Het inluiden van de hondsdagen geschiedde op gepaste wijze: warm en broeierig. Maar het duurde tot ruim na 'midi' voordat ik naar het strand ging. Niet zo erg want ik had zowel maandag als dinsdag mijn portie (zonne-uren) al ruimschoots gehad.
De woensdagochtend ging van start met een loopje. Bij het verlaten van mijn woning - rond half zes - lachte de volle maan mij vriendelijk toe, wel een apart gezicht omdat het al licht was.
Het loopje werd een 'light' versie van hetgeen voor die avond op het schema stond: geen twaalf, maar tien keer 400 meter in 5 km tempo. Die 400 meters werden in mijn geval twee minuten, tussendoor steeds een minuutje herstel en ongeveer vijf minuten herstel tussen de twee series. Een van de redenen om in de ochtenduren te lopen was omdat er èrg heet weer werd voorspeld.
Later ging ik boodschappen doen en daarna 'koken voor de club'. Ik zou een keer 'bardienst' meedraaien waarbij ik het culinaire deel voor mijn rekening zou nemen. Het werd paëlla, iets dat mij wel passend leek voor deze zomerse dagen.
Pas daarna ging ik - op mijn gemak want het was intussen, conform de voorspellingen, bloedwarm geworden - naar het strand bij Kijkduin. Evenals voorgaande dagen heb ik daar het 'opa-schap' uitgeoefend, onder meer met het bouwen van mislukt zandkastelen en zandvormpjes.
Aan het eind van de middag nog even bij strandtent 'People' - waar wij ook nog Inge de Bruijn hebben gespot - met z'n allen wat gedronken.
's Avonds was het - naar verwachting - erg rustig bij de club. Dat had deels met de vakantieperiode te maken, maar vooral met de warmte. Overigens was het aan de kust niet zó extreem heet als verwacht, in de namiddag al had een plotseling opstekende wind, naast parasols die op drift gingen, voor een aanmerkelijke daling van de temperatuur gezorgd, al trok dat naderhand weer bij.
Toch waren er genoeg mensen die na de training nog iets zijn blijven drinken. Wat de paëlla betreft - ik had voor ca. 25 personen gemaakt - , die was blijkbaar in goede aarde gevallen en is schoon opgegaan. Het was trouwens een gezellige barploeg met Jacqueline, Wim Korff de Gids, Floris en Paul van Oyen. Ook na de dienst aan de bar wat gekletst met deze en gene waardoor het laat werd toen ik met Paul en zijn schoonvader - die even kwam buurten - huiswaarts fietste.
Na een middagje strand, werd gisteravond de gelegenheid geboden de benen te strekken tijdens een weliswaar niet overdreven lange maar niettemin pittige trainingsloop.
Arie was ditmaal als hoofdtrainer tevens 'trainer van dienst' en had er zin in. De opkomst was ook aardig voor maandag-begrippen, maar liefst 15 personen waaronder vijf mannen. Niet iedereen liep de hele training mee, vanwege zowel een triathlon als de Rotterdamse Urban Trailrun afgelopen weekend. Voor een aantal dames werd deze training meer een stuk 'lekker uitlopen'.
Wel zette Arie na de warming up Sandra Kleijn nog even in het zonnetje - wat letterlijk al geen probleem was - omdat zij afgelopen weekend bij de triathlon010 (onderdeel 15 km) in haar categorie tweede dame werd!
De training zelf viel vooral op door het grillige en - eufemistisch gesproken - geaccidenteerde terrein waarover Arie zijn troepen leidde. Eerst gingen we vanaf de Laan van Poot via opgang Fuutpad naar boven de duinen in, en vervolgens rechtsaf richting Duindorp, waar we de Nieboerweg overstaken en de weg via de Bosjes van Poot vervolgden. Daar volgden wij grillige bos- en duinpaadjes en ging het heuvel op heuvel af, en dat patroon zette zich naderhand voort nadat we via dezelfde Nieboerweg andermaal het Westduinpark inliepen. Ook daar dus aardig wat klimwerk waaronder een aantal langere klimmen. We konden dan ook gerust spreken van een heuveltraining, en ook van een gedeeltelijke trailrun als trainingsvorm.
