Zoeken naar komeet: niet goed wijs of Neowise?

Gisteravond laat nog even naar het De Savornin Lohmanduin gefietst om een glimp op te vangen van de komeet Neowise. Per slot van rekening is het een van de laatste dagen waarop de komeet zichtbaar is, daarna moeten we ca. 7000 jaar wachten. Het mag het toppunt van misplaatst optimisme heten als ik zou beweren dat ik dat geduld kan opbrengen.

Op de top van dat duin, met goed overzicht op de omgeving, was een stel aanwezig. Naderhand kwam nog iemand op het daar aanwezige bankje zitten met een verrekijker en fototoestel in de aanslag.

Foto: Corné Ouwehand

We moesten de blik naar het noordwesten richten, waar De Grote Beer ('Steelpan') zichtbaar zou zijn. Het was nog schemerig, naarmate de tijd na zonsondergang vorderde, werden sterren meer zichtbaar. Totdat de dame van ons kleine gezelschap voornoemd sterrenbeeld plotseling in het vizier kreeg, maar dan pal voor ons! Vervolgens zouden we vanaf het punt (ster) rechtsonder de steelpan een stuk naar beneden moeten zoeken naar de komeet.

Lang verhaal kort: we zagen wel wat sterren, maar geen komeet. Totdat de man met verrekijker aangaf waar we Neowise konden zien. En inderdaad, iets rechtsonder de steelpan zagen we een vaag, enigszins 'verlengd' sterretje. Eerlijk gezegd vond ik het verre van duidelijk maar kan wel zeggen dat ik de komeet heb gezien! Dus om die reden nog 7000 jaar te blijven leven lijkt wat overdreven.

Hoe dan ook is de hierboven geplaatste foto 'gejat' van internet, deze is op 11 juli (het voor toeschouwers helderste moment van de komeet) genomen.

Als er weer een andere komeet langszij komt, een week of twee eerder gaan kijken, dan is-ie een stuk helderder.

Nog even een korte trainingsupdate
Zondag een duurloopje van ca. 70 minuten volbracht, maandag met 'de jongens' een pittig programma afgewerkt: 6 x 4 minuten, met telkens een minuut tussenpauze. Heb ze bijna allemaal volbracht, m.u.v. 'de vierde keer', toen werd het mij toch wat te zwaar en heb een stukje gewandeld. Lange tempo's zijn (nu?) nog steeds een dingetje voor mij, ook al gaat het steeds wat beter.

Heeee.... Biertje?

Maandag was mijn laatste post, en het is alweer zaterdag. Tijd voor een update.

In beweging blijven is van belang, zeker 'voor den oudere mensch': woensdagochtend voor de tweede keer 'na corona' naar het krachthonk. Twee jonge dames-topatleten, Dara Obot en een clubgenote, waren daar juist bezig.

Omdat er 'officieel' maximaal drie personen tegelijk mogen trainen, besloot ik eerst op het grasveld achter het clubhuis wat rondjes te lopen. Dat duurde niet lang (ca. een kwartier) en ging steeds met de nodige onderbrekingen ('social talks', toilet etc.) gepaard. Uiteindelijk ging ik samen met de inmiddels gearriveerde Pierre terug naar het krachthonk om daar wat bankdrukoefeningen te doen. Mèt onze eigen handdoek en na ontsmetting van apparatuur en handen.

Voor ons beiden was het lang (vijf maanden) geleden dat we dit deden dus we zijn niet ver gegaan. Kwestie van opbouwen. Na het honk weer een stukje gelopen op het grasveld, al met al zal er zo'n half uur gelopen zijn op deze dag. Het was meer spielerei, wel goed voor het herstel.

Donderdagochtend met ons mini-groepje Pievitofre weer het Meer en Bosch traject afgelegd, ditmaal werden het drie series van 6 x 1 minuut, met tussendoor telkens 30 seconden herstel en drie minuten seriepauze. Dus 18 tempo's van een minuut, omdat de pauze beperkt was een redelijk pittige training. Maar nu ging het gewoon goed, kennelijk voldoende hersteld van mijn fietsexcercitie in de Biesbosch en ook weer iets afgevallen.

's Middags trouwens nog even terug naar de club gewandeld om de uitgebloeide bloempluimen van de Budleja naast het terras te verwijderen. Zo krijgt de door atalanta's drukbezochte vlinderstruik weer lucht voor een tweede bloei.

Terzijde: ook de bloeiende haagligusters (What's in A Name) tussen Hellas en de atletiekbaan in (zie boven) worden veelbezocht door vlinders, niet alleen door witjes en atalanta's maar ook door dagpauwogen.

