Geen lopeloos weekend...

Op recreatief hardloopgebied wordt dit weekend een van de drukste van het jaar. Althans in Den Haag en directe omgeving. Zoals eerder vermeld, vindt de Beach Challenge in Kijkduin plaats (met gisteren de Beach Run en vandaag de triathlon), eveneens vandaag de 6- en 9 uurs estafette aan de Laan van Poot en dan is er morgen nog de Molenloop in Voorburg en de Bubbelrun in Het Zuiderpark. En oh ja, Vlaggetjesdag, maar dat heeft weinig met hardlopen te maken.

Gisterochtend een deel (5x) van 'de tweehonderdjes' met de groep 'van' Maarten meegelopen en aansluitend nog het krachthonk in met onder anderen Chris, Pieter, Arie en Pierre. Na afloop was er  appeltaart omdat de dochter van één van ons (Chris) was geslaagd voor haar schoolexamen.

De overige lopers hadden inmiddels de serie van 10 x 200 m. (variërend van ca. 39 tot 57 seconden) volgemaakt, met dien verstande dat de laatste 200 meters opeens 400 werden, waarbij het uiteraard de bedoeling was om het tempo vast te houden. Blijkens de foto hadden de meesten daar niet veel moeite mee.

's Avonds na de maaltijd - vrijdag visdag, het werd Dorade - naar Kijkduin gefietst om naar de Beach Run te kijken. Uiteindelijk toch maar besloten om niet mee te doen, zondag ga ik wel 5 of 10km lopen in Voorburg.

Een serie foto's van alle 5 km lopers kon ik mooi 'schieten' op de plek waar clubgenoot en parcourswachter Ilja stond, dat was ongeveer bij het 1km punt in de duinen. Ook later stond ik bij haar op het moment dat de 10km lopers voorbij kwamen.

Toen de 5km nog aan de gang was ging ik nog even op de fiets naar het strand, waar mijn weg zich kruiste met die van Jeroen Tibbe die linksaf sloeg om daar foto's te maken en ik 'schoot' bij de kustlijn nog een paar van de 5 km lopers in hun laatste 500 meters. Zag toen dat maar liefst drie Haag-dames tevens de snelsten waren onder wie respectievelijk Naomi, Annemiek (wordt steeds sneller) en Cynthia.

Ook bij de 10 km was het een dame die als eerste op het podium mocht staan (iets wat de afgelopen tien jaren ontelbare keren het geval was), Helmie Ramakers.

Dit is de link naar het album (5 km Beach Run 2018)

En dit is de link naar het album van de 10km lopers!

Zandhapdagen

De woensdagavondtraining kan, evenals die van maandag, stevig worden genoemd. Woensdag werd er stevig doorgelopen, grotendeels in het Westduingebied. Het hart van de training bestond uit 5 x 1200 meter 'in 10km tempo' met tussendoor telkens vijf minuten herstel. Dat werd dus in de praktijk vijf keer zes minuten bikkelen. Drie van de vijf keer kon ik aardig meekomen, met (gast- of nieuw?) groepslid Paul van Oijen ruim op kop, op zo'n veertig meter afstand gevolgd door Arie en daarna kwam ik. De - eerlijk gezegd veel snellere - dames (o.a. Pascale, Ana, Cynthia, Ellen en Sylvana) hielden zich in deze avond. Echter moest ik de laatste keer halverwege afhaken, ik trok het niet meer. Toch wel tevreden.

Beachrun 2017 (met en van Ton Methorst)

Stevige trainingen, goed voor de vorm en de 'ausdauer' maar dat mag ook wel: in deze periode vallen de zogeheten zandhapdagen. Dat wil zeggen: er vinden tal van evenementen plaats waarbij deelnemers de confrontatie met het zand aangaan. Eentje hebben we al achter de rug: de Omloop Terheijde, waarbij schrijver dezes behoorlijk moest afzien in het mulle zand maar club- en leeftijdgenoot Wim Kramer eerste 70-plusser werd op de 10 km. Mooie prestatie!

