Bradelierloop 2012

Vandaag was een vrij actief dagje. 's Ochtends vroeg, na de korte wandeling en het ontbijt, zijn we op de fiets naar station Den Haag CS en vervolgens naar Leiden gegaan om bij de treinreiswinkel een  reisje richting Frankrijk te boeken. Zoals altijd werden we daar op uiterst vriendelijke, snelle en toch zorgvuldige wijze geholpen. Daarna liepen we terug, pikten nog even een terrasje op een boot aan het water, en liepen terug naar het station. In Den Haag op de fiets naar huis.

's Middags stonden wij (Jan Groeneveld en ik) weer bij de inmiddels bekende taxistandplaats :-) Meer en Bosch, waar Jan Wierenga ons zou ophalen. Precies op het afgesproken tijdstip van 13:30 uur kwam hij voorrijden, waarna de reis naar het Westland, meer precies naar De Lier, ging.
Daar was vandaag de jaarlijkse Bradelierloop, een wedstrijd/prestatieloop over 5 of 10 kilometer. Wij hadden alledrie ingeschreven voor de 10 kilometer.

In De Lier was het even zoeken naar een parkeerplek in het wijkje achter het sportcomplex. Daar aangekomen, bleek de 5 km net van start te zijn gegaan. We liepen naar ...., waar je op de bovenste verdieping kon inschrijven, iets gebruiken en na afloop de prijsuitreiking was. Een stukje inlopen, en meteen even kijken hoe mensen van de 5 km finishden. Helmie werd tweede dame, een mooie prestatie.

Om 15:00 uur was de start van de 10 km. Het was even dringen bij de start, waarschijnlijk omdat er enige verwarring was ontstaan welke kant de lopers op moesten. Men werd vriendelijk gesommeerd een beetje naar achteren te gaan totdat iedereen achter de witte streep stond. Uiteindelijk stond iedereen redelijk in het gelid en klonk het startschot.

Nu maar eens zien, het ging niet te hard en niet te zacht. Eerder het laatste, want de eerste kilometers werd ik van alle kanten ingehaald. Meestal krijg ik het verwijt dat ik te hard van stapel loop maar dat was nu niet het geval, ik kon niet harder. Paul Kruijssen en Jan Groeneveld liepen al meteen een flink stuk voor mij en dat zou zo blijven. Ik voelde dat de benen niet helemaal goed waren, kennelijk zat er nog een stuk vermoeidheid in van de testloop twee-en-een-halve dag eerder.

Het was gewoon een kwestie van consolideren. Er waren twee ronden van 5 km, de eerste ronde kwam ik door in 24.40'. Nou, dat viel dus wel mee, nu de tweede ronde nog. Wat was het warm, evenals woensdag gutste het zweet uit alle porieën, dus bij elke drankpost nam ik wel een paar flinke slokken water uit een van de honderden plastic bekertjes die vanaf de kant werden aangeboden. Ik wist de gang er redelijk in te houden. Uiteindelijk kwam de finish in zicht en zette ik de laatste paar honderd meter aan. In 50:04 passeerde ik de meet. Hè jammer, ik had minstens op 49 minuten of daaromtrent gehoopt maar dat had er niet ingezeten. Misschien een volgende keer.

Tijdens de nazit een enthousiaste Paul Kruijssen die tot zijn stomme verbazing 45 minuten had gelopen - hij verwachtte 48 minuten - en zelfs Jan Groeneveld voor was gebleven. Goed bezig! Jan Wierenga finishde een minuutje voor mij, ook hij had wellicht op een iets beter resultaat gehoopt.

We gingen nog even bij de immer enthousiaste Mulay Najib zitten, hij zat aan een lange tafel met zijn pupillen. Waaronder de nummer 1 en 2 van deze loop, Mike Barsaiyan en Talontsi Stanislas (prachtnamen trouwens), Jongens die 31 minuten op de 10 km in hun benen hebben. Ook zij moesten uiteraard opdraven bij de prijsuitreiking die in volle gang was.

