Met Bosatlas en trekveren

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blogbericht postte. Zes dagen maar liefst, wel wat anders dan elke dag één zoals tot dusver het geval was.

Niet dat er de afgelopen week niets is gebeurd, maar dat heeft vooral in de familiekring plaatsgevonden. Zo werd de tweede verjaardag van kleindochter Chloë groots gevierd, zaterdag in Hoeve Kromwijk te Zoetermeer met alle familieleden en een aantal vrienden en vriendinnen van haar ouders, woensdagavond thuis, in besloten kring.
Ook heb ik iemand van de club in het ziekenhuis bezocht, het gaat weer goed met hem.

Gisteren even via Koekamp en Haagse Bos naar Clingendael gefietst. De natuur toont zich nog steeds in zijn groene kant: herfstkleuren laten zich hier en daar aarzelend zien, dat zal over een week of twee wel meer worden.

In de Koekamp burlt het grootste edelhert nog steeds, de drie andere mannetjes zijn nog te jong om hem partij te geven. Ook krijgen de damherten, de mannetjes dan, weer een 'dikke nek'. Hoe dikker de nek, hoe sterker de bok. De bronsttijd van de damherten begint nu zo'n beetje en loopt tot de eerste dagen van november.


Trainen heb ik deze week niet veel gedaan: dinsdag veertig minuutjes, woensdag overdag een uurtje met twee series van 2-4-2 minuten in kilometertempo. En de krachttraining opgepakt op woensdag- en vrijdagochtend.

Vanmorgen bracht Joop Nennie een kaart van het stuk tussen Monster en Loosduinen uit vroeger tijden mee. Er stond geen jaartal bij, ik schat dat het ergens rond 1850 moet zijn gemaakt. Naast die kaart was er een 'overlay' waarop diezelfde - maar nu actuele - kaart stond afgebeeld.  Deze kon je over de 'oude' kaart leggen zodat je kunt zien wat er allemaal veranderd is. Wim Hartman, Loosduiner in hart en nieren, gaf er toelichting op. Hij herkende veel op de oude kaart wat er ook nu nog is, ook al is er veel veranderd. Meest opvallende veranderingen zijn uiteraard dat de percelen waarop tuinbouw werd gepleegd vervangen zijn door woningen e.d. wat ook tot gedeeltelijk afgraving van de duinen heeft geleid.

Naar aanleiding van deze kaarten memoreerde iemand de Bosatlas. En toen moest ik opeens denken aan die vakantietrip naar Frankrijk in 1972 (gedeeltelijk met de trein, gedeeltelijk liftend). Het was een avontuurlijke vakantie met Bob, later voegde Inge zich bij ons.

Marseille, 1972

Wel het een en ander meegemaakt, ergens in de bergen bijna beroofd, een andere keer hebben we thuis overnacht bij een architect en zijn gezin, ergens in de Provence, etc. Maar lange tijd was er in mijn vriendenkring veel hilariteit over een deel van mijn bagage: de Bosatlas (uitgave 1948, die heb ik nog) en trekveren ter versterking van borst- en armspieren. Onnodig te zeggen dat dit mijn bagage aanmerkelijk verzwaarde...

Haagse Tien met donker wolkje

Tijdens de vandaag gehouden 1 van de 4 loop is er iets voorgevallen dat minder goed had kunnen aflopen. Vandaar een wat soberder verslag.

Het was mooi weer, wat zeg ik, het was zelfs warm vandaag bij de 1 van de 4. Zeker op de momenten dat de zon scheen en dat was bijna de hele tijd.

Er was een grote opkomst, bijna 270 deelnemers

Gewoon lekker lopen 'maar niet te hard van start' was het aan mij gerichte advies. Nou ga ik altijd rustig van start maar de enige die dat vindt ben ikzelf, dus besloot ik nòg rustiger van start te gaan. Dat werkte wel. Dat wil zeggen, de eerste ronde. Ik liep netjes achter Arie Don en Freddy Frauenfelder aan tot aan de Laan van Poot. Daarna voorzichtig wat versnellen, wat lukte: de loper-met-petje die voor mij liep begon ik geleidelijk in te halen.