In het weekend nog meer zand: The Beach Challenge in Kijkduin. Vrijdagavond is er de Beachrun over 5 of 10 kilometer, ook erg pittig, en zaterdag de Cross triathlon in diverse categorieën. Daaraan doen uit mijn directe omgeving in ieder geval Berry Verkijk, Ton Methorst en Karin Day mee.

Of ik zelf meedoe (aan de Beachrun) valt ernstig te betwijfelen omdat ik zondag aan de Molenloop wil deelnemen.

Het programma staat hier.

Maar zaterdag is ook de 6- en 9 uurs estafette of solorun aan de Laan van Poot waaraan maar liefst 35 teams deelnemen. Welhaast een loop-klassieker, in ieder geval een goede en mooie traditie en altijd goed georganiseerd. Toch wordt dit het laatste jaar dat het evenement (tot enkele jaren terug nog de 12-uurs estafette geheten) plaatsvindt, tenzij er een wonder gebeurt.

Een heel oude 12-uurs....

En nee, hoewel altijd een trouw deelnemer aan dit 'camping-achtige' evenement, zat het er dit jaar niet in voor mij, de 'focus', fysieke gedrevenheid en vooral (relatieve) snelheid ontbrak ten enenmale. Uiteraard ga ik wel even kijken als het lukt want zaterdag wordt een drukke dag vol sociale en familiale verplichtingen. Uiteraard alle deelnemers veel plezier en succes gewenst!

Bijzondere vermelding verdient Sonja van Breukelen, die als (enige vrouwelijke) solist maar liefst 9 uur achter elkaar wil gaan (hard)lopen. Geweldig!

En om dit zandige item in stijl af te sluiten, hierbij enkele foto's van de zandsculpturen die op het Lange Voorhout tentoongesteld staan. Wij waren er vanmiddag in het kader van 'oppasdag' maar niet al te lang want de regen kwam opeens met bakken uit de hemel zetten en daar waren we bepaald niet op gekleed!

Tempo-drieluik op de maandagavond

Afgaand op de geluiden in het nestkastje dat bij de buren - maar boven onze schutting, dus toch een beetje trots - hangt, zal pa koolmees zich straks als vlieg-trainer moeten opwerpen. Hopelijk blijven de kleintjes uit de klauwen van katten of de snavels van eksters....

Meteen een bruggetje naar de maandagavond-training geslagen...

Dat was wat je noemt een mooie training! En dat in meerdere opzichten. Allereerst zat het weer mee: zonnig maar niet te warm. Dan de route die wij liepen, of zo u wilt 'het parcours'.

Eerst de warming up, daarna de oefeningen en de loopscholing, dat deden we in de villawijk langs de Machiel Vrijenhoeklaan.

Via een ommetje liepen wij - elf mensen van groep 7 - naar Meer en Bos, waar de kern van het programma voor deze avond werd aangevangen. Dat kwam neer op 400m-600m-200m in 5 km tempo, en dat drie keer. Met ca. 90 seconden herstel tussen de tempo's en vijf minuten tussen de series.

Omdat het onderweg altijd wat lastig is om de precieze afstanden te lopen, werden de eerste twee series de tempo's in resp. 2, 3 en 1 minuten gelopen.

De eerste serie ging in zijn geheel door Meer en Bosch, wel op de vlakke verharde paden. Meteen tekende zich een soort van 'loop-hiërarchie' af. De kop werd gevormd door Ton, Berry en Alex, daarna kwamen 'Franse' Alexander en Pascale, Alice,  Ana, ik-zei-de-gek, Arie, Sanny (die het afgelopen weekend maar liefst twee zware hardloopwedstrijden en een pittige fietstocht had volbracht)  en Sylvana. Jan liep ook mee maar hield zich bij de tempo's rustig. Waarbij meteen aangetekend moet worden dat dan eens de een, dan weer de ander meer 'van voren' liep al haast ik mij te zeggen dat het daar (uiteraard) niet om gaat bij een training.

cooling down na mooie tempo-training

De tweede serie werd op weg terug naar de Laan van Poot uitgevoerd. De laatste serie ging, zoals door trainer-van-de-dag Odette al was aangekondigd, over de baan. Daar gaf Odette een richtlijn op voor een ieder hoe snel je nu de 400, 600 en 200 meter 'mocht' lopen, uitgaande van jouw 5km tijd (variërend van 21 minuten tot 28 minuten).  Zelf liep ik in het kielzog van Alice waarbij de eerste 400 meters in 1'55'' gingen, de rest heb ik niet zo op gelet maar het tempo bleef redelijk constant.

