En zo was daar gisteravond de tweede coopertest van Haag Atletiek (georganiseerd door Jan Passchier & crew) van dit wonderlijke jaar.
Na een uurtje uitlopen vanmorgen (ditmaal richting Zuiderpark) en een strandmiddagje met de kleinkinderen, nu even tijd voor een korte impressie.
De coopertest: sinds jaar en dag een mooie gelegenheid om je snelheid te testen, en door ook aan daaropvolgende coopertesten deel te nemen kun je zien of je vorderingen maakt. Of achteruitgegaan bent al heb je dat natuurlijk liever niet.
Jan Passchier heeft er diverse malen bij mij op aangedrongen om mee te doen, maar omdat ik als 'oudje' geen snelheid meer maak heb ik voor de eer bedankt. In ieder geval heb ik de vorige keer niet meegedaan, te meer omdat ik toen totaal niet in vorm was.
Gisteren deed ik wel mee, want de laatste maand ben ik meer gaan trainen en ben iets afgevallen. Vorm en conditie zijn voor mijn gevoel prima. Toch moest ik mijn verwachtingen temperen, door schade en schande (nou ja) wijs geworden. Ik wilde proberen om minimaal tweeduizend meter halen. Voor mijn categorie is dat (volgens de tabellen) goed genoeg.
Om half zeven was de eerste 'tranche' en ons groepje deed mee. Op Pierre na, hij jureerde. Het was op dat moment nog bloedwarm, met veel zon, dus enkele meters na de start werd het al zwaar ademhalen. Maar goed, de twaalf minuten zijn volgemaakt en ik kwam op 2200 meter uit. Jan G. zat slechte enkele meters voor mij en Ton bleef ook net onder de 2300 meter. Vincent (van ons groepje) kwam wel op een mooie 2519 m uit.
Nee, dan Tesfalem Zeresnay, een van de pupillen van Mulay Najib. Hij ging met nog meer snelle lopers om tien over acht van start en werd met 3720 meter snelste loper van de dag!
Na afloop was het goed toeven op het terras. Van mijn vorige trainingsgroep nam iemand (Barend) afscheid dus daar hebben Ton (ook ex-groepslid) en ik even bij gezeten onder het genot van koffie/thee en een smakelijke door Barend zelfgebakken taart. Daarna even aangeschoven bij een aantal andere drinkers met een ren-probleem.....
Na een veelbewogen weekend en een rustdagje gisteren had ik vandaag weer zin om te lopen. Op het programma stond een loopje met korte tempootjes (10 x 1 minuut) in Meer en Bosch.
Buienradar gaf het al aan: vooral in de regio Den Haag regende het dat het goot. Dat was al zo op het moment dat ik mij hardlopend naar Tons huis begaf. Maar ik had mijn lievelingsjackje aan met goed sluitende capuchon, dus wat maakt het uit. De temperatuur was natuurlijk okee.
Toch bij Ton even gewacht tot de ergste regen voorbij was - de tijd ingevuld met koffie drinken - maar echt droog zou het niet blijven, dus na twintig minuten gingen we op weg. Met z'n drieën ditmaal, want Pierre doet even rustig-aan wegens een lichte blessure.
Hoe dan ook, we hebben heerlijk getraind, de tempo's gingen gesmeerd. Wij lieten ons niet van de wijs brengen door het dreigende onweersgerommel en na afloop meteen doorgelopen naar huis. Goede start van een - weliswaar regenachtige - maandag!
(Kon niet zo snel een hardloopfoto vinden waarop ik in de regen liep. Dan maar deze, hoewel die niet echt actueel kan worden genoemd.....).
Vrijdag was business as usual: 's ochtends een beetje sporten (in het krachthonk en een paar tweehonderdjes), daarna een half uurtje strand en vervolgens oppassen op ons derde 'kleinkind' in de verschijning van een franse bulldog puppy. Hij luistert naar de naam 'Jax'. Ook de volgende middag en avond, op zaterdag, fungeerden wij als oppas.
