Zomervaria

 

Had ik gisteren toch een compleet blogje gemaakt, was-ie vanmorgen helemaal verdwenen! Kennelijk was er 'iets' waardoor het bericht niet werd opgeslagen.

 

 

 

 

Hoe dan ook, ik meen mij te herinneren dat mijn blogpost begon met - hoe origineel - de constatering dat de zomer nu dan toch - eindelijk - begonnen lijkt. Werden we donderdag op het strand nog verrast door plotsklapse bewolking en een onaangenaam frisse wind, de vrijdag was top. Nog geen hittegolf weliswaar, maar zeer aangenaam strandweer. Wij hebben lekker een paar uurtjes in de zon gelegen met een goed boek (Stoner van John Williams).

Alle ochtenden was ik vroeg uit de veren (rond vijf uur) en maakte ik een wandeling van omstreeks anderhalf uur. Het meest opvallend is dat je, ofschoon het in deze periode volslagen licht is rond die tijd, geen mens tegenkomt. Niet op straat en al helemaal niet op het strand en in de duinen. Zelfs op de terugweg kom je vrijwel niemand tegen, hooguit een eenzame jogger of iemand die zijn hondje uitlaat.

 

 

Wat ik wel steeds doe is mijn camera meenemen. Je zou zeggen dat je via de geijkte paden die ik de laatste tijd bewandel - moet toch weer eens verandering in komen - alles wel op de plaat zou hebben gezet. Dat is deels waar, maar de natuur is toch steeds weer nèt iets anders. Momenteel is de periode dat er veel bloemen te zien zijn.

Vogels zijn erg moeilijk om te fotograferen, en dan heb ik het niet over de half-tamme (of half-wilde) vogels zoals koet, wilde eend, houtduif of al die ganzensoorten van tegenwoordig, maar over zangvogels waaronder de nachtegaal. Ze leven erg verborgen en als je ze zich laten zien zijn ze foetsie op het moment dat je de camera op hen richt. Ik ben geen professional die uren in een schuilhut gaat zitten, wie weet komt dat er ooit nog eens van. Maar een enkele keer tref je het.

 

 

 

Eergisteren zijn secretaris Wim en ik weer bij een paar mensen op bezoek geweest met een roemrucht sportverleden. Nu waren het dames van de roemruchte sportvereniging Celebes, waar onder andere Haag Atletiek uit voortgekomen is. Wij gingen ook om oude plakboeken te bekijken, wellicht zit daar iets bij dat voor het archief van Haag Atletiek en/of het clubblad interessant kan zijn. De dames die wij spraken waren onder andere Corrie Timmers-van der Kley en Nel Jalink. Eerstgenoemde was tien maal Nederlands Kampioen met haar volleybalteam en maakte deel uit van de estafette-sprintploeg tijdens de Olympische Spelen. Wij hopen binnenkort nog wel dè topatlete uit die tijd, Joke Bijleveld, te ontmoeten en te interviewen.

 

 

 

Straks ga ik naar de Kadeloop in Schipluiden, maar eerst zetten we een tuinbank in elkaar. Het oude bankje dat in de voortuin stond is inmiddels geëmigreerd naar de achtertuin waar wij nog een tijdje van hem hopen te genieten. De nieuwe tuinbank hebben wij online besteld en de dag daarop is-ie bij ons afgeleverd, zware houten onderdelen in een grote doos, met een zak lange schroeven erbij. Het zal straks wel de nodige 'buurman en buurman' achtige taferelen opleveren om 'm in elkaar te zetten...

 

Kleurrijk Kijkduin

De afgelopen dagen hadden wij het druk met familie-aangelegenheden. Gisteravond vierde dochter Daphne met haar aanstaande hun beider verjaardag: door grote drukte op haar school en de voorbereidingen op hun huwelijk lukte dat niet op de dagen zelf.

Mijn 'taak' was om een paar taarten te maken: Mon Chou Taart met kersen (een favoriet van bijna iedereen, maar ongelooflijk calorierijk), kwarktaart en natuurlijk die eeuwige - maar altijd goede - appeltaart. Het was gezellig druk, met veel familie, schoonfamilie en een aantal vrienden.

Daarnaast het clubblad: met Wim en Henk gingen we de afgelopen weken bij diverse mensen op bezoek om hen te interviewen, waarna het eigenlijke werk: schrijven, uitwerken, schaven, toesturen naar diverse betrokkenen, aanpassen etc. nog moest beginnen. Daarnaast nog wat extra dingen schrijven.
Leuke bezigheden allemaal, daar niet van, maar daardoor schiet het bloggen er een beetje bij in.

Vandaag of morgen zal ik de recepten van die kwarktaart en de mon chou taart op mijn weblog zetten.

Vanmorgen was ik weer vroeg uit de veren, de laatste tijd is dat steevast om vijf uur. Wel erg vroeg, maar een prima tijd om een wandeling te maken naar een kleurrijk Kijkduin. Kleurrijk, want het is daar momenteel één grote bloemenzee.

Goedesmorgens deze morgen!