De training werd afgesloten op het grasveld met een aantal rek- en grondoefeningen voor o.a. de buikspieren. Dat ging prima. Daarna douchen en even een 'theetje' drinken alvorens huiswaarts te keren (was met de benenwagen gekomen en dus ook met hetzelfde vervoermiddel terug).

Van grote stille heide tot snoeiharde PIL

Het was een contrastrijk weekend, dat kun je wel zeggen. Met familie op  familiebezoek in Drenthe waar we de verjaardag van schoonzus vierden, uit eten bij 'Jimms' in Gieten, zondagochtend een matineus duurloopje door het mooie landschap van Hondsrug en Drentse AA. Volstrekte rust, in de ruim zeventig minuten dat ik onderweg was ben ik geen sterveling tegengekomen. Dat kan dus nog in Nederland.

Later in de middag een gevarieerde wandeling met mijn zwager gemaakt, dat ging onder meer door landerijen en over grillige bospaadjes waar we geteisterd werden door wolken muggen. Waarbij, zo bleek pas later in de middag, een teek zich op mijn onderbeen had vastgezogen.

Ik had mijn camera thuisgelaten maar niettemin heb ik met mijn telefoon genoeg plaatjes geschoten om te kunnen delen.


Het contrast met de volstrekte stilte, slechts in de ochtendschemer doorbroken door uitbundige vogelconcerten, en het tumultueuze concert 's avonds in Het Paard, kon nauwelijks groter zijn.

Nu ben ik wat muzieksmaak betreft een kind van de jaren zeventig en aanvankelijk (d.w.z. eind jaren zeventig) had ik niet zoveel op met de punkbeweging met The Sex Pistols, temeer omdat het muzikaal niet veel voorstelde en zij zich afzetten tegen in hun ogen 'dinosauriërs' als Yes, Genesis, Led Zeppelin, al die 'larger than life' groepen van 'mijn' generatie.

Maar goed, ook punkers worden ouder en zo kon het gebeuren dat ik gisteren het concert bijwoonde van een van de meest aansprekende figuren uit die tijd, Johnny Rotten. Nou ja, zo heet hij niet meer,  de spichtige, agressieve jongeling met zijn priemende ogen van weleer is veranderd in een wat gezette vijftiger met bril en hij luistert al jaren naar de naam John Lydon. Na zijn Sex Pistols periode ging hij met zijn eigen band PIL (Public Image LTD) verder waarmee hij dit jaar het veertig-jarig jubileum viert. Ja mensen, de tijd vliegt...

Maar leuk was het wel! Ik was er met clubvrienden Frank en Murat, vooraf hebben we nog wat biertjes gedronken in De Boterwaag. Maar eenmaal in Het Paard bleken er nog andere clubgenoten aanwezig onder wie Henk, Hans en Lilian.

Lydon zingt-schreeuwt nog als vanouds en wordt bijgestaan door een prima band. Of het echter muziek is dat je dagelijks opzet is echter de vraag, Lydon zingt goed maar wel bijna elk nummer op dezelfde manier: in dezelfde toonhoogte en op dezelfde 'galmende' wijze, soms met hysterische uithalen. Met de intensiteit en gedrevenheid waarmee hij zingt, alsook met de teksten - hoewel voor mij grotendeels onverstaanbaar - is niets mis, integendeel. Vanwege de compromisloze heftigheid en 'loudness' lijkt het mij wel prima muziek om ongewenst of te lang plakkende visite de deur uit te krijgen. Tenzij het fans zijn natuurlijk, dan heb je pech gehad.

Maar alle gekheid op een stokje: het was een goed concert dat stond als het spreekwoordelijke huis, al moet ik bekennen dat vooral de tweede helft mij aansprak, met bekendere nummers als 'This is not a Love Song' en 'Rise'.

Leuke avond gehad!

