Testbeelden

Vandaag was de eerste testloop voor de CPC editie 2015! Onze vereniging organiseert dat de komende weken een paar keer, en is vooral voor onze leden bedoeld. Met name voor lopers die van plan zijn om de City Pier City Loop 'serieus' te gaan lopen, hetzij de 10 kilometer of de halve marathon. Nu wilde het geval dat er parcourswachters werden gezocht, en daar had ik mij voor aangemeld. Zelf liep ik niet mee omdat ik morgen (zondag) meedoe met de Clingendaelcross bij The Hague Road Runners.

Nadat ik al vroeg op was om broccolisoep te maken (voor het bezoek) toog ik om een uur of negen - met de benenwagen - naar de Laan van Poot. Aldaar vervoegde ik mij bij CPC-trainingscoördinator Carel Knoester. Na het gele hesje in ontvangst te hebben genomen kreeg ik een plattegrondje mee.

Met Arie Don werd ik ingedeeld bij de ingang van het sportpark. Daar moesten we de auto's tegenhouden die het sportterrein op wilden, niet alleen omdat de parkeerplaats bij de entree vol was maar ook om de veiligheid van de lopers te waarborgen. Vooral Arie was op een bepaald moment druk bezig om tekst en uitleg te geven aan de chauffeurs - vooral ouders die hun kinderen die om tien uur gingen trainen af wilden zetten - maar gelukkig was niemand halsstarrig of eigenwijs. Men kon eventueel parkeren bij de HALO, tweehonderd meter verderop.

Om 10:00 uur werd het startsein van de testloop gegeven. De lopers liepen - naar keuze - 5, 10 of 15 kilometer. Naar verluidt waren er ook enkelen die 20 km liepen. Echter nadat de laatsten van de 10 km binnen waren, braken wij onze post op en gingen naar de kantine. Daar kregen wij een flinke mok erwtensoep. Echt winterse kost, al leek het vandaag eerder lente dan winter met die stralende zon. Veel wind stond er ook niet, ideaal loopweer kortom.

Zelf maakte ik foto's van de passerende lopers. Er zijn echter wat technische problemen met Mijn Album, dus het zal wel even duren voor alle foto's online zijn. Maar een paar kan ik wel hierbij posten. Peter Pronk was ook druk doende, dus zullen er van de meeste lopers wel foto's zijn gemaakt.

Straks even met de visite aan de soep en vanavond naar Theater De Appel, met een flinke delegatie van de Groepen 5 en 7. Wij gaan kijken naar de voorstelling 'Metamorfosen'.  Meer daarover in het volgende verslag!

Klad?

We zijn er nog! Maar liefst vijf dagen niets gepost. Op de vereniging zei iemand al: "Er zit een beetje de klad in jouw blog!"

Klopt, maar hopelijk is dat tijdelijk. Binnenkort viert dit weblog zijn elfde verjaardag. Tot dusver plaatste ik vrijwel dagelijks een bericht, en op de momenten dat ik niets te schrijven had schreef ik toch iets. 

Maar de laatste tijd ben ik veel bezig met alledaagse, zeg maar rustig triviale zaken. Dat laatste bedoel ik niet badinerend, truttigheid hoort bij het leven maar om daar nu iedere keer uitgebreid verslag van te doen is ook weer zo wat. Bovendien kom je dan ook snel in het grijze gebied van privacy (ook van anderen, familieleden e.d.) en openbaarheid. En verder? Ja, ik heb de afgelopen tijd vrij veel gelezen, maar inspiratie om daarover of over iets anders te schrijven is er momenteel niet echt. Zeker nu, tegen de achtergrond van wat er op dit moment in de wereld gebeurt.

Maar komend weekend barst van de activiteiten, dan raakt dit blog weer aardig gevuld!

