Frankrijk 2024: La Chapelle au Saints

Voor veel mensen zit de zomervakantie er op. Hopelijk voor iedereen geslaagd, al kan ik alleen voor mijzelf spreken. Wij hadden een treinreis naar en door Frankrijk, waarbij achtereenvolgens La Chapelle aux Saints (Brive), Souillac, Perpignan, Bujaleuf  en Parijs werden aangedaan, met tussenstops en/of uitstapjes naar Vallee de la Dordogne (grotten), Toulouse en Banyuls sur mer. Met aan het begin èn aan het eind 'oude vrienden' bezoeken.

Terug van deze mooie vakantie afgelopen maandag, meteen foto's inladen. Ja, dat had ik gedacht... Helaas: de computer deed het niet meer dus die moest naar de dokter. Een schoonmaakactie om ruimte vrij te maken bleek hard nodig, en de PC staat inmiddels weer gezond en wel op zijn plaats. 

Het eerste deel van de treinreis ging naar Brive la Gaillarde, met overstap in Parijs, via de metro naar Gare Austerlitz en van daaruit verder. Met een kleine vertraging arriveerden we uiteindelijk in Brive, waar - zoals van tevoren afgestemd - Janneke ons opwachtte. 

Fred, Jacques en Bas in 1986 (halve marathon Tulle)

Het werd een 'live' wederzien na maar liefst 36 jaar, toen wij in de Dordogne vakantie vierden. Met Bas, Hans en Jacques deed ik nog mee aan de halve marathon van Tulle, via een schitterend parcours langs en door de heuvels, van  kasteel tot kasteel. Maar dit even terzijde. Voor de geïnteresseerden deze link...

Een autorit door veel landschappelijk schoon en via soms bochtige wegen volgde naar Jannekes woning in La Chapelle aux Saints, een kleine dertig kilometer van Brive verwijderd.

Zonder op te gaan in al te veel details: we hadden er een paar mooie dagen, waarbij Janneke zich een goede gastvrouw betoonde met het koken van goede maaltijden, rondleidingen geven, autorijden en het bemiddelen bij het bezoek aan het Neanderthalermuseum. Wij waren overigens niet de enige gasten: Jannekes neef Lars was er met zijn zoon Magnus, en twee kleinzonen van Janneke die naderhand werden opgehaald door hun grootvader Jacques, die ik ook al die jaren niet had gezien. Gezelligheid kent geen tijd!

Ook voor natuurliefhebbers viel er wel iets te beleven op deze locatie: zoals een koor van cicaden die op warme dagen langdurige concerten gaven. Ik heb ze niet gezien, wel gehoord in de vele eikenbomen aan de bosrijke rand van de tuin - nou ja, meer een landgoed. Verder klauterden regelmatig muurhagedissen tegen de gepleisterde muren van het huis omhoog. 

Naast de ochtendwandelingen in de omgeving, waren het bezoek aan een hooggelegen pittoresk dorpje met fraaie uitzichten over de Corrèze, en het bezoek aan het Neanderthalermuseum mooie uitstapjes.

Dankzij bemiddeling van Janneke mochten wij direct na het openingstijdstip het museum bezichtigen, inclusief een toelichting/lezing vooraf door de directeur. Het museum is opgericht naar aanleiding van een geraamte van 'L'Homme de Neandertal' dat in deze plaats is opgegraven. Een klein maar interessant museum!

Komende dagen verder met mijn digitale dia-avondje....

Struinen door Broekpolder, hollen door Kerkpolder

Zaterdag 3 augustus. Weer tijd voor de maandelijkse wandeling met het groepje, ooit 'De Doornvogels' geheten. Inmiddels sterk gereduceerd vanwege gezondheidsproblemen van enkele wandelaars.

Ditmaal was het mijn beurt om een wandeling uit te zetten. Geen probleem omdat het een route is die ik op eigen houtje met enige regelmaat bewandel. Dan heb ik het over de Vlaardingse Broekpolder, waar ik vooral in de lente wielewalen hoop te horen. Of zelfs te zien, al is dat laatste mij nooit echt goed gelukt moet ik zeggen.