Zelf ligt dat constante geklim mij totaal niet, maar toch kon ik zonder veel moeite met de voorste lopers mee. En dat daags na een vijf kilometer in Delft, mogelijk heeft de trailrun van vorig weekend geleid tot wat meer 'ausdauer' in de benen. Hoe dan ook lekker gelopen.
Na terugkomst aan de Laan van Poot werd de training afgesloten met wat lichte grondoefeningen.
Woensdag ga ik voor mezelf een stuk trainen omdat ik bardienst heb, die ik overigens wel op eigen wijze zal invullen...
Zaterdagavond naar De Parade, zondagochtend naar de Kerkpolderloop. De rest van de zondag in de privésfeer van alles gedaan.
Ik begin maar eerst met De Kerkpolderloop, de elk jaar in juli en augustus terugkerende 5 km loopjes op zondagochtend. Tot dusver werden ze georganiseerd door vrijwilligers van IJsclub Bertus, en was de uitstekende locatie Onder Ons het centrale punt waar lopers konden (en nog steeds kunnen) inschrijven en omkleden, en zowel voor- als achteraf iets kunnen gebruiken.
Dit jaar wordt de kerkpolderloop afwisselend bij Onder Ons en op een andere lokatie in de directe omgeving gehouden. Dat is omdat een aantal sleutelfiguren van de organisatie bij Bertus er mee ophield, gewoon omdat het na tientallen jaren vrijwilligerswerk wel mooi is geweest.
Voor mij was het - door deelname aan de trails van de afgelopen weken - de eerste keer dit jaar dat ik meedeed. Ik kon niet langer wachten, het is voor mij dan ook een traditie geworden: elke week dezelfde vertrouwde gezichten, het 'ouderwets-relaxede' sfeertje, het loopje met het fraaie parcours. En het inschrijfgeld is een habbekrats, zeker als je dat vergelijkt met wat je moet betalen voor grotere evenementen tegenwoordig.
Ik heb mij zondag niet al te druk gemaakt en liep 'normaal' door in een tempo waarin ik ook een tien kilometer zou lopen. Ik kwam in 25 minuten 'hoog' over de finish - onderweg moest ik (beginnersfout) de losgeraakte veter van mijn linkerschoen vastmaken - en ben daar voor dit moment zeker tevreden mee. Hier staan de uitslagen.
Nu even een terugblik op andere activiteiten. De Parade dus, het vrolijke ontspannen theatercircus - met tal van voorstellingen met veel humor - hoewel soms ook met een wat links-geëngageerde boodschap - die deze zomer in diverse grote steden haar tenten opslaat.
Waarom naar De Parade? Gewoon, om er even te zijn, evenals voorgaande jaren. Ditmaal ging ik in mijn eentje en heb slechts twee voorstellingen gezien. Die waren wel meteen in de roos.
Eye Love You
De eerste was 'Eye Love You' van het Nederlands Filmmuseum. In feite was dat 'een soort van' expositie van - ook nooit eerder gepubliceerde - foto's en dia's van de vermaarde fotograaf Ed van der Elsken. Bij binnenkomst kreeg het publiek een koptelefoontje mee, waaruit muziek uit de jaren zeventig tientallen foto's van Ed van der Elsken, die op vier projectieschermen werden vertoond, op passende wijze omlijstten. En wat we zagen waren vooral mensen, mensen en mensen, van elk ras en alle leeftijden. Allemaal kleurrijke mensen, zowel letterlijk als figuurlijk.
Voornaamste bron was het gelijknamige eerste boek van de vermaarde fotograaf. Het verscheen in 1977, volledig in kleur. Van der Elsken reisde toen voor het maandblad Avenue de wereld rond om de liefde, vooral de liefde tussen man en vrouw zoals die overal ter wereld wordt beleefd, in beeld te brengen.
Halverwege verandert het onderwerp naar de strijd om het bestaan, die mannen en vrouwen in solidariteit (of als individu) beleven. De menselijkheid en betrokkenheid die zo kenmerkend is voor het werk van Van der Elsken, boeit en verbluft nog steeds. Alle oorspronkelijke dia’s zijn schoongemaakt, gescand en minutieus bewerkt met een nieuwe techniek die het restauratie atelier van het Nederlands Fotomuseum heeft ontwikkeld. Deze heruitgave toont Van der Elskens werk in de beste kwaliteit.
