zaterdag 27 juli 2019

Vrij willige vrijwilligers bij sfeervol NK Atletiek

Vierhonderd vrijwilligers, de meesten leden van Haag Atletiek, hebben de afgelopen dagen hand- en spandiensten of andere taken verricht voor het onder auspicien van de Atletiekunie georganiseerde N.K. Atletiek voor senioren. En dat gaat dit weekend nog gewoon door.

Zelf mocht ik een van die radertjes zijn in het grote geheel. Na op woensdag meegewerkt te hebben aan de opbouw van het verspring-evenement op Het Plein (in het centrum van Den Haag) had ik donderdagmiddag graag willen zien hoe aldaar twee clubgenoten (Anouk Vetter en Fabian Florant) naar het nederlands kampioenschap toe sprongen, maar dat is er door een combi van hitte en veel hectiek in de privé-sfeer niet van gekomen.

Maar gisteren (vrijdag dus) mocht ik aan de bak. Als vrijwilliger wel te verstaan. Daarvoor hoefde ik niet vroeg uit de veren (was ik niettemin wel). Om half vier moesten wij (ons team) ons melden bij coördinator Hans Koning aan de Laan van Poot waar - vanaf dat moment - een uitgebreid programma werd afgewerkt. Zie onderstaand schema.



Gisteren werd het sowieso erg druk. Wellicht het 'Daphne Schippers effect' want ook zij zou acte de présence geven. En heeft zij inmiddels gegeven, met een (niet zo verrassend, maar toch) mooi resultaat.

Enige discretie over wat wij - de mensen van ons team - daar moesten doen is wenselijk, maar laat ik volstaan met te zeggen dat we een rol speelden binnen de medische begeleiding. Zal daar niet te veel over uitwijden, maar wel dat (ik althans) het erg leuk vond om te doen. Al was het maar vanwege de entourage en sfeer bij het start- en finishgebied, temidden van de atleten die in gespannen afwachting waren op het moment dat zij aan de beurt waren. En achteraf de ontlading, in de eerste plaats bij degenen die in de prijzen waren gevallen en met een aantal waarvan wij direct contact hadden, ook naderhand.



Voor de inwendige mens was op deze dag alles dik in orde, zowel voor de atleten als vrijwilligers en het publiek. Voor de vrijwilligers was er een pastamaaltijd, maar ook in ons clubhuis en in stands die daarnaast stonden was van alles te krijgen.




Goede foto's van het evenement zullen ongetwijfeld snel worden gepubliceerd op of via de site van de Atletiekunie. Een van hen, Bjorn Paree (zie hieronder), een van de meest gedreven atletiekliefhebbers van ons land, was ook nu aanwezig om - ongetwijfeld mooie - plaatjes te maken. Dat ik hem hier vermeld is omdat hij en ik jaren geleden deel uitmaakte van de - toen nog enigszins pionierende - 'bloggende hardloop-gemeenschap'.



Vandaag en zondag staat er - eufemistisch gesproken - nog het een en ander op het programma. Voor het gemak plaats ik deze ook maar hier. Dus wie zin heeft: aan de ingang van het sportpark zijn nog kaarten te verkrijgen!

Vandaag dus weer naar het sportpark, maar eens kijken wat er dan te doen valt...





woensdag 24 juli 2019

Hot town, summer in the City


Bijna vierhonderd leden van Haag Atletiek en enkelen van 'buiten de club' zijn vanaf vandaag in touw om van het NK Atletiek een mooi evenement te maken. Een ieder die zich als vrijwilliger heeft aangemeld kreeg een taak toebedeeld, sommige enthousiastelingen zelfs twee of meer taken.

Zelf maakte ik vandaag deel uit van een team dat betrokken was bij de opbouw van het verspringgebied. Daartoe moesten we naar het centrum van Den Haag, naar Het Plein. Om negen uur moesten we daar verzamelen.

We begonnen met het plaatsen van dranghekken. Ik had nog niet gezegd dat Mark Rutte zojuist langs kwam en had gevraagd of-ie kon meehelpen met sjouwen, of burgemeester Krikke liep ons tegemoet. Ze was graag bereid om met ons, 'wethouder Hekking-achtige types, op 'een selfie' te gaan, en Nico mocht zelfs apart met haar op de foto.


