Vredesmarathon aan de zijlijn

Het afgelopen weekend hebben heel wat lopers de levensduur van hun schoenen verkort door onder andere deelname aan de Vredesloop, de Vredes(halve)marathon, de Vredes-ultrarun, de Van Dam tot Damloop, de... Maar nee, als ik alle loopevenementen moet gaan noemen kan ik net zo goed meteen een linkje naar de een of andere loopkalender plaatsen.

Zelf ben ik gisteren gaan kijken naar de Vredesmarathon, d.w.z. de halve marathon. Daar deden ook een aantal leden van mijn trainingsgroep en (ex)trainingsgroep aan mee. Eerst naar het Statenkwartier (Frankenslag) waar de koplopers juist waren gepasseerd. Even staan kijken en wat kiekjes gemaakt. Daar kwam ik ook 'beroepssupporter' Anne van Dalen tegen met haar onafscheidelijke spandoek.

Anne is de enige ècht enthousiaste loop-supporter in de regio Den Haag, die bij vrijwel alle grote en minder grote loopevenementen in de buurt iedereen - van topper tot allerlaatste loper - luidkeels aanmoedigt. Bovendien heeft zij inmiddels enige landelijke bekendheid gekregen door haar individuele schoonmaakacties, tijdens haar wandelingen ruimt zij, bewapend met prikstok en plastic zak, allerlei ongerechtigheden - zeg maar rustig rommel - op die haar pad kruisen.

Anne en Jeroen

Met Anne fietste ik even later naar het volgende aanmoedigingspunt, Clingendael. Eigenlijk wilden wij eerst koffie maar alles - het Tolhuis aan het begin van de Scheveningse weg, de koffiehuizen en brasserietjes in de Bankastraat enz. - was op dit vroege tijdstip (kwart voor tien) gesloten. In Clingendael kwamen wij dè sportfotograaf van Den Haag tegen, Jeroen Tibbe, die op deze dag ongetwijfeld heel wat fraaie actiefoto's zal hebben gemaakt. De duizenden foto's van de Vredesloop die hij de vorige dag schoot zijn inmiddels allemaal online!

Zelf stelde ik mij een paar honderd meter verder op, even na het bruggetje bij het bos. Daar heb ik een behoorlijk aantal kiekjes gemaakt die helaas niet allemaal goed gelukt zijn (want hier en daar bewogen) maar wel een aardige impressie geven.

Nadat de laatste loper was gepasseerd reden wij richting Malieveld. In 'de poffertjestent' (paviljoen Malieveld) zaten ook enkele clubvrienden die gisteren ook aan de Vredesloop hadden deelgenomen, onder anderen Sherman met zijn Miriam, Laura en Peter en - voormalig topatlete - Rési Fransen.

Eindelijk konden we aan de koffie! Daarna gingen we allemaal ons weegs. In mijn geval werd een relaxde middag - met veel gedoe achter de pc - gevolgd door een avond bij de buren, waar een van de dochters des huizes een verjaardagsfeestje gaf.

Vredesloop van 'Uw Verslaggever'

En toen was er weer de Vredesloop! Het haagse loopevenement waar je kon kiezen voor een jeugdloop, 5 of 10 km en dat - na de CPC - het grootst aantal deelnemers trekt. Zo ook vandaag: er deden ongeveer 8000 mensen mee, waarvan het merendeel voor de langste afstand koos.

Voor de vele looplustigen onder ons viel er veel te kiezen. Daags na de Vredesloop (zondag 21/9 dus) wordt de Vredesmarathon of halve marathon gelopen, ook in Den Haag. Er is ook een afstand voor ultra-lopers, van 60 km. Voor de èchte bikkels onder ons!

En dan heb ik het nog niet over de Van Dam tot Dam loop, waar een aantal Haag-vrienden aan deelneemt. Ik noem geen namen, maar denk bijvoorbeeld aan Paul Kruijsen, Murat Ertop en Marjolein Dam. Met laatstgenoemde heb ik later in de avond bij De Fuut genoten van goede muziek (Smutfish) en kasteelbiertjes. Er zouden wellicht ook anderen komen maar dat was niet het geval.