Na afloop van de voorstelling werd het publiek in de gelegenheid gesteld dia's die Van der Elsken ooit maakte te bekijken op een langwerpige lichtbak. Het ging ook om dia's die in de loop der tijd flink te lijden hebben gehad van Schimmels. Dat gaf de dia's een beschadigd aanzien - wat VdE zelf niet zo erg scheen te hebben gevonden, hij vond het wel 'artistiek' zo. Hoe dan ook zijn ze nu op unieke wijze gerestaureerd.
Mede omdat Van der Elsken bij leven nevenstaande foto van ons heeft gemaakt - die koester ik uiteraard nog steeds - wilde ik deze expositie zien. Mij was het die vijf euro zeker waard.
Half Krab, Half Winegum
De tweede voorstelling was er een van het vermaarde en turbulente muziektheatercollectief Orkater. De groep die optrad kwam voort uit het project 'De Nieuwkomers' van Orkater en heet Zoutmus. Ze gaven een volstrekt maffe maar tegelijkertijd wervelende en geniale voorstelling van ruim drie kwartier, het stuk was getiteld Half Krab/Half Winegum.
Bijna onmogelijk om te beschrijven wat je allemaal ziet, ervaart, je komt ogen en zintuigen te kort. Ik begin er ook maar niet aan. Het lukt anderen ook nauwelijks, blijkens de tekst op de site van Orkater: "Een wereld waar Grovert -de houten omelet- en Nicolaas -het dunne touwtje- doodnormale mensen zijn. In de tijd waar nog echt goed geneukt werd.
Zoutmus vertellen hun interpretatie van een leugensprookje. Onzin, met de nadruk op zin. Een mozaïek van absurde situaties, live muziek en droge humor. Steek je snor in de fik, de wereld is nu van kaas gemaakt. Ferrari, razendsnel theater."
Het is heerlijke onzin, absurdistisch en bij vlagen briljant. En de mannen kunnen goed spelen met taal en als acteur, maar ook muzikaal staan ze hun mannetje(s), op Pinkpop zouden ze als steengoede rockband niet uit de toon vallen.
Leuk om weer wat foto's uit lang vervlogen tijden te plaatsen. In dit geval foto's die in 1958 zijn gemaakt. Het slaat niet op de rest van dit bericht, maar dat maakt niet uit. Gebleken is dat vooral oudere facebookvrienden foto's van 'vroeger' leuk vinden, al was het maar vanwege het tijdsbeeld.
Aan het feit dat het iets gezette jongetje wat vreemd zijn rechterarm omhoog strekt, mogen geen negatieve conclusies getrokken worden. Het was naar alle waarschijnlijkheid een gebaar om vlak na een lange autorit de vogels, de zon en de rest van de natuur te begroeten. Kennelijk ging hij (ik dus) met zijn moeder en oma picknicken in de berm. En met zijn stiefvader die de foto's wel gemaakt zal hebben. Ik was toen tien jaar, maar kan mij er niets meer van herinneren.
Goed, dat was dat. Nu weer ter zake, namelijk een verslagje van de training gisteravond. Na de trailrun van afgelopen zondag - vermoeid en daardoor weinig heroïsch ogend kom ik hier over de finish - heb ik dinsdagmiddag nog een klein stukje uitgelopen: een half uurtje om precies te zijn, met onderweg twee versnellingen.
Woensdagavond stond er een vrij pittige training op het programma: een duurloopje van anderhalf uur (bruto, dus inclusief inlopen en loopscholing) met een kern van viermaal 200-400-600 meter in versneld tempo. Daarvan werden twee op de baan uitgevoerd en twee in de duinen richting Kijkduin.
Al met al ging het goed ook al had ik niet veel zin om er 'vol voor te gaan'. Voor zover dat al mogelijk was, de vermoeidheidsstoffen van afgelopen zaterdag waren nog niet geheel en al uit mijn systeem.