De volgende dag (vrijdag) hetzelfde verhaal: lekker met de baan-groep van Maarten mee ingelopen en vijf maal tweehonderd meter meegerend. Met tussen de 50 en 54 seconden per keer mag ik blij zijn want de vorige keer was 55 seconden het maximum. Daarna gingen Pierre en ik naar het krachthonk voor (wederom) een sessie, later voegde Ton v.d.P. zich bij ons, ook voor hem gold de opbouw na vijf maanden krachthonk-lockdown. Kortom: het ging best lekker de afgelopen week, nu maar hopen dat we deze positieve trend kunnen handhaven.

's Avonds naar De Prael voor een (nou ja, twee) smakelijke biertjes en iets erbij om te eten. Dat was nog als verjaardagscadeautje van een goede sportvriendin. We zaten aan een tafeltje op het nog zonnige binnenterras aan het water. Met mijn tafelgenote deelden we een hamburger en een vegetarische variant daarvan (met zeewier). Allemaal erg smakelijk.

Tweemaal Bosch: Meer en- en Bies-

Deze maandagmorgen weer op actieve wijze gestart met een loopje van het viertal Pievitofre. En uiteraard was Meer en Bosch weer de locatie.

Hoe zou het gaan? Gisteren was ik in De Biesbosch en heb daar - inclusief de rit van en naar station Dordrecht vice versa - voor mijn doen veel (ca. 40 km) gefietst. Met mijn moeilijke knieën èn op een OV-fiets zonder versnellingen was dat best een zwaar 'dingetje', dus had ik er weinig fiducie in. In het lopen bedoel ik.

Na het opstaan voelde ik mijn onderrug wel, met de benen viel het mee. Dus toch maar proberen. Er stond een redelijk pittige training op het programma (met dank aan Pierre), te weten 5-2-5 en dat twee maal. Had mij voorgenomen rustig aan te doen.

Welnu, dat voornemen is uitgekomen al had dat minder te maken met mijn wil om het rustig-aan te doen dan met de onwil van de benen. Al bij het inlopen voelde ik: "dat gaat 'm niet worden vandaag". Amper twee minuten na de start van het eerste tempo haakte ik af. Vervolgens heb ik op eigen houtje wat gelopen (afwisselend stukjes wandelen en joggen) in Leydenhof en Het Hyacintenbosch bij Ockenburgh. Maar het ging eigenlijk voor geen meter. Toch geprobeerd in eigen tempo wat minuutjes te lopen, 3-5-5-4 minuten met ruime (2 minuten) tussenpauze. Beschouw het maar als een herstelloopje.

Bish Bosch

Toch nog iets over mijn tochtje Biesbosch. Het staat hierboven een beetje vreemd opgeschreven. Het is de titel van een album van Scott Walker. Dat schoot mij onderweg naar De Biesbosch steeds te binnen.

Gisteren vertrok ik vrij vroeg van huis. Stukje lopen naar de Nieuwendamlaan waar tram 2 vertrok. Bij station Laan van NOI uitstappen en verder met de trein naar Dordrecht. Het werd mijn eerste treinreis mèt mondkapje. In Dordrecht bij de fietsenstalling een OV fiets gescoord, waarna de rit naar De Biesbosch volgde.

Het werd al meteen een pittig begin, want de weg van station tot plaats van bestemming was ca. 7 kilometer vals plat, de weg steeg voortdurend. Uiteindelijk kwam ik uit bij een StayOkee lokatie. Het was er vrij druk, kennelijk veel gasten die er hadden overnacht. Ik wilde van daaruit naar De Elzen, het poldergebied van De Biesbosch. Maar eens kijken of ik de wielewaal zou horen, volgens waarneming.nl zit hij daar ergens. Een vriendelijke jongedame aan de balie gaf mij een kaartje mee waarop summier routes in De Biesbosch stonden aangegeven, inclusief enkele fietsknooppunten. Daarna even op het buitenterras gezeten, met een cappucinootje.

Wat volgde was een lange fietstocht, regelmatig onderbroken door stops omdat ik her en der foto's wilde maken. Al met al is er gisteren inclusief de rit van en naar Dordrecht v.v. zo'n kleine 40 kilometer (weliswaar moeizaam op een OV-Fiets) weggetrapt. Uiteraard heb ik de wielewaal niet gehoord, laat staan gezien, maar hoe dan ook was het constant genieten van het mooie weer en de prachtige natuur...

Op Facebook heb ik al aardig wat foto's gedeeld, op deze plek een paar daarvan en het restant. De kleurrijkste foto's maakte ik bij Natuurmuseum Twintighoeven, een klein maar interessant museum waarbij de focus vooral ligt op de natuur- en cultuurgeschiedenis van vlak voor de Sint-Elizabethsvloed (van 1421) tot heden.



Behalve de landschappelijke ontstaansgeschiedenis van het tegenwoordige Eiland van Dordrecht, met streekeigen beroepen als visser, eendenkooiker, biezenplanter, rietsnijder, griendwerker en landbouwer, komen hier zowel de natuurwaarden van dit waterrijke getijdengebied ruimschoots aan bod.