Chiploos bikkelen in Terheijde

Het was erg gezellig, gisteravond in Terheijde. Daar vond de jaarlijkse 'omloop' plaats, een hardloopwedstrijd annex prestatieloop over diverse afstanden: 600 en 1300 meter (voor de jeugd) en 5 en 10 kilometer. Ongeacht de afstand wel een van de zwaarste loopjes in de regio, omdat het parcours grotendeels over het strand voerde, en gisteren was het zand - behoudens een smalle strook vlak bij de zeelijn - mul in de overtreffende trap. Moet er wel bij vermelden dat ik daar nog (veel) meer moeite mee had dan mijn concullega-lopers. Maar goed, nu loop ik op het verhaal vooruit (had ik beter gisteren kunnen doen ;-))...

Aan het eind van de middag ging ik met het openbaar vervoer (bus + bus) naar Monster/Terheijde, wat wonderwel en vlotjes ging. Daar eerst gezocht naar clubhuis 'Het Vrondel' in Terheijde om mij - zoals menig andere loper - na in te schrijven. De keus was van tevoren gemaakt: vijf kilometer. Samen met Pierre liepen we vervolgens naar het huis van onze trainer Arie, die 'zijn' lopers had uitgenodigd om voor en na de loop bij hem en zijn vrouw iets te drinken, wat na te praten en eventueel te douchen. Van welk aanbod dankbaar gebruik is gemaakt.

Zo rond zes uur liepen we met het hele groepje, althans degenen die mee zouden doen, richting start. Daar was de jeugdloop nog in volle gang. Nog wat ingelopen en oefeningen gedaan, daarna naar de start, de 5 km. begon om 19:30 uur. De eerste meters kon ik een vloek niet onderdrukken, maar die boosheid was tegen mijzelf gericht. Sufkut! Had ik die middag zowat het hele huis doorzocht op zoek naar mijn SAW-chip (waarvan ik er minimaal twee bezit) maar niets gevonden. Nou ja, dan maar weer eentje aanschaffen. Zo gezegd zo gedaan. Maar bij Arie en na het omkleden bleek dat ik vergeten was de chip aan mijn schoen te bevestigen. Dat merkte ik bij de start. Dus wel meer inschrijfgeld betaald, toch niet in de uitslagen. Eigen schuld dikke bult. De gedachte om uit te stappen kwam slechts een fractie van een seconde op, maar ik was al met gezwinde pas van start gegaan dus doorgaan maar!

Tja, die gezwinde pas: ik durf te beweren dat daar de eerste anderhalve kilometer wel sprake van was. Voor mijn - letterlijke - afgang naar het strand stond groep 5 loper Hans Uytenhout daar die mij op de foto zette. Toch nog een blijk van bewijs dat ik heb meegehobbeld!

Maar eenmaal op het strand kwam daar - ondanks de rugwind - snel een einde aan. Ik liep constant door het mulste zand dat je je maar kunt voorstellen, achter de andere lopers en loopsters aan. Weliswaar was een smalle reep vlak aan zee iets harder, achteraf zou het slimmer geweest zijn om daar te gaan lopen, maar dan moest je toch nog een stukje naar rechts waardoor de 'voorwaartse lijn' onderbroken werd. Dus toch maar doorbikkelen, struikelend en voortdurend wegzakkend in het zachte hobbelige zand. Op een gegeven moment zat ik er helemaal doorheen, het voelde alsof ik met de laatste kilometers van een marathon bezig was. Ik ben ook door menigeen ingehaald. Maar goed, uiteindelijk was daar weer de opgang van strand naar duin, alwaar het nog maar 250 meter lopen was naar de finish. Kon daar die laatste 200 meter toch nog wel een versnelling uit persen. Geen uitslag dus, maar ik zal 32 minuten 'laag' hebben gelopen.


De uitslagen staan hier! Ook van de 10 kilometer, waaraan veel clubgenoten deelnamen

Na afloop nog gezellig nagepraat in Huize Don, waar onze gastheer en gastvrouw ons tracteerden op lekkere hapjes - ook stokbrood met kazen zoals brie - en drankjes. Al met al was het toch weer een topavond in Terheijde!