Roep in de duisternis

Volgens de weerman zouden er veel vallende sterren te zien zijn. Ik heb ze vooralsnog niet waargenomen. Sterker nog: tijdens de Olympische Spelen zien we alleen maar rijzende sterren, sportsterren wel te verstaan. Of, om de vergelijking met vogels te maken: de vogels die we met z'n allen het meest hebben gezien de laatste tijd waren goudvinken. Tenminste, zo mag je 'onze' jongens en meisjes wel noemen die zo tekeer gaan in Londen, het goud, zilver en brons vliegt je letterlijk om de oren. Hebben 'we' toch wat goedgemaakt na de deceptie van het voetbal en het songfestival eerder dit jaar. Hockey, zwemmen, fietsen, zeilen... Volgens mij krijgen deze spelen net zo'n historische glans als die van 1948, met Fanny Blankers Koen. Dat weten we pas over enkele decennia. Het grote verschil is wel dat er vandaag de dag nog veel meer disciplines zijn en nòg meer geweldige atleten en sporters die met zo'n glanzende plak naar huis terugkeren.

Goudvinken heb ik vanmorgen overigens niet gehoord, wel andere vogels. En wat doe je als je een geluid wilt opnemen maar je hebt niets anders bij je dan een fotocamera? dan krijg je dit soort beelden, zeker als het nog zwaar aan het schemeren is. Vanmorgen liep ik bij wijze van ochtendwandeling door de Bosjes van Pex, toen ik naar de plek toeliep waar een stel bosuilen luid aan het roepen waren. Een bijna spookachtig geluid in die betrekkelijke duisternis en nog zonder verkeersgeluiden. Daar was het zo rond 05:30 uur kennelijk nog te vroeg voor.

Fruitig dagje

Ze zijn er weer, nogal vroeg in jaar heb ik de indruk: bramen! In ieder geval wel in Hilversum, op het Heksenweitje. Gisteren heb ik in de middagpauze een aantal geplukt, bijna drie plastic drinkbekertjes vol wat neerkomt op één potje jam. Het blijft altijd een hele onderneming, je blijft snel haken aan de stekelige doornen van overhangende bramentakken en je hebt concurrentie van allerlei insecten waaronder wespen die een zoete braam ook niet weten te versmaden. Om over dat gemene sap op je kleren maar te zwijgen. Nou ja, we zien wel of de vlekken er uit gaan en zo niet, pech gehad.

Gisteravond was het weer trainen geblazen, maar dat kwam ditmaal neer op een testloop voor alle aanwezige groepen. Je loopt dan één (5 km), twee (10 KM) of drie rondjes (15 KM) vanaf het sportpark, rechtsaf langs de HALO, weer rechtsaf het duinpad achter de baan op en aan het eind daarvan bij de Fuutlaan linksaf naar boven, weer linksaf  langs het veld en vervolgens naar rechts het pad volgen tot Duindorp en daar met een scherpe bocht naar links, weer de duinen in tot aan de Fuutlaan en van daar uit nog een stukkie richting baan en finish. (volgende keer toch maar een plattegrondje maken, wel zo makkelijk ;-)).

Omdat ik zaterdag ga meedoen aan de Bradelierloop (10 km) koos ik voor de kortste afstand, vijf kilometer. Dat was maar één lousy rondje, maar ook al werd er niet 'gespeerd' - het was meer een intensief duurlooptempo - was het zwaar genoeg. Ook anderen bleken achteraf last te hebben gehad van de combinatie hoge luchtvochtigheidsgraad en de zon die na een dag bewolking opeens weer was gaan schijnen. Daardoor werd de adem al na één kilometer zowat afgesneden en gutste het zweet met bakken van de getrainde lijven. De laatste kilometer passeerden Yvette en Ellen mij, zij plakten er nog een rondje aan vast, ik was er al.  24.50, niet slecht voor dit parcours en voor een testloop. Wim, onze trainer, zei nog dat de afstand 100 meter langer was dan 5 km, dus de tijd was wel Okee. Ook de anderen van Groep 5 - Hans en Rob, er waren er niet zoveel deze avond - bleken na afloop naar tevredenheid te hebben gelopen. De hollende man op de foto boven is trouwens Cor, een van onze snelle veteranen.

Omdat het zo lang duurde voordat ik uitgetranspireerd was, wachtte ik even met douchen. Daarna was het weer een gezellige boel. Paul K., Paul van O. en Marlies hadden bardienst, Frank I, Frits B., Murat en ik speelden met verve de rol van dorstige consument. We hebben meteen ingeschreven voor het trainingsweekend in november, we delen met bijna hetzelfde groepje als vorig jaar een huisje. We gaan ditmaal naar Zeeland, Haamstede. Wordt weer leuk!

