Poëtische wandeling door Den Haag

 Technische strubbelingen waren de reden dat ik de afgelopen week moeilijk foto's kon plaatsen. Zoals van de stadswandeling vorige week, op zaterdag 2 februari.

Vandaag wat ruimte vrijgemaakt op mijn OneDrive, zodat het probleem grotendeels opgelost lijkt.

Goed, ter zake!

Vorig jaar heeft wandelvriend en ex-collega Walter van Teeffelen aandacht besteed aan de muurgedichten  (link) die met name in de Haagse Archipelbuurt op diverse muren zijn geplaatst. Het leek hem een goed idee om deze met wandelgroep De Doornvogels te bezichtigen via een door hem voorgelopen route.


Nu was het weer niet al te best deze zaterdag in tegenstelling tot de dag daarop, toen duizenden midwinterlopers en loopsters in Apeldoorn van de zon konden genieten. Het gezelschap dat zich voor de zaterdagwandeling had verzameld in Paviljoen Malieveld - beter bekend als 'de poffertjestent' - was iets kleiner, zodat we uiteindelijk met z'n drieën op pad gingen.

Het werd een mooie wandeling door de prachtige archipelbuurt: Denneweg, Javastraat, Mauritskade, Indische buurt, en niet in de laatste plaats de Mallemolen met de 'hofjesachtige' entourage en pittoreske woningen. Gek eigenlijk, zo vaak in deze buurt geweest - heb er zelfs jarenlang gewerkt - maar toch, zodra je zo'n wandeling een thema meegeeft, wordt je als het ware een toerist in eigen stad. Je merkt dan dingen op waar je altijd aan voorbijgaat.


Dat geldt zeker voor de muurgedichten, maar we hebben ze (bijna) allemaal gezien! Zie voor meer foto's HIER!

De wandeling hebben wij onderbroken bij Café Banka in de Bankastraat (Sic). Een mooi bruin café met buitenterras - maar daar was het nu uiteraard te koud en nat voor - waar we van een prima lunch genoten. Maar eens een keer bezondigd aan kroketten en chocolademelk met (veel) slagroom!

Geslaagd schoolreisje Apeldoorn

Deze ochtend vrij vroeg naar de Laan van Poot gewandeld in trainingsoutfit en met een goedgevulde sporttas. Doel: de dubbeldekkerbus die ons (= zo'n tachtig leden van Haag Atletiek) naar Apeldoorn zou brengen. Daar gingen we 16.2 (oftewel de 10 EM, oftewel de mini-marathon) lopen òf de Asselronde (25 kilometer).

De reis erheen ging voorspoedig en verliep in prima sfeer. Ons groepje probeerde nog wat leven in de brouwerij te brengen met zang en jolijt, maar voor menigeen die inmiddels de 'Omroep Max' leeftijd heeft bereikt was het kennelijk nog te vroeg. Wat het overigens niet minder gezellig maakte.

Nou...het ging niet echt als een raket, maar of het een tijdelijke situatie is...

In Apeldoorn aangekomen zocht de chauffeur van onze bus een geschikte plek om te parkeren en zijn sportieve have te lossen. Dat gebeurde uiteindelijk bij een hek dat de straat van braakliggende grond scheidde waarop binnen afzienbare tijd ongetwijfeld huizen of gebouwen zullen verrijzen. Van daaruit liepen we enkele straten door tot aan Orpheus, als altijd het centrum waar je kunt toiletteren, je spullen kwijt kunt en wat kan gebruiken.

Warming up voor de start in Apeldoorn (foto Annelies Evegroen-Kraan)

De meeste lopers van onze groepen waren in vak B ingedeeld. Om kwart over elf gingen we van start. Ik was bij voorbaat onzeker hoe het zou gaan maar besloot deze tien engelse mijlen als een - zij het intensieve - duurtraining te beschouwen. Per slot van rekening loop ik tijdens trainingen niet zo lang en voor zover ik dat wel doe - een paar keer 80 tot 90 minuten - kom ik niet veel verder dan - pakweg - twaalf kilometer.

Tot het 8 mijls punt zag ik Sanny die ongeveer 25 meter voor mij liep in de rug, maar dat was ook het punt dat het voor mij bekende probleem ging opspelen en de dixie bij de waterpost moest invluchten. Dat grapje heeft mij al met al zeker vijf minuten vertraging opgeleverd.