Met de trein vanaf station Hollands Spoor vertrokken Walter en ik naar Schiedam, waar we vroeger dan afgesproken arriveerden. We gingen op een terrasje tegenover het station zitten tot even later Dea arriveerde. Na de koffie namen we de tram (lijn 24) naar het eindpunt Holy. Daar begon de wandeling die uiteindelijk stevig bleek te zijn, ruim tien kilometer over zowel verharde weg als bospaden.

De wielewaal hebben wij niet gehoord, andere vogels ook veel minder dan in het voorjaar wat logisch is: paartijd en broedseizoen zijn immers voorbij. Wel veelkleurige ruigte met een overdaad aan onder meer braamstruiken, springbalsemien en geel boerenwormkruid.

Rond de Broekpolder is het moeilijk om horeca te vinden, maar naast een Sushi-restaurant was er een uitspanning met padel-speelvelden, waar we iets konden drinken. Bij terugkeer in Schiedam zijn we in het centrum uitgestapt en hebben we een late maar copieuze lunch genoten op het terras van Záálig.

Kerkpolderloop

Zondag 4 augustus. En toen was het alweer de derde kerkpolderloop van dit seizoen, het bekende 5 km rondje in Delft. Wat mij betreft een traditie!

Met Jan Groeneveld ging ik met tram lijn 1 vanaf Hollands Spoor naar Delft. Uitstappen Diepenbrockstraat en langs het water naar de Kerkpolder gewandeld, waar we zoals altijd bij Onder Ons werden verwelkomd. 

Ouwe taaien verenigd door Bas van Binnendijk

De opkomst was behoorlijk, veel bekende gezichten. Leuk dat ditmaal ook Michel en Hizkia meededen, lang niet gezien. Even kort ingelopen en wat oefeningen gedaan met Jan, daarna naar de start.

Het was aardig weer, halfbewolkt met een aarzelend zonnetje en weinig wind. Dus eigenlijk behoorlijk loopweer. We hebben het dan ook weer allemaal volbracht. zelf liep ik een minuutje sneller dan de vorige keer, dus dat motiveert wel ook al gaat het zelfs met die minuut sneller om een relatief langzame eindtijd. Ben hoe dan ook tevreden!

Uiteraard na de loop douchen, omkleden en eventjes een nazit onder het genot van koffie of iets anders. Erg lang kon ik niet blijven want ik verwachtte visite. 

Van Gieten naar Garnwerd

Alweer een paar dagen terug uit het land van Bartje. Zoals op Facebook vermeld, werden het vier dagen relaxen met elke dag wandelen en op drie van de vier ochtenden hardlopen in de bosrijke gedeelten van Gieten en Eext.

Zondag maakten wij een grote wandeling in de omgeving van Gieten, waarbij wij onder meer door het waterwingebied liepen en via een omweg terugkeerden naar huis. Al met al bijna twee uur gelopen.

Op maandag gingen we naar Annen, waar regelmatig grote (vlooien)markten worden gehouden. Veel nostalgische spulletjes, oude langspeelplaten, huisraad, kleding, je kunt zo gek niet bedenken. Het was aardig druk, waar het weer ook aan zal hebben bijgedragen.

Op dinsdagochtend met een klein groepje gewandeld. Van de wandeling die uiteindelijk slechts drie kilometer besloeg, was een korte excursie naar en door een drukkerij (Zwindeman) onderdeel. De drukkerij en het zich daarachter bevindende achterland was van een echtpaar onder de wandelaars. Het was een bijzonder bedrijf met zowel geavanceerd als nostalgisch ogende apparatuur: drukpersen, borduurmachines, gekleurde folie enzovoorts, waarmee zij van alles maken voor hun opdrachtgevers: drukwerk, boekjes, t-shirts met opdruk, gadgets, je kunt het zo gek niet bedenken. 

De korte wandeling werd afgesloten met gezamenlijk koffie drinken in het ontmoetingscentrum Impuls  aan De Brink.

Boomhut bungalows in Gieter Bos

Wij moeten altijd nog een keer naar Reinout en Wilke van 'de oude' vriendenkring die enkele jaren geleden een grote herenboerderij hadden gekocht in Drenthe. Gaat wel gebeuren, maar had de contactgegevens niet bij de hand, en al had ik die dan was het vervoer daarheen wel een dingetje. 