Maar toen gebeurde het: zodra ik hem passeerde, leek het alsof de loper ergens over struikelde, waarna hij hard onderuit ging. Hij bleef op zijn rug liggen, met een glazige blik, half bewusteloos maar nog wel bewegend. Even aan iemand gevraagd 112 te bellen en naar hem toe gelopen en hem gezegd rustig in- en uit te ademen (wat waarschijnlijk onzinnig is, zeker toen we achteraf hoorden dat hij was getroffen door een hartinfarct).

Al snel kwamen lopers die adequater konden handelen. Er werd een ambulance gebeld en groepslid Elly van den Burgh (die arts is) ging meteen over tot reanimeren totdat de ambulance kwam. Het laatste nieuws is dat de betrokken loper weer bij kennis is en in Haga Ziekenhuis wordt behandeld. Op de Haag site stond zelfs dat hij alweer grapjes maakte: "Morgen zal ik helaas niet bij de training zijn". Hij liet via dat bericht weten zeer dankbaar te zijn voor de mensen (zijn redders) die zo adequaat hebben gereageerd en direct met reanimeren zijn begonnen.

Zelf kon ik niet veel meer doen dan meelevend toekijken dus ben weer doorgelopen. Toch wel geprobeerd iets van de achterstand goed te maken. Al kun je in het licht van het vorenstaande afvragen of dat nu zo belangrijk is, maar goed. Uiteindelijk kwam ik in 53'40'' over de meet.

Alle uitslagen staan hier. Ook van de vijf kilometer, geldend voor degenen die één ronde hebben gelopen.

Omhoog en omlaag

Gisteravond werden vóór de start van de trainingen van de loopgroepen, de B- C- en D-junioren gehuldigd op het terras van Haag Atletiek. Aanleiding waren de enorme successen die 'onze jongens en meisjes' hebben geboekt tijdens de Nederlandse Kampioenschappen. Hink Stap springer Fabian Florant en Carel Knoester zetten de trainers en sporters in de (zonne)bloemen en een grote groep jonge atleten kreeg een medaille opgehangen.

Naderhand kwam Frank Inklaar op Facebook met 'breaking news': de Atletiekunie heeft het NK teams van 2017 toegewezen aan HAAG Atletiek. Dat betekent dat we de landstitel mogen gaan verdedigen op onze eigen baan!

De training ging weer goed, ofschoon de benen nog wat gevoelig waren van afgelopen maandag. Ditmaal deden we onder leiding van Arie een duurloopje met als kern twee series van 5 x 1 minuut, met tussen de tempo's een minuut herstel, en tussen de series vijf minuten.

Het parcours liep grotendeels door de duinen naar Duindorp. Het gedeelte door de duinen was zwaar, en kon zonder overdrijving een lichte heuveltraining worden genoemd. Daarbij gingen we ook nog eens door het mulle zand van het 'natuurduin' omhoog en omlaag, daarna via het pad met de naar verhouding hoogste klimmetjes omhoog.

Uitkomend bij opgang Duindorp, gingen wij via de Wieringsestraat naar het havenhoofd. Daar plaatsten we de eerste versnelling tot aan het kleine vuurtorentje. Vervolgens liepen we over straat - onder andere via Houtrustweg en Laan van Poot - in wisselend tempo terug naar de baan.


Een 'soort van' 1 van de 4 in 1978? In ieder geval een zogeheten 'Teljeur' prestatieloop...
In het clubhuis wachtte ons niet alleen de thee, maar ook broodjes haring! Niet te versmaden, de gewenste omegazuren voor deze week zijn binnen. Niet alleen dat, ook het nodige gerstenat...

En nu twee dagen rust - op een beetje fitness na - want zaterdagmiddag gaan heel wat Haag-leden, Hague Road Runners, Spartanen en Koplopers aan de bak voor 'De Haagse Tien', een loop die deel uitmaakt van het zogeheten 1 van de 4 circuit. Deze tweede loop in de serie (de eerste bij de HRR heb ik gemist wegens vakantie) is een thuiswedstrijd: start en finish zijn aan de Laan van Poot.