Zaterdagochtend vroeg op, direct naar buiten en kort gelopen, waarbij twaalf minuten in vlot tempo, zeg op 95 procent. Ik kwam toen uit op iets meer dan twee kilometer. Het is wel de afstand die ik woensdag - als er weer een coopertest is bij Haag Atletiek - minimaal probeer te halen. Zeker niet opzienbarend, maar voor mijn categorie goed genoeg.
Later die ochtend met Walter - en mondkapjes - met de trein naar Utrecht waar we hadden afgesproken met wandelvrienden Coos en Loes. Het plan was om van daaruit naar Baarn te reizen waar het startpunt van een mooie NS wandeling ligt, De Vuursche Wandeling.
Deze wandeling was ons niet geheel onbekend, maar meer dan de moeite waard om opnieuw te maken.
Start was bij het alom bekende stationsrestaurant 'De Generaal'. Daar op een beschut terras cappucino gedronken. Vervolgens gingen we op pad.
Na een kort stukje lopen over verharde weg kwamen we bij het Baarnse Bos waar - soms eeuwenoude - eiken en beuken staan. Met prieelvormige lanen, vijvers en een slingerpad met gesnoeide beuken heeft dit gebied de allure van een ouderwets parkbos. Al lopende over kleinere bospaden en brede boslanen kwamen we uit bij Paleis Soestdijk.
Het is al ruimschoots 'in de media' geweest: de komende jaren wordt dit paleis ingrijpend verbouwd tot hotel, inclusief woningen en tentoonstellingsruimte. Het omringende bosgebied zal worden opengesteld voor recreatie. Dat niet iedereen daar onverdeeld blij mee is, mag duidelijk zijn.
Verderop kwamen we over het fraaie heidegebied - afgewisseld door zandverstuivingen - De Stulp. Staatsbosbeheer heeft in de jaren 90 een flink aantal bomen gekapt. De open vlakte die daardoor is ontstaan wordt door witte Charolaisrunderen begraasd opdat struiken en bomen niet de overhand krijgen.
We kwamen ook bij wijze van 'Seitensprung' uit bij camping Drakensteyn, in de buurt van het gelijknamige kasteel waar prinses Beatrix resideert. Bij het aantrekkelijke restaurant De Kuil van Drakensteyn gingen we even zitten om iets te drinken.
Daarna de laatste wandeling naar Lage Vuurse. Op het buitenterras van de uitspanning waar volgens Coos 'de lekkerste pannenkoeken van Nederland' worden gemaakt (De Vuursche Boer) hebben we er ieder een besteld. De appelpannenkoek was in ieder geval voortreffelijk.
De laatste drie kilometer naar Hollandse Rading door het Maartensdijkse Bos gingen nog steeds gesmeerd - had veel plezier van mijn sandalen, voor wandelschoenen vond ik het te warm - en op het station zelf hoefden we niet te lang te wachten op de trein richting Utrecht en verder.
Vredespaleis gezien vanuit de tuin van Museum Collectie Mesdag
Update vanuit Den Haag, met eerst een berichtje van gisteren (donderdag 30/7). Vroeg op en een korte wandeling gemaakt. Later die ochtend hebben wij met z'n vieren een kort programma afgewerkt. Dat kwam neer op eerst een stukje wandelen/joggen naar Meer en Bosch (amper 400 meter gaans vanaf Tons huis), enkele lichte rek- en strekoefeningen en een kern van vijf keer drie minuten - met een minuut tussenpauze - waarbij we ook over Landgoed Ockenburgh en langs de Puinduinen kwamen. Lekker gelopen!
Later die ochtend naar het strand. Het was pas de tweede keer dit jaar dat we er heen gingen met als doel: 'liggen en bakken'. Stoeltje, handdoek en boek mee, alsook oortjes voor de telefoon om muziek te luisteren. Heerlijk weer was het, zon met af en toe lichte sluierbewolking maar dat trok later weg, er restte toen een strakblauwe lucht. Maar toch had ik het na drie uur 'draaien' wel gezien. Per slot van rekening al genoeg zon gehad de laatste tijd. Ben toen boodschappen gaan doen in de compleet gerenoveerde Albert Heijn aan het De Savornin Lohmanplein. Erg groot, onherkenbaar veranderd. Het gaat slecht met de economie maar dat geldt overduidelijk niet voor onze grootste kruidenier.