Hoe dan ook kon ik daarna aardig doorlopen, maar de laatste kilometer was het werken geblazen. De tijdklok bij de finish stond toen op 1:43, later zag ik dat ik netto 1:40:31 heb gelopen. Dus eigenlijk ben ik best tevreden, in aanmerking genomen dat er eigenlijk nog vijf minuten af moeten. Moet er wel direct bij vermelden dat club- en leeftijdgenoten Peter Coelman en Willem Kramer helemaal goed hebben gelopen, Peter 1:25 en Willem 1:35:20. Daarmee werden wij oudjes respectievelijk vijfde, veertiende en zestiende (van de 32) lopers in de 70 plus categorie.

Uiteraard hebben de jongere clubleden in de meeste gevallen nog veel sneller gelopen.

Na de loop hebben we nog met z'n (bijna) allen in het mooie bruine cafë De Graaf van Vlaenderen iets - en meer dan iets - gedronken en gegeten. De goedgevulde zakken patat, tosties en smakelijke Belgische Biertjes gingen er in als  eh... patat, tosties en bier.

De terugreis in de dubbeldekker - die om 16:00 uur vertrok - ging al even voorspoedig als de heenreis. Om een zeer 'christelijke' tijd (even over zessen) was ik thuis.

Werk ohne autor

Das leben der anderen is een van de beste films van de afgelopen decennia: indringend en ontroerend. Regisseur Florian Henckel von Donnersmarck sleepte daarmee een oscar in de wacht.

Von Donnersmarck heeft weer zo'n juweel afgeleverd, ditmaal getiteld 'Werk ohne autor'. Vanmiddag ging ik naar het Filmhuis Den Haag waar hij werd gedraaid. In tegenstelling tot andere keren dat ik het filmhuis bezocht, zat zaal 2 afgeladen vol. Vooral pensionado's, wat gelet de dag en tijdstip van vertoning geen verwondering zal wekken.

Het werd een lange zit, maar liefst drie uur(!) lang, maar ik heb mij geen moment verveeld. Integendeel, het is een prachtige film geworden, een waar epos met mooie beelden en ontroerende momenten. Ik beveel hem van harte aan!

Hoofdpersoon is Kurt (Cai Kohrs als jongetje, Tom Schilling als jongeling), die in het Duitsland van de tweede wereldoorlog opgroeit. Als de film begint zien we hem met zijn beeldschone tante Elisabeth (Saskia Rosendahl) bij een rondleiding door een museum. Daarbij steekt de nogal militant uitziende suppoost zijn afkeer voor moderne 'entartete' kunst (zoals van Kandinsky) niet onder stoelen of banken. "Wat hij kan, kun jij ook tekenen" zegt hij tegen het jongetje. Dat klopt, want Kurt heeft inderdaad tekentalent.

De tante in kwestie stimuleert Kurt zijn uitgesproken gave te ontwikkelen. Echter blijkt zij zelf manisch te zijn en wordt - na een dramatisch verlopend consult bij Professor Carl Seeband (Sebastian Koch) - weggevoerd door de nazi's, waarvan Kurt getuige is. Ze vindt, samen met andere mentaal of geestelijk gemankeerde vrouwen, haar einde in de gaskamer.

Op de academie raakt Kurt verliefd op een andere Elisabeth (Paula Beer). Haar vader blijkt dezelfde Professor Seeband te zijn die het intakegesprek met zijn tante had. Deze waardeert Kurt als kunstenaar maar ziet hem niet zitten als partner voor zijn dochter. Als blijkt dat zij zwanger van hem is, heeft dat verstrekkende gevolgen. Daarover zal ik niet verder uitwijden. Wel kent de film, na een aaneenschakeling van gebeurtenissen waarbij drie decennia Duitse geschiedenis de revue passeren, uiteindelijk een relatief  'happy end'.

Nogmaals, het is een lange zit maar het is de moeite waard!

De dame van de operette

Grappig hoe je soms associaties krijgt met het verleden. Zo kwam ik twee dagen geleden in de tram de huidige leider van 'Die Haghe Operette Spelers' tegen. Nu wil het geval dat mijn moeder (Tonny Bourgonje) voor die tijd een centrale rol in de (haagse) operettewereld speelde.