Over de training van afgelopen woensdag heb ik nog niets geschreven. Dat komt omdat ik deze niet tot en het eind toe heb volbracht: het ging niet goed. Je kunt er bijna de klok op gelijk zetten: in januari en februari, de wintermaanden bij uitstek, is er altijd 'iets' waardoor het een stuk minder gaat dan in de zomer. Daar zal een aanwas van wintervet mede debet zijn, maar ook een chronisch zeurend 'plekkie' in de rechterbil waar ik vooral bij lang zitten last van heb, en een enkele keer ook tijdens het lopen. Een en ander maakte dat het lopen en vooral de tempo's niet soepel gingen. 

De groep was overigens weer groot (achttien mensen dacht ik). Op het programma stond een duurloop met maar liefst acht keer vier minuten (10 km) tempo. Die acht keer waren in twee blokken van vier maal vier minuten verdeeld, met telkens een tussenpauze van twee minuten. Het eerste blok en het eerste tempo (vier minuten) van het tweede blok (naar Kijkduin en via de Ockenburghstraat en Machiel Vrijenhoeklaan terug naar de baan) deed ik wel mee, maar het was zwoegen geblazen. Terug op de baan, ging de rest van de groep - op deze avond weer onder leiding van Henk Moesman - nog een paar keer achthonderd meter doen en hoewel dat echt niet zó snel ging kon ik dat niet meer opbrengen, ook in een rustig tempo joggen voelde ongemakkelijk en (licht) pijnlijk aan. Maar elk nadeel hep zijn voordeel, want het was erg rustig in de kleedkamer en de doucheruimte. Dus zat ik al snel spic en span in de kantine.

Even bij Groep 5 aangezeten. Oh ja, Groep 5. In virtuele en (deels) concrete zin ben ik daar, evenals Ton, nog steeds 'lid' van (Haag Atletiek is één grote familie maar kent tal van subgroepjes- en groepen). Groep 5 heeft de afgelopen jaren een heuse loopgeschiedenis opgebouwd en er zijn inmiddels vele tientallen, zo niet honderden, foto's van de groepsleden gemaakt in uiteenlopende situaties: tijdens uitjes, trainingsweekenden, hardloopevenementen enz. enz. Sinds een aantal maanden worden daarvan bijna dagelijks zeer hilarische fotocompilaties gemaakt, met van die maffe tekstwolkjes er bij. A la Kakhiel, zeg maar. Een paar leden (Hans U., Arne, Eveline en ik-zei-de-gek) zijn hier heel actief mee bezig.

Nu zijn die stripjes en cartoons alleen voor Groep 5 bedoelt en worden via een besloten FB-pagina gedeeld. Maar vandaag werd er eentje door Hans geplaatst, die kan m.i. wel worden gedeeld met de andere FB-vrienden...

Met de kop in de wind

Foto van een Kopjesloop (2014)...

Vanmorgen weer eens naar Delft getogen om bij de Koplopers wat kilometers te maken. Vijftien, om precies te zijn. Je kon er echter ook vijf of 10 km. lopen, resp. één of twee ronden.

Op weg naar de straathoek waar de auto van Jan Wierenga wachtte met Jan Groeneveld, viel mij op dat het weer best tegenviel: dit vooral omdat ik een zachtere temperatuur had verwacht. Het waaide echter dat het een aard had, bovendien was het een koude, snijdende wind die door alles heen ging. Ik was daar bepaald niet op gekleed, een superdun jasje en dito t-shirt, dat was het. Maar naderhand viel het tijdens het lopen nog best mee.

Binnen twintig minuten waren wij op de welbekende locatie in de Delftse Hout, waar sinds jaar en dag de Kopjeslopen worden gehouden.

Anders dan de bikkels die vandaag 'De Halve' van Egmond aan Zee hebben gelopen - waarbij de start een uur werd uitgesteld vanwege een door storm en vloed onbegaanbaar strand - liepen wij tijdens deze Kopjesloop redelijk beschut. Dit vanwege het bosachtige parcours. Wat niet wegneemt dat ook wij op sommige stukken de wind pal tegen hadden.

De bedoeling - althans mijn bedoeling - was om wat kilometers te maken voor de CPC begin maart, deze 15 km. paste daar mooi in. Dat gold trouwens ook voor de twee Jannen, en voor Hizkia en Michel. Met dit verschil dat Michel en onze chauffeur het na 10 km, dus na twee ronden, voor gezien hielden.

