogovens tot Neerlands belangrijkste industriebedrijven behoorde, zo niet dè belangrijkste. Al in de jaren vijftig zag je, als je er in de auto langs reed, aan de hoeveelheden rook en schoorstenen in de verte waar de Hoogovens stonden. Het zou echter 55 jaar duren voor ik een voet op het terrein zelf zou zetten.

Wat een giga-complex zeg, wat een stuk historie staat hier, ook architectonisch: behalve het door de vermaarde architect Dudok ontworpen hoofdgebouw, staan hier oude fabrieken, stalen trappen, grillig gevormde machines, hoge ertsbergen. We gingen met een authentieke oude stoomtrein een rondreis maken over het terrein, met een noodgang van zeker 15 kilometer per uur. Onderweg gaf een mannenstem uit de intercom uitleg over waar wij langsreden. Maar Rinus liet zich ook niet onbetuigd, hij ontpopte zich als een begeesterde gids die met veel kennis van zaken vertelde over de Hoogovens waar hij trouwens zelf ook al jaren werkzaam is. Niet geheel tot genoegen van een coupégenoot die vroeg of Rinus wat rustiger kon praten omdat hij de stem uit de intercom niet meer kon horen. Maar wij, ik in ieder geval, hebben veel geleerd van Rinus' verhalen, onder andere over de concurrentie met landen als China, India en andere opkomende landen.

Hoogtepunt van zowel de rondrit als de dag was een bezoek aan de warmbandwalserij, een gigantisch overdekt complex van één kilometer lang en pakweg 20, 30 meter hoog, waar de bezoekers via een lange loopbrug het walsproces konden volgen. Het begon met dikke stalen platen die naar een oven werden geschoven en tot roodoranje gloeiende platen van pakweg 1300 graden celsius werden verhit, waarna de platen op de lange weg naar het einde van de lange, lange rij staalwalsmachines tot steeds langere en dunnere gloeiende platen werden gewalst en uiteindelijk tot flinterdunne stalen platen in grote cilinders werden opgerold. Deze grote rollen kregen via robotachtige armen een zwart lint om het verhitte lijf gegord en werden vervolgens naar de voorraadruimte vervoerd. Uiteraard allemaal volautomatisch.
Het was een machtig, indrukwekkend gezicht en alles ging gepaard met een hoop lawaai en geraas. De verplichte oordopjes waren dan ook geen overbodige luxe. Ik kan iedereen dan ook een tripje naar de Hoogovens en zeker deze warmbandwalserij ten sterkste aanbevelen.

Terug in de trein kwam er ditmaal een vrouwenstem uit de intercom: wie zijn bril verloren had, hij was in de Walsfabriek gevonden en kon bij de restauratiewagon opgehaald worden. Ik zoeken en ja hoor, ik had een leesbril meegenomen maar kon 'm niet meer vinden. Dus ik naar die coupé gelopen en waarachtig: het was mijn bril! Nou, nu kon ik weer een beetje zien wat ik zei.

Weer terug bij Rinus hebben wij met z'n allen genoten van een inmiddels door Rinus vrouw Marjan klaargezette overheerlijke lunch met prima tomaten-groentensoep, soepstengels, broodjes, krentenbrood en wat dies meer zij. Daarna het duurloopje! Maar omdat het later was geworden dan verwacht, besloten Claudia (die dezelfde nacht aan de Droomtijdloop zou deelnemen) en Pim niet mee te gaan. Wel overhandigde Pim namens ons vijven een boekje aan Rinus, waarin allerlei mooie wandelingen die in Nederland te maken zijn beschreven. Dit uiteraard als dank voor de gastvrijheid en de geslaagde dag.

Dus uiteindelijk liepen Rinus, John, Léonie en ik de ronde van pakweg 11 kilometer. Ook nu weer bleek Rinus een volmaakte gids die met enthousiasme veel wist te vertellen over de omgeving. Op een bepaald moment klommen we zelfs over een hek - eigenlijk verboden toegang - om een bunker te bezichtigen waar zowel De Nachtwacht van Rembrandt ooit - in de Tweede Wereldoorlog - was opgeslagen als tegenwoordig de geconserveerde nitraatfilms van het Nederlands Filmmuseum. Boeiend.

Weer wat later beklommen we een steile trap die naar een uitkijktoren leidt. Daar hadden we een mooi uitzicht over de Waterleidingduinen van Heemskerk en omgeving. Naderhand passeerden we een uitspanning en op het laatst ook een camping waar de zoon van Rinus 's zomers werkt en daar van alles organiseert.