Tonny Bourgonje (tweede van links) met een van de laatste ensembles die zij begeleidde

Mijn moeder zou, indien zij nog zou leven, vandaag 103 jaar zijn geworden. Zij had - zoals bij veel watermannen het geval is - iets bijzonders, zeker voor die tijd (begin twintigste eeuw). Haar moeder (mijn oma) was er erg op gebrand dat haar kinderen een muziekinstrument leerden bespelen. Voor mijn moeder werd dat piano. Zo gebeurde het dat zij, amper zestien jaar oud, een jeugdoperettegezelschap oprichtte en later, tot aan haar dood in 2000, de algehele regie had over voornoemd gezelschap en daarmee jaarlijks voorstellingen (uitvoeringen van diverse operettes) gaf. Daarnaast gaf zij zangles.

Als verlegen pre-puber na een van de voorstellingen in de voormalige Dierentuin

In 2010 heb ik een blogbericht aan haar en haar kleurrijke operettegezelschap gewijd. Wie dat leuk vindt, zie hier!

Voor het overige nog een trainingsupdate: nou, dan ben ik snel klaar. Eigenlijk heb ik na de vijf kilometer van afgelopen zondag (bij Bertus in Delft) niet gelopen, afgezien van maandag maar dat was meer om nieuwe schoenen in te lopen. Wat overigens niet zo goed is bevallen, ga ze toch maar ruilen denk ik.

Maar vanmiddag - toen het wat minder sneeuwregende - wel een goede training achter de rug. Zo'n tachtig minuten bruto, met twaalf keer twee minuutjes verdeeld over drie series met daartussen telkens tien minuten herstel. Het geeft mij in ieder geval vertrouwen dat ik de zestien kilometer in Apeldoorn kan uitlopen, ook al zal dat niet in een denderende tijd gebeuren.

Weekendvaria met Alison, Bertus en kornuiten

Het was een gevarieerd weekend, daarom bevat ook dit bericht van alles wat.

Zo was er het muzikale deel op zaterdagavond. Frank belde mij die middag op, hij had een kaartje over voor het concert van Alison Moyet in Het Paard. Of ik zin had om mee te gaan. Nu had ik de 'Adele van de jaren tachtig' al eerder zien optreden in De Boerderij en op Parkpop en dat was beide keren goed bevallen. Dus die avond andermaal naar Alison die optrad voor een stampvol uitverkocht Paard. Wij waren in gezelschap van enkele andere Haag-vrienden onder wie Arne en Murat met hun beider partners, en andermaal waren we getuige van een prima concert.

Mevrouw Moyet is nog uitstekend bij haar karakteristieke stem en met haar twee begeleiders (toetsenist en ritmesectie) klonk het geheel bij vlagen als een complete symfoband. Naast enkele meer 'poppy' nummers zoals we die kennen van Yazoo, waren er ook enkele nummers die ik persoonlijk erg goed vond, vooral in muzikaal opzicht. Zoals 'The English U', wat mij betreft een van de mooiste nummers van de avond.

Mister and Mrs, Blue Sky in Het Paard

De volgende ochtend naar Delft voor een prestatieloop van vijf kilometer bij Bertus. Voor mij was het meer een testloop, om te kijken waar ik sta. Nu viel het weer erg tegen, het was koud, nat en behoorlijk winderig, maar bij de start was het droog. Na een kilometer of twee ging het weer flink plenzen.

Onderweg schoot mijn veter van mijn linkerschoen weer eens los, die zwiepte alle kanten op. Weet ik, beginnersfout, maar ach ik loop pas 51 jaar.... Langs de kant en opnieuw veteren, dat scheelde toch 45 seconden op de eindtijd, als ik die van mijn bruto finishtijd (28'44'') afhaal kom ik net onder de 28 minuten uit. Inderdaad geen schokkende tijd maar over de hele linie is er niet zo snel gelopen. Kan ook met het weer te maken hebben gehad, zelf had ik het vanaf de start tot aan de finish zwaar. Maar absoluut ontevreden ben ik ook weer niet.