Spitten in het verleden

Huldiging estafetteploeg Olympische Spelen 1948 in Londen,

met onder andere Fanny Blankers-Koen (de langste dame op het erepodium), Xenia Stad-de Jong, Nettie Witziers-Timmer en Gerda van der Kade-Koudijs

De laatste ècht grote vergadering van de jubileumboekcommissie was gisteravond. Het is nog maar één van de commissies van onze vereniging die druk bezig zijn met de voorbereidingen op het jubileumjaar 2013, waarop onze vereniging 100 jaar bestaat. Voor de schrijvers zit het werk er grotendeels op, nu is de beurt aan de vormgever(s) en de drukker.

Een van de aardigste dingen van het werk voor het jubileumboek was wel het spitten in het verleden. Vooral onze secretaris Wim van Es en Henk Verploeg hebben de afgelopen maanden veel archieven bezocht, boeken met fotomateriaal en oude clubbladen doorgenomen enzovoorts. En uiteraard ook clubleden 'van vroeger' bezocht. Maar ook de schrijvers, waarvan ik er een mocht zijn, werden geconfronteerd met het verleden, met name ook door nu hoogbejaarde atleten van weleer - en niet de minste kan ik verzekeren - te bezoeken en te interviewen. Mooie verhalen kwamen daaruit, fraaie anecdotes, een heel andere tijd en tijdsgeest kwam naar voren.

Nu was ik zelf op zoek naar oude foto's - die ik ooit in bruikleen heb gekregen, heb ingescand en bij mijn afbeeldingen heb staan - die als illustratie kunnen dienen. Nu leek het mij aardig om, zeker nu met de Olympische Spelen, wat afbeeldingen te plaatsen van atletiekevenementen van toen.

Maar toen kwam ik niet alleen sportfoto's tegen, maar ook bijgaande fotocollage-met-tekst uit een of ander tijdschrift. Volgens mij heb ik dit al eens geplaatst op mijn 'oude' weblog (dat nu met wat kunst- en vliegwerk alleen als archief kan worden geraadpleegd) maar net als bij de publieke omroep deze zomer doe ik aan herhalingen. Hij blijft mooi, al kan ik mij voorstellen dat als een dergelijk verhaal tegenwoordig zou worden gepubliceerd dit bij menig dame (ook alweer zo'n ouderwets woord) schamper gelach zal ontlokken of zelfs tot woede zal leiden...

Kerkpoldergang en Aanpoten in bosjes

Er is wat afgehold de afgelopen dagen. Zondag weer bij de Kerkpolderloop, waar ik andermaal heen ging met beide Jannen, in het voiture van de heer Wierenga. Daar aangekomen, eerst even een bakkie leut tot ons genomen, daarna omkleden. Voordat we van start gingen (zoals altijd om 10:15 uur) regende het behoorlijk, het noodde niet tot uitgebreid inlopen. Maar het werd al snel droog dus toch maar zo'n vijf minuten warm gedraaid in de bosachtige omgeving achter Onder Ons.

Bij de start was het in ieder geval droog, sterker: de zon brak door en het werd bepaald warm. En dat merkten we toen we eenmaal waren 'weggeschoten'. De combinatie van hoge luchtvochtigheid en warmte maakte dat we binnen de kortste keren hevig transpireerden en we 'hoog' in de ademhaling zaten.

Voor mijzelf sprekend, ging het niet zo soepel als de vorige week, ik had een niet te snelle start (ongeveer 4'35'' de eerste kilometer) en ook al kon ik dat tempo redelijk handhaven, daar moest ik wel voor werken, terwijl benen en longen niet bereid waren om mij wat sneller te laten gaan. Jan W. passeerde mij maar ik kon niet aanhaken, even later passeerde Michel Out en weer later Hizkia mij, kennelijk waren zij later gestart. Na het bekende rondje terug bij Onder Ons kwam ik in een tijd van 23'47'' over de finish, wat mij toch nog meeviel. In ieder geval onder de 24 minuten, zo voelde het niet. Jan W. had 23'01"en Jan G. 21'56, kortom een stel krasse knarren bij elkaar.
'

