Deze eerste ècht zomerse dag in Den Haag begon ik met een loopje naar de Laan van Poot. Daar heb ik enige tijd in het krachthonk doorgebracht. Behalve Wim, onze trainer, waren daar andere jongens met toestellen in de weer. Waaronder de 90-jarige Menno die hier regelmatig tot 40 kilo bankdrukt, een keer of tien, en daarna doodleuk anderhalf uur lang met zijn vriendin en anderen gaat fitwalken in de duinen. Wie wil er nu niet zo oud worden?
Zelf heb ik mij beperkt tot wat bankdrukken, een paar oefeningen voor biceps (welke? Ja, daarom juist) en schouders en een paar minuten roeien. Daarna heb ik nog wel een kleine veertig minuten hardgelopen in de duinen.
Voor de rest wat gewerkt aan artikelen en in de tuin gebivakkeerd. Het is een publiek geheim dat ik een liefhebber ben van een 'wilde' tuin, ik ben niet zo van de tegels en de zitkuilen alhoewel ik dat bij anderen best kan waarderen. Ieder zijn meug immers. Maar er zijn weinig planten die, als zijnde 'onkruid', worden weggeschoffeld. Nou ja, zevenblad misschien, van tijd tot tijd trek ik de uitlopers uit de grond als het te gek wordt. Maar er is heel wat 'onkruid' dat zich ontwikkelt tot ontzettend mooie plantjes met dikwijls fraaie bloemetjes. Zolang je ze maar tijd van leven geeft tenminste.
Hoefijzer-azuurjuffer (Coenagrion puella)
Vandaag heb ik een paar welkome bezoekers aan mijn vijver op de gevoelige plaat gelegd. En dan bedoel ik niet de zes Lisa's (slanke, goudkleurige visjes) die ik vanmiddag bij aquariumwinkel Holgen heb aangeschaft, tezamen met een zakje rode muggenlarven. Na een korte acclimatisatie zwemmen ze inmiddels vrolijk tussen de jonge en oude salamanders en bruine kikkers, die zich nu ook weer meer laten zien. Nee, ik heb het onder andere over de waterjuffers die op versierderspad zijn, en ander kruipend gedierte.
Wapenvlieg
Zenegroen (Ajuga reptans)
Hommel in bloem van smeerwortel (Symphytum officinale)
Eerst even een FB-bericht dat ik graag wil delen: Haag Atletiek is uitgeroepen tot leukste sportvereniging van Den Haag! Terecht vind ik, maar toch leuk als dit officieel wordt bevestigd.
Nu weer over tot de dingen van de dag. Rijkelijk laat, maar vandaag was het zover. Voor de eerste maal dit jaar lagen wij languit op het strand. Niet dat het echt strandweer was, maar wij werden ongeduldig. Het moest er toch eens van komen dit jaar! Maar ondanks alle Hoera, eindelijk zomer! berichten vandaag op tv, viel het aan de kust bitter tegen. Wat de wind betreft dan, er stond een aanhoudend stevige en vooral zeer frisse bries vanuit het noordwesten, later meer vanuit het noorden. De zon scheen echter wel, de hele dag, geen wolkje aan de lucht. En twintig graden is niet slecht, alhoewel vier graden kouder dan een paar kilometer verderop, in Rotterdam bijvoorbeeld.
Hoe kun je onder deze omstandigheden van het strand genieten? We hadden van die simpele schuiltentjes meegenomen die je moet uitvouwen, neerzetten en - om wegwaaien te voorkomen - kunt verzwaren met tas, rugzak, schoenen of iets anders met voldoende gewicht. Die tentjes bieden voldoende beschutting tegen de wind. Dus hebben we toch nog twee uur op het strand gelegen, al lezende en slapende, om en om wentelend.