Na de loop en uiteraard ook na de warme douche, het omkleden en een snelle koffie met Leen, Michel en Hizkia, terug naar Den Haag waar we (= wederom een groep Haag-vrienden) op Den Haag CS hadden afgesproken. We gingen naar Leiden voor een Winterbierfestival. Dit als alternatief voor het PINT Winterbierfestival dat jaarlijks in Gouda in het schoolgebouw van het Welland College werd gehouden. Werd, want dat is helaas opgehouden met te bestaan.

Maar ook deze locatie (Scheltema) had wel iets. Het gebouw is van oorsprong een fabriek waar onder andere dekens werden gemaakt, en dat fabriek-achtige karakter heeft het behouden, compleet met verdiepingen die je via stalen trappen kunt bereiken.

Er waren zestien brouwers aanwezig die tezamen meer dan 50 bieren op de tap hadden. Bij binnenkomst kregen we een speciaal proefglas, een boekje en twee munten, zelf kochten we een een aantal extra munten er bij.

Het was erg druk, maar zoals altijd bij bierdrinkers was de sfeer gemoedelijk en gezellig. We hebben allemaal verschillende biertjes uitgeprobeerd, over de hele linie was 'De Klapschaats' erg geliefd, maar ook de tip van Frank (Fruity Madness) die smaakte naar grapefruitsap was bijzonder. Daarnaast een aantal bokbiertjes uitgeprobeerd.

Na afloop hebben we bij een 'Italiaan' nog wat gegeten. Dat werd pasta of pizza. Smakelijk, we waren wel toe aan wat stevige kost na al die biertjes....

Gladheid-mijdende trainingsslalom

Door aangestampte en bevroren sneeuw was het hier en daar behoorlijk glad op trottoirs en secundaire wegen. Hoe dan ook ging ik woensdagochtend met de benenwagen naar de Laan van Poot, deels joggend, deels voorzichtig wandelend. De rotonde tussen Daal en Bergselaan en Wildhoeflaan is inmiddels gebruiksklaar, nu de rest nog.

Na het gebruikelijke ritueel in het krachthonk, even koffie gedronken met z'n allen en daarna weer teruggewandeld naar huis. Daar nog wat gelezen, maar het plan was ook om te gaan lopen. Even later met de tram naar de stad om bij Decathlon een trainingsjasje 'voor koud weer' te kopen. Ze hadden er nog net eentje in mijn maat.

Thuisgekomen, meteen omgekleed, ook dat jasje aangedaan en naar buiten. Plan was om een training geheel volgens het schema te volbrengen. Bij wijze van warming up liep ik van huis via Zonnebloemstraat, Daal en Bergselaan, Wildhoeflaan en Fuutlaan naar de duinen en bij het Fuutpad omhoog en verder tot aan het strand. Ook nu ging dat vooral joggend met af en toe wat inhouden bij stukken waar het echt glad was. Maar eenmaal op het strand en bij het minder zachte zand aan de kustlijn, kon ik 'los'. Op het programma stonden drie series van 200-600-400-800 meter, met steeds een minuut herstel tussen de versnellingen en vijf minuten herstel tussen de series. Omdat afstanden op het strand wat moeilijk in te schatten zijn (ik heb geen Garmin) maakte ik er 1-3-2-4 minuten per serie van.

Moet zeggen dat het best goed ging, op mijn tomtom horloge zette ik de stopwatch aan, dus er is niet gesmokkeld met de tijden. De eerste serie ging over het strand richting Kijkduin, de tweede een paar rondjes in de omgeving van Kijkduin zelf (boulevard, overdekte winkelcentrum en voetpad door de duinen) en de derde vanaf Kijkduin naar Meer en Bosch, in Meer en Bosch zelf en de laatste vier minuten vanaf Meer en Bosch over de Laan van Meerdervoort tot aan het De Savornin Lohmanplein. Wat wel iets meer dan 800 meter is, bijna een kilometer in iets onder de 5 minuten. Voor het eerst sinds maanden gingen de tempo's redelijk naar mijn zin.

En oh ja, dat jasje zat prima - op het eerste gezicht leek het wat aan de korte kant, maar het kroop niet op.

En 's avonds natuurlijk weer even naar de club voor de gezelligheid met een biertje. Dat werden er twee.