Eergisteren (woensdagochtend) met Pierre en Jan in het krachthonk oefeningen gedaan, daarna koffie gedronken op het terras waarna ik zelf nog een stukje (amper een kwartier) ging uitlopen. Vervolgens gedouchd, wat bijzonder is omdat dit sinds de coronamaatregelen niet meer mogelijk was bij de club. Toch alweer zo'n vijf maanden geleden...
Woensdagmiddag een stuk gewandeld richting centrum. Wilde daar een broek kopen, wat uiteindelijk is gelukt bij P&C. Onderweg daarheen even blijven steken bij Museum Collectie Mesdag aan de Laan van Meerdervoort. Naast de vaste collectie is er tot 20 september een expositie met het werk van Antonio Mancini, die tot Italiës grootste kunstenaars werd en wordt gerekend.
Niet onterecht, want zijn schilderijen - in elk geval het hier geëxposeerde werk - zijn erg mooi. Wie meer wil weten over expositie en het museum (Let op! beperkte openingstijden) zie hier!
Na Mesdag naar Florencia in de Torenstraat gelopen om aldaar een ijsje te scoren: een oubliehoorntje met een bolletje chocolade en een toef slagroom.
En nu is het vrijdag, straks naar de Laan van Poot om mee te doen aan de warming up en een paar tweehonderdjes met de vrijdagochtend baangroep!
Bos snijbloemen, geplukt in buurttuin Kornoeljestraat
Gistermiddag (maandag 15:00 uur) kort maar effectief getraind in Meer en Bosch. Met het overige drietal Pievitofre. Blijft een rare naam, maar goed.
Na een rustige inloop stonden 7 x 2 minuten tempo op het programma, met telkens één minuut herstel. Ik ging 'als de brandweer' en kon de hele training met de groep mee. Hoop dit vast te kunnen houden, want binnenkort is er weer een mogelijkheid om bij Haag Atletiek vijf kilometer hard te lopen.
Moet er wel bij zeggen dat ik de afgelopen maanden wat overtollige pondjes ben kwijtgeraakt, en dat scheelt.
Het weer was prima, helemaal droog bleef het niet maar het was overwegend zonnig en warm. Maar voor ècht mediterraan weer zullen we moeten wachten tot vrijdag of zaterdag. Dan krijg je van die zwoele zomeravonden waarbij je tot laat in de avond, zelfs tot diep in de nacht, buiten kunt zitten. In de tuin of op een terras met een wit wijntje, rosétje of een (al dan niet alcoholvrij) biertje.
Wat ik daarbij wel mis zijn die onmiskenbaar sfeervolle zomernachtgeluiden, voortgebracht door krekels, cicaden en kikkers. En bepaalde vogels zoals uilen en nachtzwaluwen (geitenmelkers). Het zijn echt 'zuidelijke' geluiden die je veel vaker in het middellandse zee gebied hoort dan bij ons, maar je kunt geluk hebben.
Zoals ik al eerder - bij herhaling - schreef, zitten er bij ons in de buurt (in bepaalde tuinen) vroedmeesterpadden. Dat zijn kleine padden waarbij het mannetje de eieren op zijn rug draagt totdat de larven groot genoeg zijn om te water te worden gelaten. Dat gebeurt in kleine poeltjes, waterbakken en dergelijke. ’s Avonds laat, na zonsondergang tot middernacht, kun je hen horen roepen. Al die fluittoontjes bij elkaar vormen een waar 'klokkenspel'. Een paar jaar geleden was ik 's avonds in De Hortus in Utrecht en daar kon je ze ook horen.
Jaren geleden kwam deze vroedmeesterpad gewoon bij ons binnenlopen...
Sommige mensen vinden het een irritant geluid maar ik vind het wel iets hebben: heel bijzonder, dat ijle geluid in de nachtelijk stilte. Ook omdat het om een zeer zeldzame paddensoort gaat. Het is eigenlijk zelfs geen pad, al lijkt hij er erg op, maar familie van de schijftongkikkers. Deze vroedmeesterpad komt hier te lande alleen in Zuid-Limburg in het wild voor, onder andere rond de mergelgroeven in Maastricht. Ook op andere plekken in Nederland weet hij zich te handhaven, zoals in Utrecht en Den Haag.