Frank en vrij

Woensdagavond was de coopertest en nee, ik heb niet meegedaan. Na enkele pittige fietstochtjes zaten mijn knieën behoorlijk op slot waarmee een minimaal aantal meters in twaalf minuten gegarandeerd was en daar had ik geen zin in. Wel heb ik voor mezelf een stukje gelopen en dat ging - om voornoemde reden - niet geweldig. En dat is het eufemisme van het jaar. Nou ja, maar even niet fietsen en vrijdagavond de Terheijdeloop, hopelijk kan ik die met minder tot geen pijn uitlopen.

De opkomst voor de coopertest was trouwens heel behoorlijk, de uitslagen staan hier!

Wel natuurlijk even van de gezelligheid genoten die onze club elke woensdagavond biedt. Hoogtepunt was een jarige Frank die huis en haard had verlaten om met zijn loop-kornuiten te 'bieren'.

Verder nog wat te melden? Niet echt. Woensdag overdag waren wij een paar uur op het strand, maar het was heel raar weer: de zon scheen weliswaar volop, maar er stond een harde en akelig koude - durf zelfs te zeggen ijzige - wind vanuit het noord-westen. Bepaald geen pretje, maar we vonden een plekje achter een strandtent waar de wind niet woei en waar het dus aangenaam warm was.

Dinsdagochtend was ik bij de bibliotheek om boeken terug te brengen, waarna ik even Het Filmhuis ben binnengesneakt. Ik had die dag nog andere verplichtingen, dus zo'n 'vroegertje' kwam mooi uit, temeer omdat ik de laatste tijd niet meer zo vaak naar de film ga.

De film die ik zag is getiteld 'Ladybird', van actrice/regisseur Greta Gerwig, en was voor mij een aangename verrassing. Gewoon een leuke film, kortom. Naderhand zag ik ook op een affiche dat de film maar liefst vijf oscarnominaties had gekregen. Echter is er geen enkele oscar gewonnen. Waarom dat zo is weet ik niet. Is het omdat het thema - een zogeheten 'coming of age' film met de strubbelingen tussen een puberdochter en haar moeder - te alledaags is? Of omdat het drama in de film niet zwaar is aangezet? Of omdat spectaculaire elementen en effecten die vandaag de dag bij een 'Hollywoodfähige' produktie lijken te horen ontbreken?

Hoofdpersoon van de film is Christine (gespeeld door Saoirse Ronan), een op het eerste gezicht vrij flegmatiek meisje dat met haar ouders opgroeit in de Californische stad Sacramento. Een omgeving waar weinig lijkt te gebeuren, in ieder geval in de beleving van Christine. Om wat meer sjeu in haar leven te krijgen en zich te onderscheiden van de grauwe middenmoot, wil zij Lady Bird worden genoemd. Maar bij haar streven naar autonomie en een bovenmiddelmatig leven loopt zij aan tegen de beperkingen die haar omgeving, opvoeding en eigen talent haar opleggen. Eigenlijk een universeel thema, wie herkent dit niet in meer of mindere mate bij zichzelf?

Zij wil gaan studeren aan een gerenommeerde school aan de Amerikaanse oostkust waar aandacht is voor cultuur. Zij sluit zich aan bij een theatergroepje waar zij verliefd wordt op een rijke jongen die gay blijkt te zijn. Het gaat uit, naderhand krijgt ze weer een relatie met een jeugdige 'mooiboy' uit een band. Zij wordt door hem ontmaagd of 'tot vrouw gemaakt' om het wat eleganter te zeggen. Ondertussen heeft ze nog haar klasgenoten onder wie haar wat zwaarlijvige maar hoogbegaafde vriendin die moeiteloos hoge cijfers haalt. Wat uiteraard haar maatschappelijke en verdere studiemogelijkheden vergroot. Maar dat is juist wat Lady Bird wil die moeite heeft met hoge cijfers halen, waardoor - zo blijkt verderop in de film - niet tot de beste universiteiten van het land wordt toegelaten. Anderzijds heeft haar slimme vriendin weer problemen om sociaal aanvaard te worden.

Maar goed, ik begin weer uit te wijden, het lijkt wel een recensie maar ik had kunnen volstaan met 'alleraardigste film'.