Maar eerst over de Vredesloop, waaraan vanzelfsprekend veel Haag-leden deelnamen. Ook mensen van Groep 5 en Groep 7. En de oude man, die door supporter Hans Drabbe schertsend 'Uw Verslaggever' wordt genoemd.

'Uw verslaggever' had als enige ambitie om de 10 km in een redelijke tijd uit te lopen (rond 52 minuten) en waarempel, dat lukte. Zij het in 51'38'' netto. Daar moest ik wel mijn best voor doen, maar over de hele linie (deelnemersveld) genomen was het lang niet slecht, getuige onderstaand diagram.

Overigens ben ik de boel aan het flessen (of eigenlijk niet, want ik beken het), want de foto hiernaast is van de Vredesloop 2013. Bomt niet, want toen liep ik ongeveer dezelfde tijd...

Startnummer 2896

Naam Fred van der Gon Netscher Woonplaats 's-Gravenhage Afstand APM Terminals 10 km Loop Categorie Man Totaal plaats 781 / 3337 Categorie plaats 666 Snelheid 11,620 km/uur 5 kilometer 25:55 Bruto tijd 53:14 Netto tijd 51:38 Persoonlijke foto Persoonlijk certificaat Deel je uitslag Uw relatieve finishpositie in het totale deelnemersveld van de APM Terminals 10 km Loop: Save the date! Opening inschrijving Marathon Rotterdam 14 oktober 2014 Opening inschrijving CPC Loop Den Haag 23 oktober 2014 Opening inschrijving Ladiesrun Rotterdam 14 februari 2015

En morgen (oh nee, vandaag inmiddels) is dus de Vredesmarathon. Daar ga ik niet aan meedoen, zelfs niet aan de halve (zo verstandig ben ik nog wel). maar ongetwijfeld ga ik mensen aanmoedigen en hier en daar een plaatje schieten....

Onrustige hormonen op de Hoge Veluwe

De bronst van de edelherten is alweer een week of wat aan de gang, dus tijd voor mijn jaarlijkse bezoek aan de Hoge Veluwe. Dat was gisteren. Volgende week ga ik nog een keer.

Gewapend met rugzak, verrekijker, zak-digicam en korte broek - die ik voor het fietsen aantrok - toog ik tegen het eind van de ochtend naar Otterlo, waar ik na een tram-, trein en busreis van in totaal twee uur arriveerde. Vanaf de bushalte bij de rotonde was het ongeveer twintig minuten lopen naar de ingang.

Het verhaal dat de bronst bij warm weer een stuk rustiger verloopt, is genoegzaam bekend. Niettemin toch maar een kijkje gaan nemen,want andere dagen komen mij deze en volgende week slecht uit.

Een bijzondere paddenstoel

Het moet gezegd: het viel alleszins mee! Hoewel de bronst - kalendertechnisch gezien - nog niet op zijn hoogtepunt is, was er al vanaf de middag behoorlijk wat reuring langs de wildbaan. Vooral door de paar honderd mensen die zich daar weer hadden opgesteld met hun camera's - waaronder exemplaren waarvan je een leuk tweede huisje of dure auto zou kunnen kopen - maar ook vanuit het bos op de achtergrond, waar je wel van vier, vijf kanten edelherten hoorde burlen en zo nu en dan wat gewei-gekletter.

Mensen vragen weleens aan mij waarom ik altijd in mijn eentje naar De Hoge Veluwe ga. Dat is niet altijd het geval, maar wil je iets anders zien dan de gebruikelijke taferelen van een burlend hert bij een roedel kaalwild - wat op zich al indrukwekkend genoeg is - dan heb je flink wat zitvlees - of in mijn geval staanvlees - nodig en niet iedereen kan of wil zolang wachten. Met 'iets anders' bedoel ik een onverwachte ontwikkeling zoals de confrontatie tussen twee plaatsherten dat overigens meestal beperkt blijft tot een korte schermutseling. Zoals in onderstaand filmpje (met excuses voor het hier en daar wel èrg bewogen beeld).