Na afloop nog even de nazit bij Onder Ons, onder het genot van koffie, cappucino en zelfs nog één witbiertje... Daarna bracht Jan W. ons weer veilig terug naar Den Haag. De rest van de dag in relatieve huiselijke rust doorgebracht, 's avonds gingen we uit eten met schoonzus, zwager, hun zonen en een vriendin van de oudste zoon. Dit was ter gelegenheid van hun 40 jarig huwelijk. Locatie: Sint Joris en de Draak, altijd goed. Ook ditmaal weer.

Aanpoten in Bosjes van Poot

En dan de training van de maandagavond. Op het programma stond een lichte fartlek, maar omdat ik - al zeg ik het zelf - bepaald mijn best heb gedaan en het gewoon 'lekker' ging, werd het voor mij een pittige training. Er waren best wel veel tempootjes ingelast, geen lange weliswaar maar in combinatie met de vele heuveltjes in het parcours was het best aanpoten. Na het inlopen, werd in de duinen onder andere circa 5 maal 30 seconden snel gelopen, afgewisseld met 30 seconden rustig. Dat ging prima.

Vervolgens kwamen we bij Duindorp uit, waar we rechtsaf de Nieboerweg opgingen en overstaken naar de Bosjes van Poot. Een mooi gebiedje met de nodige heuveltjes waar het goed trainen is. Daar hebben we wat korte en wat langere tempootjes gelopen en een pyramideloopje.

Eén keer kwam ik ten val in een kuil op een zijpad dat ik met nog drie anderen insloeg om een hoop blubber op het hoofd(bos)pad te vermijden, maar de schade bleef beperkt: afgezien van een modderig been en dito arm (maar dat stond wel stoer hoop ik) kon ik mijn weg direct vervolgen. Ik heb de hele training kunnen afronden.

Oh nee, toch niet: in de duinen op de terugweg ging de groep opeens weer versnellen, terwijl ik mij had ingesteld op uitlopen. Even aarzelde ik en toen ging ik er achteraan maar de groep was inmiddels zo'n vijftig tot zeventig meter verderop, ik kon ze niet meer achterhalen. Zelfs daarna nog een minuut vol tempo er achteraan, maar de afstand werd niet veel kleiner. Omdat er niemand was die even omkeek en ik geen zin had om mij verder druk te maken (het was wel mooi zo) sloeg ik een zijpad in en liep via een andere weg door de duinen naar de Fuutlaan en van daaruit naar huis. Alles bij elkaar zo'n 95 minuten onderweg geweest.

Toornvogel?

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik met De Doornvogels meeliep. Telkens was er iets waardoor ik niet kon meewandelen, maar vandaag was er eindelijk een mogelijkheid.

Om tien over tien zouden wij verzamelen in de hal van Centraal Station, althans wat daar op dit moment nog van over is. Eerst nog een half uurtje hardgelopen, daarna gewassen en omgekleed, wat boodschappen gedaan en het ontbijt klaargemaakt. Daarna op weg naar het station, waar ik ruim een kwartier voor de afgesproken tijd aanwezig was. Echter er was nog niemand, en toen het eenmaal tien over tien was ben ik buiten, op het lege plein voor het station, gaan kijken. Ook niet. Even mijn mail gechecked, er stond een 06-nummer op dat 'open' zou staan, gebeld, voicemail. Dat schoot niet op. Toen er na een half uurtje nog niemand was heb ik maar 'voor mijzelf' de waarschijnlijke route naar Meijendel gelopen.

Het weer was in elk geval prima: de zon liet vandaag geen moment verstek gaan en er stond wel wat wind maar die zorgde voor de nodige verkoeling. Ideaal wandelweer, kortom.

Het eerste stuk ging door het Haagse Bos, waar al vrij veel wandelaars en hardlopers op de been waren. Ik zocht de mooie grillige bospaadjes op en wandelde zo ruim een half uur kris-kras tot ik Huis ten Bosch bereikte. Even daarvoor zag ik Yvette (van onze trainingsgroep 5), op de fiets met haar dochtertjes voor- en achterop, op weg naar een kinderfeestje. Of ik niet ging trainen. Nee, had ik al gedaan, bovendien zouden er vandaag meer dan genoeg (wandel)kilometers worden gemaakt. En morgen weer een Kerkpolderloopje.