Het heerschap op het filmpje van Jos Vroegrijk hierboven is de groene sabelsprinkhaan, die je zeker later in augustus in bepaalde groengebieden kunt horen. In ons land is het wel de meest luidruchtige insektensoort. Het geluid van al die verschillende soorten gras- en veldsprinkhanen overdag valt daarbij in het niet.
De gevleugelde vriend hierboven is een cicade, die in het middellandse zeegebied met zijn soortgenoten de lucht bezwangeren met hun geluid. Deze soort zit overdag vaak tegen boomstammen. Het mannetje produceert een doordringend hard geluid door te vibreren met kleine membranen aan beide zijden van het achterlijf. Chitineuze deksels (opercula) fungeren daarbij als bescherming en als klankkast.
Jaren geleden maakte ik in Italië onderstaande opname, waarbij het geluid van de cicaden goed te horen is.
Het geluid bestaat uit een harde zoemtoon, die na 5 seconden almaar zachter wordt, maar na 5-10 seconden weer oplaait, zoals een machine die na het afstellen nog een onregelmatigheden vertoont.
Cicaden voeden zich met plantensap.
Er zijn vele soorten cicaden, in ons land is het kleine koekoeksbeestje (of schuimbeestje) de bekendste. Deze maakt geen geluid.
De kleinere Cicada orni is een cicade met 11 vlekjes in de vleugels en lijkt met een grijze waas bedekt. Hun aanhoudend gezang is veel luider, lijkt wel wat op een boomkikkerconcert en wordt hoog in (dennen)bomen geproduceerd. In Nederland wordt hij sporadisch waargenomen.
In zuidelijke en oostelijke provincies kun je in halfopen landschappen en vooral op warme zomeravonden een merkwaardig snorrend geluid horen: “errrrrrr-orrrrrrr-errrrrrr-orrrrrr”. Dat kàn een veenmol zijn (een grote krekelsoort), maar waarschijnlijk gaat het om een nachtzwaluw (ook geitenmelker genoemd).
Deze wat wisselvallige, maar uiteindelijk zeer zonnige zomerzondag, werd geopend met een loopje van een uur, met tweemaal een kilometer (de eerste en de laatste) bijna voluit. Ik kwam wel moeilijk op gang, stopte regelmatig en moest zeker in het begin flink 'douwen', maar uiteindelijk is het volbracht.
's Middags op de fiets naar AV Sparta in Het Zuiderpark. Aanleiding was niet een loop of ander atletiekevenement, evenmin een training. Nee, er zou een heus live optreden komen van de zingende zusjes Nina en Laura Philips oftewel ATKD (All The Kings Daughters). Een concert in corona-tijd, dus met een beperkt aantal toeschouwers (het werden er uiteindelijk ca, 15).
De groep had publiek gemaakt dat zij in coronatijd wilden optreden voor een beperkt publiek, zelfs huiskamerconcerten waren mogelijk. Dit omdat alle grote muziekfestivals en zaalconcerten vooralsnog zijn afgelast. Het was Sparta-atleet Mattijs van Dulkenraad die op de oproep reageerde en in staat bleek een kleinschalig concert in of voor het clubhuis van AV Sparta te regelen.
Vervolgens nodigde hij een select gezelschap muziekvrienden uit onder wie familieleden (o.a. zijn broer en vader Ruud van Dulkenraad (die ooit de rechterhand van Paul Acket was en hoofdredacteur van het destijds befaamde muziekmagazine Muziek Expres) en sportvriend Marlon Voorn. En ook uw cultuurbarbaar had de eer tot de genodigden te behoren.
Ik was ruim op tijd, op Mattijs en Marlon na was het nog rustig. In de kantine waren de tafels keurig opgesteld, met inachtname van de anderhalve meter regels en op elke tafel wat snacks.