Of een serieus gevecht dat minuten of langer kan duren. Of een paring, waarbij je soms ziet dat de hinde het initiatief neemt door het plaatshert te verleiden. Gisteren stond (en liep) ik vier uur langs de wildbaan (van 15:00 uur tot 19:00 uur). Daarna met mijn witte leenfietsje - het is en blijft een mooi systeem - terug naar de ingang.

In Het Smulhuis nuttigde ik mijn avondmaal in de vorm van een fors uitgevallen appelpannenkoek, waarna ik wederom naar de rotonde liep waar bus 108 naar Ede-Wageningen om 20:00 uur vertrok.

Thuisgekomen, kon ik verslag uitbrengen van een geslaagde bronstdag.

Heerlijke dag met vervelend staartje

Een heerlijke dag was het gisteren. Dan heb ik het vooral over het weer, het was een onvervalste (na)zomerdag. In de late ochtenduren gingen wij (vrouw, schoonzus en schoonmoeder) een boulevardje pikken, waarbij wij onder andere neerstreken bij Simonis voor een visrijke lunch - hoewel ik maar weinig nam - en op het terras van het Kurhaus koffie bestelden.


Later ging ik naar het strand bij paviljoen 'De Kwartel' met handdoek, klapstoeltje en een goed boek. Gisteren dacht ik nog dat dit wel eens de laatste keer strand dit jaar zou kunnen worden, althans in zwembroek, maar tot en met het weekend wordt er warm weer voorspeld dus wie weet komt het er nog een keer van. Op het strand raakte ik aan de praat met Ingeborg, de wederhelft van Frank I., en dat hebben wij nog even bij De Kwartel afgerond met een drankje. Ik had met die warmte graag een goed glas witte wijn gedronken maar er moest getraind worden dus hield ik het maar bij tonic. Ook lekker en wel zo dorstlessend.

De duinen vlak na de opgang bij strandpaviljoen De Kwartel

De training van gisteravond was ronduit top, niet in de laatste plaats door het onverminderd mooie weer - heel zacht en nagenoeg windstil -  maar ook vanwege het parcours, langs het met rietkragen en andere planten omzoomde water aan de Machiel Vrijenhoeklaan naar Meer en Bosch en vervolgens naar Landgoed Ockenburgh. De opkomst van Groep 7 was groot, ik heb niet geteld hoeveel mensen meeliepen maar 15 personen - overwegend dames - lijkt mij een aardige schatting.

Op het programma stond een fartlektraining, of, anders gezegd een duurloopje afgewisseld met speelse versnellingen. Daar gingen uiteraard de oefeningen aan vooraf en daar werd de training ook mee afgesloten. De eerste versnelling was in Meer en Bosch, wij liepen via het lange bospad bovenlangs in flink tempo tot aan het bruggetje. Vervolgens gingen wij naar Ockenburgh, waar wij in het stuk nabij het Hyacintenbos groepjes van drie vormden die viereneenhalf minuut in een flink tempo een willekeurige route in het bos moesten nemen, waarbij de leiding om de anderhalve minuut werd overgenomen door iemand van jouw team. Zelf liep ik op dat moment met Ana en Ton.