Bij de Rijksstraatweg stak ik over en ging rechtsaf het fietspad op, een kilometer verder weer linksaf en vervolgens via het fietspad rechtsaf, de zogeheten Parkenroute. Alweer een bosrijke omgeving. Uiteindelijk kwam ik uit bij een laan met villa's aan de rechterkant waar weer een loper van HAAG mij tegemoet kwam, hij was duidelijk bezig met een lange zware duurloop. Richting Auberge De Kievit, langs het Wilhelminaplein en na een kleine kilometer linksaf de weg op naar boven, naar waar  het duingebied begint, richting Meijendel. Een enkele maal was er een zijpad dat leidde naar een bijna geheel begroeid idyllisch natuurgebied. Ik keek en zag op nog geen twintig meter afstand een reegeit. De fotocamera in de aanslag en afdrukken maar. Helaas: 'kaartje vol'. Tegen de tijd dat ik ruimte vrij had gemaakt was het fraaie dier al verdwenen.

Na circa twee kilometer arriveerde ik bij Boerderij Meijendel. Ik had er inmiddels twee uur op zitten en was behoorlijk dorstig geworden. Maar eens iets bestellen. Wat ik min of meer als mogelijkheid had opengelaten bleek waar: dáár, op het terras, zaten de Doornvogels, althans drie stuks: Hugo, Dea en Aad. Ik ging bij hen zitten, zij betoonden zich zeer verrast. Toegegeven, ik had het mailtje met de aankondiging wel ontvangen maar had niet gereageerd, ik had niet aangegeven dat ik zou komen dus dat ze niet op mij hadden gewacht bij het station begrijp ik achteraf wel. Dus mijn aanvankelijke toorn was niet helemaal reëel en allang getemperd. In ieder geval smaakte de cappucino en daarna nog een appelsap goed. Ook met z'n allen nog snel met consumptie en al naar binnen gevlucht toen het ging regenen. De bui was wel van korte duur, maar je gaat nu eenmaal niet voor je lol in de regen op een terras zitten.

Daarna via de duinen terug richting Scheveningen en ongeveer een kilometer vóór de Pier het strand op. Over het strand - en op het laatst over vlonders met van die 'chill' strandtenten 'met van die grote lounge-banken ernaast - gingen we naar de boulevard en vervolgens naar het Kurhaus. Op het terras bestelden we weer iets, het waren wel Kurhausprijzen maar ach, het is vakantie. De Westmalle smaakte goed, al was het niet de donkere (dubbel) waar ik om gevraagd had en hij was ook niet echt koud maar ik had geen zin om daar moeilijk over te doen. We zaten goed, de zon deed zijn brandende werk.

De boulevard is na de renovatie wel mooi geworden, de beelden aan zee nemen een prominente plaats in, de onrust van het autoverkeer is van de baan en het wandelgedeelte loopt vrijwel onmiddelijk over in het strand. Wat wonen wij met die prachtige duinen en dat geweldige strand toch mooi, vergeef mij deze chauvinistische oprisping.

Het laatste stuk ging via Duindorp, weer de duinen in. Het was daar dat ik afscheid nam van het drietal, want mijn dochter en haar vriend zijn heelhuids teruggekeerd van Bali en kwamen op bezoek, met veel verhalen en nog meer foto's!

Over lege dropdozen en fartlekken in de regen

Ik heb een grote bewondering voor bèta's, misschien komt dat juist wel omdat ik geen wiskundeknobbel heb. Ik kan ook  niet schaken en verbaas mij als ik in de trein zo'n achtergelaten Metro of Spits zie liggen met van die geheel ingevulde driesterren-sudoka's, die zonder enige correcties, dus kennelijk snel en met schijnbaar(?) achteloos gemak zijn opgelost. Of ik zie iemand daadwerkelijk zo'n puzzel oplossen, zonder daar noemenswaardig lang over na te denken. En dat terwijl ik het nooit voor elkaar krijg om zo'n sudoka helemaal 'uit' te krijgen, tweesterren sudoko's gaan nog nèt.