En dan weer aan het werk. Dat bestond uit helpen met de opzet van de aanloopbaan, bestaande uit tientallen aaneenschakelbare podiumblokken; het vullen van de zandbak met achtereenvolgens een grondzeil en vervolgens een lading zand, aangevoerd via een vrachtwagen. Daarna scheppen, harken en tenslotte het door twee man gladstrijken van de bovenlaag met een lange stevige lat. Verder werd de VIP-tent en het VIP-podium opgezet en waar nodig rollen kunstgras uitgerold.


Onnodig te zeggen dat het warm, erg warm werd, dus een rustpauze zo nu en dan was geen overbodige luxe. Gelukkig was er water in overvloed (flessen) en naderhand een goed gevuld lunchpakket.


Halverwege de dag was nog een onverwachte rit naar de Laan van Poot met een busje van de organisatie. Dat was om onder andere parasols en aanvullend materiaal op te halen. Dat duurde wel even omdat heel wat spullen erg zwaar waren. Rob Pronk bood wat dat betreft uitkomst met zijn steekwagen, maar velen riepen zijn assistentie in dus het was even geduld hebben. Maar uiteindelijk gingen we zwaar beladen met materiaal terug naar het Plein.



Daar wachtte ons een broodje kroket, maar daarna weer met vereende krachten de bus leegmaken. Dat viel niet mee, vooral de standaarden waarin de parasols geplaatst konden worden waren loodzwaar. Maar ook nu bood een klein steekwagentje uitkomst.

Inmiddels was het kwart over vier geworden en ik mocht vertrekken. Even langs Decathlon om een blauw broekje te kopen (moet in verband met het 'officiële' vrijwilligerstenue - broekje en poloshirt - op de wedstrijddagen) en dan naar huis.

Zelf vrijdag weer aan de bak, maar als ik kan ga ik morgenmiddag wel even kijken naar het verspringen op Het Plein.

maandag 22 juli 2019

Vreemdgaan...

Omdat er op het trainingsschema een duurloop van 90 minuten vermeld stond, en ik (momenteel?) in een andere groep train, durfde ik het wel aan deze avond. Mooie gelegenheid om aan mijn duurvermogen te werken en omdat het niet snel zou gaan, ook een soort van herstel.


Maar dat viel tegen! Het inlopen met de groep Maarten/Chris kostte mij al moeite, ook omdat ik last had van een gevoelige linker hamstring met uitstraling vanuit de bil en de naweeën van de kerkpolderloop gisteren.

Ik haakte direct na de warming up af en besloot voor mezelf een stukje te lopen. Echter toen kwam ik op de vernieuwde Sportlaan Mulay tegen met zijn groep. En zo gaat dat: hij vroeg om met hem mee te gaan. Tegenstribbelen had geen zin, dus ik ging mee.

Al lopend door de Vogelwijk, zag Mulay een jonge huisvader bereid een groepsfoto te maken. Ik had mijn telefoon bij mij, dus je begrijpt....


Achteraf gezien moet ik zeggen dat het mij niet tegenviel. De training deze avond had het een karakter van een zeer uitgebreide warming up van zo'n 100 minuten. Daarin zaten de elementen 'heel rustig lopen', oefeningen, vele malen (20 keer?) 'heuveltje op' rennen, steeds met een andere variant. Ook elkaar al rennend vast/tegenhouden. En afsluitend zo'n tien maal 1 minuut versnellen, met de laatste vijf ècht heel snel, om niet te zeggen voluit.

Het gekke is dat ik mij na die training een stuk beter voelde dan daarvoor. Maar morgen (dinsdag) wordt er ècht uitgerust. De kans dat dit op het strand gaat gebeuren lijkt levensgroot aanwezig.

zondag 21 juli 2019

Op kerkepad

De komende week is er voor onze vereniging Haag Atletiek heel wat werk aan de winkel, want dan zijn de Nederlandse Kampioenschappen Atletiek. Er is aan de leden gevraagd om als vrijwilliger mee te werken. Zij zullen uiteenlopende taken vervullen en ook ik heb daar mijn aandeel in. Dus dit weekend nog maar even freewheelen.