Aan de buitenkant van het museum, onder de daklijst, heeft een kolonie huiszwaluwen in koepelvormige vormen hun nesten gebouwd. De meeste jonge zwaluwen waren al uitgevlogen, maar ik zag nog enkele broedende paartjes. Misschien een tweede leg?

In het museum zelf zijn bovendien het Natuur Informatie Centrum - met aardige en communicatieve dames achter het informatiedesk - en het poldercentrum van de Natuur- en Vogelwacht gevestigd.

Persoonlijk vind ik de uitzonderlijk kleurrijke bloemen/vlindertuin voor het museum het hoogtepunt van het museum. Tientallen vlinders fourageren hier op een grote diversiteit aan 'vlinderlokkende' planten waaronder budleja, kattenstaart, zonnehoed, margrieten en vingerhoedskruid.

We zijn weer begonnen!

Langzaam en nog niet helemaal zeker komt er meer reuring aan de Laan van Poot. De loopgroepen zijn al een week of wat actief, zelfs zonder de anderhalve meter, zij het dat er voor en na de training (bij sociaal contact) wel weer die anderhalve meter afstand in acht moet worden genomen.

Het clubhuis is gedeeltelijk open, maar alleen voor toiletbezoek en het neerzetten van je spulletjes. De kleedkamers zijn niet open en er kan ook (nog) niet worden gedouchd. 

Tot deze week was ook het krachthonk niet toegankelijk. Nu wel, zij het onder voorwaarden. Zo mogen daar maximaal drie personen tegelijk trainen, waarbij een ieder een handdoek meeneemt om op bv. de bankdrukbank neer te leggen. Verder staat er ontsmettingsspul om de toestellen voor en na gebruik te reinigen. 

Gisteren ging ik voor het eerst even kijken aan de Laan van Poot, op de bonnefooi. En zowaar waren twee mensen actief in het honk, de supersnelle topatlete Elsbeth en haar coach. Het was dus mogelijk om even te bankdrukken. Nou, het was te merken dat ik bijna een half jaar niets heb gedaan op dat vlak, want drukte ik in februari - weliswaar af en toe - nog tienmaal tachtig kilo weg, nu kreeg ik al moeite bij de vijftig kilo, en drie keer zeventig kilo (slecht uitgevoerd) was het maximum. Niets forceren en blijven oefenen maar.

Later deze donderdag weer met het bekende groepje in Meer en Bosch gelopen: een kort maar pittig programma was het, 2-1-2 minuten en dat drie keer. 1 minuut herstel tussen de tempo's en 3 minuten seriepauze. Het ging best goed, al heb ik de laatste twee minuten niet vol gemaakt. Dat ik echter het grootste deel van de training goed 'mee kon' met de anderen beschouw ik als winst.

Ook de volgende dag (vandaag dus) even mee ingelopen met de Vrijdagochtend Baangroep, maar na één 'tweehonderdje' ging ik met Ton Gerritsen het krachthonk in. Uiteindelijk had ik gisteren al de nodige tempo's gedaan. We hebben netjes aan de voorwaarden voldaan en zelfs van die blauwe huishoudhandschoentjes aangetrokken, we zagen er uit als halve gynaecologen. Ook nu wat lichte oefeningen in het krachthonk, daar bleef het bij.

Thuis probeer ik - tussen huishoudelijke klusjes, boodschappen doen en andere zaken in - wat te schilderen. Leuke bezigheid. Hieronder een detail van een stukje 'werk in uitvoering', waarschijnlijk in of na het weekend gereed... 

Trailrunning Sater

Er is toch iets geks met dat hardlopen: er zijn hele bibliotheken over volgeschreven en de handel in hardloopattributen blijft een constant succes. Om over al die drukbezochte hardloopevenementen maar te zwijgen.

Maar waar gaat het eigenlijk over? Uiteindelijk is het niets anders dan het ene been voor het andere zetten. Bijna iedereen kan het, de een wat sneller dan de ander maar dat maakt niet uit.

Het is vooral het het goede gevoel bij en vooral na een training of wedstrijd, en de innerlijke gedrevenheid die - zeker bij regelmatig hardlopen - blijvend is.

Gevoelens van vrijheid, positiviteit en liefde voor de natuur: herkenbaar voor menige doorgewinterde hardloper. Noem het een 'oergevoel', vandaar die trailrunnende Sater - of Wolfman, Woudloper, Faun, Bosgod, name it.

Hoe dan ook: vanmiddag weer de stoute sportschoenen aangetrokken om met het selecte viermansgroepje Pievitofre Meer en Bosch en Ockenburgh onveilig te maken.