Meer en Bosch (eerder dit jaar)

Weer later kwamen we bij de Puinduinen, waar Arie de regie overdroeg aan Odette die een 'klaverbladtraining' gaf. Het was de bedoeling dat er in vier groepen op tempo werd gelopen, en wel over vier verschillende trajecten die steeds uitkwamen bij het beginpunt bij de pomp. Alle vier de ronden moesten worden gelopen, althans voor zover de tijd het toeliet. Eén ronde zou wel heel zwaar worden, dat was de beruchte trap naar boven die ook deel uitmaakt van het parcours van de jaarlijkse puinduinrun. Het groepje waarin ik liep had niet zoveel zin om die zware hobbel te nemen, reden dat het eerste rondje om de vijver niet erg hard ging. Bij de tweede grote ronde - via het heuvelachtige en deels mulle pad bovenlangs, en vervolgens een lang stuk verharde weg naar de pomp - liepen Geerdien en ik toch wat sneller, waarna we de derde vlakkere rond namen. Voor het vierde traject met de steile trap was geen tijd meer over.

Terug bij de Laan van Poot, weer gezellig gekout met onder andere Groep 5 en het vriendengroepje. Juist op het moment dat ik wilde weggaan gebeurde er iets dat ik niet direct in de gaten had: een bonk en vervolgens mensen bij de bar die zich over iets heen bogen. Iemand was (flauw)gevallen. Het bleek trainingsmaatje Ton te zijn met wie ik kort daarvoor nog de sterren van de hemel liep tijdens de training. Nadat hij de hele tijd met trainer Arie had gesproken aan de bar was hij 'niet goed' geworden. De val had wel voor een wond op zijn achterhoofd gezorgd, reden dat men het raadzaam vond hem even zo te laten liggen totdat de ambulance kwam. Dat duurde wel even, parlementair uitgedrukt. Kort en goed; het leek achteraf mee te vallen, Ton was betrekkelijk snel weer 'bij', al moest de wond wel gehecht worden in het ziekenhuis. Daarna zou Arie hem thuisbrengen.

Hoewel Ton vanuit liggende positie al snel grapjes maakte - "misschien heb ik wel te weinig bier gedronken" - was het voor de omstanders toch even schrikken. Hopelijk gaat het nu weer goed met hem.

Beelden van Prinsjesdag

Prinsjesdag en slecht weer: ik kan mij niet heugen dat dit ooit het geval was. Er was altijd een zonnetje, ook gisteren weer. Dit zal ongetwijfeld niet kloppen want het menselijk geheugen werkt zo dat je geneigd bent om negatieve momenten, dus ook slecht weer, te vergeten.

Hoe dan ging ik op de fiets naar de binnenstad om het sfeertje te proeven en vooral de optocht te zien. Dat is wel een beetje raar, ik ben geen fanatieke oranje-klant maar toch voel je je op zo'n moment als een libelle-lezeres die vooral vanwege de franje, de toeters en de bellen gaat. Net zoals je als kind achter de taptoe aan gaat. Maar ik was niet de enige, hele volksstammen waren op de been om dezelfde reden. Er zit iets irrationeels in veel collectieve tradities waarmee je je hele leven bent opgegroeid (Koningshuis, Sinterklaas en Zwarte Piet, Kerstmis, Carnaval (voor de zuiderburen) enz.). Het zijn vaste ijkpunten in het jaar, tevens brengen zij iets van het sprookje in de grauwe alledaagse realiteit. Je wilt niet graag dat daaraan iets verandert en wilt ze hoe dan ook niet kwijt.


Hoe dan ook stuitte ik aan het eind van de Zeestraat meteen op een deel van de bereden brigade dat naderhand deel ging uitmaken van de stoet. Direct tegenover de ingang van de koninklijke stallen vond ik een mooi plekje achter het dranghek. Van daaruit keek je uit op de toegangspoort met daarachter de binnenplaats waarop de diverse koetsen - waaronder de gouden - , voortgetrokken door paarden, rustig rondjes bleven rijden. Ik bleef staan totdat de hele optocht naar buiten kwam. Dat resulteerde in een vrij lang filmpje dat een beeld geeft hoe lang zo'n stoet is en hoeveel mensen hierbij betrokken zijn.

Hierna naar het Noordeinde gefietst waar het uiteraard een drukte van belang was, iedereen wilde wel een glimp zien van onze koning en koningin. Ook geprobeerd om hier iets van de filmen maar het resultaat was pover.

