Kneus na planken

Het is wel een gedoe de laatste weken. Was ik net enigszins hersteld van een blessure, krijg ik er van het weekend weer een bij, en die heeft niet eens met hardlopen te maken.

Het heeft meer met 'planken' te maken, niet de inmiddels populaire oefening voor de 'core stability', maar letterlijk planken.

Zaterdag heb ik namelijk meegeholpen met het plaatsen van een nieuwe schutting - waarvan een deel voor onze rekening is. Met de overbuurman, eigenaar van de aangrenzende tuin (aan de Laan van Meerdervoortkant) is het nodige sjouwwerk verricht. Rond vijf uur 's ochtends had een drietal stoere friezen van het leveringsbedrijf het hoge noorden verlaten om drie uur later in de residentie te arriveren. Tientallen lange schuttingplanken (verticale stamdoorsneden van de Douglasspar), balken en andere schuttingdelen hebben wij vanaf hun wagen door het huis naar de achtertuin gedirigeerd. Dat was best nog even aanpoten, maar er werd gepauzeerd met koffie en gebak - appeltaart, tompoezen enz. - dus een straf was het niet.

De schutting staat er inmiddels, het ziet er mooi uit. Die boomstamplanken dragen bij aan de natuurlijke uitstraling van onze tuinen. 

Wel kwam er al doende een vrij zware balk op de zijkant van mijn rechtervoet terecht. Aanvankelijk leek de schade mee te vallen, maar later in de avond ging het steeds meer pijn doen en eenmaal de schoenen uit, werd het uitgesproken pijnlijk. Het gevolg was een geheel slapeloze nacht, waarvan een deel op de bank is doorgebracht (want ik bleef draaien). Overdag ging het ietsje beter en op dit moment is de ergste pijn weg. Het zal nog wel een paar dagen duren voordat ik weer normaal kan lopen (laat staan hardlopen) maar ja, de ervaring heeft geleerd dat ik vaak té optimistische verwachtingen heb over de snelheid van herstel.

Een en ander betekende wel dat ik de Voorschotenloop (5 kilometer) waaraan ik vanmorgen zou deelnemen moest overslaan. Niet dat ik dat zo erg vond want het was ontzettend koud. Bovendien hadden wij de hele dag kleindochter Chloë op bezoek, dus iedereen blij dat opa ditmaal niet zijn hielen lichtte ;-)....

Een nieuwe lente, een nieuwe training

Het was best lente-achtig weer gisteren. Zeker later op de dag, toen de zon de overhand kreeg en steeds krachtiger begon te schijnen. Dus na de ochtendtraining in het krachthonk niet te lang binnen zitten: eerst even in het voortuintje gezeten, daarna de paden op de lanen in. Eerst via Machiel Vrijenhoeklaan naar Meer en Bosch en van daaruit naar Kijkduin, en via het Westduinpark, Bosjes van Pex en Stokroosveld terug. Dat alles wel in wandeltempo.

's Avonds voor het eerst sinds twee weken weer meegetraind met de groep. Het was een mooie lente-achtige avond. Aanvankelijk zou ik alleen aanwezig zijn bij de warming up, maar nadat dit en de loopscholing achter de rug was besloot ik toch mee te lopen.

Vermeldenswaard is dat onze (relatief kleine) trainingsgroep maar liefst twee prijswinnaars bij de CPC telde: Ana Pescadinha (derde 60+ vrouw) en Peter Coelman (derde 70+ heer). Als er een 75+ categorie zou zijn geweest dan had Henk Moesman ook kans gemaakt denk ik.

Overigens blijk ik niet de enige te zijn die niet helemaal gelukkig is met de 'nieuwe' MyLaps tijdregistratie. Niet zozeer wat snelheid van de uitslagenverwerking betreft want die is top. Maar er is - in tegenstelling tot voorgaande jaren/edities - geen indeling per vereniging, leeftijdscategorie, team etc. Het 'persoonlijke' diagram vind ik ook wat minder en in mijn geval was ik niet 'vindbaar' na het intoetsen van de naam, wel via startnummer 20016. Opmerkingen of kritische kanttekeningen maken kan nu ook niet meer zag ik. Beetje jammer.