Maar echt comfortabel was het niet, dus om nog langer in zo'n tentje te liggen is ook weer zo wat. Uiteindelijk hebben we onze spullen weer bijeen vergaard en zijn huiswaarts gekeerd. Dat ging niet zomaar: wij kregen de tentjes met geen mogelijkheid meer ingevouwen tot een mooi plat pakketje, ondanks bestudering van de bijbehorende tekening. Dat gaf een hoop hilariteit, vooral bij onszelf. Buurman en Buurman taferelen aan het strand! Uiteindelijk namen we de tenten in nagenoeg onopgevouwen toestand mee. Niet erg handig, die kolossale schijven in de hand en daarmee op de fiets. Thuisgekomen, in de tuin, bestudeerden we andermaal de instructietekeningen waarna we het foefje snel onder de knie kregen.
's Avonds was er weer een uitgebreide redactievergadering van ons clubblad. De redactie mag zich verheugen op versterking door de komst van vier deskundige dames, wat alleen maar positief kan uitwerken: nieuwe bezems vegen schoon, en er werden al enkele nieuwe ideeën gespuid waarvan een aantal ter plekke zijn omarmd.
Het was een mooie, zonnige dag gisteren, al was het aan de kust door die aanhoudend koude noordenwind nog steeds geen ècht zomerse dag. Om te zeilen prima natuurlijk, en beschut was het best te doen, sterker nog, uit de wind was het zelfs warm. In ieder geval was het uitstekend weer voor een pittige training, en die hebben we dan ook gekregen.
Na het zeer rustige ochtendloopje van afgelopen dinsdag op Texel (foto), was het woensdagavond andere koek. Deze avond hebben we in totaal zo'n anderhalf uur gelopen. Na het gebruikelijke inlopen door de duinen richting Duindorp en de oefeningen eerst wat korte versnellingen, 'steigerungen'. Daarna volgde een fartlekonderdeel. Tweemaal een ronde waarbij afwisselend rustig en snel moest worden gelopen. Eerst over het welbekende glooiend veld heen en heuveltje-op, dan weer terug in een sneller tempo tot aan het smalle zandpaadje opwaarts, daar via een vrij steile klim naar boven en daar aangekomen via het verharde duinpad rechtsaf naar beneden, vervolgens met een scherpe bocht weer naar rechts het wandelpad op waar iets meer dan honderd meter verderop Wim ons stond op te wachten. Direct doorlopen en diezelfde ronde dus nòg een keer.
Daarna liepen we terug naar de baan, waar 4 x 400 meter in een flink tempo (coopertest-tempo) moest worden afgelegd. Dat was pittig, ik weet niet wat de snelsten van onze groep liepen, dat zal zo om en nabij de 1'30 zijn geweest en dat liep op tot 1'48 of daaromtrent voor de langzaamsten ;-). Tot slot weer de baan af 'naar buiten', rechtsaf tot aan het eind van de Laan van Poot, waarna andermaal een vrij lang traject - om en nabij de 1 kilometer - in duurloop 3 tempo werd afgelegd, maar gezien het tempo dat werd gelopen had menigeen de 400 m. op de baan nog in gedachten.
Hoe dan ook was het een voldoening-schenkende training, waarop we naderhand, zoals altijd, op passende en sociale wijze hebben gedronken.
Terug van even weggeweest. Maandagochtend gingen Joop Nennie en ik naar Texel voor een interview met Andri Binsbergen voor het clubblad. Binsbergen was ooit - in de jaren tachtig - voorzitter van onze vereniging Haag Atletiek en een van de voortrekkers van de Veteranenatletiek, een vergeten onderwerp in ons overigens fraaie jubileumboek.
Uiteraard is dit persoonlijke weblog niet de plaats om het daar over te hebben, het is echter wel de plek voor een impressie van ons kortstondig verblijf op Texel, met name in het pittoreske dorpje Oosterend. Daar bewoont onze gastheer met zijn vrouw een schilderachtig mooi huisje.
De reis naar den Helder en de overtocht met de boot verliepen voorspoedig. Vanaf het station Den Helder was het twintig minuten lopen naar de haven. Onderweg nog een aardigheidje meegenomen voor Andri en zijn vrouw Dini, een doos met Belgische biertjes en een plant (bougainville). We moesten nog wel een half uurtje wachten tot de boot kwam maar nadat we eenmaal ingescheept waren, verliep de oversteek vlotjes.