Na de start liep ik rustig twee kilometer met Hizkia op, daarna liep zij - niet langzaam maar wel zeker - op mij uit. Maar zelf liep ik toen ook in een tempo dat vijftien kilometer vol te houden was, zeg duurloop 3 tempo. Onderweg nog wel een noodgedwongen sanitaire stop gemaakt, hetgeen even later ook gold voor Jan G. die al die tijd een stuk voor mij liep. Daardoor kwam ik bij hem. Jan ging naar eigen zeggen 'voor geen meter' wat ik onmiddellijk geloofde want normaliter kan hij een stuk sneller: de griep waar hij nog maar amper van was hersteld had een flinke deuk in zijn conditie geslagen. Maar strijdlustig als-ie is, herstelt hij binnen de kortste keren. Hoe dan ook liepen we de laatste ronde samen op, een beetje stuivertje-wisselend: dan liep ik een stukje in flink tempo, dan Jan en zo ging het een paar kilometer door. Uiteindelijk kwamen we nagenoeg gelijk over de finish, beiden in 1:21' rond.

Bij terugkomst in het clubhuis - ditmaal van Excelsior, het tegenoverliggende clubhuis waar normaliter wordt ingeschreven werd verbouwd - hebben we nog gezellig wat 'nagezeten' met de beide Jannen, Michel en Hizkia. Maar ook Lodewijk was van de partij. Na een half uurtje stapten wij op en even later bracht Jan W. ons weer keurig thuis.

Herdenking op Texel - onder vogelaars

Om half negen vanmorgen van huis, dezelfde tijd - maar dan 's avonds - weer thuis. Daar tussenin een voorspoedige autoreis naar Texel (inclusief oversteek per boot van Den Helder), een mooie herdenkingsbijeenkomst in De Wielewaal bijgewoond en om kwart over vijf weer terug. Dat is zo'n beetje de kortste samenvatting van deze dag.

Zoals ik in het vorige bericht al schreef, was de herdenkingsdienst georganiseerd in verband met het plotselinge overlijden van Andri Binsbergen, die onder (veel) meer als oud-voorzitter van V&LTC, voorloper van Haag Atletiek, veel zaken in gang heeft gezet. Te denken valt aan de recreatieve lange-afstandsgroepen, de trainingsweekenden en de veteranencompetitie. Hij was bijna tachtig jaar - iets dat je hem beslist niet gaf - maar nog heel actief op allerlei gebied, als sportman, schrijver, radiopresentator, gids, tekenaar - hij maakte vooral voor zijn kleinkinderen prachtige boekjes met fijnzinnige vogeltekeningen en poëtische teksten - maar vooral als 'vogelaar' in de breedste zin des woords. Bovendien was hij ook nog steeds aan het hardlopen. Desondanks een rustige, bescheiden persoon. Markant en alom geliefd.

Anderhalf jaar geleden zijn loopvriend Joop Nennie en ik naar Texel gegaan om Andri te interviewen voor ons clubblad 'Haagse Bluf'. Het werd een uitgebreid verhaal waarbij veel facetten van 's mans persoonlijkheid de revue passeerden. Diezelfde Joop stond vanmorgen al vroeg voor de deur. Even koffie gedronken waarna we doorreden naar Rijswijk om vriend Wim Voortman op te halen. Wim, die in dezelfde periode als ik bij het ministerie van CRM werkte, was vele jaren achtereen collega en kamergenoot van Andri die dè vogelspecialist van het departement was.

De heenreis naar Den Helder was vrij lang maar verliep op rolletjes en werd slechts onderbroken door een koffiestop 24 kilometer vóór Den Helder, bij uitspanning 'De Zingende Wielen'

Eenmaal in Den Helder, vertrok de boot net dus moesten wij even wachten op de volgende. Om half één vertrok deze. Eenmaal aan boord, ging ik koffie halen aan de bar. Op de weg terug naar ons tafeltje begroette ik het illustere duo Peter Lina en Nico de Haan. Lina is dè vleermuizenexpert van Nederland en reist nog steeds de hele wereld af om lezingen te geven en symposia bij te wonen, en Nico de Haan is bekend van radio en tv (o.a. van 'Baardmannetjes' met Hans Dorrestein) en mag de bekendste vogelaar van Nederland worden genoemd.