Terug naar huis, tv aangezet en nog net de laatste vijf minuten van de troonrede meegekregen. In heldere, moderne taal uitgesproken en dat zal door menigeen zeer gewaardeerd worden. Mag ook wel, inderdaad. Maar, zoals ik Jan Mulder gisteravond ook heb horen zeggen, dat gaat wel ten koste van de stijl. Alles moet maar helder en zakelijk tegenwoordig, voor mij mag de troonrede best een beetje plechtstatige, licht-archaïsche taal en zinsconstructies bevatten (niet overdrijven natuurlijk)...

Verslag ener training met BBQ-terugblik

Tot dusver heb ik mij een beetje op de vlakte gehouden wat betreft het plaatsen van foto's van de BBQ afgelopen zaterdag. Dit omdat er door anderen ongetwijfeld betere zijn gemaakt, maar goed: ik heb er een paar gemaakt, waarom zou ik ze dan niet plaatsen? Heb ik meteen weer wat plaatjes voor bij het volgende summiere verslagje.

Maandagavond was mijn tweede training met Groep 7 van Arie Don. De groep was vrij groot maar niet zo groot als afgelopen woensdag. Wel met mensen die ik wat beter ken onder wie Karin Dee, Henk Moesman en Hugo Maerten, die zich fysiek aan het voorbereiden is voor het komende toneelseizoen bij De Appel. Was de eerste training vorige week woensdag op de baan (tien vierhonderdjes), nu stond er een ontspannen duurloopje van ongeveer 75 minuten op het programma. Dit met het oog op de Vredesloop en/of de Vredesmarathon komend weekend. Wij liepen door de duinen tot en met Kijkduin, met onderweg wat versnellingen: twee blokken van 1-2-3-2-1 minuten, met vijf minuten rust tussen de blokken.

Het ging eigenlijk best goed deze avond, bij de versnellingen kon ik prima meekomen met de voorsten, dat waren ditmaal Barend Engelenburgh en Anna Pascadinha. Laatstgenoemde gaf steeds aan wanneer wij iets te hard dreigden te gaan - een keer zelfs sneller dan 4'10'' min/km - en dan namen we gas terug. De bedoeling was namelijk om op 10 km tempo te lopen.

Overigens kwamen wij tijdens onze loop door de duinen steeds Groep 5 tegen, nu eens op een van de duinpaden, dan weer bij de pomp. Groep 5 die nu Berry Verkijk als trainer heeft, tot voor kort was hij met Arie trainer bij Groep 7, waarnaar Ton van der Pol en ik als lopers zijn overgegaan. Ik zeg met nadruk niet 'overgelopen' want het blijft allemaal in de familie!


Nadat we na ongeveer zeventig minuten terug waren, gingen we op het grasveld naast het clubhuis nog enkele grondoefeningen doen ter versterking van onder meer buik- en rugspieren. Daarmee was een 'lekkere' training afgerond.

Van diverse walletjes...

De kop boven dit bericht lijkt kant nog wal te raken, naar toch: dit weekend heb ik het Atlantik Wall Museum Scheveningen bezocht, en heb ik meegedaan aan de Strandwal-loop in Rijswijk. Om die kop nòg kloppender te maken had ik ook nog naar de Amsterdamse walletjes moeten gaan - gewoon als toerist natuurlijk - maar mijn agenda was al druk genoeg.

Laat ik maar met het laatste beginnen, de loop op zondag. Het was weliswaar geen Urban Hero Obstacle Run, die op dezelfde dag in Scheveningen werd gehouden (een immens intensieve bootcamp waarbij grote fysieke behendigheid en kracht nog belangrijker zijn dan loopvermogen), maar de Strandwal-loop, een pittige ronde over de bospaden van landgoed Te Werve die je één-, twee of driemaal (3200 m, 5100 m. en 7050 m.) kon afleggen. Ik had gekozen voor de 5100 meter en was van plan voluit te gaan. Met de bus ging ik naar Rijswijk, bij halte Rijswijkse Schouwburg uitstappen waar het toch nog tien minuten lopen was naar het startgebied. Dat was bij Te Werve, vlak voor jongerensociëteit Don Bosco.