Op Texel aangekomen, leek de bus richting Oosterend al vertrokken. Dus werden we opgehaald, waartoe een simpel belletje voldeed. Na een kwartier wachten bij de groene boei arriveerde Andri met zijn auto en na hartelijke begroetingen over en weer konden we instappen.
Bij Andri thuis raakten we al snel in gesprek, waarbij het maken van aantekeningen voldoende bleek om tot een 'soort van' interview te komen. Het was zowel voor Joop als voor mij een weerzien sinds vele jaren, want onze gastheer woont al negentien jaar op Texel, het eiland waar hij deels zijn wortels heeft. Ook woont een deel van zijn familie - waaronder zijn dochter met haar gezin - vlak bij hem in de buurt. Wel heb ik hem nog even gezien tijdens een van de 60 km estafettes van Texel, maar dat zal zeker zo'n tien jaar geleden zijn. Andri mag een tikje grijzer zijn geworden, voor de rest is hij geen steek veranderd en je ziet zijn leeftijd (78 jaar) niet aan hem af.
Na 's middags een boswandelingetje gemaakt te hebben - met de uitkijktoren als letterlijk hoogtepunt - reden we 's avonds naar Den Burgh waar we bij een Kantonees restaurant een overheerlijke rijsttafel aten met een ècht Texelse skuumkoppe erbij.
Die nacht uitstekend geslapen in de logeerkamer van Andri. Zijn vrouw Dini was overigens niet thuis, zij maakte een meerdaagse fietstocht op Vlieland.
De volgende ochtend was ik wel, zoals altijd, heel vroeg wakker. Steels omgekleed en op weg gegaan voor een rustig duurloopje, afgewisseld met wat foto's maken. Zo stil heb ik Nederland in geen jaren meegemaakt en ruim een uur lang, zover het oog strekt (en dat is héél ver), in de wijde omgeving geen spoor van menselijk leven. Wel twee gele kwikstaarten gespot, enkele kieviten en een buizerd. En uiteraard de befaamde Texelse schapen die je hier in groten getale de dijken ziet begrazen.
Teruggekomen gedoucht, terwijl Andri brood ging halen bij de plaatselijke Spar. Na het ontbijt (met een eitje!) gaf Andri een rondleiding over het eiland, vooral langs het wad. Onderweg een collega van Ecomare tegengekomen, die een enthousiast gesprek met Andri aanknoopte waarbij wederwaardigheden werden uitgewisseld. Andri Binsbergen is een bekende 'vogelaar' die vroeger bij het ministerie werkte (beleidsmedewerker natuurbehoud) en regelmatig publiceert, rondleidingen verzorgt, periodiek op pad gaat om vogels te ringen en ook vogeltellingen uitvoert.
Ook maakt hij verre reizen waarbij het op 'jacht' gaan naar vogels voorop staat. Niet zo vreemd ook dat hij langs locaties reed waar het een en ander te zien is. Zoals een stuk waar vele visdiefjes, kokmeeuwen en sterns fourageren, tussen steltlopers als kluten, scholeksters, plevieren. Of eidereenden in een water bij De Slufter, je zag daar tientallen jonge eidereendenkuiken rondzwemmen met een paar 'moeders', terwijl de 'vaders' verderop lagen uit te rusten.
Na dit bijzondere tochtje - het weer was zonder meer schitterend, helblauwe hemel, veel zon en minder koude wind dan gisteren - naar huis, in de tuin geluncht en nog even het plaatsje Oosterend bekeken. We liepen door naar de volkstuinen aan het eind van het dorp waar Andri ook zijn eigen grote groententuin heeft.
Daarna nog even in de tuin bij Andri gezeten. De tuin waar twee spreeuwenpaartjes aan weerskanten van het rode dakpannen-dak nestelen en koolmezen de nestkastjes aan weerszijden van het huis. Om half drie werden we teruggebracht naar de haven. De boot vertrok om drie uur en ook ditmaal was de overtocht zo gepiept. In Den Helder gingen Joop en ik nog, voordat we terugkeerden naar Den Haag, naar het Maritiem Museum. Vooral Joop was hierin geïnteresseerd omdat hij ooit tekeningen voor duikboten had gemaakt. Maar hierop kom ik later, in een ander blogje, nog terug.