Wordt het zowaar toch nog mooi weer! Zal niet meevallen, straks valt er niets meer te mopperen...

Het mooie weer lokt niet alleen mensen naar buiten. Dat blijkt wel. Voor de bruine kikkers breekt de vakantie aan, je ziet ze nu soms in kleine groepjes aan de rand van de vijver zonnebaden.

 

 

Gisteren in de tuin bezig geweest en heel wat woest woekerend groen (zegge, zevenblad, vrouwenmantel) om de vijver weggehaald want je zag het water niet meer. Nu heb je weer beter zicht op de visjes en de kleine watersalamander, waarvan er steeds meer mijn tuinvijvertje bezoeken en daar ook overzomeren. Op veel andere locaties komen deze salamanders 's zomers aan land en verschuilen zich onder takken, stenen e.d.

 

En wat je ook van deze diertjes mag vinden, ze hebben ook een vader en een moeder gehad ;-). Salamanders zullen ook jongere exemplaren niet versmaden zo op zijn tijd. De voorste is helemaal in zomerstemming en heeft zich een passende outfit aangemeten. Bij pissebedden is paars helemaal dè kleur dit seizoen!

 

HAAG Atletiek leukste sportvereniging van Nederland!!

Deze avond ontvingen we het bericht dat Haag Atletiek uitgeroepen is tot leukste sportvereniging van Nederland! Wat moeten we hier nog aan toevoegen? Ik kan het hier alleen maar hartgrondig mee eens zijn. Op de foto hierboven die al ergens rond 'twittert' zien we hoe onze voorzitter Ruud Fabrie de prijs in ontvangst neemt.

Onnodig te vermelden dat de training van vanavond ook weer heel leuk was, misschien wel de leukste training van Nederland! Okee, laat ik nou niet al te chauvinistisch worden. Bovendien, zoiets zeggen we altijd van een training als-ie voorbij is...

Dat het wederom een pittige training was moge blijken uit het programma: twee series van 4 x 600 meter in 10 km. tempo. Degenen die 50 minuten lopen over de 10 km zouden er dus per keer, per 600 meter,  drie mnuten over mogen doen. Echter bleef ik steeds consequent 2'45'' lopen, theoretisch zou ik dan op 45 minuten uitkomen. Dat haal ik van z'n lang-zal-ze-leven niet, maar het toont wel aan dat de vorm goed is. Ook al liep ik in mijn groep steeds als laatste, maar het is dan ook een groep die behoorlijk progressie heeft gemaakt de afgelopen jaren, de snelsten zullen zo tussen de 2'20'' en 2'30'' per 600 m. gelopen hebben. Als het niet klopt hoor ik het wel...

Het inlopen deden we op de Laan van Poot en via het duinpad achter het sportveld liepen we weer terug, waar we onder leiding van Ilse oefeningen en korte versnellingsloopjes uitvoerden op het grasveld achter het clubhuis. Daarna gingen we op de baan het programma afwerken. Tussen de tempo's zat steeds 60 seconden rust, tussen de twee series ongeveer vijf minuten rust. Na afloop van de baan training gingen we terug de duinen in en liepen een stukje ontspannen uit. Bij de Fuutlaan nam ik afscheid van de groep, want ik was ook lopend naar de Laan van Poot gekomen.

Van Parkpop naar Callas

De toch wel weer redelijk zomerse zondag is goed besteed. 's Ochtends een stukje hardgelopen (niet lang, een half uurtje, vond ik wel genoeg na die 80 minuten Meijendel van zaterdag), wat later in de ochtend met de op zaterdagavond gebakken appeltaart naar Paul en Marlies gefietst. Ik arriveerde om 11.00 uur bij de grote torenflat waar zij wonen. Zoals elk jaar is dat het uitgangspunt voor een groepsbezoek aan Parkpop. Vanaf hun balkon kijk je zo uit op het Zuiderpark, waar dit evenement sinds jaar en dag plaatsvindt.

Dit jaar was de opkomst niet zo groot: Paul Versteegh kwam wel maar ging naar de Hofvijver om daar te gaan tekenen en schilderen, verder waren Jan Letsch er en Joke, een vriendin van Paul en Marlies. Later zouden ook Frank en Ingeborg komen maar hen heb ik niet gezien, zij gingen rechtstreeks naar het park.

Na de nodige hapjes en drankjes genuttigd te hebben, gingen wij om half twee met z'n vijven naar Parkpop, waar dit jaar een nog strengere controle is op meegebrachte etens- en drankwaren: niets mag het terrein mee opgenomen worden.


We gingen even in de zon zitten op de plaid die Marlies had meegenomen, maar al tijdens het optreden van  De Kraaien (plathaagse rap) gingen Marlies en ik naar het andere podium waar de jeugdige 'The Handsome Poets' optraden. Aardige groep met een goede zanger en muziek die onder andere beïnvloed lijkt door groepen als Coldplay. Waar niets mis mee is natuurlijk.