Nu we het toch over Lady Bird hadden, vanmorgen spotte ik nog deze slechtvalk die met een paar soortgenoten de toren (sic) bewoont - en er zelfs broedt - van de Bethlehemkerk, hoek Laan van Meerdervoort en Vlierboomstraat. Mooie vogels.

Stappenteller op actief

De afgelopen dagen is er gewandeld, (hard)gelopen en ook een beetje strand-gelegen. Daar nog het laatste van een aantal boeken uitgelezen die vandaag terug naar de bieb moeten, ze kunnen niet meer worden verlengd.

Laten we het weekend gemakshalve beginnen met de vrijdagochtend. Toen hebben 'we' - de snelle dames van Groep 5 inclusief hun hoogsteigen trainert Wim H. en een aantal heren van 'a certain age' - tweehonderdjes 'gedraaid' op de baan. Tienmaal om precies te zijn. En dit onder de immer speelse leiding van Maarten de Niet die ook voor een uitgebreide warming up en cooling down met pittige buikspieroefeningen zorgde.

Dat ik 'slechts' zeven van de tien tweehonderdjes heb meegelopen moet natuurlijk geheim blijven. Maar het ging goed! Uiteraard gingen de eerste drie wat te snel (er zijn volksstammen die het nooit leren en ik ben zo'n volksstam), maar gemiddeld heb ik zo tussen de 49 en 54 seconden gelopen en éénmaal netjes 'ingehouden' 59 seconden. Er waren ook dames die ca. 39 seconden per 200m renden, en een aantal mannen - onder wie ook (verrassend!) eerdergenoemde Wim - kwamen soms  op een tijd van tussen de 44 en 46 seconden uit.

Van de krachttraining is die ochtend niets meer gekomen.

De dag er op, zaterdag dus, was het wandeldag voor De Doornvogels. Ditmaal was de bestemming Breda. Het was geen sinecure om daar te komen: al vanaf Rotterdam ging er een NS-bus naar Breda en later die middag vice versa. Dit uiteraard wegens de onophoudelijke 'werkzaamheden aan het spoor'.

Vooral de terugweg bleek een probleem, de NS-bus kwam in een grote file terecht die pas na een half uur begon op te lossen. Dit, gevoegd bij de toch al voorziene extra reistijd, maakte dat ik uiteindelijk  niet zo vroeg terug in Den Haag was als gepland. Wilde nog een stukje Kaderock meepikken maar dat is er uiteindelijk niet meer van gekomen.


Het wandelgroepje bestond uit vier dames en ik (Walter had andere verplichtingen). De wandeling in Breda voerde de eerste kilometers vooral door sjieke woonwijken en langs bijzondere gebouwen naar Het Mastbos.

Het was een mooie wandeling al duurde het even voordat de route ècht groen begon te worden. Het Mastbos zelf is een mooi, zij het wat statisch aangelegd bos met veel open stukken. Drie van ons liepen een verkorte route waarbij wij in het laatste stuk over een echt mooi landgoed kwamen met kastelen en natuurlijk weidelandschap.

Een uitgebreide beschrijving van deze NS-wandeling staat hier. 

En dan de zondag, gisteren dus. Tijd voor een loopje! Met z'n drieën gingen wij naar Delft waar AV'40 zijn maandelijkse prestatieloop organiseert. 'We' waren ditmaal Jan Wierenga, met wie we altijd mogen meerijden, Pierre en ik. Even na tien uur waren wij er. Van de vele bekenden die je altijd bij deze delftse loopjes ziet, was ook nu het merendeel aanwezig.

Alle drie gingen wij voor de 7 kilometer, alhoewel Pierre aanvankelijk voor een pittige 3,5 kilometer had gekozen. Op het laatste moment toch bedacht!

Die zeven kilometers waren zwaarder - vooral warmer - dan van tevoren gedacht en verwacht. Zelf ben ik rustig van start gegaan en heb op een comfortabel gevoel gelopen. Dat leidde uiteindelijk tot een - voor mijzelf - redelijke tijd. Al was het de laatste kilometers wel een beetje afzien met die koperen ploert en de hoge luchtvochtigheid... Uitslagen staan hier.