En zo naderden we het eindpunt van het loopje, wederom het huis van Rinus. Na een korte douche bracht John mij met zijn auto naar Beverwijk, waar ik even later de trein naar Haarlem nam en van daaruit de trein naar Den Haag HS. Om half zeven was ik thuis. 's Avonds zijn wij met z'n allen naar onze dochter en haar vriend op bezoek gegaan. Een mooie en gezellige afsluiting van een even mooie en gezellige dag, die op alle mogelijke manieren is vastgelegd, zelfs op film! Met dank aan Rinus.

Ook John heeft een amusant filmpje van de dag en de deelnemers gemaakt. Leuk om even te bekijken.

Ontmoetingen in het wild

Een dag met diverse ontmoetingen. Alweer een donderdag met behoorlijk mooi wandelweer en vandaag was het de derde - en hoogstwaarschijnlijk laatste - keer van dit seizoen dat ik naar en door de Waterleidingduinen bij Vogelenzang wandelde. En zoals altijd met het openbaar vervoer die kant op.

In de trein van Den Haag HS richting Leiden kwam ik een rustige coupé binnen. Daar had ik de eerste ontmoeting, namelijk met Nadine, een van de twee dochters van Tom en Ria, goede vrienden van ons. We hebben kort gepraat, maar ik moest er al de volgende halte uit, bij station Laan van Nieuw Oost Indië waar ik moest overstappen op de trein die ook in Heemstede-Aerdenhout zou stoppen. Bovendien was Nadine druk bezig met studeren, ik wilde haar niet storen.

Eenmaal in Heemstede, heb ik net als vorige week bijna een half uur stevig doorgestapt naar Vogelenzang. Toegangskaartje gekocht bij de automaat naast de ingang. Stukje gelopen over het vlonderpad. In het bezoekerscentrum staat een DE-automaat die na inwerpen van een 50 eurocent muntstuk prima koffie uitschonk in het zorgvuldig geplaatste plastic bekertje.

Daarna volgde een wandeling van bijna twee uur. Rust en stilte alom, er waren ook niet veel mensen op de been. Echter even voorbij het wildrooster weerklonk van verschillende kanten het burlen van de damherten. Niet zoveel als vorige week, maar toch: de bronsttijd was overduidelijk nog niet voorbij. Op zeker moment hoorde ik diverse dambokken tekeer gaan, de geluiden kwamen ergens vanachter een heuveltje. Ik besloot die kant op te gaan in de hoop iets te zien. Ik verliet het hoofdpad en trok een stukje het bos in, in de richting van waar het geluid kwam. Het wild aanbersen, zo heet dat in jagersjargon.

Via een smal kronkelig paadje kwam ik steeds dichter bij die plek, nu nog een stukje naar boven. Ik liep heel voorzichtig nu, ineengedoken, terwijl het 'boerende' gereutel steeds harder klonk. Als ik niet uitkeek zou ik straks oog in oog komen te staan met zo'n dambok. En ja, amper had ik mijn hoofd boven het heuveltje uitgestoken, of ik keek uit op een vrij dichtbegroeid stuk bos waarin ik een aantal hinden, enkele jonge en drie volwassen dambokken heen en weer zag lopen. De grote mannetjes reutelden er flink op los maar zochten de confrontatie niet, ze hadden het allemaal te druk met hun eigen zaken (lees: hinden).

Ik was inmiddels op mijn knieën gaan zitten en kon het schouwspel zo mooi gadeslaan. Mooie ervaring, zo helemaal in je eentje tussen een kudde herten in de wildernis, met zo'n dambok op amper tien meter afstand. Voor zover je in Nederland van wildernis kunt spreken, beter om het aan te duiden als de vrije natuur. Zo heb ik zeker een kwartier gezeten, als het niet langer was. Met het geleende toestel poogde ik wat foto's te maken. Dat is helaas niet gelukt in de bosjes, wel even later op een ander vrij woest en glooiend terrein. Het lukte mij daar om twee dambokken te spotten en op de plaat te zetten.

Tevreden liep ik verder. Op het laatst werd het toch nog poot aan spelen, wilde ik de bus naar Heemstede halen dan moest ik een stukje gaan rennen. Alzo geschiedde, want niet gemakkelijk was want ik had mijn zware wandelschoenen aan, en ook nog een jackje met daaronder een fleece.