Dat ik niet zo vaak - vooral 's winters af en toe - met de groep meetrain, heeft deels met opportunisme te maken (overdag lopen bevalt mij in dit seizoen beter) maar ook met onzekerheid. Mijn lopen is erg wisselend, de ene keer loop ik als een zonnetje, de andere keer moet ik steeds afhaken wanneer mijn lichaam - op wat voor manier ook - gaat protesteren. En dat afhaken is niet prettig, ook niet voor de anderen. En ja, ik ben ook vrij asociaal als het op lopen aankomt, ik ben geen gezellige prater tijdens het trainen (daarna gaat het wel), eigenlijk vind ik solo lopen best fijn.

Maar laten we wel zijn: je wordt steeds ouder en eigenlijk mag je blij en dankbaar zijn dat je überhaupt nog kunt lopen. Ik zie het nog een paar maandjes aan, mocht het niveau dusdanig zakken dat ik niet meer met de groep mee kan, dan zal ik toch overwegen om in een andere groep te gaan lopen. Wat niet de eerste keer zou zijn, in het afgelopen decennium ben ik van groep 3 naar groep 5 gegaan en nu loop ik sinds een jaar of drie bij groep 7. Zelf denk ik dat ik nog wel een tijdje mee kan, maar mijn positieve geest houdt niet altijd gelijke tred met mijn fysieke mogelijkheden. Even aanzien maar.

Inspiratie na transpiratie

Bosjes van Pex, 20 januari 2019, 17:15 uur

Eigenlijk was ik van plan om vanmorgen naar Delft te gaan om bij AV '40 5, 10 of 15 kilometer te lopen. Maar dat is niet doorgegaan. In plaats daarvan besloot ik wat later in de ochtend een duurloop te doen, evenals vrijdag maar dan iets pittiger. Het weer was in elk opzicht ideaal voor zo'n onderneming maar dat heeft iedereen gemerkt. De hele dag stralende zon!

En het is goed bevallen! Ook nu kwam ik niet tot het aantal kilometers dat ik wilde lopen (het werden 12,5 i.p.v. 15 kilometer) maar het tempo (dl. 3) kon ik redelijk goed vasthouden. Uiteindelijk - inclusief korte onderbrekingen - kwam ik andermaal tot 90 minuten 'uit en thuis'.

Later in de middag naar het museum. Dat werden Het Museon en het Gemeentemuseum Den Haag. In het Museon dat vooral op kinderen is gericht maar zeer zeker ook interessant voor volwassenen, is momenteel een mooie expositie over de ontwikkeling van de fotografie, waarbij vooral aandacht is voor (natuur)fotografie.

Enkele tientallen van 's werelds beste 'Wildlife' foto's zijn hier tot 16 juni te bezichtigen. De fotografen zijn stuk voor stuk superprofessionals die voor de National Geographic werken en heel wat moeten afzien voor 'dat ene plaatje'. Maar dan heb je ook wat. Enkele voorbeelden gaan hierbij.

 
In Het Gemeentemuseum wat rondgesnuffeld. Ook hier een aantal exposities die het bezichtigen de moeite meer dan waard zijn!

Tot 27 januari (dus nog een week) is er werk te zien van de russische expressionist Alexej van Jawlensky. Veel landschappen, stillevens en portretten met een spirituele dimensie.

Dan is er tot en met 17 maart een groot deel van de benedenverdieping ingeruimd voor een grote expositie van het eigenzinnige werk van Ad Gerritsen. Veel portretten en mensenfiguren waaruit zijn blik op de tegenwoordige samenleving blijkt.

En tot slot de tentoonstelling 'Femmes Fatales' over sterke vrouwen in de mode. De tentoonstelling bevat werk van een indrukwekkende lijst vrouwelijke (inter)nationale ontwerpers. Naast wereldberoemde namen komen in de tentoonstelling ook vrouwen aan bod die achter de schermen van menig modehuis verstrekkende invloed hebben of hadden, maar compleet onbekend zijn in de modegeschiedenis. Mooie tentoonstelling, en mannen zijn ook welkom!

Overbodig om te vermelden, maar toch: wie meer info wil verwijs ik naar de sites van het Museon en Gemeentemuseum Den Haag.