Die ochtend trouwens nog even het krachthonk bezocht. Na het gebruikelijke setje oefeningen tracteerde Allen (onze ledenadministrateur) op koffie en koek, dit in verband met zijn verjaardag.
Tenslotte: gisteren weer wat geschilderd. Daar zit de laatste tijd ongewild de klad (letterlijk) in, maar neem mij steeds voor er wat meer continuïteit in te brengen. Gewoon, omdat het erg leuk is om te doen. De reacties op FB waren in ieder geval niet ontmoedigend.
Maar ja, een mens 'moet' zo veel hè. Zoals prioriteiten stellen, dat 'moet' ook...
Zaterdag heel wat kilometers gemaakt, waarvan minstens tien wandelend en vijftien hardlopend. Nou ja, hard...
Niet eens zo heel vroeg verliet ik huis, haard en logees voor een reisje Noord-Brabant. Eerst ging ik vanaf Den Haag CS met de sprinter naar Breda. Daar heb ik nog wat rondgekuierd. Op dat moment scheen de zon nog flink, ideaal weer om een terrasje te pikken. Ik bestelde een cappucino met een stuk cheesecake er bij. Allemachtig, wat een stuk was dat, met alles er op en er aan. Om misverstand te voorkomen: ik heb het over de cheesecake. Ik kan het wel omschrijven maar dit plaatje zegt genoeg. Daarmee kon ik meteen de lunch overslaan!
Daarna een beetje rondgelopen en wat kerkjes en hofjes bezocht. Vooral het begijnenhofje is de moeite van een bezoek waard, een oase van rust en mooie bloemen.
Ter afsluiting van het Breda-bezoek een museumpje gepikt. Dat werd Moti. Een zeer interessant museum voor wie van actuele kunst houdt. Momenteel is er een uitgebreide expositie over beeldcultuur in de breedste zin des woords, met veel ludiek-speelse opstellingen waarbij de bezoekers ook interactief aan de gang kunnen - vooral kinderen - en informatie aanwezig is in de vorm van grote magazines die je kunt inzien en/of meenemen. Er is teveel te zien om op deze plek te omschrijven, vandaar deze link.
Zelf vond ik deze nieuwe versie, of adaptie liever gezegd, van Jeroen Bosch' Tuin der Lusten nog het indrukwekkendst.
Oosterhoutse trailrun
Maar het eigenlijke doel van mijn reis was niet Breda, maar Oosterhout waar ik deelnam aan een trailrun. Vanaf Breda nam ik de bus naar Oosterhout. Daar ging ik eerst een kijkje nemen bij De Katjeskelder, puur om nostalgische redenen: vijftig jaar geleden kwam ik er elke zomer om vakantie te vieren, en trok daar op met een hele groep jongeren die vooral uit Rotterdam kwamen. We hebben de boel daar wel een beetje op stelten gezet door te ageren tegen het 'anti-lang-haar-beleid' van de toenmalige directie, wat er toe leidde dat onder andere leden van de Golden Earring (die er overnachtten in een tent) met harde hand van het terrein werden verwijderd. Dat wil het verhaal tenminste, daar was ik zelf niet bij.
Maar laat ik niet afdwalen. Vanaf De Katjeskelder liep ik langs de Warande - bestaat nog steeds, alleen is het entree op een andere plek - richting de locatie van Atletiekvereniging Scorpio.
Ik was er even na drie uur, dus nogal vroeg. De trailruns zouden namelijk vanaf 17:00 uur van start gaan.
Er liepen wel al veel mannen en vrouwen van de organisatie rond, vooral herkenbaar aan de witte t-shirts met de tekst: 'Verkeerd lopen hoort er bij'. De vorige (eerste) editie schijnen er nogal wat deelnemers verkeerd te hebben gelopen. Naar mijn waarneming viel dat ditmaal wel mee, het parcours was goed te volgen via witte linten die in bomen en struiken hingen.
Ik kon mij rustig omkleden en had ruim de tijd om naar een naburig winkelcentrum te lopen om bij de grootste kruidenier een flapje te pinnen.