Op het programma stonden zes versnellingen van twee minuten elk in 10km tempo, met steeds één minuut rust tussen de tempo's. Wij liepen naar Kijkduin en vervolgens een stuk richting Terheijde, deels over het 'nieuwe' fietspad en weer terug.

Aanvankelijk kon ik goed meekomen maar bij het uitlopen - na afloop van de zesde en laatste tempoversnelling - kreeg ik het toch wat moeilijker. Het uitlopen ging best vrij snel naar mijn gevoel. Darmkramp en pijnlijke benen herinnerden mij er in fysieke zin aan dat de duurlopen er de laatste tijd bij ingeschoten zijn. Toch vond ik op het laatst weer aansluiting en kwamen we als één groep aan bij de Laan van Poot.

City Pier City 2018: relaxde sfeer, rustig weer

De CPC 2018 is alweer geschiedenis!

Dit jaar lang getwijfeld of en zo ja, welke afstand ik zou lopen. Drie weken geleden - laat dus - schreef ik mij in voor de 10 kilometer. Dat betekende wel: de volle mep betalen en in het achterste startvak plaatsnemen. Maar ja, traditie hè?

Een kwartier nadat de snellere lopers uit Vak A van start waren gegaan, werden de deelnemers uit Vak B weggeschoten en weer een kwartier later waren wij aan de beurt. Gelukkig was het weer goed - het regenfront trok rond elf uur weg - dus dat halve uurtje wachten was uit te houden.

De vorm was niet optimaal maar goed, ik heb het volbracht! In 56 minuten (en drie seconden) 'chiptijd' kwam ik over de finish. Dat was een minuut langzamer dan vorig jaar maar ach, waar heb ik het over. Ben best tevreden. Volgend jaar kies ik weer voor de halve marathon, Deo Volente!

Met lijn 2 terug naar huis. In de tram zat Jan Wassink - een van onze looptrainers - die ook een bedrijfsteam traint en met hen de 5 en 10 kilometer heeft (uit)gelopen.

Eenmaal thuis, snel gewassen en omgekleed en naar de Daal en Bergse Laan gelopen om wat foto's te maken van lopers die de halve marathon liepen. Dat was even na het 10 km punt. Vooral het geel-groen heb ik geprobeerd te spotten. Ik was wat aan de late kant, dus heb niet alle deelnemende clubleden voor de lens kunnen vangen.

Een aantal foto's van onze 'halve marathonners' gaan hierbij, deze staan ook in genoemd album.

CPC: historische warming up (3)

Ziezo, nog één nachtje slapen en dan is weer zover, voor velen van ons. Dan gaan we weer massaal aan de run tijdens de CPC, oftewel de City Pier City loop. Dit jaar wordt dit grootste hardloopevenement van de residentie voor de 44ste keer gehouden.

Zoals beloofd, nog een paar inmiddels historische foto's van eerder edities. Morgen houd ik het korter dan 21 kilometer en 195 meter, het wordt 10 kilometer. Ben wel een beetje stijf van het vele klussen in de tuin vandaag, maar dat lopen we er hopelijk wel uit.

 
Als alles goed gaat ga ik volgend jaar wel voor de halve marathon maar daar heb ik dit jaar onvoldoende voor getraind.

Iedereen die morgen meeloopt, ongeacht de afstand en de tijd, veel succes en vooral veel plezier!

CPC: historische warming up (2)

Vanmorgen nog meegedaan aan de warming up van een baantraining, daarna het krachthonk ingedoken. Later op de dag de tuin gedeeltelijk 'lenteklaar' gemaakt - morgen wordt er een nieuwe schutting geplaatst - en de vijver aangepakt. Overtollige begroeiïng weggeplukt en weggesneden, het overvloedige bladafval en afgezaagde takken in vuilniszakken gedeponeerd. In voor- en achtertuin de budleja's gesnoeid tot ca. 40 centimeter boven de grond. Ook die takkenbossen in de kliko gedaan.