Heel lang kon ik niet blijven, waardoor ik grote namen onder wie Sinead O'Connor, Adam Ant, Dexy (van de Midnightrunners) en Bob Geldof en De Kik heb gemist. 's Middags kregen we namelijk bezoek in de vorm van onze dochter, haar vriend en zijn ouders. We gingen die avond met z'n allen uit eten bij Callas aan de Laan van Roos en Doorn.

 

Reden voor dit etentje was dat er deze maand een belangrijke gebeurtenis gaat plaatsvinden. In dat verband hebben wij deze zondagmiddag een cadeau namens wederzijdse ouders aan 'de kinderen' (ook alweer lang en breed volwassen mensen) aangeboden. Dat is gebeurt, de verrassing was groot en wij hebben de ceremonie afgesloten met het heffen van een glas champagne.

 

Daarna zijn wij naar Callas gegaan waar we ruim drie uur hebben gezeten en uitstekend hebben gegeten. Het was een feestelijke avond, al moet het èchte feest nog beginnen...

Meijendel-training

Vanmorgen zijn wij - een afvaardiging van 'Groep 5' - naar Meijendel gereden. Deels met de fiets, deels met de auto. Eveline en ik konden met Ilse meerijden. Bij het wegrijden van haar huis konden we nog net Ilses buurman Hugo Maerten uitzwaaien die - met zijn loopschoenen bij zich ;-) - naar Brussel ging voor een familiebezoek.

We vertrokken om tien over negen, om half tien waren we in Wassenaar. Ilse had met iemand van mijn oude cluppie The Hague Road Runners (HRR)geregeld dat wij in hun clubhuis onze spulletjes konden neerleggen. Wel zo makkelijk, na afloop hebben we daar nog iets gedronken. En meteen Jan Groeneveld begroet die gelijk met ons, zij het in een andere groep, ging trainen.

De trainende Groep 5-ers waren deze ochtend Ilse, Eveline, Marianne, Jos, Hans 1 en Hans 2 en ikzelf. Op het programma stond een pittige 'fartlek-achtige' duurloop door een schitterende omgeving. Het werd hier en daar bijna een trail, met al die grillige bos- en duinpaadjes, paardenpaden, veel klimmetjes en ook een stukje strand. Pittig maar erg mooi, met af en toe een flinke versnelling ter afwisseling. Een foto-impressie van deze mooie training hieronder. Voor wie dat leuk vindt: klik op de afbeelding hieronder en kies vervolgens voor diavoorstelling groot formaat.

Frances Ha

Gisteren ben ik tussen de bedrijven door nog even naar Het Filmhuis (Den Haag) gegaan. Daar heb ik een film gezien die ikzelf als 'wel aardig' heb ervaren maar geen onuitwisbare indruk op mij zal maken. Alhoewel, dat kun je zo kort na het zien van een film nooit met stelligheid beweren, soms komen beelden ervan pas later bovendrijven.

De film die ik zag heet 'Frances Ha'. Het is een film die helemaal in zwart-wit is opgenomen en in die zin een beetje de 'Nouvelle Vague' sfeer uitademt van de Franse film uit de jaren zestig. Ook moet je, zeker wat de - zowel veel- als nietszeggende, intellectueel getinte - dialogen betreft, enigszins denken aan Woody Allen films zoals 'Manhattan'.

De film gaat over de hechtheid en houdbaarheid van vriendschappen maar vooral over Frances zelf, een intelligente zij het - op het gebied van haar verwachtingen - wat kinderlijke jonge vrouw. Frances is werelds-onafhankelijk maar ook emotioneel afhankelijk en klunzig-onhandig tegelijk, een vrouw die op eigen houtje haar weg in de grote stad New York probeert te vinden.

Zij loopt daarbij steeds aan tegen teleurstellingen: in haar werk als danseres en choreografe, in de hechte relatie met haar beste vriendin die op de proef wordt gesteld doordat de laatste gaat samenwonen (en voor wie Frances zelfs haar vriend heeft gedumpt), de kutbaantjes die zij moet accepteren om de huur van haar appartement te blijven betalen, enzovoorts. Maar ondanks al deze op zichzelf kleine tegenslagen houdt Frances de moed er in.

Actrice Greta Gerwig zet de rol van Frances goed neer als iemand bij wie je nooit precies weet wanneer zij serieus is, grapjes maakt, melancholisch of juist vrolijk is. Een persoon met 'mixed emotions' die haar lichte melancholie en wanhoop weglacht en in plaats van bij de pakken neer te zitten vol steeds hernieuwend optimisme door de speeltuin die de grote stad is danst en rent.

De film speelt zich in New York af maar ook in Parijs, waar ze twee dagen verblijft, dit na het aanbod van iemand die ze op een feestje ontmoet. New York en Parijs: twee steden die altijd tot de romantische verbeelding van velen blijven spelen.

Regisseur Noah Baumbach en Greta Gerwig schreven Frances Ha samen. Baumbach regisseerde Gerwig en dat heeft goed uitgepakt. Al met al een heel aardige film, maar of het een klassieker zal  worden? Ik heb daar mijn twijfels over maar de tijd zal het leren.