Uiteraard weer de welbekende foto-impressie gemaakt van ons tweedaags bezoek aan Texel, dat aanvoelde of wij er een hele week zijn geweest. Ten overvloede: het beste is om de foto's in dia-voorstelling 'groot' weer te geven.
Wat een schitterende dag gisteren (zondag 2 juni) en wàt een verschil met vrijdag en zaterdag: strakblauwe lucht, de hele dag zon. Met als gevolg dat je aan het eind van de middag overal rood- en bruinverbrande koppies zag. Een ideale dag voor een outdoor atletiekevenement als het NK Teams.
Dit evenement is misschien wel het grootste sportevenement dat onze vereniging Haag Atletiek dit jaar in het kader van het 100-jarig bestaan organiseert. Er deden grote Nederlandse atletiekverenigingen mee, bij de dames waren dat Rotterdam Atletiek, GAC, AV Unitas, Phanos, Groningen Atletiek, AAC, Prins Hendrik, AV Sprint en bij de heren GAC, AV Lycurgus, Phanos, Rotterdam Atletiek, AV '34, ARV Ilion, Haag Atletiek en Prins Hendrik. De technische nummers waren hoogspringen, polsstokhoogspringen, verspringen, kogelstoten, discuswerpen, hink-stapspringen, kogelslingeren en speerwerpen. De steeplechase hoort hier eigenlijk ook bij.
Verder waren er de loopnummers 100, 110 en 400 m horden, de 100, 200, 400, 800, 1500, 3000 en 5000 meter.
Ook was er een kidsrun, de 1000 meter voor de jongste atleten.
Na de officiële opening door voorzitter Ruud Fabrie met het hijsen van de vlag en het zingen van het Wilhelmus, werd het spits afgebeten door de kogelslingerende mannen. Het voert echter te ver om het hele chronologisch overzicht op deze plek te vermelden en alle behaalde resultaten. Hiervoor verwijs ik graag naar onze website.
Er liepen heel wat vrijwilligers rond. Zelf had ik de schone taak om de goedgekeurde slingerkogels, kogels, speren en discusschijven op tijd bij de desbetreffende locaties af te leveren. Daarnaast de nodige hand- en spandiensten. Dat ging allemaal van een leien dakje. Ik had een schemaatje voor mijzelf gemaakt met daarop per onderdeel de tijden waarop de spullen afgeleverd moesten worden.
Zo liep ik regelmatig met een kruiwagen heen en weer. Helemaal vlekkeloos ging dat overigens niet: één keer liep ik per ongeluk over het gedeelte waar men juist bezig was met hoogspringen. Het ging net goed. Dat is wel zo met baanatletiek, men is op diverse plekken bezig met sporten en dat is soms wat onoverzichtelijk. Je moet bijna letterlijk ogen in je rug hebben.
Ook was er in het 'meethok' enig dispuut met een atleet omdat een speer die in de wedstrijd gebruikt zou worden werd afgekeurd, dit op grond van voorschriften van de Atletiekunie. De scheidsrechter moest er aan te pas komen om de knoop door te hakken. Omdat bij twijfel de beslissing in het voordeel van de atleet uitvalt, gebeurde dat ook.
Na afloop van alle evenementen werden de punten geteld en de winnende teams bekend gemaakt. Bij de mannen waren dat Phanos, AV Lycurgus en AV'34, bij de dames eveneens Phanos, Groningen Atletiek en Rotterdam Atletiek. Onze club werd vierde bij de heren, wij hadden geen damesteam dit jaar. De uitgelaten winnaars werden in de bloemetjes gezet en kregen de medailles uitgereikt door wethouder Karsten Klein.
En wie was één van de fotografen? Eén keer raden! Juist, goed geraden, Bjorn Paree, Nederlands grootste atletiekfan. Tegenwoordig reist hij heel wat af om grote atletiekevenementen bij te wonen en te verslaan, altijd met fraaie foto's.