Tenslotte de vijver fors aangevuld met heel wat liters water. Net op tijd denk ik, want binnenkort komen de kikkers en salamanders weer. Als ze tenminste de winter hebben overleefd.

Weer wat CPC-foto's uit de oude doos, deze is uit 1980.

En deze hieronder is twee jaar later gemaakt, in 1982. Dit was bij Het Zwarte Pad.

Morgen weer een paar!

Had nog niet verteld dat we naar 'The Shape of Water' van regisseur Guillermo del Toro zijn geweest, dè Oscar-winnaar van 2017. Het was op een wel heel rustig moment, donderdagmiddag om kwart over twee in Theater Pathé aan de Gevers Deynootweg.

Het was bizar rustig: wij zaten in Zaal 3 met nog een handjevol mensen, als het er tien waren is het veel. Minder rustig was het voorprogramma. Dat bestond vooral uit een aantal trailers van speelfilms die 'binnenkort in dit theater' worden vertoond. Spectaculair bedoeld, maar wat mij betreft zwaar irritant, was het enorme lawaai waarmee dat gepaard ging. Die zompige dreunende beats die om de paar seconden de explosieve en dikwijls gewelddadige beelden ondersteunen schijnen tegenwoordig normaal te zijn want ik hoor en lees er vrijwel niemand over klagen. En dat terwijl ik geen moeite heb met harde (rock)muziek. Maar goed, ik vind het een vorm van brainwashing, ik kan er niet warm of koud van worden.

De film zelf is wat je noemt 'bijzonder'. Fantasy drama, met vleugjes humor en ontroering. Wat thema betreft heeft de film overeenkomsten met ET of The Beauty and the Beast. Het gaat om buitenbeentjes, mensen of wezens die op de een of andere manier 'anders' zijn en daardoor wat afzijdig staan van de normale samenleving. Twee van die 'aparte' wezens vinden elkaar.

Tegen de achtergrond van een duister, ondergronds laboratorium speelt zich het verhaal af. Door allerlei visuele en auditieve verwijzingen zie je dat het begin jaren 60 is, de tijd van de Koude Oorlog. De doofstomme Elisa is dankzij haar collega Zelda als schoonmaakster werkzaam in het laboratorium. Daar ontdekt ze een mysterieus wezen, half mens, half amfibie, dat hier door (russische) wetenschappers naar toe is gebracht en in een watertank gevangen wordt gehouden. De eenzame vrouw raakt bevriend met het wezen en wil het bevrijden als blijkt dat haar werkgever experimenten op het wezen wil uitvoeren.

Verder vertel ik er niets over, want ik neem aan dat menigeen de film wil zien. Wat ik er zelf van vond? Best een goede film eigenlijk, ondanks het bizarre thema (ik heb niet zoveel met fantasy) maar het is ook weer niet zo dat ik helemaal euforisch of  'flabbergasted' de bioscoop verliet. Het verhaaltje is wat 'dun' maar de film is mooi gemaakt. Ik zou hem zeker niet afraden.

CPC: historische warming up (1)

Het is bijna zover. Wéér zover kan ik beter zeggen. Aanstaande zondag 11 maart vindt voor de 44ste keer de City Pier City loop plaats, beter bekend als 'de CPC'. Dan gaan de vele duizenden deelnemers voor 5, 10 of 21 kilometer. Zelf heb ik voor de 10 kilometer gekozen omdat er te weinig 'duur' in de benen zit. 

Wel leuk moment voor een serie foto's van vorige cpc's. Dat is niet de eerste keer en mijn collectie is beperkt, maar goed. 

Laat ik het spits afbijten met bijgaand stukje met foto van onze vermaarde clubgenoot Michel van Osch. Op dit moment Nederlands Kampioen polsstokhoog in zijn leeftijdsklasse. In 1980 werd hij als laatste op de halve marathon glorieus naar de eindstreep geëscorteerd. En dat in een tijd waarvoor menige loper vandaag de dag een moord zou doen...