Naderhand, eenmaal in het plaatsje De Waal en dorpshuis De Wielewaal aangekomen, had met name Wim een weerzien met een aantal ex-collega's uit die tijd (jaren tachtig), waaronder toenmalig hoofd Just Walter en eerdergenoemde Peter Lina,  Maar er waren veel meer mensen komen opdagen, uiteraard veel familieleden - vrouw, zonen, kinderen en kleinkinderen, broers en zus, neven en nichten - maar ook leden van het koor waar Andri Binsbergen deel van uitmaakte. En last but not least: de vele vogelaars!

De bijeenkomst begon even na twee uur en was rond vijf uur 's middags afgelopen. Er werden toespraken gehouden waarbij ook op Andri's verleden bij V&LTC/Haag Atletiek werd ingegaan, er werden gedichten voorgedragen en er werd muziek gemaakt. De middag werd afgesloten met een smakelijke soep- en broodmaaltijd.

Rond half zes namen wij afscheid van een aantal mensen waarna wij weer naar de boot vertrokken, ditmaal echter met een extra passagier, Peter Lina. Hij was nog net zo energiek als zoals ik hem mij van vroeger herinner, vol prachtige verhalen en anecdotes over zijn rijke heden en verleden als vleermuis-man, boekenschrijver en boekvertaler, cursussen-ontwerper, docent en weet ik wat al niet. Never a dull moment met Peter Lina!

Stormachtige dagen...

De dramatische gebeurtenissen in Parijs zullen weinigen onberoerd hebben gelaten, wat mij betreft heb ik elk sprankje nieuws en alles wat hierover in actualiteitenprogramma's, talkshows en op internet is gezegd en geschreven opgezogen, zowel achter mijn pc als voor de buis. Het houdt je toch steeds bezig, reden dat er weinig uit mijn handen en het toetsenbord kwam. Vandaag maar weer een korte update.

Woensdag was er wederom een training die, net als maandag, een hoge opkomst kende. Dat gold ook voor Groep 7.  Bij vertrek van de Laan van Poot bleek het - na een relatief zachte dag - onverwacht koud. Dat had vooral met de wind te maken, die weliswaar niet zo hevig was als op het moment dat ik deze woorden intoets (vrijdagochtend rond 07:00 uur) maar was op zijn zachtst gezegd frisjes en niet iedereen was daar op gekleed. Maar als je eenmaal loopt...

Op het programma stond een duurloop van in totaal zeventig minuten, met vijf series versnellingen van pakweg drie minuten, de ene keer wat langer, de andere keer wat korter. Nu het winter is, zochten we onder leiding van Henk een goed verlichte route, via de De Savornin Lohmanlaan en Groen van Prinsterenlaan verder naar Den Haag Zuid-West, allemaal straten. Niet het mooiste en minst saaie parcours, maar wel goed beloopbaar.

Het tempo van de versnellingen lag niet erg hoog, maar zelf vond ik dat wel best. Alleen de twee laatste versnellingen nog wat aangezet, zij het niet overdreven. Halverwege verliet Karin de groep omdat zij bardienst had, en op de terugweg had Alice een bijna-botsing met een fietser. Het is gelukkig goed afgelopen.

Uiteindelijk kwamen we weer uit bij de Lozerlaan en via de Ockenburghstraat en Machiel Vrijenhoeklaan ging het terug naar de Laan van Poot. Daar was het uiteraard weer heel gezellig, weer eens bij Groep 5 gezeten waarbinnen vrijwel dagelijks via de afgesloten FB-pagina hilarische 'Kakhiel' achtige fotocollages worden uitgewisseld waarin de groepsleden zelf figureren.

