Creatief met pinksteren

Update van zonnige, maar winderige pinksterdagen! 

Hoe dan ook was het geen binnenzit-weer, hoewel ik dat wel heb gedaan. Op eerste en tweede pinksterdag zaten wij - Paul Versteegh en ik - als deelnemers van een expositie het grootste deel van de middag in de kerk. Dat was de Familiekerk aan het eind van de Kamperfoeliestraat om precies te zijn.

De dag voor pinksteren, zaterdag dus, brachten wij de schilderijen naar de kerk en hebben meegeholpen met de opstelling van een en ander.

Het was gezellig en er was ook de nodige aanloop. Veel gepraat met diverse bezoekers, waarbij Paul en ik ook geïnterviewd werden door een journalist van een kunstsite. Verder op tweede pinksterdag tussen de bedrijven door wat geschilderd als tijdverdrijf. Leuk, al is er niet veel buiten gewandeld.

Wel heb ik zowel zaterdag- als zondagochtend nog een stukje hardgelopen, en later zaterdagochtend een kort bezoek gebracht aan de Hortus Botanicus in Leiden. Het groeit en bloeit daar goed, zowel buiten als binnen in de tropische kas. Tientallen kleine gifkikkertjes droegen met hun krekelachtige zang bij aan de tropische sfeer.

Inmiddels zijn de schilderijen na het nodige gesjouw weer thuis. Morgen (dinsdag) begint het gewone leven weer met een oppasdag. 

Boeiende expositie in De Kunsthal

Vandaag een tripje naar Rotterdam om een aantal (het werden er uiteindelijk twee) musea te bezoeken. Het eerste was het Natuurhistorisch Museum. Een paar weken geleden bezocht ik dit museum in vogelvlucht(!) op weg naar het punt waar ik de lopers van de Marathon van Rotterdam kon aanschouwen en zo mogelijk aanmoedigen. Vandaag maar eens beter bekeken, maar ik kom hier in een volgend blogje op terug. Na dit museum ging ik naar De Kunsthal amper honderd meter tegenover het Natuurhistorisch en daar zag ik een expositie die bepaald indruk maakte.

Lang geleden tekende ik weleens van die droedels van deels menselijke, deels dierlijke samenstelling. Centaurs bijvoorbeeld, of vogels met een mensenhoofd. Maar dergelijke fantasiefiguren zijn waarschijnlijk net zo oud als de mensheid bestaat.  In de griekse mythologie kennen we de minotaurus, de phoenix en van sprookjes zijn de zeemeermin en vampier bekend, en  surrealistische kunstenaars als Jeroen Bosch en Salvador Dali creërden ook van die bizar uitziende schepsels.

Wie in bovenstaand rijtje zeker thuishoort is de Australische kunstenaar Patricia Piccinini. Tot die overtuiging kwam ik tenminste na vandaag in Rotterdam De Kunsthal te hebben bezocht. In de grote solotentoonstelling van genoemde kunstenaar, getiteld 'Metamorphosis' zien we tal van levensechte hybriden tussen mens en dier: harige, vriendelijke schepsels die niet 'echt in de reële wereld van vandaag bestaan, maar toch herkenbaar zijn. 

Min of meer terloops raakte ik aan de praat met een andere bezoeker die zich net als ik zeer gefascineerd toonde door wat er te zien was. Achteraf stelde zij zich voor als Annabel, in het dagelijks leven onder meer universitair docent genderwetenschappen met (engelse) literatuurwetenschap als specialiteit. 

Haar fascinatie leek mij niet geheel verwonderlijk, gezien haar achtergrond. In deze expositie van Puccinini wordt immers ook een voorstelling van een mogelijke toekomst gesuggereerd waarbij vragen rijzen van wat het betekent om mens te zijn. Zij vervaagt onder andere met haar cyborgs de grens tussen organische en technologische lichamen.

Bij zo'n wezen als hierboven zou je zomaar kunnen voorstellen dat dit een kruising is tussen een mens en een Orang Oetan. En hoewel 'oetan' zoveel betekent als 'mens' zijn kruisingen tussen mensaap en mens niet mogelijk. Tenminste: vooralsnog(?)....

Voor sommigen is dit een fascinerend toekomstperspectief, voor anderen is dat een absoluut schrikbeeld. Niet voor niets is er zoveel reuring over - bijvoorbeeld - genetische experimenten, wat gezien kan worden als een van 'bovenaf' (politiek) gestuurde stap naar transhumanisme waarbij de mens evolueert tot een onderworpene, zo niet een slaaf van de techniek.