Toen de dames later arriveerden, stelden zij voor buiten op te treden, vóór het clubhuis. Wat uiteraard wel zo plezierig was op dit moment.
Inderhaast werden de houten buitenbanken-met-tafel rond het virtuele podium geplaatst, waarna het concert kon beginnen. ATKD had er plezier in en wij toehoorders veel plezier in het luisteren. Overwegend zelfgeschreven liedjes en enkele covers waaronder Fire van Bruce Springsteen en In The Ghetto van Elvis Presley.
Leuk was het informele, losse sfeertje waarbij tussen de nummers door spontane gesprekjes ontstonden met de aanwezigen. Duidelijk werd dat muziek hen met de paplepel is ingegoten; zij zijn opgegroeid in een muzikale omgeving waarbij allerlei (oude) verhalen en muziek in de breedste zin belangrijke inspiratiebronnen waren. Zij genoten hun opleiding aan een muziekschool. Klassiek geschoold als zij zijn zongen ze onder meer in kerkkoren.
Na afloop van het koor was het tijd voor de merchandising. Zelf kocht ik twee EP-CD's als aandenken en tevens als dank voor het (gratis) concert. Maar er waren ook t-shirts (Mattijs heeft er een aan, zie boven).
Mooi toch, al die jonge(re) koppies, een afvaardiging van de loopgroepen van Haag die zich in 1982 aan het Amsterdamse avontuur gingen wagen. Kwam de foto tegen bij het overzetten van foto's van de PC naar een USB-stick.
Leuke herinnering. Maar we lopen nog, zij het niet meer van die grote afstanden. Waar waren we gebleven? Woensdag met Pierre en Ton G. wat bankdrukken in het honk, daarna wat uitgelopen op het grasveld achter het clubhuis. Niet lang, amper een kwartier omdat een lichte pijn in mijn rechterknie hinderde. Waarschijnlijk kwam dat door een val twee dagen eerder: gestruikeld over een uitstekende stoeptegel.
Woensdagavond laat nog even naar de club gegaan, getriggerd door clubvrienden uit de 'bierspecials-app'. Het was gezellig om op het buitenterras bij te beppen. Het was er windstil en de temperatuur zacht, dus het was daar meer dan goed toeven. Hoe het in het najaar en winter zal gaan met covid-19, geen idee. Er zal sowieso goed en 'corona proof' geventileerd moeten worden in het clubhuis.
Donderdagochtend ging het beter, op het programma stond 7 x 2 minuten met 1 minuut tussenpauze. Maar ditmaal is niet met de groep gelopen - men had andere verplichtingen - dus zo goed en zo kwaad als het ging zelf iets gedaan. Uiteindelijk kwam het neer op zes maal twee minuten, wel met langere tussenpauzes, maar de laatste ca. 850 meter liep ik wel voluit, wat neerkwam op 4'25''.
En vrijdag was het echt wat freewheelen. Eerst een beetje inlopen met de groep van Maarten, daarna met Pierre naar het krachthonk. Daar was nog een derde persoon bezig, die mij woensdag al was opgevallen vanwege het razendsnelle tempo waarmee hij een 200 meter op de baan liep, ca. 21/22 seconden. Naderhand hoorde ik dat hij Nederlands Kampioen op de 200 meter was en zelfs sneller was dan Churandy Martina. Wonderlijk groepje zo: twee recreërende oudjes en een heuse kampioen in één vertrek. Toch nog het krachthonk even verlaten om drie 'tweehonderdjes' mee te doen. Het ging wonderwel, in 50/52 seconden.
Vanmorgen de eerste bramen geplukt, dat doe ik elk jaar om jam te maken. Lekker voor bij de cornflakes met melk. Ik haalde mijn oogst bij de groenstrook langs de Laan van Meerdervoort en het veld bij de De Savornin Lohmanlaan. Er zijn veel bramen dit jaar maar het overgrote deel is niet rijp, het was echt een kwestie van 'cherry picking' maar dan met bramen. De braamstruik in onze tuin hangt vol vruchten maar ook daar is het aantal zwarte en dus rijpe exemplaren op de vingers van twee handen te tellen. Maar voor dit moment zit er wel een aardig potje jam in.