Maar er was nog een 'import-groninger' die ik wilde bezoeken: dinsdagmiddag had ik afgesproken met Alfons Braaksma, met wie ik in de jaren zestig op de KABK ('de tekenacademie') in Den Haag zat. Hij woont al jaren in Groningen (Muntendam). Alfons haalde mij in Gieten op en na ampel beraad besloten we naar het groningse dorpje Garnwerd te rijden. Dat was nog een flink stukje rijden, na ruim een uur bereikten wij deze aantrekkelijke plaats. 

Het idee was om bij Café Hamming iets te gaan drinken, dit vooral vanwege het authentieke interieur en buitenterras, maar helaas was het café gesloten. Wij zijn toen uitgeweken naar Garnwerd aan Zee, vlak bij de molen en  een ophaalbrug, waar het op het grote buitenterras aangenaam toeven was en de bediening heel vriendelijk.

Alfons en ik hebben heel wat herinneringen opgehaald aan de tijd dat we op de academie zaten, de feesten die wij bezochten, de mensen die wij hebben gekend, relaties die wij hadden enzovoorts. Zowel vrolijke als meer melancholisch getinte herinneringen. Hoe dan ook was het een gezellige middag en Alfons zette mij later weer netjes af voor de deur van mijn schoonzus in Gieten.

Over parkloop en vroedmeesterpad

Parkloop

Het EK Voetbal zit er weer op, zoals door velen voorspeld werd Spanje kampioen, al hadden ze aan Engeland best nog een zware dobber. En ook de Tour de France zit er op, met een terechte winnaar.

Zaterdagmorgen voor het eerst sinds lange tijd meegedaan aan de Parkloop in het Zuiderpark. Het is een gratis loop, iedereen kan meedoen. Wel moet je van tevoren online een code aanvragen, deze scannen of uitprinten en meenemen, dan wordt je na aankomst bij de finish geregistreerd en kom je in de uitslagen.

Ik had niet ingelopen dus bij aankomst moest ik meteen aan de bak. Het ging uiterst moeizaam, het is maar vijf kilometer maar het kostte mij veel inspanning om de eerste kilometers door te komen. Onderweg ook nog een dixie bezocht. Maar goed, met horten en stoten heb ik toch de loop volbracht. Achteraf bleek dat ik zelfs eerste in mijn categorie was geworden... Toch leuk, voor wat het waard is.

En dan nu iets anders. Onderstaande tekst is ten dele overgenomen van een verhaaltje dat ik in 2007 schreef voor mijn weblog maar nog steeds actueel is.

Vroede klungeltjes

Zoals elk jaar laten de vroedmeesterpadden zich - in iets grotere getale dan vorig jaar - horen in onze Vruchtenbuurt. Je weet wel, die amfibieën waarvan het mannetje de eieren op de rug draagt totdat de larven groot genoeg zijn om te water te worden gelaten.
Waren het vorig jaar maar één of twee, nu heb ik er wel vier of vijf gehoord.

Elke vroedmeesterpad (eigenlijk is het geen pad, het diertje behoort tot de orde der schijftongkikkers) heeft zijn eigen geluidje: een monotone, korte fluittoon, dat om de drie tot zes seconden herhaald wordt, en dat uren achter elkaar. Het begint als tijdens het schemeren en gaat door tot een uur of drie ’s nachts.

Als je niet beter wist, zou je denken dat er ergens een generator of zoiets aanstaat. Wanneer meerdere vroedmeesterpadden op deze manier aan het ‘zingen’ zijn, elk op zijn eigen toonhoogte, krijg je het effect van een klokkenspel. Vooral ’s avonds laat, als ik de hond uitlaat (ditmaal een logee, de franse bullie Jax) en het gebruikelijke straatrumoer is verstomd, hoor je dat vanuit diverse tuinen aan de Frambozenstraat.

Ik vind het wel een mooi geluid, evenals de zang van krekels, cicaden, kikkers en uilen. Geluiden die een extra dimensie geven aan een zwoele zomernacht.

Nog even dit...