Wie is er bang voor een goede wolf?

Gistermiddag, na de fitness en een loopje - kort, omdat de blessure toch weer opspeelde -  weer eens het fotomuseum GEM binnengewandeld. Dit naar aanleiding van een tip over een bijzondere expositie 'Life in Cities'.

Aanrader! Vele tientallen foto's, een aantal daarvan op levensgroot formaat afgedrukt, zijn over een aantal zalen geëxposeerd. Wat  ze gemeen hebben is het thema: het leven in de grote stad. Meer specifiek: de steden New York, Chicago, Hong Kong en Parijs. Stuk voor stuk zijn het werken die het predikaat 'Kunst met de grote K' zonder meer verdienen.

De volgende tekst is bijna geheel 'gejat' van de site van het museum.

Maker van de foto's is Michael Wolf (1954).  Hij groeide op in de Verenigde Staten en Canada. Voor zijn studie keerde hij terug naar Duitsland waar hij van 1972 tot 1976 les kreeg van Otto Steinert, de legendarische professor van de Folkwang School in Essen.

Wolf begon zijn carrière als fotojournalist. Hij werkte voor gerenommeerde tijdschriften als Geo en Stern. In 2003 maakte hij de overstap naar vrij werk. Maar ook in dat werk zie je dat zijn fotografie geworteld is in de traditie van de sociaal geëngageerde documentairefotografie.

Centraal thema van zijn oeuvre is het leven van mensen in de voornoemde metropolen. Sinds 1994 woont en werkt Wolf in Hong Kong. Deze stad met ruim zeven miljoen inwoners is zijn inspiratiebron geworden.

Zo zie je in een aparte ruimte zijn serie 100 x 100 (2006) waarin tientallen portretfoto's te zien zijn van  honderd bewoners die een wooncomplex bewonen. Elke bewoner heeft een krappe negen vierkante meter tot zijn/haar beschikking.

In Architecture of Density (2003 - 2014), een van Wolfs meest beroemde series, worden foto’s van de volgebouwde stad zo aangesneden dat hemel en horizon ontbreken en het beeld bijna abstract wordt.

In Transparent City Details (2006) speelt Michael Wolf - net als in Tokyo Compression - met thema´s als privacy en voyeurisme in de grote stad. Wolf inspecteerde elke centimeter van zijn foto’s van architectuur in Chigago op zoek naar merkwaardige menselijke activiteit; hij brengt individuen in beeld die zich op grote hoogte onbespied wanen.

Hij blaast details op tot we in grove pixels bijvoorbeeld een zakenman herkennen die op kantoor een golfballetje slaat of iemand die vol vertwijfeling zijn gezicht in zijn handen laat zakken.

Zoals Michael Wolf inzoomt op zijn eigen foto’s van Transparent City, zo laat Google Street View ons de stad zien.

Geïnspireerd door dit nieuwe fenomeen - dat in 2007 werd geïntroduceerd op internet - begint de fotograaf een gelijknamig project in 2008 wanneer hij een tijdje in Parijs woont.

Via Google Street View, dat destijds aanzienlijk minder onderhevig was aan censuur, probeert hij zich de stad eigen te maken.

Onderweg in Google Street View ontdekt Michael Wolf een oudere vrouw die op de stoep is gevallen, een vechtpartij, een wildplasser en vele opgestoken middelvingers naar de Google-camera. 

De indrukwekkende, wandvullende installatie The Real Toy Story (2004 - 2018) vormt een commentaar op de industriële massaproductie in China. Een enorme hoeveelheid door Wolf verzameld ‘Made in China’-speelgoed (circa 20.000 stuks op 40 vierkante meter) flankeert de foto´s die hij maakte van arbeiders in Chinese speelgoedfabrieken. De verlegen en soms gelaten blikken van de arbeiders vormen een schril contrast met de overweldigende hoeveelheid goedkoop speelgoed.