Vandaag ga ik met Joop Nennie en een goede vriend even 'op en neer' naar Texel. Reden is dat wij een herdenkingsdienst gaan bijwonen voor Andri Binsbergen, die in de jaren tachtig voorzitter van Haag Atletiek was en de afgelopen week plotseling overleed. Een uiterst sympathieke en markante persoonlijkheid, natuurmens pur sang, dat was hij. In een volgend bericht kom ik hier nog op terug.

Op weg naar de CPC

Gisteren ging mijn dochter voor het eerst na haar bevalling weer werken. Weliswaar (voorlopig) voor drie dagen per week maar toch met pijn in het hart, want dat betekende toch eventjes gescheiden zijn van Chloé. Maar laatstgenoemde was in goede handen. Voor ons was het de eerste officiële 'opa- en oma-dag'. Wat voor de opa in dit geval betekende dat hij een voeding (flesje) mocht geven en later op de dag tijdens een wandeling door het nieuwe (want 13 jaar oude) stadsdeel Ypenburg, een uur lang de kinderwagen mocht voortduwen. Vandaag een herhaling, de rest van de week nemen de andere grootouders de oppas-honneurs waar.

's Avonds weer aan de bak aan de Laan van Poot. Het was rustig weer, dus prima loopweer. En dat was te merken, voor maandagavondbegrippen was het erg druk, er waren veel loopgroepen op de been. Ook onze loopgroep was aardig vertegenwoordigd, bijna compleet zelfs. Andermaal werden de nodige nieuwjaarswensen uitgewisseld, met name met degenen die niet aanwezig waren bij de nieuwjaarsreceptie.

Het programma was best pittig, met die oliebollencross nog in de benen. Na een stukje inlopen, wat oefeningen en loopscholing, gingen wij op de baan een tempotraining doen, bestaande uit twee 'blokken' van 200-400-600-400-200 meter, en dat in 10 km. tempo.

Zelf merkte ik meteen al bij het begin dat mijn benen niet echt zin hadden om heel snel te gaan, reden dat het vooral tijdens de eerst serie relatief rustig ging; de eerste 400 m. in 1'57'' en net iets onder de drie minuten op de 600 meter. De tijden werden niet nauwgezet bijgehouden, maar het belangrijkste was dat het niet té snel mocht gaan, 'je eigen tempo' lopen. Maar of het door de oliebollen van de afgelopen dagen komt, of vanwege het feit dat de cross nog in de benen zat, ik merkte zelf dat het niet 'vanzelf' ging, de laatste 200 m van de tweede serie ging ik weliswaar zo goed als 'voluit' maar werd op het laatst makkelijk ingehaald door Karin en Peter. Dat houdt de spirit er in elk geval in!

Het trainingsschema voor de komende maanden is toegespitst op de CPC, dè ultieme Haagse loop. Dat betekent een afwisseling van snelheids- en duurlopen. Maar eens zien wat de woensdag in petto heeft. Dat kan ik wel zien uiteraard maar ik laat mij graag verrassen...

Na regen kwam Oliebollencross

Voor zover ik iemand ben vergeten: de allerbeste wensen voor 2015!

Het eerste blogbericht van dit jaar bevat meteen al een terugblik, namelijk op de Oliebollencross. Ditmaal vond dit loopevenement dat elk jaar door Haag Atletiek wordt georganiseerd, op de derde januari plaats. Een mooie en pittige cross, in drie onderdelen opgedeeld: de jeugdcross die om 12:30 uur van start ging, vervolgens de korte cross om 13:00 uur en last but not least de lange cross om 14:00 uur.

Ik was aan de vroege kant aan de Laan van Poot, waar ik mij nog moest na-inschrijven (ik dacht dat ik mij had vooringeschreven, niet dus). Nadat ik mij alvast had omgekleed, liep ik bij de Fuutlaan naar boven de duinen in, waar het startgebied was. De lopers van de korte cross waren juist gestart, leuk om even naar te kijken. Meteen maar wat foto's en een filmpje gemaakt.

Foto's van de korte cross hier!


Uiteraard werden met de mensen die langs de kant stonden op dat moment al de nodige handen geschud en andersoortige nieuwjaarswensen uitgewisseld. Na de cross zouden deze rituelen een vervolg vinden in het clubhuis, waar tevens de Nieuwjaarsreceptie plaats zou vinden.