Bij terugkomst waren er al meer lopers. En zowaar zag ik een paar bekenden waaronder de sterke snelle mannen van de langere afstand Richard van der Klis en Hans van Klaveren. In de kleedkamer heeft iemand nog een foto van ons gemaakt - wat destijds onder toenmalige bloggers een gebruikelijk ritueel was.
De 27 km. lopers gingen eerst van start, een half uur later de deelnemers aan de 15 km en daarna de 9 km. Aangezien ik mij voor de 15 had ingeschreven, kon ik nog even een filmpje van de start van de mannen en vrouwen van de langere adem maken.
Maar daarna ging ik zelf van start, met onder anderen de vrouw van Richard, Karin van Gemeren.
Lang verhaal kort (nou ja, het is al een lang verhaal geworden): ik vond het zwaar. Het parcours was om te beginnen moeilijker dan verwacht, met erg veel klimmetjes door het bos, vreemde bochtjes en voor het overgrote deel ging het door mul zand. Af en toe was er een stukje bospad waarop je even kon herstellen. Bovendien was het erg warm, van meet af aan liep ik met zuurstofschuld en zweette ik als de spreekwoordelijke otter. Tijdens het lopen bekroop mij even de gedachte: "Waarom wil ik dit eigenlijk, wat is er zo leuk aan?" Een gedachte die je meer kunt hebben zeker als het niet lekker loopt, maar na de finish onmiddellijk bent vergeten. Dan ga je weer voorzichtig denken aan een volgende keer.
Al met al toch volbracht! En bij lange na niet als laatste dus ik was niet de enige goed getrainde loper die het moeilijk had. Wel de op één na oudste zag ik.
Over tijden moet je het bij dergelijke trails eigenlijk nooit hebben, maar de tijden vermeld op uitslagen.nl zeggen genoeg over de zwaarte van het parcours.
Na afloop nog even gepraat met Karin die een paar minuutjes voor mij was gefinishd, en met Arnold Vonk die met zijn vriendin deelnam aan de 9 kilometer. Daarna heb ik de consumptiebon die je bij de finish kreeg na inlevering van de speciale chip, verzilverd voor een Radler. Ook nog een zak smakelijke ambachtelijk gebakken patat gescoord bij de kraam die voor het clubgebouw stond opgesteld.
Later bijna drie kilometer moeten (terug)wandelen naar de bushalte met mijn niet geheel pijnvrije benen, waarna het nog tien minuten wachten was op de bus naar Breda. Naderhand kon ik wel goed uitrusten in de IC op weg naar Den Haag CS. En van daaruit met de tram naar huis. Al met al toch weer een heel mooie dag gehad, die thuis - met zwager - werd afgesloten met kaas en wijn.
Donderdag was het een warme, zij het bewolkte dag die bijna geheel in het teken stond van 'buiten zijn'. Niet lang na 's ochtends een uurtje te hebben hardgelopen (dl. 2) is er naar en door De Uithof en op de terugweg deels door Madestein gewandeld. Daarbij liepen we ook door het Volkstuinencomplex van De Uithof waar het volop groeit en bloeit momenteel, en bezochten we met kleindochter Chloë de kinderboerderij Pluk.
De vorige keer maakte de mannetjeskalkoen indruk met zijn rode snavel-lel en kakelende roep maar nu zagen we alleen zijn vrouwtje die om wat brood kwam bietsen.
Bij navraag bleek dat de kalkoenhaan er nog wel was, maar in het hok verbleef omdat hij het in zijn hoofd had gezet de eieren uit te broeden. Een geëmancipeerde haan! Hij wordt door het personeel ook wel 'de Metro-kalkoen' genoemd.
Wat mij onderweg vooral opviel waren de voor Haagse begrippen vele tientallen vlinders die momenteel rond en boven de ruige bloemrijke bermen langs de Ockenburgstraat fladderen. Op dit moment gaat het vooral om (kleine) koolwitjes en bruine zandoogjes. Maar ook zag ik een gehakkelde aurelia.
Meer groen en bloemetjes onderweg is hier ondergebracht...