Daarentegen blijken heel wat mensen moeite te hebben met cryptogrammen, want die hokjes blijven veelal maagdelijk wit, maar die krijg ik over het algemeen wel snel ingevuld. Ach ja, ieder zijn ding zullen we maar zeggen.

Maar waarom deze inleiding? Gewoon, ik moest een bruggetje, of beter gezegd een alibi hebben om bijgaand stripje (een van de stripjes die ik op mijn 22ste maakte voor het personeelsblad van Succes-Nederlandse Boekenclub) te plaatsen. Het tweede plaatje geeft aardig weer hoe ik tegen beta's aankijk.

En oh ja, ook tekenend is dat ik de afgelopen weken ontzettend heb zitten klooien met Dropbox. Iedereen maar roepen dat het zo'n makkelijk systeem is, waarbij je artikelen, foto's en wat dies meer zij zó kunt delen met anderen. Maar het enige wat bij mij lukte was mijn eigen documenten e.d. er in zetten, ik kreeg geen toegang tot de folder waarvan mij wel de link was toegezonden. Iets met verschillende e-mail adressen of zo. Nou ja, het komt er op neer dat iemand het heeft geregeld voor mij (dank Arne!) en ik kan nu overal bij.

Nu was er gisteren wel even paniek in de tent, want dropbox (met name de map waarin de schrijvers hun artikelen hadden gezet) was leeg! Alle verhalen foetsjie! Het had te maken met technische problemen bij iemand op kantoor, in ieder geval staat alles er nu weer in. Ook weer dankzij Arne.

Meer strand dan bos, dus Meer en Bosch!

Maar nu vergeet ik het belangrijkste van de avond: inderdaad, de training. Het was er weer eentje om in de annalen te vermelden. Samenstelling van de groep op deze woensdagavond: Ilse, Ellen, Ellis, Jos, Fred, Hans en Hans. Het regende aardig, zoals wij allemaal van tevoren hebben kunnen zien op Buienradar.nl, maar de temperatuur was prima dus iedereen gewoon in t-shirtje en korte broek, met hooguit een petje bij een enkeling.

Op het programma stond een fartlek. Daartoe gingen wij naar Meer en Bosch, een ideale locatie voor zo'n training met een behoorlijk gevarieerd parcours. Eerst inlopen op weg daar naar toe, dan bij het meertje de oefeningen uitvoeren, inclusief korte tempoversnellingen annex loopscholing, daarna een duurloopje met zo hier en daar midden-lange stukken stevig rennen. Het was een fartlek zoals een fartlek moet zijn, met een mooie afwisseling van tempo's, ondergrond, heuveltjes en vlak. Het ging soms erg hard maar dat was juist wel 'lekker'. Als loper ben en blijf je nu eenmaal masochist. Maar een van de 'Hanzen' hield het na Meer en Bosch voor gezien en liep naar huis.

Na Meer en Bosch zijn wij nog even doorgelopen naar de Puinduinen, waar we ook nog wat loopwerk duin-op en duin-af hebben gedaan, daarna liepen we met z'n allen via Kijkduin de duinen in terug naar de baan. Mijn veters van mijn rechterschoen schoten opeens los, ze zwiepten driftig heen en weer en maakten zweepachtige geluiden dus maar even stilstaan om ze vast te maken. Toen dat klusje was geklaard was de afstand tussen mij en de groep zo'n vijftig meter geworden. Ik kon ze niet meer inhalen, de benen waren opeens 'volgelopen'. Toen ik zag dat ze ook nog eens een laatste versnelling gingen inzetten, hield ik het voor gezien en ging een stukje wandelen. Meer dan genoeg gedaan deze training. Maar even later kwam Wim toch even teruggefietst om mij op te halen, waarna we gezamenlijk teruggingen naar de Laan van Poot.

Het was alweer iets drukker in het clubhuis, steeds meer mensen komen terug van vakantie. Ook Patrick, het - al een tijdje geblesseerde - 'kanon' van onze groep, was gekomen om, na wat voor zichzelf te hebben gelopen, het glas met ons te heffen. Daarna weer gezellig met de andere jongens gekletst onder het genot van een drankje en een hapje. Of drankjes en hapjes, ook goed en meer conform de realiteit... Met op het scherm op de achtergrond de Olympische Spelen.