Opwaarts in volle vaart

Zomaar een foto die Bas van Binnendijk maakte van dit sportieve drietal tijdens het uitlopen na een van de Kerkpolderlopen. Van vorig jaar wel te verstaan, Bas kwam 'm tegen in zijn ongetwijfeld omvangrijke foto-archief. Het is alweer een paar weken geleden dat Bas de foto naar mij toemailde, ik moest alleen nog een aanleiding vinden om 'm te plaatsen. Moest natuurlijk iets met hardlopen te maken hebben.

Welnu, dit blogje bevat een kort verslag van de training gisteravond, maandag dus. Het was wat je noemt een pittige training. Odette leidde de - toch weer grote - groep via de Laan van Poot naar het IJsvogelplein, waar de inleidende oefeningen en de loopscholing plaatsvonden. Daarna via de Nieboerweg naar de duinen, opgang Duindorp.

Op het programma stonden drie series van 800-400-200 meter. In de praktijk kwam dat neer op tempo's van 4-2-1 minuten. De eerste twee series werden in de duinen uitgevoerd, de laatste op de baan. Daar werd wel voor de afstanden gekozen. Tussen de tempo's (10 km) steeds twee minuten herstel, en vijf minuten tussen de series (al had ik het gevoel dat dit korter was).

Na de laatste training deden ook ditmaal de benen wat de geest wilde, en dat is toch alweer een tijd geleden dat dit gebeurde. Met de voorste lopers (Jan, Peter, Ben, Sonja, Marije en Berry) kon ik makkelijk mee, terwijl juist bij de tempo's het parcours steeds min of meer omhoog liep.

Wel moest ik bij de laatste 800 meter (Laan van) Poot-aan spelen om bij te blijven. Hoe dan ook ging het weer lekker.

Nou vooruit, voor de nostalgie tot slot een beeld uit vroeger tijden: ik ben hier juist met ex-collega Bert Kipp gefinishd bij de WVC-prestatieloop over 10 kilometer. De enige loop waar ik ooit eerste werd, maar dat was niet bij deze editie uit 1980.

Nat maar werelds Groep 7 uitje met De Ooievaart

Deze regenachtige zondag vermocht niet te verhinderen dat wij vandaag een gezellig uitje hadden. Een 'middagje Den Haag' dat ook in educatief en culinair opzicht zeer geslaagd mag worden genoemd.

De 'wij' waren in dit geval de 'leden' van een bijna voltallige Groep 7, een van de vele trainingsgroepen die onze club Haag Atletiek rijk is.
Twee van onze groepsgenoten, Sanny Schoon en Jan Rensen, hebben al weken van tevoren het nodige geregeld en voorbereid om er een leuke middag van te maken.

Eten bij Werelds aan de Dunne Bierkade, een zowel bij Hagenaars als Hagenezen geliefd restaurant met een huiselijke entourage en een licht-alternatieve uitstraling, was het verzamelpunt. Rond elf uur waren wij er voor de koffie met gebak naar keuze: appeltaart, cheesecake of dadeltaart.

Daarna gingen we onder aanvoering van groepsgenoot - tevens stadsgids van de dag - Jan Rensen op weg naar een op dat moment nog onbekende bestemming. Van Sanny kregen we nog een flesje water en koeken mee voor onderweg. Via het Spui liepen we naar Het Noordeinde waar we uiteindelijk bij antiekwinkel S. van Leeuwen naar binnen gingen.


Een winkel met een lange gang, diverse in 19de eeuwse stijl ingerichte vertrekken en alom prachtig antiek, aardewerk, zilverwerk, beelden, schilderijen en ander fraais. Het meest opvallend vond ik persoonlijk wel de immense Louis Couperustuin, dat eerder de term 'landgoed' verdient en waar een dikke beuk staat, de oudste van Den Haag.

Tijdens de wandeling terug, kwamen we langs diverse lokaties waarover Jan het nodige - en met veel enthousiasme - wist te vertellen. Zo bleven we stilstaan bij onder meer Paleis Noordeinde (het werkpaleis van Koning Willem Alexander), de tuin en de achterzijde van het gebouw van de Raad van State, de in neo-gotische stijl opgetrokken Parkstraat Kerk van Jacobus de Meerdere, het hofje 'Rusthof' waar destijds vrouwen 'van onbesproken gedrag' woonachtig waren, het standbeeld van Johan de Wit op Het Buitenhof en De Nieuwe Kerk met het graf van Spinoza.