Wat mij echter in deze immense expositie - wat een oeuvre trouwens al voor zo'n jonge (38 jarige) vrouw! - als rode draad opviel was de liefde en zorgzaamheid die de figuren uitstralen. Vaak gaat het om wezens, half aap, half mens of half varken, half mens enzovoorts - die zich met veel liefde, zorg en toewijding hun al even bizar uitziende kroost koesteren. Daardoor worden de monsters nooit echt angst- of lachwekkend.

Zeer interessante tentoonstelling! Gaat dat zien.  

De andere exposities waren ook de moeite waard, al vond ik het immense springkussen dat een grote ruimte helemaal in beslag nam nog het meest grappig. Dit temeer omdat dit volwassenen de mogelijkheid bood op legitieme wijze even 'kind' te zijn. Homo ludens....

Meimaand bloei- en vogelmaand

Fluitekruid Bosjes van Pex

Alweer een hele tijd (ruim twee weken) niets meer gepost. Dat is een trend van de laatste jaren. Deo Volente zal volgend jaar het roer omgaan wat De Cultuurbarbaar betreft. Waarschijnlijk krijgt het een andere vorm, dat wordt dan op 19 april 2024 want dan bestaat dit blog twintig (20) jaar. Ik denk er nog over hoe ik dat ga aanpakken.

Zoals ik al op Facebook meldde, kwam de afgelopen week de heer Murphy op bezoek. Figuurlijk gezien dan. Dat resulteerde er in dat mijn telefoon de geest gaf (was dus tijdelijk niet bereikbaar via Whatsapp), onze stofzuiger na vele jaren trouwe dienst bezweek, de Omloop van Terheijde waarbij de lopers werden overvallen door een hevige hagel- en onweersbui. Dat resulteerde erin dat ik de vijf kilometer in een tijd volbracht waarin ik 'vroegâh' een matige tien kilometer liep. Maar inderdaad, ik loop nog en dat is ook wat waard. 

Ook op andere dagen mochten we niet echt klagen al was het door de 'fokking' koude wind toch niet zo warm als voorspeld. Maar ach... er zijn ook positievere zaken te melden. Zoals de BBQ die Rob Pronk voor de biergroep had geregeld. Het was gezellig en het bier smaakte weer best. Ook een paar keer een frisse neus gehaald, onder andere in de Bosjes van Pex, Delfland en Landgoed Ockenburgh. Het is hoe dan ook groeizaam weer, er is sprake van een ware explosie van groen en kleurrijke bloemen. Het gaat de goede kant op, ook al laat de kou zich vooralsnog moeilijk verdrijven.

Afgelopen dinsdag tijdens de grootouderlijke 'oppasdag' heb ik wederom een fietsritje gemaakt naar Terheijde, wat neerkwam op deels fietsen, maar vooral stukjes wandelen langs onder meer het Schelppad en naar het uitkijkheuveltje iets verderop. Ook weer wat foto's gemaakt van enkele gevederde vrienden. Deze staan hieronder.

Witte kwikstaart

Kleurrijke wilde bloemen op ruderaalterrein

Grasmus

Klaprozen, pinksterbloemen en nog veel meer op terrein waar flink gebouwd wordt

Boomklever

Boomleeuwerik

Tapuit

Hollen langs de bollen van Noordwijkerhout tot Drievliet

Op deze zonnige dag - 1 mei, dag van de arbeid en de verjaardag van jongste kleindochter Lily - gingen we naar Drievliet. De dag begon bewolkt en regenachtig maar naarmate de dag vorderde liet de zon zich steeds meer zien en in de vooravond sloten we de dag af met Italiaans eten in de zonovergoten achtertuin van dochterlief. Het is maandag, maar het voelde als een zondag.

Terugblik op het afgelopen weekend:

Ondanks weinig trainen en stramme ledematen toch maar weer eens aan een loopje deelgenomen. Nou ja, loopje, het is een echte wegwedstrijd over 2, 5, 10 of 21 kilometer. Wel door een zeer mooie omgeving, vooral in dit seizoen: het bollengebied!

We hebben het over de Omloop van het Noordwijkerhout, een van de lopen in het kader van het Zorg- en Zekerheidscircuit. Daags ervoor was ik er nog in de buurt, in Hillegom.

Deze Noordwijkerhoutloop heb ik overigens al vaker gelopen. Zelf heb ik geen wedstrijdaspiraties meer, snel lopen is er niet meer bij maar toch: de 'drive' is er nog steeds. Het gaat vooral om de sfeer rond het lopen en ook om te testen of het nog ging. 

Bij het na-inschrijven koos ik voor de korte middenafstand oftewel de vijf kilometer. Jan en Izaac, met wie ik mocht meereizen, stonden letterlijk anders in de wedstrijd want zij hadden zich ingeschreven voor het gehele zorg- en zekerheidscircuit. Ook zij gingen voor de vijf kilometer.