Maar eerst moest er gewerkt - lees: gelopen - worden. Snel nog even heen naar het clubhuis om de camera op te bergen en weer terug naar het startpunt, waar de lopers van de lange cross zich hadden verzameld. Om 14:00 uur werd het startsein gegeven en gingen wij op weg.

Het parcours is bekend: half rondje op het veld, dan naar de splitsing bij het Fuutpad en naar boven, wat mij betreft het zwaarste stukje van het parcours. De meningen over welke cross het zwaarst is, de Kerstcross of de Oliebollencross, lopen sterk uiteen. Zelf vind ik de Oliebollencross zwaarder maar eerlijk gezegd had ik het ditmaal minder moeilijk dan andere jaren.

Zeker, het was zwaar met tot vier keer toe die 'pukkel' naar boven en het stuk door 'de zandbak', maar het was goed vol te houden. Vooral de eerste twee ronden gingen goed, de laatste twee werden zwaarder - maar ja, voor wie niet - en toen bij de vierde ronde de finish in zicht kwam, kon ik nog net(jes) onder de 45 minuten finishen.

Na de finish vond er een levendige uitwisseling van de zojuist beleefde ervaringen plaats, met name - in mijn geval dan - met de loopvrienden en loopvriendinnen van de trainingsgroepen 5 en 7.  Hoe iedereen heeft gelopen kunnen wij uiteraard zien in de uitslagen, deze staan hier!

Daarna wederom teruggelopen naar het clubhuis waar een warme douche wachtte en de 'burgerkleding' voor de receptie. Voor de gelegenheid had ik zelfs een stropdas meegenomen maar niet, zoals een paar jaar geleden, mijn smoking. Maar ja, dat zou nu misschien wat tè zijn.

Het was werkelijk bomvol in de kantine, het is dat we al genoeg hadden gelopen anders hadden we over de hoofden kunnen lopen. Wat het niet minder gezellig maakte, integendeel. Jonge en oudere leden waren in groten getale aanwezig. De nieuwjaarsstemming zat er goed in, al was het maar door de tijdens de loop vrijgemaakte endorfinen. En daar kwamen de lekkere oliebolletjes van Wim Hartman nog eens bij!

Toch was het niet alles jolijt wat de klok sloeg. Tijdens de Nieuwjaarstoespraak van voorzitter Ruud verzocht hij om één minuut stilte voor clubleden die het afgelopen jaar zijn overleden.

Daarna werden de sporters die in 2014 buitengewoon hebben gepresteerd naar voren geroepen: mensen die in hun categorie of hun discipline Nederlands Kampioen zijn geworden bijvoorbeeld. Junioren en senioren, de oudste was een hoogspringer van 70 jaar. Bijzonder eervolle vermelding voor hordenloopster Rosina Hodde, die zevende werd bij de EK Atletiek. Binnen de vereniging is middels crowdfunding - met groot succes! - geld ingezameld om haar in staat te stellen een trainingsstage in Amerika te volgen, en dat biedt wellicht uitzicht op deelname aan de eerstvolgende Olympische Spelen.

De meest opvallende prestaties het afgelopen jaar waren van marathon- en crosswonder Khalid Choukoud, maar hij was wegens sportieve verplichtingen elders niet aanwezig.

Maar ik zal op deze plek niet te veel uitwijden over de receptie, ongetwijfeld zal daar binnenkort op de website van Haag Atletiek en in het clubblad 'Haagse Bluf' meer gedetailleerd - en met naam en toenaam - over gerapporteerd worden.

Na de receptie werd om vijf uur het sein voor één uur lang gratis drinken gegeven, en later die avond - zelf ging ik nog even naar huis, ik woon toch in de buurt - was er een heuse disco, waarbij de geteisterde ledematen weer soepel konden worden gedanst. Dat was erg gezellig maar het was ook een stuk rustiger dan een paar uur daarvoor: de meesten hielden het na die gezellige maar toch ook vermoeiende dag wel voor gezien.