Zowel de atleten als iedereen die op wat voor manier dan ook betrokken was bij dit evenement konden tevreden terugblikken op een bijzonder mooie, sportieve en gezellige dag. De sfeer was goed, alles liep op rolletjes.
Na afloop was er een voortreffelijk buffet voor de vrijwilligers georganiseerd. Onder het genot van een prima maaltijd en bijbehorende drank is er nog lang nagepraat met de tafelgenoten.
Een foto-impressie gaat hierbij. Er komen trouwens nog véél meer foto's, er liepen aardig wat professionele fotografen rond. Ook die kunt u (binnen enkele dagen) vinden op onze site, die van Haag Atletiek.
De komende dagen staat het een en ander te gebeuren. Zaterdag het NK Teams aan de Laan van Poot, waar ik als een van de vele vrijwilligers hand- en spandiensten zal verlenen. En tussen de bedrijven door meteen wat indrukken opdoen voor een blogpost. Maandag voor twee dagen met Joop N. naar Texel, niet voor vakantie maar voor 'club-gerelateerde activiteiten', al zullen er best momenten zijn om van de mooie natuur aldaar te genieten. En hardlopen natuurlijk!
Gisteren een paar uurtjes naar Amsterdam, daar wat gewandeld. Ik liep vanaf het Centraal Station via de Kalverstraat en de Dam naar het Rembrandsplein en langs het Waterlooplein naar de Hortus Botanicus. Deze 350 jaar oude plantentuin heb ik maar weer eens bezocht. Daarbij ook door de onvermijdelijke vlinderkas gelopen waar sommige bewoners overduidelijk de lente in hun insectenhoofdjes en instrumenten hebben.
In de tuin zelf is een grote diversiteit aan planten- en bomensoorten, bij elk struikje, plantje e.d. staat een bordje met daarop de Nederlandse en de Latijnse naam en een korte omschrijving. Kennelijk voelen niet alleen de vlinders, maar ook andere dieren zich hier thuis, getuige deze wilde eend die tussen de 'Ossentongen' een mooi plekje had gevonden om te broeden.
Voornaamste reden voor de Mokum-gang was dat het daar zeker drie graden 'warmer' was dan in Den Haag want daar was het nog steeds ontstellend koud voor de tijd van het jaar. Wat een raar jaar is het toch tot dusver, wat het weer betreft. Al vanaf februari steeds veel te koud, recent een hittegolf in Lapland, overstromingen in Oostenrijk en Duitsland, sneeuw in Italië. Ik kon mij dan ook goed vinden in onderstaande cartoon van Paul Kusters die ik in het Nieuwsblad van het Noorden spotte.
Terug in Den Haag, linea recta naar de Soestdijksekade waar al vanaf twaalf uur 's middags het jaarlijkse Kaderock aan de gang was. Een kleinschalig rockfestival in en nabij Musicon, met vooral Haagse bands. Evenals vorig jaar kwam ik daar twee neven van mij tegen, Robert en Jan. De laatste organiseert het jaarlijkse Zeeheldenfestival, ook een gezellig evenement met tal van activiteiten, vooral muziek. En Jeanet en Ruud van de sportclub.
Ruud adviseerde mij om beslist naar Arie Spaans en zijn band, Naked, te gaan kijken. Dat heb ik gedaan en het moet gezegd: een heel goede band met onder andere een accordeon en een viool. Een mix van Folk en Soft-rock. Bij nader inzien herinner ik me dat ik hen meer gezien en gehoord heb. Lijkt een beetje op Johan, echt zo'n groep die een keer door Matthijs in DWDD uitgenodigd zou moeten worden. Prima musici en Arie Spaans is niet alleen een uitstekende componist/liedjesschrijver maar ook een goede zanger. Of andersom, mag ook.