Daar startnummer opgehaald en andere Haag-mensen gespot waaronder Wim en Marianne van Es en de latere winnaar van de 7050 meter, Rutger Kramer. Ook trainer Jos was aanwezig met een aantal dames en een heer van zijn trainingsgroep. Even met z'n allen op de foto! Rutger staat op de onderste foto links (met bloemen), maar dat was na afloop toen alle eerst aangekomen mannen en vrouwen van de verschillende afstanden gehuldigd werden.

Het loopje ging inderdaad voortvarend, wat niet wegnam dat clubgenoot Wim van Es mij na ca. twee kilometer passeerde en toen kon ik niet meer aanhaken. Jan Wierenga zat zelfs nog een stuk voor ons maar hij was zó hard van start gegaan dat-ie geen puf meer had voor de 7050 m waarvoor hij zich had ingeschreven. Het resulteerde wel in een prima 5 km tijd, Wim en ik-zei-de-gek kwamen direct na hem, als veertiende en vijftiende van de 53 lopers op de 5100 m., over de finish. Later nog even met z'n allen een bakkie gedronken in het restauratiedeel van Don Bosco, waarbij Wim trots zijn oranje t-shirt toonde dat hij zojuist had gewonnen (startnummer-loterij).

En nu naar de Zaterdag, die met een niet al te druk bezochte maar niettemin zeer geslaagde verenigings-BBQ werd afgesloten. Met dank aan onder anderen aan Theo, Cor en Peter en alle anderen die ik hier niet heb vermeld. Het eten was top, alles was even lekker. En het werd helemaal leuk op het moment dat er na het eten onverwacht, maar wel langdurig en ongedwongen, werd gedanst op de klanken van opzwepende dance-, rock en funkmuziek. Goede muziekkeuze mensen!



Open Monumentendag

Verder was dit het weekend van de Open Monumentendag. Dus ook in Den Haag. Altijd leuk om dan een paar herenhuizen, andere in historisch opzicht bijzondere gebouwen en pittoreske hofjes te bezoeken. En dat hebben we ook gedaan.

's Ochtends eerst in mijn eentje de gang naar Scheveningen gemaakt waar ik De Badkapel wilde bezoeken. Voor mij geen onbekende locatie omdat ik mij daar meerdere malen heb verlustigd aan de Matthaüs Passion. Maar afgelopen zaterdag was het zó druk - vooral vanwege de tientallen kraampjes voor en opzij van de badkapel - dat mijn bezoek zich beperkte tot een vluchtige blik in de kerk vanaf de ingang. Daar was juist een gezelschap aan het zingen.

Vervolgens fietste ik naar de splitsing Badhuisweg/Nieuwe Parklaan waar twee bunkers uit de Tweede Wereldoorlog staan en deel uitmaakten van de Atlantikwall, een verdedigingslinie die het Duitse leger had ontwikkeld langs de gehele Noordzeekust van Europa. Dit omdat zij een invasie over zee vanuit Engeland verwachtte. Dat hield wel in dat de bevolking binnen zo'n sperrgebiet moesten verkassen naar het achterland.

Enthousiaste vrijwilligers steken heel wat tijd in de instandhouding van de bunkers en de daarin aanwezige collectie curiosa uit die roemruchte oorlog. Ik vond het wel interessant. Om een beeld te krijgen zie deze foto's.

Weer naar huis, en 's middags gingen wij op de fiets via Laan van Meerdervoort en Weimarstraat naar de stad in chronologische volgorde de volgende monumenten bekeken: de Bethlehemkerk, gebouwd in 1929. Een voor kerkbegrippen vrij 'strak' interieur zonder tierelantijnen, overwegend witgepleisterd met een spitsbogige overkapping. Het is een gebouw waarin invloeden van de Nieuwe Haagse School zichtbaar zijn.