Vandaag numero 3 van de reeks kerkpolderlopen in 2019! Nu was IJsclub Bertus weer aan de beurt om de boel in goede banen te leiden.

De dag begon wel stroef. Waarschijnlijk heb ik mijn schouder overbelast. Dat zou door de zware rugzak kunnen komen waarmee ik gisteren de Sint Pietersberg 'beklom', maar ook door een wat onvoorzichtige oefening met een te zware dumbell. Hoe dan ook behoorlijk wat pijnlijke scheuten in schouder en nek. Maar goed, je loopt met je benen en niet met je nek, hield ik mijzelf voor.

Kortom: na het ontbijt ingepakte sporttas gepakt en naar de bushalte gelopen. Het duurde even voordat-ie kwam dus doorgelopen tot de Alberdastraat waar ik meteen een flapje uit de muur trok. Bij Onder Ons in Delft kan namelijk niet gepind worden. Jazeker, die zaken bestaan nog!

Bij Leyenburg met bus 37 naar Hoorn, halte Schoolstraat. Van daaruit is het twee minuten lopen naar Sportcentrum Allround (maar daar hoefde ik vandaag niet te zijn) en acht minuten lopen naar Onder Ons.


Het werd daar redelijk druk. Altijd is daar de harde kern van lopers aanwezig, de meesten zijn al wat ouder (50 + en ouder, er lopen soms zelfs tachtigers mee) maar ook een groeiende groep jongelingen zet hier hun beste en snelste beentje voor. En ook een atlete die enkele jaren geleden nog furore maakte op triathlons (Joke Keuning) kwam nu voor de derde keer. Ze wil geleidelijk aan de draad oppakken.


Om kwart over tien ging, als altijd, de groep van start. Gaan met die banaan. Nou ja, laten we zeggen dat ik mijn best deed om niet te langzaam te lopen. Op een gegeven moment zat ik in een goed ritme, een tikje te snel voor mijn doen misschien al merk ik wel dat het elke week later in de 'race' wordt dat ik gas moet terugnemen.

Uiteindelijk kwam ik in 27'30'' over de finish, ruim een minuut sneller dan vorige week. Daar was ik best tevreden mee.

Maarten de Niet was er ook om ons aan te moedigen. Leuk! We gingen wat drinken, zelf nam ik een spa rood, en zo kon ik meteen 'uitzweten'. Want het was vrij warm en direct na zo'n inspanning douchen heeft weinig zin omdat het water daarna ook uit alle porieën van je lichaam stroomt.

Later nog even op het buitenterras wat nagepraat met Jos, Michel en Hizkia, Bas, Leen, Paul W. en Pierre. Allemaal goed gelopen! Dat gold zeker ook voor de spartanen Marlon, Mattijs, Arnold, Ralph en Harry van 'groep Mulay' die allemaal zo om en nabij de twintig minuten hadden gelopen. Lekker bezig!

zaterdag 20 juli 2019

Prikkebeens rondje


Vandaag maar weer eens een wandelingetje gemaakt. Ditmaal niet in de buurt: daarvoor was het mij te nat.

Vanmorgen leek het, afgaand op de buienradar, er op dat Zuid-Limburg geruime tijd gevrijwaard zou blijven van regen. Daar maar eens gaan kijken. Voor de kosten hoefde ik het niet te laten, in het weekend kan ik met mijn OV-abonnement vrij reizen. En waarom Limburg? Afgezien van de relatief gunstige weersverwachting, worden daar regelmatige zeldzame vlinders gespot. En het landschap aldaar blijft natuurlijk wonderschoon.


Na een voorspoedige trein- en busreis kwam ik uit in Maastricht. Dat besluit nam ik onderweg in de trein van Eindhoven naar Maastricht. Aanvankelijk leek een wandeling door het Geleenbeekdal mij ook aantrekkelijk, dan had ik in Sittard moeten uitstappen en nog een keer overstappen naar Schinnen. Misschien een andere keer. Ik wilde toch naar 'de heuvels' en de kans op mooie vlinders was rond de Sint Pietersberg een stuk groter.

In Maastricht nam ik de bus naar Fort Sint Pieter, waar het startpunt van de wandeling was. Het ging al meteen een stuk omhoog, naar het Fort temidden van een zee van wilde bloemen en - inderdaad - veel fladderende vlindertjes.