De natuur. Als je hardlopen en natuur vermengt, wat krijg je dan? Jawel, trailrunnen. Als weliswaar enthousiast maar vooral recreatief prestatieloper heb ik het afgelopen jaar vooral de nadruk gelegd op 5 en 10 km loopjes. Maar af en toe een halve marathon of trailrun is natuurlijk ook erg leuk om aan mee te doen.
Zaterdagmiddag is er een trailrun in Oosterhout waar ook anderen binnen onze trainingsgroep aan deelnemen. In voorgaande jaren heb ik ook deelgenomen aan trails in Drunen, Vaals en Velp. Dit jaar dus in ieder geval Oosterhout en in september de Pietersberg trail in Maastricht, met een paar vrienden uit mijn vorige trainingsgroep. Dat wordt dat een weekendje.
Alleen had ik nog geen trailschoenen dus ging ik woensdag naar Declathon in Rotterdam - er komt er ook een in Den Haag maar zover is het nog niet - om een paar van die schoenen te scoren. En ik ben geslaagd. Het zijn echter geen schoenen waar je 'de blits' mee kan maken, dus (nog) geen Salomons, Inov of i.d., maar schoenen 'in de uitverkoop', niettemin van een prima merk (Kalenji's) die goed zitten - weliswaar een beetje strak om de voet, maar dat schijnt zo te horen met trailschoenen - en meer dan genoeg grip hebben voor het type terrein waarop ik tot dusver trails heb gelopen. Ik heb ze woensdag al een beetje uitgetest. Als het bevalt en/of als ik op nog ruiger terrein ga lopen - want zeg nooit nooit - dan kan ik altijd nog wat duurdere (en nog betere) aanschaffen.
Mooie zaak trouwens, Declathon. Ik was daar voor het eerst in Frankrijk een paar jaar terug en kocht daar wat los spul. Ook heel vriendelijke en vakkundige verkoopsters in mijn geval. Het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik daar mijn neus laat zien.
Omdat er zondag tijdens de Urban Trail Run niet in wedstrijdtempo is gelopen, kon er op maandagavond normaal worden getraind. Ik spreek nu alleen voor mezelf, want anderen zoals Arie hebben het afgelopen weekend flink gepresteerd bij zowel de Kadeloop als bij de Urban Trail.
Op het programma stond een duurloop met als kern drie series van 1-2-1 minuten in 5 km. tempo, met steeds een minuutje herstel, en drie minuten herstel tussen de series.
Na afloop van de Urban Trail (met dank aan Jose Xavier)
Wij, drie mannen en vijf dames, liepen een flink stuk door de duinen, waar momenteel van alles bloeit en groeit.
Via het Westduinpark kwamen wij uit bij Duindorp. Van daaruit startten we met het programma. Na de eerste serie kwamen we uit bij het havenhoofd. Daar volgde de tweede serie, waarbij wij tot aan het vuurtorentje aan het eind renden. Daar zat zoals altijd een groep hengelaars die probeerden een zeevisje te verschalken. Daarna liepen we dezelfde weg terug, derde serie wederom via de Laan van Poot, en zo keerden we terug naar het honk. Afsluitende grondoefeningen - voor o.a. de 'core stability' - deden we op het grasveld van de middenbaan.
Op papier lijkt het een superlichte training maar dat hangt uiteraard ook af van hoe intensief je de tempo's loopt. En vijf kilometer-tempo is toch wel pittig. Ik had er wel zin in en Tanja ook, ik liep steeds in haar kielzog.
Alleen had ik voor de verandering een paartje veelgebruikte wedstrijdschoentjes aangetrokken (Asics Gel lyte 33). Ze zitten als een sok om je voet en je kunt er vlot mee wegkomen. Echter heb ik al in geen tijden meer op die schoentjes gelopen. Echt weer wennen, niet ideaal voor stratenparcours want bij elke stap kwamen mijn voeten met een klap neer en dat voelde je in de benen. Dat maakte ook nogal lawaai, wat enigszins minder werd op het moment dat ik meer op de voorvoet ging landen.
Het gekke is dat ik voornoemd 'probleempje' met onderstaand model (Asics Gel super J33) nauwelijks heb, net of daar iets meer vering in zit. Maar dat type schoen is ook minder minimalistisch, het geeft de voet meer steun.