Tijdens de wandeling hebben we het niet helemaal droog gehouden, dus de meegebrachte paraplu's waren geen overbodige luxe. Echter werd het nog erger tijdens de boottocht met 'De Ooievaart' door de Haagse grachten. Dat was het volgende dat op het programma stond.
 
Na het instappen kreeg wij een zitkussentje - tevens geschikt als 'reddingsboei', mocht je uit de boot kukelen - en een plastic poncho uitgereikt die we onmiddellijk aantrokken. Nadat de schipper en de overvalst Haagse boot-gids ons hadden verwelkomt, vertrok de boot voor een vaart door de grachten waarbij wij onder vele bruggen en bruggetjes voeren en wij een enkele keer diep moesten bukken om niet onthoofd te worden.


Ook deze gids wist veel te vertellen over van alles waar wij langskwamen. En dat was veel, zoals de Kikkerstraat, zo genoemd naar de in de jaren zestig befaamde jeugdgroep 'De Kikkers', die in tegenstelling tot 'De Plu's' (vetkuiven die van ruige rock hielden) van The Beatles hielden en op Puchs rondreden. Ook kwamen we langs een nog steeds bestaande ijzerwinkel in Art Nouveau stijl, en passeerden we het geboortehuis van Louis Couperus. Maar er was nog véél meer, en passant kwamen ook de legendarische verhalen over Mata Hari en (de moord op) Blonde Dolly aan de orde.

Op het laatste stuk, even voorbij De Nieuwe Uitleg, hield het op met 'zachies regenen' en begon het onbarmhartig hard te sauzen. De dunne poncho's konden dat watergeweld nauwelijks aan, maar het eind van de vaart kwam in zicht. Eenmaal aangemeerd, spoedden wij ons wederom naar Eten bij Werelds waar een uitstekende lunch was geregeld, met een lekker pompoensoepje vooraf, daarna gevulde wraps, brood met zalm, fricandeau en kaas. Thee of koffie erbij.

Barend van Engelenburg was jarig vandaag en gaf een rondje weg, dus na de copieuze lunch konden het biertje, het glas wijn of andere drank er nog wel bij.
Jan had ook nog een prijsvraag in petto, met vragen die betrekking hadden op wat hij tijdens zijn rondleiding had verteld over de diverse bezienswaardigheden. De hoofdprijs ging naar Ilja (een blik Haagse Hopjes), het zilver en brons (magneetplaatje met wapen van Den Haag) ging naar Henk Moesman en Wilma Don.

Al met al was het een leuke middag, waarvoor wij (als ik zo vrij mag zijn om voor iedereen te spreken) met name Sanny en Jan danken! Top geregeld. 

Herfsttaferelen in Hollandse landschappen

Zaterdag de nodige voetstappen achtergelaten op de Utrechtse Heuvelrug en De Hoge Veluwe. 's Ochtends eerst met de trein naar Driebergen-Zeist. Daar was het wandelen geblazen met zeven Doornvogels. Een redelijk grote groep ditmaal, maar die werd na de koffie opgesplitst, drie personen gingen in de omgeving fietsen.

Vier man/vrouw bleven over voor een wandeling door de wel bijzonder mooie omgeving van Austerlitz. Met name landgoed Bornia bleek een zeer fraai natuurgebied, volgend jaar ga ik hier misschien in de lente of zomer naar toe, al was het maar omdat zich hier een grote populatie zandhagedissen gehuisvest heeft.



Echter verliet ik de groep al na een kilometer of vijf, zes omdat ik per se naar De Hoge Veluwe wilde. Anders dan voorgaande jaren heb ik dit jaar nog niets van de (edel)hertenbronst meegekregen. Simpelweg omdat ik tijdens de zogeheten 'hoogbronst' in Parijs vertoefde.

Kortom, het was nog drie kilometer stevig doorstappen naar Austerlitz, waarvandaan elk uur een bus richting station Driebergen-Zeist ging. Helaas waren mijn inspanningen tevergeefs, eenmaal in het plaatsje Austerlitz bleek de bus net vertrokken en moest een uur gewacht worden op de volgende.