In 2007 heb ik de Nederlandse beschrijving van de Vroedmeesterpad in Wikipedia aangevuld met enkele feiten, namelijk dat het - zeer zeldzame - diertje niet alleen op een aantal locaties in Zuid-Limburg voorkomt, maar ook gesignaleerd is in sommige tuinen (bij voorkeur in de buurt van oude huizen) in o.a. Utrecht en Den Haag. Vermoedelijk zijn zij daar ooit uitgezet, heeft iemand larven (paddevisjes) meegenomen uit Limburg of een ander gebied.

En ik heb iets toegevoegd over het geluid dat ze maken waardoor ze in Limburg de bijnaam ‘Klungelkens’ (Klokjes) hebben gekregen.

Bovenstaande foto maakte ik in 2005. Het was een bloedwarme zomeravond en het hele seizoen hoorde ik één vroedmeesterpad in de omringende tuinen, nu eens dichtbij, dan weer veraf. Op zeker moment kwam het geluid overduidelijk uit mijn tuin, in de buurt van de vijver. Het heeft nog heel wat zoek- en speurwerk gekost om het diertje op te sporen met mijn zaklantaarn. Toen ik ‘m eindelijk zag zitten, viel op hoe klein hij was en hoe sober hij er uit zag: als een wat vergrijsd padje. Opvallend waren wel de ogen, hij had verticale pupillen.

Een paar dagen later, de tuindeuren stonden open, kwam hij pardoes de kamer binnenwandelen en kroop in bijgaande mand. Ik had de tegenwoordigheid van geest om ‘m te fotograferen, toen nog met een gewone camera. Naderhand heb ik ‘m opgepakt en weer in de tuin gezet, waar hij zijn weg heeft vervolgd.

Wat een drukte om zo’n simpel padje, zult u zeggen. Maar nogmaals: het is een uiterst zeldzame diersoort in Nederland, vandaar dat het zo bijzonder is dat er een populatie in jouw eigen buurt bivakkeert en zich daar kennelijk met succes voortplant.

Leuk

Opmerking plaatsen

Verzenden

Zomerfeestend in een 'crazy world'.

'Viva la Fete'!

Met opzwepende dance- new wave en rockmuziek sloot de gelijknamige band Kaderock 2024 af. Het was letterlijk en figuurlijk een spetterend optreden. Organisatie en bezoekers kunnen terugkijken op een supergeslaagd festival, zonder incidenten. Iedereen leek positief geladen door de muziek, dat zeker, maar ook door het mooie weer.  

Zelf heb ik de vrijdag gemist, toen ben ik met de buren Jan, Wilma en dochter Nina naar 'Jazz in de Regentes' gegaan, maar dan wel het buitengebeuren op het Koningsplein. Het was daar gezellig, een relaxed sfeertje met op de achtergrond bebop-achtige muziek van het Maurits Roes Trio. Daarna kwam de Basily Gipsyband met veel uiterst virtuoos gitaarspel 'a la Django Reinhard of Rosenberg Trio'. Daarvan heb ik nog een paar nummers meegekregen voordat ik huiswaarts keerde.

Impressie Kaderock

De volgende dag, zaterdagmiddag, ging ik naar Kaderock. Daar was ik al een paar jaar niet geweest. Al  benenwagend kwam ik rond twee uur aan bij het Musicon en directe omgeving, de Soestdijksekade. Er was al aardig wat publiek aanwezig al zou het een paar uur later echt druk worden. 

Die middag zag ik diverse bands waaronder Bottled Waves, Mula B. en Coco Cocaïne (mooie ingenieuze mix van zware techno en deep house, uitgevoerd door DJ's in de persoon van twee - op het oog uiterst prille - meisjes).

Maar de meest curieuze act vond ik wel de wederkeer van Amy Whinehouse op aarde. Met haar band stond ze zaterdagmiddag op het podium, en, geen twijfel mogelijk: ze was het ècht! En haar stem: onmiskenbaar Amy W.  Nee okee: het was een coverband genaamd 'Celebrating Amy', maar haar wederkomst werd inderdaad op overtuigende wijze door de band gevierd. De gelijkenis met de overleden zangeres was bijna griezelig te noemen. Griezelig in de goede zin des woords.