Interieur Bethlehemkerk

Interieur Heilige Familiekerk

In sterk contrast met voornoemd gebouw staat de Heilige Familiekerk aan het Kamperfoelieplein, het volgende stoppunt. Een echte katholieke kerk met die uitbundige decoraties: muurschilderingen, gebrandschilderde ramen, mozaïeken en zwart-en-wit tegelwerk. De kerk werd in 1921 gebouwd naar een ontwerp van architect Jan Suyt. De grote muurschilderingen met bijbelse voorstellingen (zoals de bruiloft van Canaïn en de wonderbare broodvermenigvuldiging) zijn pas in de jaren zestig aangebracht.

Volgende bezoekpunt was Theater De Nieuwe Regentes, maar die was alleen zondag open, zo bleek. Niettemin mochten wij wel even een kijkje nemen in het voormalige zwembad dat inmiddels al vele jaren een cultureel centrum is waar een grote diversiteit aan voorstellingen wordt gegeven. Nog steeds zien we in het gebouw kenmerkende Art Deco rudimenten, zoals tegeltjes, bewegwijzering en badhokjes die bij de renovatie zijn behouden.

Ook interessant was het bezoek aan De Tempel (volledige naam: Haagsche Commissie Bank De Tempel), een door architect F.A. Bodde ontworpen bankgebouw dat tot voor kort vooral bekend stond als 'danstempel' voor de uitgaande jeugd.
Een prachtig gebouw met natuurstenen gevels, een imposante ontvangsthal en een marmeren trap die leidt naar de kelderverdieping en een houten trap naar de verdiepingen. In de kelderverdieping is een kluisruimte die via een stalen kluisdeur met Art Nouveau ornamentiek, toegankelijk is. De afdeling Archeologie van de Gemeente Den Haag heeft hier het depot gehuisvest. De aanwezige geoloog gaf uitgebreid informatie over de diverse voorwerpen waarvan een groot aantal uit de Romeinse Tijd afkomstig waren maar sommigen van nog vroegere datum waren.

Daarna naar de Nieuwe Molstraat gefietst waar we een bezoek aan het oudemannenhuis brachten. Het pand is in 1772 gebouwd. Het mooiste deel is de Regentenkamer waarvan de wanden zijn beschilderd met landschapstaferelen in Italiaanse stijl. Interessant is ook de poepdoos, volgens de dame die als gids optrad is dit het eerste toilet in Den Haag dat zich binnenshuis bevond.

Tot 1980 heeft het gebouw als oude mannenhuis gefunctioneerd. de mannen woonden in de kleine kamers langs de gang. Inmiddels zijn de kamertjes gemoderniseerd op één na die in oude staat is gebleven. Het gebouw biedt nu tijdelijk onderdak aan mensen (vooral gezinnen met jonge kinderen) die ernstig in de problemen zijn geraakt en uit huis zijn geplaatst.

Tenslotte nog even het Hoofts Hofje bezocht. Het hofje, dat uit drie vleugels om een binnenhof bestaat, is in 1754 gebouwd uit een legaat van mevrouw Angenis Hooft. Boven de toegangspoort is haar hoofd afgebeeld, geflankeerd door het wapen en de achternaam van de eerste regenten. Hofjes hebben altijd wel iets, het zijn oases van rust in een stad met 21ste eeuwse drukte. Alsof de tijd hier een paar eeuwen geleden is blijven stilstaan.

En dit was het laatste dat wij op deze zaterdag hebben gezien op het gebied van open monumenten, er was nog heel veel meer maar dat paste niet in het tijdschema. Naar huis gegaan, nog even op de fiets naar Loosduinen waar onder anderen de Clarks speelde, ik een oud-collega van het ministerie ontmoette (Hennie Al) met wie ik even heb staan praten, daarna nog Arne nog gezien met vrouw en dochter en daarna spoorslags naar de club voor de BBQ.