Er zat weinig anders op dan bij de - overigens heel gezellige - uitspanning tegenover de bushalte neer te strijken. Kwam trouwens wel goed uit, want het was lunchtijd. De mosterdsoep met brood die de vriendelijke eigenaar(?) mij bracht was in ieder geval heel genietbaar.

Paar stappen - figuurlijk - overslaan. Eerst de bus naar bovengenoemd station, daar de trein gepakt naar station Ede-Wageningen. Ook daar moest zo'n veertig minuten gewacht worden op de bus richting Otterlo, dus ben ik maar alvast een stuk gaan lopen naar de vierde halte, hartje binnenstad van Ede. Even later alsnog de bus gepakt en bij rotonde Otterlo overgestapt op het zoals vanouds gereed staande mini-busje naar park De Hoge Veluwe. Daar een witte fiets gepakt en trappen maar, rechtstreeks naar de wildbaan.

Daar heb ik een paar uur doorgebracht. Nog wat gezien? Jawel, het resultaat staat hier. Maar het moet gezegd: het bronstgebeuren zelf was nogal lauw, bijna saai. Er werd wat geburld hier en daar, en ook zag ik twee roedels met even zoveel plaatsherten maar die deden ook niet hun uiterste best om de boel bij elkaar te houden, een liet zelfs al zijn hinden overlopen naar een eenzaam burlend hert dat verderop stond en de dames zonder slag of stoot overnam.

Maar goed, ik ben aardig verwend en heb in de loop van zo'n veertig jaar gedurende de edelhertenbronst mooie, indrukwekkende taferelen mogen aanschouwen. Verder is het natuurlijk zo dat de bronst - althans op De Hoge Veluwe, dat verschilt per regio en lokatie - inmiddels over zijn hoogtepunt heen is.

Hoe dan ook lekker uitgewaaid op deze mooie herfstdag, een wandel- annex fietstocht die bij Het Smulhuis in Otterlo werd afgesloten met een stevige appelpannenkoek, en nadien een nog steviger onweersbui maar toen zat ik hoog en droog in de bus naar station Ede-Wageningen.

Old Man, Look in my Life, I'm a lad like you were...

De Montessorischool aan de Laan van Poot bestaat honderd (100) jaar. Daarmee is deze school drie jaar jonger dan hun buurman of buurvrouw, HAAG Atletiek.

In het kader van de festiviteiten rond dit jubileum, is een oudere bewoner van de Vogelwijk - waar de school is gevestigd - gevraagd om voor een groep kinderen een lezing te geven over de wijk en de school in vroeger jaren, en vragen te beantwoorden.

Deze oudere bewoner is gevonden in de vorm van Menno de Rijk, 94 jaar jong en trouw bezoeker van het krachthonk. Vanmorgen was hij er ook, evenals Arie en Pierre, maar hij kon niet te lang blijven, druk als hij was met de verzorging van logees. En met de voorbereiding van antwoorden op vragen van de betreffende kinderen over ´hoe het vroeger was´.

Na het bezoek van de krachttraining en het drinken van thee bij Frans in de kantine, heb ik zelf nog een klein stukje (een kwartier) uitgelopen, waarna ik huiswaarts liep. Ik kwam langs het huis van Menno waar hij juist op het punt stond afscheid te nemen van de kinderschaar en de in begin-20ste eeuwse klederdracht gestoken begeleidsters.

En dan met één zevenmijlspas naar de avond. Jawel, het is weer zover! De Fuut-tekening voor de zoveelste keer van stal gehaald. Drie van de zeven afgebeelde personen waren er ditmaal niet bij. Maar goed, het ging om het jaarlijkse 'Fuut-avondje' aan het eind van de zomer, dat vond gisteravond weer plaats.

Een klein gezelschap Haag-vrienden genoot, met enkele tientallen andere oudere jongeren, van een goed (en niet goedkoop) glas bier en een zeer goed avondvullend optreden van de Neil Young Tribute Band. De stem van de zanger is amper van het origineel te onderscheiden.

(Foto Frank Inklaar)

Vandaag maar weer eens in de wandelmodus, en 's middags een stuk rondfietsen op De Hoge Veluwe in de hoop nog iets van de hertenbronst te kunnen spotten. We gaan het merken...