De kantine was om onduidelijke reden gesloten maar er was een soort van loket waar je met de pin koffie of chocola kon nemen die niet geweldig was maar goed, het is vocht. 

Nadat de 10- en 21 kilometer lopers waren vertrokken, ging om vijf over elf  de vijf kilometer van start. Rustig helemaal achterin gestart om niet in de verleiding te komen te snel te beginnen. 

In dat tempo constant doorgelopen zonder onderbrekingen. Dat is al winst. In een momenteel voor mij bevredigende tijd bereikte ik de finish. Volbracht!

Lodewijk van Dongen heeft foto's gemaakt van het evenement! zie hier zijn fotopagina. 

Mooie expositie van Vlaamse meesters in Kunstmuseum!

Edgar Tytgat: Les Vieillards Tragiques

Dinsdag planten, aarde en wat dies meer zij in diverse tuincentra gekocht en in de tuin bezig geweest. Al met al een dagje van veel sjouwen en bukken om planten in te graven. Daags erna (op woensdag dus) merkte ik dat wel bij het bankdrukken, maar daarna heb ik zo'n vijftig minuten gelopen op het veld naast het clubhuis inclusief vier keer vier minuten tempo (d.w.z. wat voor mij tegenwoordig tempo is ;-)). Het was toen prachtig zonnig weer. Later die dag heb ik lekker een uurtje in de zon gezeten in de tuin, terwijl in de vijver bruine kikkers bruiloft aan het vieren waren. Er drijft nu een klompje kikkerdril.

Gisteren (donderdag) was het - na een mooie zonnige woensdag - onaangenaam koud. Dus weer wat aan het schilderen geslagen. Lang binnenzitten was echter geen optie: al weken zitten we in de herrie van toekomstige buren die hun bovenwoning volledig laten strippen. Kortom een mooi moment voor een museumbezoek.

Daarvan had ik geen spijt: er zijn momenteel nieuwe exposities in het Kunstmuseum Den Haag. Anders dan ik normaal gewend ben te doen, heb ik er ditmaal één bezocht: Vlaams Expressionisme, heerlijke herinneringen.

Het was (of 'is', want t/m 20 augustus te bezichtigen) een mooie tentoonstelling van vele meesterwerken van befaamde vlaamse kunstenaars als Gustave en Léon de Smet, Frits van de Berghe, Edgar Tytgat, Constant Permeke en Jozef Cantré.

Daarnaast werden ook foto's van schrijver Stijn Streuvels geëxposeerd, die net als de schilders van het Vlaamse expressionisme vaak het pure en eenvoudige van het landelijke leven bezong. 

Kunstliefhebbers, gaat dat zien! Veel zal ik er niet over vertellen (ik verwijs naar de site van het Kunstmuseum en de expositie zelf) maar wat mij bijvoorbeeld opviel was dat Gustave de Smet in betrekkelijk korte tijd zowel impressionistisch als meer kubistisch werk maakte. De 'Roze mevrouw' hieronder is overigens een impressionistisch schilderij van Leon de Smet, zijn broer.

Kaartspelers - Gustave de Smet

Vrouw bij de rozelaar - Gustave de Smet

Sportieve en creatieve levenskunst

Een gevarieerd weekend was het, vooral zondag. Daarbij heb ik zowel sportieve als creatieve levenskunstenaars bezocht. In de eerste categorie vallen in elk geval circa 17.000 lopers die in Rotterdam de marathon gingen lopen. Iets later in de ochtend ging ik naar 010 om te kijken. 

Mijn laatste marathon liep ik in 2009, in Rotterdam. Een heel snelle marathonloper ben ik nooit geweest, ik heb 12 marathons gelopen maar onder de 3'01'' minuten die ik in 1980 in Amsterdam liep ben ik nooit gekomen. En eerlijk gezegd: het bleef altijd een loodzware afstand waarbij ik alleen de eerste (midwintermarathon Apeldoorn, eveneens 1980) met een euforisch gevoel liep. Waarschijnlijk omdat het mijn eerste was. 

Maar genoeg narcistische nostalgie, zondag gekeken naar de helden van 2023. Want een ieder die een marathon überhaupt uitloopt, is een held. Iets dat naderhand treffend werd geïllustreerd met de uitreiking van een medaille en haarband door de winnaar Bashir Abdi aan de laatste loper, Ratna Ibrahim. Beiden waren dolgelukkig en Ratna voelde zich niet minder winnaar dan Bashir. De laatste liep trouwens 2'03'', een tijd die veertig jaar geleden zo goed als onmogelijk te bereiken zou zijn beschouwd.