Maar zowel hier als verderop tijdens de wandeling viel de diversiteit aan vlindersoorten mij toch wat tegen. Ik zag veel bruine zandoogjes en (kool)witjes, maar daar bleef het wel bij. Afgezien dan van een eikenpage (vlindertje in het midden) en één dagpauwoog in de buurt van de Mergelgroeve. Echter had ik niet het geluk de Koninginnepage tegen te komen (die hier regelmatig gesignaleerd wordt), en evenmin de Spaanse Vlag.


Evengoed was het een mooie wandeling door een schitterend gebied, met vele mooie 'echt Limburgse' vergezichten. Uiteraard moest er hier en daar flink geklommen worden en ook afgedaald. Op een gegeven moment kwam ik uit bij en in de Mergelgroeve, waar ik een paar jaar met een afvaardiging van onze trainingsgroep van start ging voor een (zeer pittige) trailrun. Dat was wel een leuke ervaring.

Via de Mergelgroeve liep ik naar de overkant om een grote steile trap te beklimmen, eenmaal boven kon ik mijn weg vervolgen naar waar ik gestart was, Fort Sint Pietersberg. Onderweg daarheen, werd de lucht onheilspellend donker en even later begon het te regenen, eerst zachtjes, daarna wat steviger. Bovendien begon het aardig te rommelen in de verte. Even geschuild, daarna toch maar die ijzeren trap op, de lengte daarvan viel nog flink tegen.

Terug aan de voet van Fort Sint Pietersberg, waar de bushalte was, bleek dat ik nog een half uur moest wachten. Geen nood, in een gezellig caf'é twintig meter verderop bestelde ik een lekker biertje - helaas hadden ze geen kasteelbier, maar de Westmalle dubbel was ook zeer genietbaar - en nam er wat brood met aioli, kruidenboter en tapenade bij. Een late lunch kun je wel zeggen.


De terugreis met bus, trein en tram verliep vervolgens op rolletjes. Kon thuis meteen achter de potten en pannen.

donderdag 18 juli 2019

Kleurig kuurtje


De afgelopen dagen waren dat letterlijk: veel afgelopen. Al moet gezegd dat het maandag nergens naar leek. Of in elk geval voelde. Het werd een (solo) duurloopje dat eigenlijk die naam niet mag dragen. Benen en knieën wilden absoluut niet wat ik wilde, ik kon mij amper in een tempo van zes kilometer per uur voortbewegen. Over het strand, 'On the Edge of the deep green sea'... Liep overigens al met al zo'n 70 minuten. Wist wel waaraan die krakkemikkigheid lag, ik heb mij de dagen ervoor de tandjes gefietst en als ik dat doe krijg ik daar naderhand last van bij het lopen. Vooral de knieën raken dan min of meer geblokkeerd. Bovendien daags ervoor vijf kilometer vrij voluit gelopen.

Dat krijg je als je als oudere man een hardloopblog bijhoudt. Hardlopen wordt steeds meer een 'struggle' maar - hoe paradoxaal dat ook klinkt - je gaat er toch steeds welgemoed en vol blijde zin mee door. En dat zal niet veranderen denk (en hoop) ik. Kortom, er is niets tragisch aan. Hooguit tragikomisch misschien, in de ogen van anderen.

Dus woensdag nog een duurloopje! 's Avonds kregen we de kleinkinderen dus besloot ik na de sessie in het krachthonk - en het gezamenlijke koffiedrinken na afloop - overdag te gaan lopen. Al snel bleek dat ik iets meer was hersteld hoewel van soepel lopen nog niet ècht sprake was.

Via sportpark Laan van Poot liep ik richting oprit Fuutpad en daar het Westduinpark in. Vervolgens ging de route naar het strand en langs de vloedlijn naar Kijkduin. Even voorbij Kijkduin - en de laatste strandtent, People - keerde ik terug. Daar begon ik een deel van de training zoals die op het programma stond uit te voeren: dat kwam neer op vier keer vijf minuten in sneller tempo, met tussenpauzes van 3 - 5 minuten. Al lopende kwam ik uit bij de Machiel Vrijenhoeklaan. Die liep ik af tot aan de De Savornin Lohmanlaan, linksaf, bij de waterpomp aan het eind rechtsaf de Laan van Poot op. En zo 'naar huis' d.w.z. het sportpark.