Erg lang ben ik niet gebleven want er moest gekookt worden thuis. Dus over de andere bands kan ik niet veel vertellen, wel dat The Clarks eerder die middag hadden opgetreden, en dat is wel de bekendste en succesvolste coverband van de regio. Nummers van onder andere The Beatles en The Stones, ze draaien er hun hand niet voor om. Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen waren er ook bij. Zal best goed geweest zijn.
Gisteravond - ik begin dit blogje zaterdag om 00:15 te schrijven, dus het was gisteren - was de Omloop van Ter Heijde, nabij Monster (deze toevoeging om verwarring met het Brabantse Terheijden te voorkomen). Dit is een avondloop met diverse afstanden waarvan de 5 en de 10 km het drukst bezet waren. Ook voorgaande jaren was ik van de partij. Het is een leuke, gezellige loop die normaliter deels over het strand voert maar dit jaar niet.
Op de fiets ging ik, via de duinen, naar Ter Heijde. Het was weer eens ongelofelijk koud door - alweer - een koude noordwestenwind en mist van zee. Zeven graden Celsius, meer zat er niet in. Zelf schreef ik mij ter plekke in voor de 5 km, gelukkig was ik aan de vroege kant want later zouden er lange rijen voor de inschrijftafels ontstaan.
Er waren wel de nodige lopers van onze vereniging, maar van onze groep was alleen Hans Uijtenhout van de partij. Hij wilde aanvankelijk de vijf kilometer lopen maar was door drukte op zijn werk verlaat, dus het werd 10 km. En natuurlijk waren Michel en Hizkia van de partij. Michel loopt altijd snel en sterk, Hizkia, een van onze snelste loopsters, is weer aardig bezig met 'terugkomen'.
En uiteraard nog veel andere bekenden en bekende gezichten gezien. Van Haag Atletiek natuurlijk, maar ook van de HRR, Sparta en De Koplopers onder wie blogger/hardloper Hans Verbeek, die de 10 km op barefootschoenen zou lopen.
De start van de 5 km was om 19:30 uur (werd een paar minuutjes later) en het signaal daartoe was, evenals bij de eerder gehouden jeugdloop en later bij de 10 km, een kanonschot. 'De kanonnen' vormen een markant punt van Ter Heijde en deden nu ook dienst.
Eerlijk gezegd ging ik meteen flink van start, velen zouden zeggen 'te hard' maar op zo'n vijf kilometer moet je iets proberen. En ik heb zo hard als nu mogelijk is gelopen, de eerste kilometer in 4:40' en de andere kilometers ongetwijfeld iets teruggezakt, maar uiteindelijk was ik met 24 minuten en 38 seconden bruto (het zal netto zo'n tien seconden minder zijn geweest) niet ontevreden.
Later heb ik met Jan G. (die in Leiden overigens derde in zijn categorie werd) gekeken naar de doorkomst en ten dele de finish van de 10 km. Leuk om te zien, en of je er nu 31 of 61 minuten over doet, iedereen loopt zo hard mogelijk, doet in elk geval zijn of haar uiterste best.
Ondanks dat het parcours niet licht genoemd kon worden en vooral de wind een geduchte tegenstander bleek, is er in het algemeen niet slecht gelopen.
Na afloop vond er, zoals elk jaar, de prijsuitreiking en de verloting op basis van ingeleverde startnumers plaats. Meestal ben ik niet zo'n mazzelaar maar blijf voor alle zekerheid altijd wachten. Ooit had iemand van onze club de hoofdprijs (een fraaie MTB) misgelopen omdat hij eerder was vertrokken, en je moet zelf aanwezig zijn.
En wat dacht je wat: zowaar viel ik in de prijzen. Opeens hoorde ik mijn naam noemen - de namen moest je op de achterkant van het in te leveren startnummer zetten - maar omdat ik niets verwachtte duurde het even voordat het kwartje viel. Het was in elk geval geen kinderachtige prijs! (zie foto hierboven). Erg leuk natuurlijk.
Na afloop met Jan Wierenga (die een goede 10 km had gelopen) en Hans Uijtenhout (idem) door de duinen teruggefietst naar huis.
Een korte foto-impressie van de 10 kilometer staat hieronder.