Het weer viel mee, af en toe een drupje maar die wind.... Laat maar waaien, laat maar waaien.... De weergoden hebben teveel naar Pater Moeskroen geluisterd, zo valt te vrezen... Alhoewel: bij het inkloppen van deze post lijkt de wind iets in kracht afgenomen te zijn.

Het werd uiteindelijk vooral Ockenburgh. Vier keer zes minuten met drie minuten herstel tussen de tempo's in. Tja, die lange tempo's zijn nog steeds een dingetje, maar in september wil ik zonder veel problemen meedoen aan georganiseerde loopjes, m.a.w. blijven trainen maar!

Zelf kon ik de eerste drie keer heel aardig meekomen, maar de vierde keer kreeg ik het halverwege zwaar, in die zin dat ik zuurstofschuld kreeg en ging wandelen. Bij de Kijkduinsestraat kwam ik de anderen tegemoet en met z'n vieren liepen we terug. Een uur gelopen, al met al toch tevreden.

Het Nieuwe Droog bij Coopertest

"Het gaat niet om de grote druppels, maar om de fijne druppeltjes die in de lucht blijven hangen en veel narigheid kunnen veroorzaken".

Nee, dit zijn niet de woorden van Maurice de Hond maar van 'uw cultuurbarbaar' die vanmiddag naar de Laan van Poot ging om te kijken en meteen foto's van de Coopertest te maken. Voor menig Haag-lid het eerste min of meer officiële loopje na de 'sport lockdown'.

Om 14:00 uur ging de eerste groep van start. Kwam dat even mooi uit, want de regen was weggetrokken en volgens Buienradar zou het droog blijven.

Mooi niet! De regen is de hele middag blijven vallen. Motregen tot lichte regen weliswaar, maar in combinatie met de wind werd het maar een natte bedoening. Maar misschien is dat wel 'Het Nieuwe Droog' volgens Buienradar zoals er nu ook 'Het Nieuwe Normaal' is dat onze MP ons voorspiegelt.

Maar ja, vanwege die nattigheid kon ik ook weinig foto's maken, ik heb namelijk geen beschermende regenkap voor mijn camera. Maar niet getreurd, volgens mij hebben Bas van Binnendijk en Lodewijk van Dongen ook wat plaatjes gemaakt....

Van boksende schilders tot hollende (Meer en-)Boslopers

Deze week tot nu toe drie keer gelopen: de eerste keer zondag, veertig minuutjes duurloop. Niet lang, maar in de benen zaten nog de tempotrainingen op donderdag en vrijdag.

De tweede keer was maandag, met z'n vieren door Meer en Bosch en Ockenburgh. Dat waren langere tempo's (driemaal zeven minuten) maar die gingen wel beter dan voorgaande keren.

Vandaag (donderdag) was de derde keer. Nu liepen we in de ochtenduren het vertrouwde parcours van Meer en Bosch. Korte tempo's, drie series van 5 x 1 minuut met tussen de tempo's een minuut herstel en drie minuten rust tussen de series. Al met al, inclusief inlopen en oefeningen 55 minuten. Nu ging het helemaal goed, ik merk dat mijn loopconditie allengs verbetert.

Jagersgraf - Isaac Israels

Zelfportret Isaac Israels

Verder ging ik woensdag voor de tweede keer deze maand naar het Kunstmuseum Den Haag. Koos ik de vorige keer de Route Mondriaan met exposities van A.R. Penck, David Nuur, Mondriaan & De Stijl en Lucassen, nu ging ik voor de andere route inclusief de expositie Breitner vs. Israëls.

Vrouw met rode kimono - Breitner

Twee vrouwen in de sneeuw - Breitner

Breitner en Israëls waren in hun werkzaam leven zowel vrienden als rivalen, waardoor er jarenlang sprake was van onderlinge spanningen. Ze hebben elkaar bewonderd, benijd en geïnspireerd. Aanvankelijk keek Breitner erg tegen Israëls op, dit omdat laatstgenoemde een talentvoller en vaardiger schilder was. Bovendien was hij de zoon van de beroemde Jozef Israëls. Breitner moest hard werken om het niveau van Israëls te evenaren en zelfs te overtreffen. Dat is uiteindelijk wel gelukt. Dankzij de jarenlange wedijver hebben zij het beste in elkaar naar boven gehaald. Met de tentoonstelling Breitner vs. Israels - Vrienden en rivalen wordt uitgebreid stil gestaan bij deze artistieke bokswedstrijd.

Breitner - Amsterdam Keizersgracht

Overigens kan er vanaf 1 juli (dus gisteren) weer vrij door het museum worden gedwaald. Voor die tijd moest je van tevoren (online) een keus maken tussen één van de twee routes en daar mocht niet van worden afgeweken (corona). Dus heb ik nu meteen ook wat andere dingen meegepikt, zoals het bezichtigen van het aardewerk, met name het Delftsblauw.