Toch al met al het nodige gelopen. En tussen de bedrijven door ook weer wat geschilderd. Nog een keertje de engelse kuur om af te kicken, dan maar iets anders bedenken



zondag 14 juli 2019

Genezen van de kuur?

De afgelopen dagen waren een mix van wandelen, fietsen, beetje schilderen (cryptisch: ter genezing van de kuur) en boodschappen doen bij Goedman, verjaardagsfeestje van Ilja bijwonen en twee keer naar de Parade. De eerste keer samen, de tweede keer als grootouders. Weinig hardlopen, behalve vanmorgen dan de Kerkpolderloop, ditmaal bij sportcentrum Allround in Den Hoorn. Waar overigens vandaag voor de leden meer activiteiten waren waaronder wandelen, een MTB tocht, een workout van maar liefst 100 minuten en vijf kilometer hardlopen om 09:30 uur (niet zijnde de kerkpolderloop, want die startte om kwart over tien). Zelf heb ik mij beperkt tot de vijf kilometer evenals de andere trouwe kerkpoldergangers. Ik had geen zin om er echt voor te gaan en liep dan ook een stuk langzamer dan vorige week. Dat had mogelijk ook met de hoge luchtvochtigheidsgraad te maken.

Kwam nog een stel bekenden tegen, onder anderen Mirjam Offringa - die bij Allround o.m. Tai Chi lessen geeft - en Joke Keuning, voormalig triathlete die het hardlopen na geruime tijd heeft opgepakt en er weer zin in begint te krijgen. Onder de wandelaars zag ik Jolanda Koedood en haar vriend Han van Schie die ik vooral ken van de 'Engeland-wandelingen'.

De Parade afgelopen vrijdag was trouwens ook weer leuk, niet in de laatste plaats vanwege twee voorstellingen die - zoals te doen gebruikelijk is bij dit theaterkermis - superhilarisch waren.


Eerst  zagen we 'Drie lesbiennes en een talkshow'. Oftewel vrouwen die 'over dingen' praten. De lesbiennes in kwestie werden gespeeld door Stephanie Louwrier, Lowie van Oers en Wart Kamps. Het was, zoals op de Parade-site wordt vermeld 'een hokjesdenkerig, genderfluïde, lesbisch talkshow-komedie-spektakel' waarbij de lgbt-hype van dit moment op de hak wordt genomen.

Erg grappig, maar nog overdonderender waren Martine Sandifort en Remko Vrijdag met band, een show met beste nummers uit hun shows. Moeiteloos switchden ze van een uitbundige vertolking van Bohemian Rhapsody, maar dan gebracht 'door doven', naar een Rage against the Machine-achtige act, een marokkaanse rapper en een parodie op de 'moeilijke brillen pop' van Spinvis ('Sponsvis') en Roosbeef die menigeen deed schuddebuiken.

Klap op de vuurpijl was het met weliswaar veel uitbundig enthousiasme, maar zeer vals gezongen, slotduet.


De volgende dag onverwachts weer naar de Parade, maar nu naar de kinderparade. Dus met dochter en twee kleindochters. Eerst even naar de speeltuin tegenover het wokrestaurant, daarna naar de Parade.

Er viel voor de kinderen genoeg te beleven. Er was een zweefmolen, er kon geschilderd worden of een raket gemaakt van een fles, tape en crèpepapier. Ook konden zij zelf poffertjes maken (en opeten). Wij bezochten Het kleinste circus ter wereld (een nep-vlooientheater) opgericht door Milko, ex-directeur van Circus Renz. Zoals hij zelf zegt 'een klein tentje voor een klein ventje'. Een goede verhalenverteller is hij in ieder geval wel, hij wist de kleinsten er volledig van te overtuigen dat de vertoonde kunstjes door echte vlooien werden uitgevoerd.


Tenslotte kon vanuit een nagemaakte verkeerstoren, met hanteerbare zweefvliegtuigjes, voor luchtverkeersleider worden gespeeld. De meeste 'vluchten' eindigden jammerlijk direct onderaan de toren, maar soms maakte zo'n vliegtuigje nog een lange zweefvlucht alvorens op de grond te belanden.