Op Facebook heb ik een paar foto's die ik achter de dranghekken op ongeveer 800 meter vóór de finish maakte geplaatst. Ten overvloede ook maar hier. Veel zijn het er niet, omdat ik alleen een aantal lopers van Haag Atletiek heb gespot. Lang niet allemaal (van andere Haagse clubs zag ik er niet een), maar wel de meesten die nog voor de vier uur binnenkwamen.

Ik ben niet tot het laatst gebleven want om vier uur zou ik bij De Haagse Kunstkring de expositie van Paul Versteeg en zijn echtgenote Thea Bonnecroy bijwonen. 

Maar wel nog even al wandelend het Museumkwartier bezocht. 

Het nieuwe museumpark is bijna klaar en het moet gezegd: het is heel mooi geworden. Ook de watervogels hebben het er naar hun zin, wat uit bijgaand lente-achtig tafereeltje blijkt.

Het depot van Museum Boymans kon ik niet in omdat je vooraf een tijdsslot online moest boeken. Dat had ik niet gedaan, met die drukte van de laatste jaren is spontaan ergens naar binnen gaan steeds lastiger. Nou ja, dan maar even het Natuurhistorisch Museum bezocht. 

Heel bijzonder is wel het gebouw waarin het depot zich bevind: een torenhoog komvormig bouwwerk bij het museum, waarvan de wanden geheel en al met spiegels bekleed zijn. 

Het bezoek aan het Natuurhistorisch Museum was heel leuk maar ook heel kort. Een volgende keer maar meer tijd voor nemen. Met gezwinde spoed naar het station gewandeld en in een even rappe trein richting Den Haag gestapt. Vanaf het Hollands Spoor was het toch nog een half uurtje pittig doorlopen naar de Denneweg. Precies op tijd was ik bij De Haagse Kunstkring. 

Het thema van die middag aldaar was 'De Kunstenaar Wordt Gezien.' De kunstenaars Thea Bonnecroy, Paul Versteegh, Hans la Hey en Tom Schenk hadden een selectie van hun werk 

Organisator Paul de Mol ging in gesprek met zowel de kunstenaars als de bezoekers, dit aan de hand van een door de kunstenaars zelf uitgekozen werk.

Goede Vrijdag met Roger Waters: magistraal en ontroerend

Wat een geweldige avond hebben wij beleefd in Ziggo Dome: Murat, Robbert, Arne, Ik-zei-de-gek en duizenden anderen. Dat was in het tweede - nagenoeg uitverkochte - concert van Roger Waters. 

Het werd een show die ik tot een van de beste Pink Floyd concerten die ik ooit bijwoonde reken, al was deze beduidend meer politiek geladen. Op het in de vorm van een kruis opgebouwd podium in het midden van de zaal speelde de band - waarbij een van de gitaristen in zekere zin de plaats innam van David Gilmour - de sterren van de hemel, met Roger Waters als middelpunt en met zijn 79 jaar nog steeds in bloedvorm. 

Het publiek werd getracteerd op een stortvloed van beelden en geweldige, luide muziek, waarvan bijna vanzelfsprekend ook de 'ouderwetse' Pink Floyd effecten deel uitmaakten. Zoals reusachtig zwevende varkens en schapen en het geluid van een overvliegende helicopter waarbij je toch steeds onwillekeurig naar boven kijkt of het niet een echte helicopter is die overvliegt.

Het concert opende met 'Comfortably Numb', waarbij het silhouet van een van de gitaristen tegen een strakblauwverlichte achtergrond overging in beelden van een apocalyps, met bliksem en donderende  onweersgeluiden en een wereldstad waarin zombie-achtige figuren verdwaasd ronddwalen. 

En zo ging het door, waarbij de verschrikkingen en oorlogsmisdaden gepleegd onder verantwoordelijkheid van veel regeringsleiders in de wereld - onder anderen Amerikaanse presidenten maar ook Poetin - 'exposed' werden, maar ook discriminatie, onderdrukking van minderheden zoals het palestijnse volk en onrecht dat 'klokkenluiders' als Julian Assange wordt aangedaan, aan de kaak worden gesteld.

Voor mij waren hoogtepunten van het ongeveer drie uur durende concert 'Wish you were here' en 'Shine on you crazy diamond', odes aan de overleden vriend en mede-oprichter van Pink Floyd Syd Barrett. En niet te vergeten het ontroerende 'Us and Them'. 

Aan het slot zien we de bandleden en zangeressen met Roger terugkeren in de bar. Waarna ook iedereen zijns of haars weg ging. In de trein terug naar huis konden we de indrukken opgedaan tijdens het concert laten bezinken, al of niet terugblikkend op de telefoons waarop fragmenten van de show waren opgenomen.

Het was letterlijk een Goede Vrijdag!