Na een onderbreking - naar huis om te eten en even te relaxen - 's avonds wederom naar Kaderock, ditmaal op de fiets. Twee bands heb ik gezien: Leif de Leeuw met zijn band. Hun muziek - een mix van blues, rock en americana - stond als een huis: ruig gitaarwerk, met hammondorgel en als uitsmijter Berget Lewis, die een paar nummers meezong met haar enorme strot. 'We are living in a crazy world nowadays, maar wij zijn allemaal één' was haar boodschap.

Ook was er een band genaamd 'Henge' met een als een soort Dr John The Nighttripper verklede zanger/voordrachtskunstenaar. Ik heb daar niet veel van meegekregen, maar uit de dolenthousiaste reacties van het publiek viel op te maken dat dit ook een bijzonder optreden was. 

Het - wat mij betreft terechte - hoogtepunt van de avond was het uitzinnig-uitbundige optreden van Viva la Fete met hun geweldige mix van electro-pop, New Wave en up tempo rock. 

Dobbeloop

Maar er is ook nog gelopen! Dat was de Dobbeloop vandaag, in Nootdorp 'bij de molen'. Er waren veel deelnemers ditmaal omdat - naast de gebruikelijke 3,5, de 5 en de 10 kilometer - de jaarlijkse halve marathon werd gelopen.  

Zelf hield ik het bij de 5 kilometer waarmee gelijk mijn nieuwe loopschoenen werden ingelopen. En na afloop - en na het douchen, omkleden en bijpraten met anderen - liep ik naar de Nootdorpse molen waar ik mezelf op het terras tracteerde op appelgebak met cappucino! Dit in het kader van zelf de slingers ophangen...

Hoppig in Rotterdam en hoppen naar Thorn

Zaterdag 22 juni begon met een kort trainingsloopje door de duinen en over een stuk strand.

Het bleef echter niet bij die vijf kilometer: 's middags werden daar nog dertien aan toegevoegd, zij het met drie onderbrekingen. Frank had een paar weken terug een zogeheten 'bierwandeling' voorgesteld aan de biervrienden, waarvan er vier meekonden. Start: Rotterdam Centraal. Wegens problemen aan het spoor gingen we er niet met de trein, maar met de metro naar toe.

De wandeling ging door het inmiddels overbekende maar nog steeds (architectonisch) indrukwekkende Rotterdam zoals dat na WO II is (her)opgebouwd. Een labyrint van wolkenkrabbers, kunstwerken en herdenkingsmonumenten, markante oude gebouwen en moderne waaronder megahoge woontorens, kubuswoningen, Erasmusbrug enzovoorts. 

Wij onderbraken de wandeling een paar keer bij biercafé's zoals die ene aan de Westersingel, de Bierboutique en brouwerij Vet & Lazy. Niet zo moeilijk om te raden wat wij daar dronken om de dorst te lessen. Het was - zoals we allen weten - prachtig weer met veel zon, dus het werd  terrassenwerk.

Aan het eind van de wandeling zochten we een plek om nog iets te eten maar bijna alles zat tjokvol.

We liepen nog wel een Italiaans restaurant binnen waar de mogelijkheid werd gecreeerd een tafel bij te plaatsen. Ons bezoek was van korte duur toen wij de prijzen zagen op het met krijt geschreven menu boven de bar. Echter was er al snel een alternatief gevonden bij een biercafé met joviaal personeel en prima eten. Fish & Chips, erg goed!

Verjaardag tussen bronsgroen eikenhout

De dag erop, zondag 23 juni dus, gingen wij (ouders en schoonouders van Daphne) in de auto van John naar Thorn, waar Daphne haar 40ste verjaardag vierde. 

Thorn? Is dat niet een beetje ver weg van woonplaats Den Haag? Mogelijk.

Dat zat zo: de vrijdag ervoor had manlief Daan haar en hun dochtertjes, met list en medewerking van derden, waaronder dus ook wijzelf, naar Limburg 'ontvoerd'. Dat was dus al een grote verrassing voor haar, maar wat zij niet wist - en wat goed geheim werd gehouden - was dat ook ouders en schoonouders op haar verjaardag aanwezig zouden zijn. En zo geschiedde! En er kwam nog meer verrassingsvisite: de broer van Daan, Stefan met zijn dochtertje,

Het werd een leuke en mooie zomerse (verjaar)dag. We hebben gewandeld, ergens wat gedronken en gerelaxt in de zon. De kinderen vermaakten zich kostelijk in de speeltuin en naderhand in het binnenzwembad en de dag werd afgesloten met een BBQ in de serre van het mooie huisje. 