Vlak voor de in- en uitgang van Waterleiding Vogelenzang, had ik alweer een bijzondere ontmoeting: twee eekhoorntjes die elkaar achterna zaten. Snel een foto gemaakt, er staat zowaar één eekhoorn op de plaat. Doorrennen maar weer. Ik zweette mij rot, maar toen ik uiteindelijk bij de halte was aangekomen duurde het nog maar één minuut voordat de bus kwam. Het rennen is dus geen overbodige luxe gebleken. Bovendien kan ik melden dat ik vandaag een ultraloop van tien minuten heb volbracht...

Vlak bij station Heemstede ben ik nog een plaatselijke AH binnengeschoten en heb wat levensmiddelen gekocht voor het avondmaal. Het was daar waar ik Wim van H. tegenkwam, ook alweer een goede vriend van ons en van de in het begin van dit blogje genoemde Tom en Ria. Grappig! 'Wat doe jij hier?' vroeg Wim. Ik zei dat ik had gewandeld in deze mooie omgeving. Wat Wim daar deed verwonderde mij niet. Hij woont in de buurt, simpel. Een volgende keer ga ik eens bij hem op bezoek.

Terug in Den Haag, kwam ik bij de tramhalte bij station CS Paul van O. tegen. Ik had 'm gisteren al gezien bij de club, nu reisden we samen op. We stapten ook dezelfde halte uit, waar de dochter van Paul net aan kwam lopen. Toevallig. Nog een stukje opgelopen en dan naar huis, achter de potten en pannen. Provencaalse kip met rattaouille en rijst, en pruimenclafoutis na. De oven heeft weer flink zijn best gedaan vandaag.

Thuisgekomen de foto's ingeladen. Naast veel mislukte, toch nog een paar die redelijk zijn gelukt. Ik had ook nog een paar seconden film geschoten maar dat is niet echt het tonen waard. Daarom maar dit van Youtube 'gejatte' filmpje van damherten in de bronsttijd, een paar dagen terug opgenomen door Jacco Martijnse, eveneens in de Waterleidingduinen.

Back in Time: in elk opzicht...

Ja jongens, gooi er nog maar een portie nostalgie tegenaan! Echt weer iets voor zo'n bejaarde weblogger om een foto uit een toch al wat grijs verleden - de jaren tachtig - te plaatsen. Het was bij een prestatie/wedstrijdloop voor ambtenaren van het ministerie van WVC, op het moment dat deze foto werd genomen werd ik tweede op de 10 kilometer in iets meer dan 38 minuten. Een jaar later zou ik de wedstrijd winnen in 38 minuten rond. Mijn grootste - snellere - concurrent Kees de Niet liep toen niet mee omdat hij dezelfde week de Westland Marathon zou lopen. In het land der blinden... Gek eigenlijk dat ik nu in mijn handen mag wrijven als ik 48 minuten over diezelfde afstand doe. De tand des tijds... Maar ach, beter om te lopen in matige tijden dan helemaal niet meer te lopen! Dat laatste is simpelweg geen alternatief.

Kortom: na drie dagen niet lopen - ik had een beetje een fysieke en mentale 'dip' - ging ik woensdagavond meetrainen bij 'de club'. Groep 5 was ruim vertegenwoordigd, alhoewel heel wat groepsgenoten er niet waren. Waarschijnlijk al wat gas terugnemen voor de marathon over twee weken? Voor mij geldt dat niet want ik loop de halve marathon op Terschelling op 6 november. Gek genoeg vond een aantal groepsgenoten inclusief trainer Wim dat een heel verstandige beslissing van mij. En zo is het ook: ik wil een marathon gewoon relatief prettig kunnen uitlopen. Voor zover dat mogelijk is bij zo'n afstand. In ieder geval niet kapot gaan in een tijd van om en nabij de vier en een half uur en daarna weken lang herstellen.

Oh ja, die training dus. Door de duinen naar Kijkduin, van daar uit richting Ockenburg. Het werd een loop van 80 minuten met twee blokken van 2-4-4-2 minuten. Twee minuten rust tussen de tempo's, vijf minuten tussen beide series. Het ging boven verwachting goed, ik liep zonder noemenswaardige inspanning met de voorsten mee.

Als altijd was de nazit in het clubhuis weer erg gezellig. Drie herfstbokjes gingen er in als drie herfstbokjes... Vandaag maar weer eens lekker wandelen! Helaas zonder camera, want al mij camera's zijn kaduuk. Maar eens kijker of dat 'lenertje' wil werken...