Zelf ben ik nog even gaan kijken in het historisch centrum, het bekende 'witte dorp' dat we jaren geleden tijdens een vakantie in Zuid-Limburg ook al eens bezochten. Mooi dorpje, klein maar fijn. Aan te raden!

Van de 'True Colours' van de modernen tot de 'True People' van Frans Hals

Korte update van de afgelopen weken. Dat ik niet zo vaak meer post hangt samen met Facebook  waarop ik vaker 'losse' berichten plaats, bepaalde herinneringen her-post enzovoorts. Verder is er veel dat mij bezig houdt, van schilderen, wandelen, bezigheden in de sociale en familiesfeer, de  'alternatieve' media volgen tot een beetje sporten.

Over sport gesproken: de laatste tijd verzuim ik vaak bij prestatieloopjes, daarom ook geen verslagen e.d. Daar hoop ik binnenkort verandering in te brengen, al wil de geest meer dan het lichaam wil. Trainen doe ik nog (te) weinig en te kort, al ben ik wel twee keer per week in het krachthonk te vinden.

Over de biermiddag bij Rob Pronk (zaterdag 25 mei) heb ik het nog niet gehad. Dat was als vanouds gezellig, het thema was 'Engelse bieren'. Nu ben ik meer van het belgische bier, maar elke keer is er weer een ander thema. Het zelfgebrouwen bier van Robbert van der Elst kwam als lekkerste uit de bus. Of uit de fles, liever gezegd. En de appeltaart die Rob had gebakken was dik in orde!

De zaterdag erop hadden dochterlief , haar man en twee kleindochters ons (= de vier grootouders) op een etentje getracteerd. Dat was bij het Italiaanse restaurant Sgroppino in de Jacob Gillesstraat. Prima sfeer en goede keuken!

En nu het 'culturele'gedeelte van de afgelopen weken. Nou ja...

Eerst ging ik naar het Kunstmuseum Den Haag. Lekker dicht bij huis, ik kom er regelmatig. Ditmaal voor de expositie 'True Colors'. Zoals op de site in typisch museale taal vermeld, gaat het hier om 'Hoogtepunten uit de hedendaagse kunst die de dialoog aangaan met iconen uit de moderne kunst. Charley Toorop, Donald Judd en Bridget Riley onderzoeken samen met Zanele Muholi, Rafaël Rozendaal en Louise Giovanelli de betekenis van kleur in relatie tot vorm, identiteit en samenleving.' 

Voor het tweede museumbezoek moest ik naar Amsterdam, afgelopen zaterdag (8 juni). 

Vanaf Amsterdam Centraal liep ik via Zeedijk en Nieuwmarkt naar het Rijksmuseum. Bij Black Gold maakte ik een tussenstop. Je kunt er LP's (veel jazz en Hip Hop) kopen en koffie drinken. Het is een 'soort van' Coffeeshop (maar met èchte koffie, geen drugs). Eigenaar is oud-collega (bij het Commissariaat voor de Media) Siebrand. Leuk om elkaar weer eens te zien. Het is een zaak met een prettig-toegankelijke, relaxede sfeer en prima koffie. Er komen veel buitenlandse toeristen en zowaar kwamen ook Oek de Jong (ja, die van de opzwaaiende zomerjurken) met echtgenote even binnen om hun buurman en vriend 'Siep' te begroeten.

Omdat ik bij het Rijksmuseum een 'tijdslot' had kon ik niet lang blijven. Ben wel met de benenwagen naar dat museum gegaan.

In het Rijksmuseum was de op één na laatste dag van de grote Frans Hals expositie die 16 februari 2024 van start was gegaan. Zou toch jammer zijn om die te missen, want het museum heeft er zeker een Hals-zaak van gemaakt.

Hals staat terecht bekend als een van de grootste (portret)schilders uit De Gouden Eeuw. Opmerkelijk voor die tijd is 'de losse toets' waarmee hij vaak werkte, met de verf dikker aangebracht dan normaal bij tijdgenoten. Levensechte portretten, ze lijken zó uit het doek te stappen. Inspirerend, ook vandaag de dag nog!